Джон Китстің 1819 жылғы «Жалқаулыққа Одасы» – ағылшын поэзиясының маңызды туындысы. Лайлық, поэзиялық ойлар, шығармашылық пен шабыт туралы білесіз бе?🔍📚
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1819 жылы Джон Китстің жазған өлеңі
1819 poem by John Keats
"Тәлсіздікке арналған ода" – ағылшын ақыны Джон Китстің 1819 жылдың көктемінде жазған бес одасының бірі. Қалғандары – "Грек амфорасына арналған ода", "Мұңға арналған ода", "Соловейге арналған ода" және "Психеге арналған ода". Өлең тәлсіздік күйін сипаттайды, бұл сөз "қашу" немесе "жалқаулық" синонимі болып табылады. Бұл туынды Китстің материалдық мүмкіндіктерімен әдеттегіден гөрі көбірек айналысқан кезінде жазылған. Көктемгі өлеңдерін аяқтағаннан кейін, Китс 1819 жылдың маусымында оның жазылуы оған сол жылы жазған кез келген нәрседен гөрі көбірек қуаныш сыйлағанын жазды. Осы жылы жазған басқа одалардан айырмашылығы, "Тәлсіздікке арналған ода" 1848 жылға дейін, оның өлімінен кейін 27 жыл өткен соң ғана жарияланды. Өлең – Китстің классикалық форманың құрылымынан бас тартуының мысалы. Бұл ақынның бекер өткізген таңертеңгі ойлары туралы баяндама. "Тыныш сандалдарда" және "ақ халаттарда" киген "Амбиция, Махаббат және Поэзия" атты үш тұлға бейнеленеді. Баяндаушы олардың әрқайсысын өмір мен өнер туралы сұрақтар мен мәлімдемелер арқылы зерттейді. Өлеңнің соңында баяндаушы осы үш тұлғаның өмірінде болудан бас тартады. Кейбір сыншылар "Тәлсіздікке арналған оданы" 1819 жылғы қалған төрт одадан нашар деп санайды. Ал басқалары бұл өлең оның көп оқылатын туындыларына тән тақырыптар мен бейнелердің жалғасы екенін, сонымен қатар оның поэзиялық жолы туралы құнды ақпарат береді деп санайды.
The "Ode on Indolence" is one of five odes composed by English poet John Keats in the spring of 1819. The others were "Ode on a Grecian Urn", "Ode on Melancholy", "Ode to a Nightingale" and "Ode to Psyche". The poem describes the state of indolence, a word which is synonymous with "avoidance" or "laziness". The work was written during a time when Keats was presumably more than usually occupied with his material prospects. After finishing the spring poems, Keats wrote in June 1819 that its composition brought him more pleasure than anything else he had written that year. Unlike the other odes he wrote that year, "Ode on Indolence" was not published until 1848, 27 years after his death. The poem is an example of Keats's break from the structure of the classical form. It follows the poet's contemplation of a morning spent in idleness. Three figures are presented—Ambition, Love and Poesy—dressed in "placid sandals" and "white robes". The narrator examines each using a series of questions and statements on life and art. The poem concludes with the narrator giving up on having all three of the figures as part of his life. Some critics regard "Ode on Indolence" as inferior to the other four 1819 odes. Others suggest that the poem exemplifies a continuity of themes and imagery characteristic of his more widely read works, and provides valuable biographical insight into his poetic career.
Өмірбаян
1819 жылдың көктемінде Китс Лондонның Саутварк қаласындағы Гай ауруханасындағы хирург ретінде жалақысы аз қызметін тастап, өлеңге толыққанды берілді. 1819 жылдың 12 мамырында ағасы Джорджтан қаржылық көмек сұрағаннан кейін ол бұл жоспардан бас тартты. Көмектесе алмаған Китс өкініш пен үмітсіздікке толы болды және өлеңнен гөрі табыс әкелетін жобаларды іздеді. Осы орайда ол "Жалқаулыққа арналған оданы" жазды. 1819 жылдың 19 наурызында ағасына жазған хатында Китс жалқаулықты тақырып ретінде талқылады. Ол оданы наурыз айында жазған болуы мүмкін, бірақ тақырыптары мен өлең құрылысы 1819 жылдың мамыр немесе маусым айларын көрсетеді; сол кезде ол "Грекиялық құмыраға арналған ода", "Меланхолияға арналған ода", "Салқынқосқа арналған ода" және "Психеға арналған ода" үстінде жұмыс істеді. Осы кезеңде Китстің досы Чарльз Армитаж Браун көктемгі одалардың көшірмелерін көшіріп, баспагер Ричард Вудхаузға тапсырды. Алайда, осы қуанышқа қарамастан, ол "Жалқаулыққа арналған одаға" толық қанағаттанбады және ол 1848 жылға дейін жарияланбады. Китстің жазбалары мен қағаздары 1819 жылғы одалардың нақты жазылған уақытын көрсетпейді. Әдебиеттанушылар өлеңдердің құрылымындағы реттілікке қарай, олардың әртүрлі жазылу тәртібін ұсынады. "The Consecrated Urn" еңбегінде Бернард Блэкстоун "Жалқаулық" 1819 жылғы бес оданың біріншісі, екіншісі және соңғысы деп есептелгенін айтады. Биограф Роберт Гиттингс "Жалқаулыққа арналған оданың" 1819 жылдың 4 мамырында, Китстің ауа райы туралы баяндамасына сүйене отырып жазылғанын болжайды. Дуглас Буш оны "Салқынқос", "Грекиялық құмыра" және "Меланхолия" жазылғаннан кейін жазғанын мәлімдейді. Өлең құрылысын зерттеген Китс биографы Эндрю Мошн "Жалқаулыққа арналған оданың" "Психеге" және "Салқынқосқа" арналған одалардан кейін жазылғанын санайды, бірақ оның айтуынша, жазылған күндерді нақты анықтау мүмкін емес. Дегенмен, ол "Жалқаулыққа арналған оданың" соңғы болып жазылғанын айтады.
By the spring of 1819, Keats had left his poorly paid position as a surgeon at Guy's Hospital, Southwark, London, to devote himself to poetry. On 12 May 1819, he abandoned this plan after receiving a request for financial assistance from his brother, George. Unable to help, Keats was torn by guilt and despair and sought projects more lucrative than poetry. It was under these circumstances that he wrote "Ode on Indolence". In a letter to his brother dated 19 March 1819, Keats discussed indolence as a subject. He may have written the ode as early as March, but the themes and stanza forms suggest May or June 1819; when it is known he was working on "Ode on a Grecian Urn", "Ode on Melancholy", "Ode to a Nightingale" and "Ode to Psyche". During this period, Keats's friend Charles Armitage Brown transcribed copies of the spring odes and submitted them to publisher Richard Woodhouse. Despite this enjoyment, however, he was not entirely satisfied with "Ode on Indolence", and it remained unpublished until 1848. Keats's notes and papers do not reveal the precise dating of the 1819 odes. Literary scholars have proposed several different orders of composition, arguing that the poems form a sequence within their structures. In The Consecrated Urn, Bernard Blackstone observes that "Indolence" has been variously thought the first, second, and final of the five 1819 odes. Biographer Robert Gittings suggests "Ode on Indolence" was written on 4 May 1819, based upon Keats's report about the weather during the ode's creation; Douglas Bush insists it was written after "Nightingale", "Grecian Urn", and "Melancholy". Based on his examination of the stanza forms, Keats biographer Andrew Motion thinks "Ode on Indolence" was written after "Ode to Psyche" and "Ode to a Nightingale", although he admits there is no way to be precise about the dates. Nevertheless, he argues that "Ode on Indolence" was probably composed last.
Сыни жауап
Әдеби сыншылар «Белсенділік туралы оданы» Китстің 1819 жылғы басқа одаларына қарағанда нашар деп санайды. Уолтер Эверт: «Екіұдай болғанмен, «Белсенділік туралы ода» ешқашан ешкімнің сүйікті өлеңі болған емес, және ол Китстің өлеңі емес екені анық. Оны 1820 жылғы жинақтан неге шығарғанын білмейміз, бірақ ол қайталанатын, сөздікпен айтылатын және құрылымдық тұрғыдан нашар, және осылар жеткілікті себеп болар еді» деп жазды. Бэйт поэманың құндылығы «негізінен өмірбаянымен байланысты, поэзиялық емес» екенін көрсетті. 2000 жылы Томас Макфарланд Дилкенің салыстыруын ескере отырып: ««Белсенділік туралы ода» мен «Гректік құмыраға ода» екеуіндегі Китстің көз алдындағы құмыраларға байланысты ұқсастықтан гөрі, екі өлеңнің арасындағы айқын айырмашылық әлдеқайда маңызды. «Белсенділік туралы ода» – ешқандай назарға лайық емес, сәл ғана жасалған жұмыс». Сидни Колвин 1917 жылғы Китстің өмірбаянында «Белсенділік» одасын Китстің «жетістіктерінің класы» ретінде сипаттауда 1819 жылғы басқа одалармен бірге топтастырды. 1948 жылы Лорд Горелл бесінші шумақты «әлем мойындаған ұлы одалардың сиқырынан жұрдай» деп сипаттады, бірақ тілін «жіңішке, тіпті тартымды» деп бағалады. Кейін, 1968 жылғы Китстің өмірбаянында Гиттингс поэманың маңыздылығын былайша түсіндірді: «Шындығында, бүкіл оданың қарызға алынғандай сезімі бар, және ол оны басқаларымен бірге жарияламауы арқылы оның жетіспеушілігін мойындады. Бірақ, сезімсіз, жайсыз және белсенді емес көңіл-күйді шығармашылық ретінде қабылдауымен, ол барлық келесі одалар үшін жағдай жасады». 1973 жылы Стюарт Сперри оны «таза сезімнің құйынына толыққанда батып, оның қоздыратын көлеңкелер мен «ақылға сыймас армандар» ағыны» деп сипаттады. Ода, бір жағынан басталып, екінші жағынан аяқталады. Бұл тізбектегі ең нашар, бірақ сонымен бірге ең амбициялы өлең. Дегенмен, оның сәтсіздігі, егер оны солай қарастырсақ, кез келген құралдың жетіспеушілігінен емес, керісінше, әдейі ынтаның жоқтығынан туындайды». Эндрю Мошн 1997 жылы: ««Меланхолия» сияқты, бұл өлең де поэзиялық тұрғыдан тым анық. «Меланхолия» мен «Белсенділік» одаларында Китс бүкіл топқа ортақ тақырыптарды соншалықты ашық түрде бейнеледі, осы арқылы олардың қиялын шектеді. Оның жекелігі басым болды» деп мәлімдеді.
Literary critics regard "Ode on Indolence" as inferior to Keats's other 1819 odes. Walter Evert wrote that "it is unlikely that the 'Ode on Indolence' has ever been anyone's favorite poem, and it is certain that it was not Keats's. Why he excluded it from the 1820 volume we do not know, but it is repetitious and declamatory and structurally infirm, and these would be reasons enough." Bate indicated that the poem's value is "primarily biographical and not poetic". In 2000, Thomas McFarland wrote in consideration of Dilke's comparison: "Far more important than the similarity, which might seem to arise from the urns in Keats's purview in both Ode on Indolence and Ode on a Grecian Urn is the enormous dissimilarity in the two poems. Ode on Indolence is a flaccid enterprise that hardly bears mention alongside that other achievement." Sidney Colvin, in his 1917 biography on Keats, grouped "Indolence" with the other 1819 odes in categorizing Keats's "class of achievements". In 1948, Lord Gorell described the fifth stanza as, "lacking the magic of what the world agrees are the great Odes" but describes the language as "[d]elicate, charming even". Later, in a 1968 biography of Keats, Gittings describes the importance of the poem: "The whole ode, in fact, has a borrowed air, and he acknowledged its lack of success by not printing it with the others Yet with its acceptance of the numb, dull and indolent mood as something creative, it set the scene for all the odes that followed." In 1973, Stuart Sperry described it as "a rich and nourishing immersion in the rush of pure sensation and its flow of stirring shadows and 'dim dreams'. In many ways the ode marks both a beginning and an end. It is both the feeblest and potentially the most ambitious of the sequence. Yet its failure, if we choose to consider it that, is more the result of deliberate disinclination than any inability of means." Andrew Motion, in 1997, argued, "Like 'Melancholy', the poem is too articulate for its own poetic good In two of his May odes, 'Melancholy' and 'Indolence', Keats defined themes common to the whole group with such fierce candour that he restricted their imaginative power. His identity had prevailed."