Кіріспе
Үнді жазушысы Вадакка Коттала Нараянкутти Наир, көбінесе В. К. Н. деп танылатын (7 сәуір 1929 – 25 қаңтар 2004), ең алдымен өткір сатирасымен көзге түскен белгілі малаялам тіліндегі жазушы. Ол роман, әңгімелер және саяси талдамдар жазды. Оның туындылары көп деңгейлі юмор, әлеуметтік-саяси топтарды өткір сынға алу, сөздердің мағынасын контекстке қарай өзгертіп, тіліне ерекше көркемдік беру қабілетімен ерекшеленеді. Оқуын аяқтағаннан кейін Малабар Девасом басқармасына жұмысқа орналасып, онда 9 жыл қызмет етті. О. В. Виджаян сияқты көптеген қазіргі заманғы малаялам жазушыларындай, В. К. Н. Нью-Делиде (1959 жылдан 1969 жылға дейін) ағылшын тіліндегі журналист ретінде көп жылдар бойы жұмыс істеді. Осы жылдарда, тәуелсіздік алғаннан кейінгі Үндістанның қалыптасу кезеңінде алған тәжірибесі "Питамахан" ("Ұлы әке") атты кітабында көрсетілген. В. К. Н-нің алғашқы әңгімесі "Паражитан" 1953 жылғы қазан айында "Матрубхуми" апталығында жарияланды.
Vadakkke Koottala Narayanankutty Nair, commonly known as V. K. N. (7 April 1929 – 25 January 2004), was a prominent Malayalam writer, noted mainly for his highbrow satire. He wrote novels, short stories and political commentaries. His works are noted for their multi layered humour, trenchant criticism of the socio political classes and ability to twist the meanings of words contextually and lend a touch of magic to his language. After completing his matriculation, he joined the Malabar Devaswom Board and worked there for 9 years. Like a number of modern Malayalam writers such as O. V. Vijayan, V. K. N. spent many years in New Delhi (from 1959 to 1969) as an English journalist. The experiences he gained during these years, which coincided with the nascent post independent India, are reflected in his book, Pitamahan (The Great Grandfather). V. K. N.'s first story Parajithan was published in the October 1953 issue of Mathrubhumi Weekly.
Жеке өмір
В. К. Н. Ведавати Аммаға үйленген. Олардың Балачандран ұлы және Ранжана қызы болды.
Әдеби өмір
ВКН малаялам әдебиетіне 1950-ші жылдары енді. Көптеген адамдар сияқты, оның да бірінші сүйіктісі – поэзия болды. Бірақ көп ұзамай ол поэзияны қалдырды, алайда өмір бойы осы жасөспірімдік құштарлығын сақтап қалды. Ол «Мегасандеша» немесе «Рамаяна» шығармаларынан, сондай-ақ жаңа буын ақындарынан оңай да жылдам үзінділер келтіре білді. Бұл мәтіндік шеберлік тек поэзиямен немесе әдебиетпен ғана шектелмеді. Ол – жалпыға ортақ қабілет. Күн астындағы кез келген нәрсе – қазіргі заманғы саясаттан бастап, ежелгі оккультизмге дейін, заманауи астрофизикадан Чанакьяның «Арташастрасына», немесе «Das Kapital»-ден «Камасутраға» дейін – оның әңгімелері мен романдарына енгізетін құрал болды. ВКН 1960-шы жылдары жазушы ретінде танымал болды. Бірақ ол кезде ол Кераладан Нью-Делиге көшіп кеткен еді, онда шамамен 10 жыл журналист болып жұмыс істеді. 1960-шы жылдардағы Нью-Дели қазіргі малаялам әдебиетінде шешуші рөл атқарды. Малаялам әдебиетін, әсіресе көркем әдебиетті бүгінгі күйіне жеткізгені – ел астанасындағы түрлі кәсіби байланыстар арқылы біріккен жас жазушылар тобы болды. Олардың ішінде О.В. Виджаян, М. Мукундан, Джордж Варггезе Какканан және М.П. Нараяна Пиллай есімдері ерекше көзге түседі. ВКН осы топқа «қонып» келді. Бұл жазушылар әдебиет, саясат немесе күннің тақырыбы қандай болмасын, жаңа биіктерге жетуге мүмкіндік беретін дайындық үшін үнемі кездесіп тұратын. Күдірі жоқ, ВКН осы ұжымның тұрақты мүшесіне айналды. Осы әрекеттесулер оның әдебиеттегі жаңалықтарды білуге және өзінің жан-жақты, күшті стильін жетілдіруге көмектескені анық. Сонымен қатар, ол осы жиналыстарда өзінің кейіпкерлерінің прототиптерін, әсіресе «Пайян» (Қала жігіті) атты еңбегіндегі шапшаң, бірақ қиын жағдайдағы «батырын» таңдаған болуы мүмкін. Ол биліктің және байлықтың жоғары эшелондарына тек өткір зиялылығы мен тартымды мінезінің арқасында жол ашты. 1960-шы жылдардағы Дели өмірі ВКН-нің әлеуметтік көзқарасын қалыптастыруға да үлкен үлес қосты. Саяси манипуляциялардың институционализациялануы, билік ордасы, сыбайлас жемқорлық және билік дәліздеріндегі күңгірт мәмілелер – оның бәріне үндемей, бірақ сақ куәгер болған ол, қоғамдық және саяси жүйеге деген сенімсіздігін күшейтті. Ол оларды күлкіге айналдырды, ол тағы бір күлкіні тудырды, ол біздің денемізге, санамызға және ақыл-ойымызға тарады. Сондықтан оны «юморист» деп атады. Ол өзінің «Пеннапада», «Манчал» және «Питамахан» романдарын «тарихи сатира» деп атады – ол өзі құраған жаңа жанр. ВКН-нің маңызды еңбектері: «Питамахан» (Ұлы баба), «Ароханам» («Көтерілу» деген мағына береді, бірақ автордың аудармасында «Боловые буглы»), «Адыхарам» (Қуат), «Пайян Катхакал» (Пайянның әңгімелері), «Сэр Чатуликок», «Кави» (Шафран), «Чатхан» және «Читракерал» (Керала суреттері). «Юмор» осы шығармалардың ешқайсысында тек күлкіні білдірмейді. Әрине, ол юмордың барлық құралдарын пайдаланды: ирония, сатира, пародия және бурлеск. Бірақ ол билікті теріс пайдалану, әйел денесіне қол сұғу, байлардың еріншектігі немесе кедейлердің тағдыры туралы болсын, оның баяндауы тарихи және саяси тұрғыдан көп қырлы болды. Оның өткір көзі ештеңеден қашқан жоқ, оқырмандарды оны қалай қабылдау керектігін ойландырады: күлуге, жылауға немесе ашулануға. Оның юморы – адамзаттың кемшіліктеріне деген ағым. Сол сияқты, барлық түрдегі авторитаризмге қарсылық. Ол қоғамның бір кезеңнен екінші кезеңге өтуін бейтарап түрде баяндады. Ал «Пайян» сияқты, «жылай алмағандықтан» күлді.
Атқарылған позициялар
Т/н: Лауазымы Мекеме/Басқарма 1-кезең Төрағасы Құншан Нәмбияр қоғамы Белгісіз 2 Вице-төрағасы Керала әдебиет академиясы Белгісіз
Өлім
2004 жылғы 25 қаңтарда Тхирувилвамаладағы үйінде дүниеден өтті. Ол 74 жаста болды. Біраз уақыттан бері аурумен күресіп келді. Соңғы рәсімдер Бхаратаппужа өзенінің жағасындағы Памбадиде өтті.