АҚШ Өкілдер палатасының спикері

Кіріспе

АҚШ Өкілдер палатасының төрағасы
Палата спикерлерінің тізімі

АҚШ Өкілдер палатасының спикері, көбінесе Палата спикері деп аталады, АҚШ Өкілдер палатасының төрағасы болып табылады. Бұл лауазым 1789 жылы АҚШ Конституциясының I бабының II бөлімінде құрылған. Дәстүрге және Палата ережелеріне сәйкес, спикер Палатаның саяси және парламенттік жетекшісі болып табылады және бір уақытта оның төрағасы, көпшілік партияның де-факто басшысы және мекеменің әкімшілік басшысы болып есептеледі. Спикерлер сонымен қатар түрлі әкімшілік және процедуралық функцияларды орындайды. Осы көптеген рөлдері мен жауапкершіліктерінің нәтижесінде, спикер көбінесе жеке өзі отырыстарға төрағалық етпейді – бұл міндет көпшілік партиядан Палатаға сайланған мүшелерге жүктеледі, сондай-ақ отырыстарда үнемі қатыспайды. Конституция спикердің Өкілдер палатасының қазіргі мүшесі болуын міндетті етпейді, бірақ бүгінгі күнге дейін барлық спикерлер Палата мүшелері болған, және мүше ретінде спикер өзінің сайлау округін өкілдік етеді және дауыс беру құқығын сақтайды. Спикер АҚШ президенттігінің кезектілігінде вице-президенттен кейін және Сенаттың уақытша президентінен бұрын екінші орында тұрады.

Таңдау

Палата өзінің спикерін жаңа Конгресс басталған кезде, екі жылда бір рет, жалпы сайлаудан кейін немесе спикер қайтыс болғанда, отставкаға кеткенде немесе Конгресс мерзімі ішінде қызметінен алынғанда сайлайды. Жаңа Конгресс басталған кезде спикерді сайлауға дауыс беретіндер – сайланған өкілдер, себебі спикер мүшелер қызметке кіріспей тұрып таңдалуы тиіс; Өкілдер палатасы спикер сайланғанға дейін ұйымдаса да, басқа заңнамалық шаралар қабылдай да алмайды. 1839 жылдан бері Палата спикерлерді ашық дауыс беру арқылы сайлап келеді. Көбінесе, әр партияның фракциясы немесе кеңесі спикерлікке үміткерді өзінің жетекшілерінен сайлау алдында таңдайды. Спикер болып сайлану үшін үміткер қатысып, дауыс берген мүшелердің көпшілігінің қолдауын алуы керек. Егер ешбір үміткер көпшілік дауысқа ие болмаса, спикер сайланғанша дауыс беру қайталана береді. Өз партиясының үміткеріне емес, басқа біреуге дауыс бергісі келетін өкілдер көбінесе өз партиясының басқа мүшесіне дауыс береді немесе «қазіргі» деп дауыс береді, мұндай жағдайда олардың дауысы оң немесе теріс деп есептелмейді. Егер біреу қарсы партияның үміткеріне дауыс берсе, оның орнына ауыр салдарлар тууы мүмкін, мысалы, 2001 жылы (107-ші Конгресс) Демократ Джеймс Трафикант Республикалық Деннис Хастертке дауыс бергенде болғандай. Оған жауап ретінде Демократтар оның үлкендігінен айырды, ол комитеттердегі барлық лауазымынан бас тартыды. Сайланғаннан кейін жаңа спикерге АҚШ Өкілдер палатасының ең тәжірибелі мүшесі, яғни Палатаның ең ұзақ қызмет еткен мүшесі ант бердіреді. Сонымен қатар, келесі спикерге биліктің бейбіт түрде ауысуын білдіретін ретінде, спикердің балғасын шығып келе жатқан спикер немесе оппозиция жетекшісі тапсыру қалыпты жағдай.

Қатыспаушылардың қатысуға құқығы

Палатаның әрбір спикері Палатаның мүшесі болғанмен, АҚШ Конституциясының I-тармақ, II-бөлім, 5-тармағы спикерді таңдау мәселесінде Палата мүшесі болуын міндетті талап ретінде нақты көрсете бермейді. Конгресс зерттеу қызметі атап өткендей, 1997 жылдан бері бірнеше рет спикер сайлауында Палата мүшесі емес адамдар дауыс берген. 1787 жылы, ұсынылып жатқан Конституция талқыланып жатқанда, Конфедерацияның делегаты Тенч Кокс Пенсильвания Конгресінде былай деп жазды: «Өкілдер палатасы, Сенат сияқты, өздері үшін өздерінің құрамынан тыс адамды президент етіп тағайындамайды, ал спикерді өздерінің қатарынан сайлайды». I-тармақтың I-бөліміндегі «Берілу шартында» «Осы жерде берілген барлық заң шығару өкілеттіктері АҚШ Конгресіне беріледі, ол Сенаттан және Өкілдер палатасынан тұрады» делінген. Саясаттанушы Диана Шауб: «Заң шығару өкілеттіктерін заң шығару құзыреті жоқ адамға беруге болмайды. Мұндай әрекет Конституцияның [I] тармағының негізгі мақсатына қайшы келер еді». Шауб пен Конгресс зерттеу қызметінің атап өтуінше, 1-ші АҚШ Конгресі құрған Палатаның тұрақты ережелері мен тәртібінде спикер «Палатаның барлық дауыс берулерінде» қатысатыны қарастырылған. Ал бұрынғы Палата барлау комитетінің бас кеңесшісі Майкл Эллис пен адвокат Грег Дубинский спикердің Палата мүшесі болуы керек екенін, себебі спикер Палатаның басқа лауазым иелері (мысалы, қарулы күштер сержаны мен хатшы) орындамайтын бірқатар заң шығару функцияларын атқарады деп мәлімдеді. Шауб пен Конгресс зерттеу қызметі сондай-ақ 1947 жылғы Президенттің мұрагерлігі туралы заңның мәтіні спикердің Президенттік лауазымға ие болған жағдайда отставкаға кетуін талап ететінін, бұл спикердің Палата мүшесі екенін болжайды. Конституцияның VI-тармағында «Ешбір өкіл, сайланған мерзімі ішінде, АҚШ билігімен бекітілген қандай да бір азаматтық лауазымға тағайындалмайды және АҚШ билігінде қандай да бір лауазымды иеленген адам, ол лауазымда болған кезде [Палата] мүшесі бола алмайды» делінген. Саясаттанушы Мэтью Дж. Франкпен бірге Шауб, Эллис және Дубинский сенатордың немесе федералды үкіметтің атқарушы немесе сот органдарының мүшесі емес спикер ретінде қызмет етуіне рұқсат беру биліктердің конституциялық бөлінуіне елеулі нұқсан келтіретінін айтады. АҚШ Жоғарғы Сотының NLRB v. Noel Canning (2014) шешіміне ұқсас, Эллис пен Дубинский Джеймс Мэдисонның 1819 жылы Вирджиния Жоғарғы Сотының апелляциялық судьясы Спенсер Роанға жазған хатына сілтеме жасайды, онда Мэдисон «Конституцияда қолданылатын терминдерді [және] сөз тіркестерін түсіндіруде туындаған қиындықтар мен пікірлер айырмашылығы олардың кейбірінің мағынасын анықтау үшін тұрақты практиканы қажет етуі мүмкін» деп мәлімдеген. NLRB v. Noel Canning шешімінде, II-тармақтың II-бөліміндегі рецесс тағайындау туралы ереже Президентке Сенат формалды сессияда болған кезде тағайындау жасауға рұқсат бермейді деп, Жоғарғы Сот Marbury v. Madison (1803) және McCulloch v. Maryland (1819) шешімдерін келтірді, соның нәтижесінде «ұзақ жылдар бойы қалыптасқан «үкімет практикасы» «заңның қандай екенін» анықтауға көмектесе алады».

While every speaker of the House has been a sitting House member, Article I, Section II, Clause 5, of the U. S. Constitution, concerning the choosing of a speaker, does not explicitly state House membership as a requirement. As noted by the Congressional Research Service, non members have, on multiple occasions since 1997, received votes in speaker elections. In 1787, while the proposed Constitution was being considered, Pennsylvania Congress of the Confederation Delegate Tench Coxe publicly wrote the following:

The house of representatives is not, as the Senate, to have a president chosen for them from without their body, but are to elect their speaker from their own number . . Noting that the Vesting Clause of Article I, Section I states that "All legislative Powers herein granted shall be vested in a Congress of the United States, which shall consist of a Senate and House of Representatives", political scientist Diana Schaub has argued, "Legislative powers cannot be lodged in the hands of a non legislative person. To do so would violate the fundamental purpose of Article [I] of the Constitution." Both Schaub and the CRS note that the Standing Rules and Orders of the House created by the 1st United States Congress provided that the Speaker would vote "In all cases of ballot by the [H]ouse", while former House Intelligence Committee General Counsel Michael Ellis and attorney Greg Dubinsky have argued that the Speaker must be a House member because the Speaker performs various legislative functions that other House officers (such as the Sergeant at Arms and the Clerk) do not perform. Schaub and the CRS also note that the text of the Presidential Succession Act of 1947 assumes that the Speaker is a House member in requiring the Speaker's resignation upon succession to the Presidency due to the Ineligibility Clause of Article I, Section VI. The Ineligibility Clause provides that "No Representative shall, during the Time for which he was elected, be appointed to any civil Office under the Authority of the United States and no Person holding any Office under the United States, shall be a Member of [the] House during his Continuance in Office." Along with political scientist Matthew J. Franck, Schaub, Ellis, and Dubinsky argue that permitting a Senator or an executive or judicial officer of the federal government to serve as a non member Speaker would cause a significant breach of the constitutional separation of powers. Like the U. S. Supreme Court's ruling in NLRB v. Noel Canning (2014), Ellis and Dubinsky cite an 1819 letter written by James Madison to Virginia Supreme Court of Appeals Judge Spencer Roane where Madison stated that "difficulties and differences of opinion [arising] in expounding terms [and] phrases used [in the Constitution] might require a regular course of practice to liquidate [and] settle the meaning of some of them." In holding in NLRB v. Noel Canning that the Recess Appointments Clause of Article II, Section II does not authorize the President to make appointments while the Senate is in pro forma sessions, the Supreme Court cited Marbury v. Madison (1803) and McCulloch v. Maryland (1819) in concluding that "The longstanding 'practice of the government' can inform [the] determination of 'what the law is.

Уақытша спикер

Палатаның регламентіне сәйкес, спикер өзінің қатысуынсыз органның төрағасы ретінде қызмет ететін мүшені уақытша спикер ретінде тағайындай алады. Көп жағдайда уақытша спикердің тағайындалу мерзімі үш заң шығару күнінен аспайды, бірақ спикер ауырып қалған жағдайда, Палата мақұлдаса, уақытша спикер он заң шығару күніне дейін қызмет ете алады. Спикер лауазымы бос жарияланған жағдайда да уақытша спикер тағайындалады. Қазіргі Палата регламентіне сәйкес, спикер өзінің мерзімінің басында Палата спикері қызметін уақытша атқаратын мүшелердің құпия тізімін жасауға және АҚШ Өкілдер палатасының хатшысына осы тізімді «сайлаудан кейін мүмкіндігінше ертерек және одан кейін қажет болған жағдайларда» ұсынуға міндетті. Аталған тізімдегі есімдер тек спикер лауазымы бос болған жағдайда ғана (мысалы, спикердің қайтыс болуы, отставкаға кетуі, денсаулығының нашарлауы немесе қызметтен алынуы) ашылады. Бұл «ізашар тізімі» 2003 жылы, 11 қыркүйек 2001 жылғы шабуылдардан кейін, үкіметтің тұрақтылығын қамтамасыз ету мақсатында құрылды. Палата регламентінің I-бабының 8-тармағында, тізімде бірінші болып көрсетілген мүше «спикер немесе уақытша спикер сайланғанға дейін уақытша спикер болып қызмет етеді» делінген. Уақытша спикер президенттік лауазымға мұрагерлік құқығына ие емес. 2023 жылдың қазан айында Кевин Маккарти Палата спикері лауазымынан босату туралы ұсыныс бойынша (АҚШ Өкілдер палатасының спикері алғаш рет Палатамен босатылған жағдай) босатылғаннан кейін, Патрик МакГенри Маккарти тізіміндегі бірінші есім екені анықталды және спикер міндетін атқарушы болды. Бұл ереженің мақсаты – уақытша спикердің Палата жаңа спикерді сайлағанға дейін қысқа мерзімге қызмет етуін қамтамасыз ету болған, бірақ Палата регламенті мүшенің уақытша спикер болып қызмет ете алатын мерзіміне нақты шектеу қоймайды. Спикердің мүшелерді уақытша спикерлер ретінде тағайындауы, оның болмаған кезде органның төрағалық етушісі ретінде қызмет етуі және тіркелген заң жобаларына және бірлескен қаулыларға қол қоюға мүмкіндік беруі – екі бөлек мәселе. Палата регламентінде: «Палатаның мақұлдауымен спикер белгілі бір мерзімге тіркелген заң жобаларына және бірлескен қаулыларға қол қою үшін ғана мүшені уақытша спикер ретінде тағайындай алады» делінген. Конституцияда спикердің міндеттері нақты көрсетілмегендіктен, спикердің рөлі уақыт өте келе қалыптасқан ережелер мен дәстүрлермен анықталды. Ғалымдар арасында ертедегі спикерлердің негізінен рәсімдік және бейтарап рөлдер атқарғандары немесе олардың белсенді партиялық қайраткерлер болғандары туралы пікірлер екіге бөлінген.

Under the Rules of the House, the speaker may designate a member to serve as speaker pro tempore, acting as the body's presiding officer in the speaker's absence. In most instances, the speaker pro tempore designation lasts for no more than three legislative days, although in the case of illness of the speaker, the speaker pro tempore may serve for ten legislative days if the appointment is approved by the House. Separately, a speaker pro tempore is designated in the event the office of the speaker is declared vacant. Under the current Rules of the House, at the start of their term, the speaker is required to create a secret ordered list of members to temporarily serve as speaker of the House if the speakership became vacant and to provide the Clerk of the United States House of Representatives this list "as soon as practicable after" the election "and whenever appropriate thereafter." The names are only revealed in the event of a vacancy (e. g., by the speaker's death, resignation, incapacitation, or removal from office). This "succession list" procedure was created in 2003,Kyle Stewart, What happens next after Kevin McCarthy ousted as speaker of the House, NBC News (October 3, 2023). following the September 11, 2001 attacks, to promote continuity of government. Rule I, clause 8 of the House Rules states the member whose name appears first on the list "shall act as Speaker pro tempore until the election of a Speaker or a Speaker pro tempore." The speaker pro tempore is not in the line of succession for the presidency. Following the removal of Kevin McCarthy as speaker in October 2023 on a motion to vacate (the first time in history that a speaker of the U. S. House of Representatives was successfully removed by the House), Patrick McHenry was revealed to be the first name on McCarthy's list and became acting speaker. The intent of the rule was for the speaker pro tempore to serve for a short period, until the House elected a new speaker, but the House rules set no specific limit on the length of time that a member may be speaker pro tempore. The designation of a speaker pro tempore for purposes of succession, and for purposes of serving as the body's presiding officer in the speaker's absence, is separate from the speaker's designation of multiple members as speakers pro tempore for the purpose of allowing them to sign enrolled bills and joint resolutions. The House Rules state: "With the approval of the House, the Speaker may appoint a Member to act as Speaker pro tempore only to sign enrolled bills and joint resolutions for a specified period of time." As the Constitution does not state the duties of the speaker, the speaker's role has largely been shaped by rules and customs that evolved over time. Scholars are divided as to whether early speakers played largely ceremonial and impartial roles or whether they were more active partisan actors.

19 ғасыр

Бастапқыда спикердің негізгі функциясы тәртіпті сақтау және ережелерді күшімен жүзеге асыру болды. Генри Клейдің (1811–1814, 1815–1820 және 1823–1825) кезінде спикерлік лауазымы заң шығару процесіне басымдық беретін өкілдікке айналды. Көптеген алдыңғыларынан өзгеше, Клей бірнеше пікірталасқа қатысып, қолдаған шараларын қабылдау үшін ықпалын пайдаланды, мысалы, 1812 жылғы соғысты жариялау және Клейдің «Америкалық жүйе» экономикалық жоспарына қатысты түрлі заңдар. Сонымен қатар, 1824 жылғы президенттік сайлауда ешбір кандидат сайлаушылар алқасының көпшілігін алмағандықтан, президенттің Палата тарапынан сайлануына себеп болды. Спикер Клей Эндрю Джексонның орнына Джон Куинси Адамсты қолдады, осылайша Адамстың жеңісіне кепілдік берді. 1825 жылы Клей зейнетке шыққаннан кейін спикерліктің күші қайтадан төмендеді, тіпті спикер сайлаулары да күрделене түсті. Азамат соғысына жақындаған кезде бірнеше фракциялар өз кандидаттарын ұсынды, бұл кез келген үміткерге көпшілік дауыс жинауды қиындатты. Мысалы, 1855 және 1859 жылдары спикерді сайлауға екі ай кетті. Осы кезеңде спикерлердің өкілеттік мерзімі қысқа болды. Мысалы, 1839 жылдан 1863 жылға дейін он бір спикер болды, олардың тек біреуі ғана бірнеше мерзімге сайланды. Джеймс К. Полк – АҚШ президенті болып сайланған жалғыз спикер. 19 ғасырдың соңына қарай спикер лауазымы өте ықпалды болып дамыды. Ол кезде спикердің өкілеттігінің маңызды көзі – Ережелер комитетінің төрағасы лауазымы еді. 1880 жылы комитет жүйесі қайта ұйымдастырылғаннан кейін, ол Палатаның ең күшті тұрақты комитеттерінің біріне айналды. Сонымен қатар, бірнеше спикерлер өздерінің саяси партияларының жетекші тұлғалары болды, мысалы, демократтар Сэмюэл Дж. Рэндалл, Джон Гриффин Карлайл және Чарльз Ф. Крисп, ал республикашылар Джеймс Г. Блейн, Томас Брэкет Рид және Джозеф Гурни Каннон. Республикашыл Томас Брэкет Ридтің (1889–1891, 1895–1899) өкілеттік мерзімінде спикердің өкілеттігі едәуір артты. Оның қарсыластары «Царь Рид» деп атаған ол, оппозицияның заң жобаларын кешіктіруіне, әсіресе «кворумның жоғалуы» деп аталатын тактикаға қарсы күресуге тырысты. Оппозиция дауыс беруден бас тартып, кворумды қамтамасыз етуге кедергі келтіріп, нәтижені жарамсыз деп жариялауға тырысты. Алайда Рид, палатада болған, бірақ дауыс беруден бас тартқан мүшелердің кворумды анықтау үшін есепке алынатынын мәлімдеді. Осы және басқа да шешімдер арқылы Рид демократтардың республикалық бағдарламаны тоқтатуына жол бермеді.

From early in its existence, the speaker's primary function had been to keep order and enforce rules. The speakership was transformed into a position with power over the legislative process under Henry Clay (1811–1814, 1815–1820, and 1823–1825). In contrast to many of his predecessors, Clay participated in several debates and used his influence to procure the passage of measures he supported—for instance, the declaration of the War of 1812, and various laws relating to Clay's "American System" economic plan. Furthermore, when no candidate received an Electoral College majority in the 1824 presidential election, causing the president to be elected by the House, Speaker Clay threw his support to John Quincy Adams instead of Andrew Jackson, thereby ensuring Adams' victory. Following Clay's retirement in 1825, the power of the speakership once again began to decline, despite speakership elections becoming increasingly bitter. As the Civil War approached, several sectional factions nominated their own candidates, often making it difficult for any candidate to attain a majority. In 1855 and again in 1859, for example, the contest for speaker lasted for two months before the House achieved a result. Speakers tended to have very short tenures during this period. For example, from 1839 to 1863 there were eleven speakers, only one of whom served for more than one term. James K. Polk is the only speaker of the House who was later elected president of the United States. Toward the end of the 19th century, the office of speaker began to develop into a very powerful one. At the time, one of the most important sources of the speaker's power was his position as Chairman of the Committee on Rules, which, after the reorganization of the committee system in 1880, became one of the most powerful standing committees of the House. Furthermore, several speakers became leading figures in their political parties; examples include Democrats Samuel J. Randall, John Griffin Carlisle, and Charles F. Crisp, and Republicans James G. Blaine, Thomas Brackett Reed, and Joseph Gurney Cannon. The power of the speaker was greatly augmented during the tenure of the Republican Thomas Brackett Reed (1889–1891, 1895–1899). "Czar Reed", as he was called by his opponents, sought to end the obstruction of bills by the minority, in particular by countering the tactic known as the "disappearing quorum". By refusing to vote on a motion, the minority could ensure that a quorum would not be achieved and that the result would be invalid. Reed, however, declared that members who were in the chamber but refused to vote would still count for the purposes of determining a quorum. Through these and other rulings, Reed ensured that the Democrats could not block the Republican agenda.

20 ғасыр

Спикерлік өзінің қақпажайына республикашыл Джозеф Гурни Кэннонның (1903–1911) өкілеттігі кезінде жетті. Кэннон заң шығару процесін ерекше бақылауға алды. Ол палатаның күн тәртібін белгілеп, барлық комитеттердің мүшелерін тағайындады, комитет төрағаларын таңдады, Ережелер комитетінің төрағасы болды және әрбір заң жобасын қай комитет қарастыратынын анықтады. Ол өкілеттіктерін пайдаланып, республикашылдардың ұсыныстарын палатада қабылдауды қамтамасыз етті. Бірақ 1910 жылы демократтар мен наразы болған бірнеше республикашылдар бірігіп, Кэннонның көптеген өкілеттіктерін, соның ішінде комитет мүшелерін тағайындау және Ережелер комитетінің төрағасы лауазымын жоюға қол жеткізді. Он бес жыл өткен соң, спикер Николас Лонгворт позицияның жоғалған беделін біршама қалпына келтірді, бірақ толығымен емес. Тарихтың ең ықпалды спикерлерінің бірі – демократ Сэм Рэйберн болды. Рэйберн 1940 жылдан 1947 жылға дейін, 1949 жылдан 1953 жылға дейін және 1955 жылдан 1961 жылға дейін спикер болып қызмет етті. Ол көптеген заң жобаларын жасауға көмектесті, палата комитеттерімен тыныш жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол президенттер Франклин Д. Рузвельт пен Гарри Трумэн ұсынған бірнеше ішкі шараларды және шетелдік көмек бағдарламаларын жүзеге асыруға көмектесті. Рэйберннің ізбасары, демократ Джон В. МакКормак (1962–1971 жылдары қызмет етті), Демократиялық партияның жас мүшелерінің қарсылығына байланысты, бұрынғыдай ықпалды спикер болған жоқ. 1970 жылдардың ортасында демократ Карл Альберт спикерлік лауазымының беделі қайта өсті. Ережелер комитеті 1910 жылдан бері тәуелсіз комиссия ретінде жұмыс істеуін тоқтатты. Оның орнына, ол қайтадан партия жетекшілігінің бір бөлігіне айналды. Бұдан өзге, 1975 жылы спикерге Ережелер комитетінің көпшілік бөлігін тағайындау құқығы берілді. Сонымен қатар, комитет төрағаларының өкілеттігі шектелді, бұл спикердің салыстырмалы беделін арттырды. Альберттің ізбасары, демократ Тип О'Нилл, президент Рональд Рейганның саясатына оппозициялық көзқарасымен танымал болды. О'Нилл 1977 жылдан 1987 жылға дейін үздіксіз спикер болып қызмет етті. Ол Рейганға ішкі бағдарламалар және қорғаныс шығындары бойынша қарсылық көрсетті. Республикашылар 1980 және 1982 жылдары сайлау кампанияларында О'Ниллді нысана етті, бірақ демократтар екі жылдың екеуінде де көпшілігін сақтап қалды. 1994 жылы партиялардың рөлі өзгерді, республикашылар қырық жылдық оппозициядан кейін «Америкамен келісім» арқылы палатаны қайта бақылауға алды, бұл идеяны азшылық жетекшісі Ньют Гингрич бастады. Спикер Гингрич демократ президент Билл Клинтонмен үнемі қақтығысты, нәтижесінде 1995 және 1996 жылдардағы АҚШ федералды үкіметінің жұмысы тоқтатылды, онда Клинтон жеңіске жеткені анық көрінді. Гингричтің басшылықтағы беделі осы және басқа да бірнеше дау-дамайлардың салдарынан әлсіреп, 1997 жылы партиялық қарсылыққа тап болды. 1998 жылы республикашылар палатадағы орындарын жоғалтқаннан кейін (бірақ көпшілігін сақтап қалған), ол үшінші рет спикер болып үміткер болмады. Оның орнын басатын Денис Хастерт, басқа республикашыл жетекшілерге қарағанда даулырақ болғандықтан, келісімдік кандидат ретінде таңдалды. Хастерт замандас спикерлеріне қарағанда аз рөл атқарды, ол Палатаның көпшілік жетекшісі Том ДеЛей және президент Джордж Бушпен көлеңкеде қалды.

The speakership reached its apogee during the term of Republican Joseph Gurney Cannon (1903–1911). Cannon exercised extraordinary control over the legislative process. He determined the agenda of the House, appointed the members of all committees, chose committee chairmen, headed the Rules Committee, and determined which committee heard each bill. He vigorously used his powers to ensure that Republican proposals were passed by the House. In 1910, however, Democrats and several dissatisfied Republicans joined to strip Cannon of many of his powers, including the ability to name committee members and his chairmanship of the Rules Committee. Fifteen years later, Speaker Nicholas Longworth restored much, but not all, of the lost influence of the position. One of the most influential speakers in history was Democrat Sam Rayburn. Rayburn had the most cumulative time as speaker in history, holding office from 1940 to 1947, 1949 to 1953, and 1955 to 1961. He helped shape many bills, working quietly in the background with House committees. He also helped ensure the passage of several domestic measures and foreign assistance programs advocated by Presidents Franklin D. Roosevelt and Harry Truman. Rayburn's successor, Democrat John W. McCormack (served 1962–1971), was a somewhat less influential speaker, particularly because of dissent from younger members of the Democratic Party. During the mid 1970s, the power of the speakership once again grew under Democrat Carl Albert. The Committee on Rules ceased to be a semi independent panel, as it had been since 1910. Instead, it once again became an arm of the party leadership. Moreover, in 1975, the speaker was granted the authority to appoint a majority of the members of the Rules Committee. Meanwhile, the power of committee chairmen was curtailed, further increasing the relative influence of the speaker. Albert's successor, Democrat Tip O'Neill, was a prominent speaker because of his public opposition to the policies of President Ronald Reagan. O'Neill is the longest continuously serving speaker, from 1977 through 1987. He challenged Reagan on domestic programs and on defense expenditures. Republicans made O'Neill the target of their election campaigns in 1980 and 1982 but Democrats managed to retain their majorities in both years. The roles of the parties reversed in 1994 when, after spending forty years in the minority, the Republicans regained control of the House with the "Contract with America", an idea spearheaded by Minority Whip Newt Gingrich. Speaker Gingrich would regularly clash with Democratic President Bill Clinton, leading to the United States federal government shutdown of 1995 and 1996, in which Clinton was largely seen to have prevailed. Gingrich's hold on the leadership was weakened significantly by that and several other controversies, and he faced a caucus revolt in 1997. After the Republicans lost House seats in 1998 (although retaining a majority) he did not stand for a third term as speaker. His successor, Dennis Hastert, had been chosen as a compromise candidate since the other Republicans in the leadership were more controversial. Hastert played a much less prominent role than other contemporary speakers, being overshadowed by House Majority Leader Tom DeLay and President George W. Bush.

21 ғасыр

Республикандықтар 2000 жылғы сайлаудан кейін көпшілігін азайтып, 2002 және 2004 жылдары шағын табысқа жетті. 2001–2002 және 2003–2007 жылдар аралығында 1953–1955 жылдардан бері Вашингтонда біржақты республикалық басшылық болды, бірақ Вермонт штатының сенаторы Джим Джеффордс 2001 жылдан 2003 жылға дейін Республикалық партиядан шығып, тәуелсіз мәртебе алды және Сенаттағы демократтармен бірігіп, 51–49 көпшілігін құрды. 2006 жылғы аралық сайлауда Демократиялық партия Өкілдер палатасының бақылауын қайта алды. Нэнси Пелоси Палата спикері болып сайланды, ол осы лауазымды алғаш рет атқаратын әйел болды. Президент Буш сөзінің басында Пелосиді осы лауазымға алғаш рет ие болған әйел ретінде мойындады. Джон Бонер 112-ші Конгресс 2011 жылдың 5 қаңтарында жиналғанда спикер болып сайланды және кейіннен 113-ші және 114-ші Конгрестердің басында екі рет қайта сайланды. Оның кеңсесіндегі қызметі оған дауыс бермеуді таңдаған өз партиясының бірнеше мүшелерінің партиядан шығуымен екі рет қауіпке тірелді. Бонердің спикерлік қызметі, ол 2015 жылдың қазан айында Конгрестен кеткен кезде аяқталды, ол өз партиясының консерваторларымен «Обамакеа» және басқа да саяси мәселелер бойынша көптеген күрестерге қатысты. Бұл партияішілік келіспеушілік Пол Райан Бонердің орнын басып алғаннан кейін де жалғасты. 2011 жылы республикалықтардың көшбасшысы Джон Бонер Пелосиден кейін спикер болып сайланғанда, Пелоси Демократиялық партияның Өкілдер палатасындағы көшбасшысы болып қалды және 2018 жылғы сайлауда партиясын жеңіске жеткізгенге дейін сегіз жыл бойы палатадағы азшылық көшбасшысы болды. 2018 жылғы аралық сайлаудан кейін Демократиялық партия көпшілігі сайланғаннан кейін Нэнси Пелоси 2019 жылдың 3 қаңтарында 116-шы Конгресс жиналғанда қайтадан спикер болып сайланды. Пелоси 1950 жылдары Сэм Рейберннен кейін билікке оралған алғашқы спикер болды. 2022 жылғы аралық сайлаудан кейін, палатада республикалықтардың шағын көпшілігі сайланғаннан кейін Пелоси келесі Конгресте Демократиялық партияның басшылығына үміткер болмады. Демократиялық фракция оны «Емерита спикері» деп атады. Кевин Маккарти 2023 жылдың 7 қаңтарында 1859 жылдан бері ең ұзақ дауыс беруден кейін Палатаның жаңа спикері болды. Маккарти 2023 жылдың 3 қазанында республикалық фракциядағы жаңа бөліністен кейін спикерліктен алынды, онда бес Өкілдер палатасының еркіндік фракциясының мүшелері Маккартиға қарсы дауыс берді, бұл демократтардың дауысымен біріктірілгенде Маккартидің қызметтен шеттелуіне әкелді. Бұл Өкілдер палатасының тарихында спикердің қызметтен алынуының алғашқы жағдайы болды. Көп күндік төрт кезеңді сайлаудан кейін Майк Джонсон 2023 жылдың 25 қазанында спикер болып сайланды.

The Republicans came out of the 2000 elections with a further reduced majority but made small gains in 2002 and 2004. The periods of 2001–2002 and 2003–2007 were the first times since 1953–1955 that there was single party Republican leadership in Washington, interrupted from 2001 to 2003 as Senator Jim Jeffords of Vermont left the Republican Party to become independent and caucused with Senate Democrats to give them a 51–49 majority. In the 2006 midterm elections, the Democratic Party regained control of the House of Representatives. Nancy Pelosi was elected Speaker of the House, becoming the first woman to hold the position. President Bush acknowledged Pelosi as the first woman in that position in the opening of his speech. John Boehner was elected speaker when the 112th Congress convened on January 5, 2011, and was subsequently re elected twice, at the start of the 113th and 114th Congresses. On both of those occasions his remaining in office was threatened by the defection of several members from his own party who chose not to vote for him. Boehner's tenure as speaker, which ended when he resigned from Congress in October 2015, was marked by multiple battles with the conservatives in his own party related to "Obamacare", appropriations, among other political issues. This intra party discord continued under Boehner's successor, Paul Ryan. When Republican leader John Boehner succeeded Pelosi as speaker in 2011, Pelosi remained the leader of the Democratic Party in the House of Representatives and served as House minority leader for eight years before she led her party to victory in the 2018 elections. Following the 2018 midterm elections which saw the election of a Democratic Party majority in the House, Nancy Pelosi was again elected speaker when the 116th Congress convened on January 3, 2019. In addition to being the first woman to hold the office, Pelosi became the first speaker to return to power since Sam Rayburn in the 1950s. Following the 2022 midterm elections which saw the election of a narrow Republican Party majority in the House, Pelosi did not seek a Democratic leadership post in the next Congress. The Democratic Caucus named her "Speaker Emerita". Kevin McCarthy then became the new Speaker of the House on January 7, 2023, after the longest multi ballot speaker election since 1859. McCarthy was eventually removed as speaker on October 3, 2023, after a further split in the Republican caucus, with five House Freedom Caucus members voting against McCarthy, which when combined with votes of Democrats, resulted in the ouster of McCarthy. This was the first time in the history of the House of Representatives in which the Speaker of the House was successfully removed. Following a multi day four ballot election, Mike Johnson was elected speaker on October 25, 2023.

Ерекше сайлаулар

Тарихи тұрғыдан алғанда, спикерлікке бірнеше даулы сайлаулар болды, мысалы 1839 жылғы жарыс. Сол кезде 26-шы АҚШ Конгресі 2 желтоқсанда жиналса да, Палата 14 желтоқсанға дейін спикер сайлауын бастай алмады, себебі Нью-Джерсидегі «Үлкен мөр соғысы» деп аталатын сайлауға қатысты дау болды. Нью-Джерси үкіметінің әртүрлі тармақтары тарапынан сайланған екі қарсы делегация – бірі вигтер, екіншісі демократтар болып белгіленді. Даудың нәтижесі вигтер мен демократтардың көпшілігін анықтайтындықтан мәселе одан әрі ушықты. Екі партияның бірі де қарсы партияның делегациясы қатысқан спикер сайлауына рұқсат беруге келіспеді. Ақырында, екі делегацияны да сайлаудан шеттетуге келісті, және 17 желтоқсанда спикер таңдалды. 1855 жылы АҚШ-тың 34-ші Конгресінде тағы бір ұзаққа созылған тартыс болды. Ескі вигтер партиясы ыдырады, бірақ оны алмастыратын ешбір партия пайда болған жоқ. Демократтарға қарсы кандидаттар виг, республикашыл, америкалық (Білушілер), және жай ғана «Оппозиция» сияқты сан алуан атаулармен жарысты. Конгресс 1855 жылдың желтоқсан айында жиналған кезде, солтүстік штаттарының көпшілігі республикашылдар ретінде бірікті, ал оңтүстік штаттарының көпшілігі мен бірнеше солтүстік штаттары америкалық немесе Білушілер атауын қолданды. Демократтардың қарсыластары Палатада көпшілікті құрады, 234 өкілдің партиялық құрамы 83 демократ, 108 республикашыл және 43 Білуші (негізінен оңтүстік оппозиционерлері) болды. Демократтардың азшылығы спикерлікке Иллинойс штатынан Уильям Александр Ричардсонды ұсынды, бірақ аймақтық сенімсіздік салдарынан әртүрлі оппозиционерлер спикерлікке бірегей кандидатты келісе алмады. Республикашылар Массачусетс штатынан Натаниел Прентис Банкске қолдау көрсетті, ол Білуші ретінде сайланған, бірақ қазір республикашылдармен көбінесе байланысты болды. Оңтүстік Білушілер Кентукки штатынан Хамфри Маршаллға, содан кейін Пенсильвания штатынан Генри М. Фуллерге қолдау көрсетті. Дауыс беруге екі айға жуық уақыт кетті, бірақ ешбір кандидат көпшілікті қамтамасыз ете алмады, содан кейін спикерді қарапайым көпшілік дауыспен сайлауға келісті, және Банкс сайланды. 1859 жылдың желтоқсанында 36-шы Конгресс жиналғанда Палата ұқсас қиындыққа тап болды. Республикашылдар көпшілікті құрағанымен, оңтүстік оппозиционерлері оның құлдыққа қарсы көзқарастарына байланысты республикалық кандидат Джон Шерманды қабылдамады, және Палата тағы да спикерді сайлай алмады. Демократтар оңтүстік оппозиционерлерімен одақтасып, Солтүстік Каролина оппозиционері Уильям Н. Х. Смит сайлануға жақын келгеннен кейін, Шерман ақыры Нью-Джерсиден келген келісімді кандидат Уильям Пеннингтонның пайдасына бас тартты, ол бұрынғы виг, партиялық адалдығы нақты емес еді, және 1860 жылдың 1 ақпанында спикер болып сайланды. 1923 жылдың желтоқсанында 68-ші Конгресс басталғанда, республикашыл Фредерик Г. Гиллет қайта сайлану үшін тоғыз бюллетеньге мұқтаж болды. Прогрессивті республикашылар алғашқы сегіз бюллетеньде Гиллетке қолдау көрсетуден бас тартты. Тек республикалық конференция басшыларынан (Палата ережелері жөніндегі комитетте орын және Палата ережелеріне өзгерістер енгізу туралы уәде) жеңіске жеткеннен кейін ғана олар оны қолдауға келісті. 1997 жылы бірнеше республикалық конгресс басшылары спикер Ньют Гингричті отставкаға кетуге мәжбүрлеуге тырысты. Алайда Гингрич бұл ұсыныстан бас тартты, себебі спикерге жаңа сайлау қажет болар еді, бұл демократтар мен республикашылдардың демократ Дик Гепардты спикер ретінде дауыс беруіне әкелуі мүмкін еді. 1998 жылғы аралық сайлауда республикашылар орын жоғалтқаннан кейін, Гингрич қайта сайлануға түспеді. Республикалық партияның келесі екі лауазым иесі, көпшілік көшбасшысы Ричард Арми және көпшілік билеушісі Том ДеЛей кеңсеге түсуден бас тартты. Палатаның Ассигнованиелер комитетінің төрағасы Боб Ливингстон спикерлікке үміткер екенін мәлімдеді, оған қарсылық білдірілмеді, сондықтан ол спикер болып тағайындалды. Содан кейін Ливингстонның өзі, ол президент Билл Клинтонның жыныстық қатынасқа қатысты ісі кезінде жалған куәлік бергеніне жария түрде сын айтқан, ол некеден тыс қатынасқа түскенін мәлімдеді. Ол Демократиялық партияның көшбасшысы Гепардтың қалуға шақыруына қарамастан, Палатадан кетуді таңдады. Одан кейін бас қамшы Денис Хастерт спикер болып сайланды. Республикашылар 2000, 2002 және 2004 жылдардағы сайлауларда көпшілігін сақтады. Демократтар 2006 жылғы аралық сайлауда көпшілік орынға ие болды. 2006 жылдың 16 қарашасында Нэнси Пелоси, ол кезде азшылық көшбасшысы, Демократтардың Палатадағы спикерлікке үміткері болып таңдалды. 2007 жылдың 4 қаңтарында 110-шы Конгресс жиналғанда, ол 233–202 дауыспен 52-ші спикер болып сайланды, Палата спикері болып сайланған алғашқы әйел атанды. Пелоси 111-ші Конгресте, сондай-ақ 116-шы және 117-ші Конгрестерде спикер болып қайта сайланды. 2023 жылдың қаңтарындағы спикер сайлауы 2022 жылғы Палата сайлауларынан кейін екі айдан кейін өтті, онда республикашылар төрт орындық аз ғана көпшілікті жеңіп алды. Кевин Маккарти Республикалық партияның Палаталық конференциясы тарапынан спикерлікке ұсынылды, бірақ республикашылдар арасындағы бөлініс салдарынан бірінші бюллетеньде ешкім көпшілік дауыс ала алмады, бұл 1923 жылдан бері бірінші рет қосымша дауыс беруге себеп болды. Маккарти ақырында қалған алты Маккартиге қарсы дауыс берушілер 15-ші бюллетеньде «жоқ» деп дауыс бергеннен кейін жеңіске жетті, бұл Азамат соғысынан бұрынғы кезеңдегі ең ұзақ көптүрлі бюллетеньді спикер сайлауын аяқтады. Ол он айдан кейін қызметтен алынды, американдық тарихта Палата өзінің спикерін қызметтен алғаш рет алып тастады. Бұл оны ауыстыру үшін бірнеше апта бойы бірнеше дауыс беруге әкелді, нәтижесінде өкіл Майк Джонсон сайланды. Бұл республикашылдар арасындағы екі апталық келіссөздерден кейін болды, оның ішінде спикерлікке үш сәтсіз дауыс берілді.

Historically, there have been several controversial elections to the speakership, such as the contest of 1839. In that case, even though the 26th United States Congress convened on December 2, the House could not begin the speakership election until December 14 because of an election dispute in New Jersey known as the "Broad Seal War". Two rival delegations, one Whig and the other Democrat, had been certified as elected by different branches of the New Jersey government. The problem was compounded by the fact that the result of the dispute would determine whether the Whigs or the Democrats held the majority. Neither party agreed to permit a speakership election with the opposite party's delegation participating. Finally, it was agreed to exclude both delegations from the election and a speaker was finally chosen on December 17. Another, more prolonged fight occurred in 1855 in the 34th United States Congress. The old Whig Party had collapsed but no single party had emerged to replace it. Candidates opposing the Democrats had run under a bewildering variety of labels, including Whig, Republican, American (Know Nothing), and simply "Opposition". By the time Congress actually met in December 1855, most of the northerners were concentrated together as Republicans, while most of the southerners and a few northerners used the American or Know Nothing label. Opponents of the Democrats held a majority in House, with the party makeup of the 234 representatives being 83 Democrats, 108 Republicans, and 43 Know Nothings (primarily southern oppositionists). The Democratic minority nominated William Alexander Richardson of Illinois as speaker, but because of sectional distrust, the various oppositionists were unable to agree on a single candidate for speaker. The Republicans supported Nathaniel Prentice Banks of Massachusetts, who had been elected as a Know Nothing but was now largely identified with the Republicans. The southern Know Nothings supported first Humphrey Marshall of Kentucky, and then Henry M. Fuller of Pennsylvania. The voting went on for almost two months with no candidate able to secure a majority, until it was finally agreed to elect the speaker by plurality vote, and Banks was elected. The House found itself in a similar dilemma when the 36th Congress met in December 1859. Although the Republicans held a plurality, the Republican candidate, John Sherman, was unacceptable to southern oppositionists due to his anti slavery views, and once again the House was unable to elect a speaker. After Democrats allied with southern oppositionists to nearly elect the North Carolina oppositionist William N. H. Smith, Sherman finally withdrew in favor of compromise candidate William Pennington of New Jersey, a former Whig of unclear partisan loyalties, who was finally elected speaker on February 1, 1860. In December 1923, at the start of the 68th Congress, Republican Frederick H. Gillett needed nine ballots to win reelection. Progressive Republicans had refused to support Gillett in the first eight ballots. Only after winning concessions from Republican conference leaders (a seat on the House Rules Committee and a pledge that requested House rules changes would be considered) did they agree to support him. In 1997, several Republican congressional leaders tried to force Speaker Newt Gingrich to resign. However, Gingrich refused since that would have required a new election for speaker, which could have led to Democrats along with dissenting Republicans voting for Democrat Dick Gephardt (then minority leader) as speaker. After the 1998 midterm elections where the Republicans lost seats, Gingrich did not stand for re election. The next two figures in the House Republican leadership hierarchy, Majority Leader Richard Armey and Majority Whip Tom DeLay chose not to run for the office. The chairman of the House Appropriations Committee, Bob Livingston, declared his bid for the speakership, which was unopposed, making him speaker designate. It was then revealed, by Livingston himself, who had been publicly critical of President Bill Clinton's alleged perjury during his sexual harassment trial, that he had engaged in an extramarital affair. He opted to resign from the House, despite being urged to stay on by House Democratic leader Gephardt. Subsequently, the chief deputy whip Dennis Hastert was selected as speaker. The Republicans retained their majorities in the 2000, 2002, and 2004 elections. The Democrats won a majority of seats in the 2006 midterm elections. On November 16, 2006, Nancy Pelosi, who was then minority leader, was selected as speaker designate by House Democrats. When the 110th Congress convened on January 4, 2007, she was elected as the 52nd speaker by a vote of 233–202, becoming the first woman elected speaker of the House. Pelosi was reelected speaker in the 111th Congress, and again in the 116th and 117th Congresses. The January 2023 speakership election occurred two months after the 2022 House elections in which the Republicans won a slim four seat majority. Kevin McCarthy was nominated for speaker by the House Republican Conference but due to a division among the Republicans, no one received a majority of the votes on the first ballot, necessitating an additional round of balloting for the first time since 1923. McCarthy ultimately prevailed when the remaining six anti McCarthy holdouts voted "present" on the 15th ballot, ending the longest multiple ballot speaker election since before the Civil War. He was removed from office less than ten months later, the first time in American History the House voted to remove its incumbent speaker. This led to multiple rounds of voting across multiple weeks to replace him, ultimately leading to the election of Representative Mike Johnson. This came after two weeks of negotiations between Republicans, including three failed votes for Speaker.

Партиялық рөл

Конституция спикердің саяси рөлін нақты белгілемейді. Дегенмен, осы лауазым тарихи даму барысында, Ұлыбританияның Төменгі палатасының спикері сияқты көптеген Вестминстер үлгісіндегі заң шығарушы органдарының спикерлігінен мүлдем бөлек, айқын партиялық сипатқа ие болды. АҚШ-та спикер дәстүр бойынша Өкілдер палатасының көпшілік партиясының басшысы болып табылады. Бірақ, дауыс беру құқығы болғанына қарамастан, спикер көбінесе пікірсайыстарға қатыспайды және тек ең маңызды заң жобаларына ғана дауыс береді. Спикер Палатаның көпшілік партия қолдаған заңдарды қабылдауына жауапты. Осы мақсатқа жету үшін спикер Палатаның жұмысына жауапты Регламенттік комитетке өз ықпалын пайдалана алады. Спикер көпшілік партияның Палатадағы басқару комитетіне төрағалық етеді, ол әр Палатаның тұрақты комитеттеріне көпшілік мүшелерін таңдайды, соның ішінде Регламенттік комитетті де (бірақ олардың аталған комитеттерге тағайындалуы Палатаның толық қарарымен бекітілуі тиіс). Спикер Палатаның көпшілік партиясының жұмыс істейтін басшысы болғанымен, Сенаттың уақытша президенті туралы жағдай басқаша, оның лауазымы негізінен рәсімдік және құрметті. Спикер мен президент бір партияға жатса, спикердің рөлі көбінесе рәсімдік сипатқа ие болады, мысалы, Денис Хастерт республикашыл Джордж Буш президент болған кезде өте ұстамды рөл атқарды. Алайда, спикер мен президент бір партияға жатқанда, спикердің рөлі күрт өседі және спикерге, мысалы, көпшілік партияның бағдарламасын ілгерілету міндеті жүктеледі, көбінесе оппозицияның есебінен. Бұл ең алдымен демократиялық-республикалық Генри Клейдің спикерлік лауазымында көрінеді, ол жеке өзі демократиялық-республикалық Джон Куинси Адамстың президенттік сайлауда жеңіске жетуін қамтамасыз етті. Демократ Сэм Рейберн демократиялық әріптесі Франклин Делано Рузвельт президент болған кезде «Жаңа мәміле» заңдарын қабылдауда маңызды рөл атқарды. Республикашыл Джозеф Гурни Кэннон (Теодор Рузвельт тұсында) демократиялық оппозицияны ығыстыруы және спикерлік билікті орталықтандыруы үшін әйгілі болды. Соңғы кезде спикер Нэнси Пелоси демократ Барак Обама президенттігі кезінде денсаулық сақтау реформасын жалғастыруда және демократ Джо Байден президенттігі кезінде инфрақұрылым мен климатқа жұмсалатын қаражатты арттыруда маңызды рөл атқарды. Керісінше, спикер мен президент қарама-қарсы партияларға жатса, спикердің қоғамдық рөлі мен ықпалы артады. Оппозициялық партияның ең жоғары тұрған мүшесі (және оппозицияның іс жүзіндегі көшбасшысы) ретінде спикер әдетте президенттің бағдарламасына басты қарсылас болады. Осы жағдайда спикер президенттің бағдарламасын әлсіретуге тырысады, яғни оппозициялық партияның шараларын тоқтатуға немесе Сенаттан келіп түскен заң жобаларын қабылдамауға ұмтылады. Бір танымал мысал – Томас Брэкетт Рид (Гровер Кливленд басшылығымен), ол демократтарды республикашылардың айқын көпшілігі бар мәселелерге дауыс беруге мәжбүрлеуге тырысқандығымен әйгілі болды, бұл Кливленд демократтарының Палатадағы республикашыларға қарсы тұру мүмкіндігін жоққа шығарды. Джозеф Кэннон ерекше ерекшелік танытты, өйткені ол Республикашыл партияның консервативті «Ескі гвардия» қанатын басқарды, ал оның президенті Теодор Рузвельт прогрессивтік топтан болды және демократтарды ығыстырудан басқа, Кэннон өз билігін өз партиясындағы наразыларға қарсы қолданып, Республикашыл партияның прогрессивті қанатын кедергіге ұшыратты. Көбірек заманауи мысалдарға президент Рональд Рейганның экономикалық және қорғаныс саясатына қарсы шыққан Тип О'Нилл; ішкі саясатты бақылау үшін президент Билл Клинтонмен қатал күрес жүргізген Ньют Гингрич; Ирак соғысы мәселесінде президент Джордж Бушпен пікір келістірген Нэнси Пелоси; бюджеттік және денсаулық сақтау мәселелері бойынша президент Барак Обамамен келіспеген Джон Бенер; және тағы да Нэнси Пелоси, шекаралық қабырғаны қаржыландыру мәселесінде президент Дональд Трампты қолдаудан бас тартты.

The Constitution does not spell out the political role of the speaker. As the office has developed historically, however, it has taken on a clearly partisan cast, very different from the speakership of most Westminster style legislatures, such as the speaker of the United Kingdom's House of Commons, which is meant to be scrupulously non partisan. The speaker in the United States, by tradition, is the head of the majority party in the House of Representatives, outranking the majority leader. However, despite having the right to vote, the speaker usually does not participate in debate and only votes on the most significant bills. The speaker is responsible for ensuring that the House passes legislation supported by the majority party. In pursuing this goal, the speaker may use their influence over the Rules committee, which is in charge of the business of the House. The speaker chairs the majority party's House steering committee, which selects the majority members of each House standing committee, including the Rules committee (although it's worth to note their appointment to the said committees must be ratified by a resolution of the full House). While the speaker is the functioning head of the House majority party, the same is not true of the president pro tempore of the Senate, whose office is primarily ceremonial and honorary. When the speaker and the president belong to the same party, the speaker tends to play the role in a more ceremonial light, as seen when Dennis Hastert played a very restrained role during the presidency of fellow Republican George W. Bush. Nevertheless, when the speaker and the president belong to the same party, there are also times that the speaker plays a much larger role, and the speaker is tasked, e. g., with pushing through the agenda of the majority party, often at the expense of the minority opposition. This can be seen, most of all, in the speakership of Democratic Republican Henry Clay, who personally ensured the presidential victory of fellow Democratic Republican John Quincy Adams. Democrat Sam Rayburn was a key player in the passing of New Deal legislation under the presidency of fellow Democrat Franklin Delano Roosevelt. Republican Joseph Gurney Cannon (under Theodore Roosevelt) was particularly infamous for his marginalization of the minority Democrats and centralizing of authority to the speakership. In more recent times, Speaker Nancy Pelosi played a role in continuing the push for health care reform during the presidency of fellow Democrat Barack Obama and in pushing for increases in infrastructure and climate spending during the presidency of Democrat Joe Biden. On the other hand, when the speaker and the president belong to opposite parties, the public role and influence of the speaker tend to increase. As the highest ranking member of the opposition party (and de facto leader of the opposition), the speaker is normally the chief public opponent of the president's agenda. In this scenario, the speaker is known for undercutting the president's agenda by blocking measures by the minority party or rejecting bills by the Senate. One famous instance came in the form of Thomas Brackett Reed (under Grover Cleveland), a speaker notorious for his successful attempt to force the Democrats to vote on measures where the Republicans had clear majorities, which ensured that Cleveland's Democrats were in no position to challenge the Republicans in the House. Joseph Cannon was particularly unique in that he led the conservative "Old Guard" wing of the Republican Party, while his president—Theodore Roosevelt—was of the more progressive clique, and more than just marginalizing the Democrats, Cannon used his power to punish the dissidents in his party and obstruct the progressive wing of the Republican Party. More modern examples include Tip O'Neill, who was a vocal opponent of President Ronald Reagan's economic and defense policies; Newt Gingrich, who fought a bitter battle with President Bill Clinton for control of domestic policy; Nancy Pelosi, who argued with President George W. Bush over the Iraq War; John Boehner, who clashed with President Barack Obama over budget issues and health care; and once again, Nancy Pelosi, who refused to support President Donald Trump over funding for a border wall.

Төрағалық етуші

Өкілдер палатасының төрағасы ретінде спикер палатаға қатысты түрлі өкілеттіктерге ие және АҚШ үкіметіндегі ең жоғары деңгейдегі заң шығарушы лауазымды тұлға болып саналады. Спикер өзінің өкілеттіктерін палата мүшесіне уақытша спикер ретінде әрекет етуге және спикердің болмаған жағдайында палатаға төрағалық етуге беруге құқылы; мұндай жағдайда, делегация әрқашан бір партияның мүшесіне жүктеледі. Маңызды пікірталастар кезінде уақытша спикер көбінесе көпшілік партияның тәжірибелі мүшесі болып табылады және төрағалық етудегі шеберлігі үшін таңдалуы мүмкін. Басқа жағдайларда, палата ережелері мен процедураларымен танысу үшін жас мүшелер төрағалық етуге тағайындалуы мүмкін. Спикер Палатаның келісімімен арнайы мақсаттар үшін уақытша спикерді тағайындай алады, мысалы, Вашингтон қаласына жақын орналасқан округтің өкілін ұзақ үзілістер кезінде бекітілген заңдарға қол қою үшін тағайындау. Палата ережелеріне сәйкес, спикер «спикер сайланғаннан кейін мүмкіндігінше ертерек және одан кейін қажет болған жағдайларда» спикердің орны бос болғанда немесе денсаулығына қатысты шектеулер туғанда спикер ретінде әрекет ететін мүшелердің тізімін Палата хатшысына ұсынуға міндетті. Палата отырысында төрағалық етушіге әрқашан «Мырза спикер» немесе «Ханым спикер» деп сөз сөйлейді, тіпті ол уақытша спикер болса да. Палата Толық комитет ретінде жұмыс істеген кезде спикер комитетке төрағалық ететін мүшені тағайындайды, оған «Төраға мырза» немесе «Төраға ханым» деп сөз сөйлейді. Сөз сөйлеу үшін мүшелер төрағалық етушінің рұқсатын алуы керек. Төрағалық етуші барлық тәртіп мәселелерін шешеді, бірақ оның шешімдері Палатаның қарауына берілуі мүмкін. Спикер Палатадағы тәртіпті сақтауға жауапты және Палата ережелерін орындау үшін Сержант-на-оружиюге бұйрық бере алады. Спикер заң жобасын қай комитетке жіберуді, мүшеге ережелерді тоқтату туралы ұсыныс жасауға рұқсат беруді және комитеттер мен конференциялық комитеттерге мүшелерді тағайындауды шешеді. Палата мүшесі ретінде спикер пікірталасқа қатысуға және дауыс беруге құқылы. Көбінесе спикер тек оның дауысы шешуші болғанда немесе конституциялық түзетулер немесе маңызды заңдар сияқты аса маңызды мәселелерде ғана дауыс береді. Палатаның алғашқы ережелерінде спикерге дауыс беруге тыйым салынған, бірақ бүгінде спикер басқа мүшелер сияқты дауыс беру құқығына ие, бірақ оны сирек қолданады. Спикер Палатаның қарауына түскен кез келген мәселе бойынша дауыс бере алады және оның дауысы шешуші болғанда немесе Палата бюллетень арқылы дауыс берген кезде дауыс беруге міндетті.

As presiding officer of the House of Representatives, the speaker holds a variety of powers over the House and is ceremonially the highest ranking legislative official in the U. S. government. The speaker may delegate their powers to a member of the House to act as speaker pro tempore and to preside over the House in the speaker's absence; when this has occurred the delegation has always been to a member of the same party. During important debates, the speaker pro tempore is ordinarily a senior member of the majority party who may be chosen for his or her skill in presiding. At other times, more junior members may be assigned to preside to give them experience with the rules and procedures of the House. The speaker may also designate, with approval of the House, a speaker pro tempore for special purposes, such as designating a representative whose district is near Washington, D. C. to sign enrolled bills during long recesses. Under the rules of the House, the speaker, "as soon as practicable after the election of the speaker and whenever appropriate thereafter", must deliver to the clerk of the House a list of members who are designated to act as speaker in the case of a vacancy or physical inability of the speaker to perform their duties. On the floor of the House, the presiding officer is always addressed as "Mister Speaker" or "Madam Speaker", even if that person is serving as speaker pro tempore. When the House resolves itself into a Committee of the Whole, the speaker designates a member to preside over the committee, who is addressed as "Mister Chairman" or "Madam Chairwoman". To speak, members must seek the presiding officer's recognition. The presiding officer also rules on all points of order but such rulings may be appealed to the whole House. The speaker is responsible for maintaining decorum in the House and may order the Sergeant at Arms to enforce House rules. The speaker is in charge of deciding which committee a bill will be assigned to, of determining whether to allow a member to make a motion to suspend the rules and of appointing members to select committees and conference committes. As a member of the House, the speaker is entitled to participate in debate and to vote. Ordinarily, the speaker votes only when the speaker's vote would be decisive or on matters of great importance, such as constitutional amendments or major legislation. Under the early rules of the House, the speaker was generally barred from voting, but today the speaker has the same right as other members to vote but only occasionally exercises it. The speaker may vote on any matter that comes before the House, and they are required to vote where their vote would be decisive or where the House is engaged in voting by ballot.