Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Алкантара – Испанияның Экстремадура автономды облысы, Касерес провинциясындағы муниципалитет, Португалияға жақын Тагус өзені жағасында орналасқан. Топонимі араб тіліндегі al Qanṭarah (القنطرة) сөзінен шыққан, ол "көпір" дегенді білдіреді.
Alcántara is a municipality in the province of Cáceres, Extremadura, Spain, on the Tagus, near Portugal. The toponym is from the Arabic word al Qanṭarah (القنطرة) meaning "the bridge".
Тарих
Археологиялық жағдайлар қола дәуірінен бері аймақта адамдар болғанын куәландырады; алғашқы тарихи тұрғындары – Лузитаниялықтар, одан кейін Орталық Иберия және Пиреней таулары арасынан келген кельттер болды. Осы кезеңге және одан кейінгі римдік үстемдікке бірнеше кастралардың (әскери лагерьлер), виллалардың және қалаға атын берген көпірдің қалдықтары жатады. Рим билігі б.з.б. 2 ғасырдан 5 ғасырға дейін созылды, содан кейін оларды вестготтар ауыстырды. 8 ғасырда маврлар Иберия түбегін жаулап алып, оны Аль-Андалус деп атады, бұл қазіргі Испания, Франция, Португалия және Гибралтардағы төрт ғасырлық вестготтардың үстемдігіне нүкте қойды. 12 ғасырда мұсылман географы әл-Идриси осы көпірді әлемнің кереметтерінің бірі деп сипаттады. Алкантара 12 және 13 ғасырларда әскери іс-қимылдар мен мал шаруашылығына бағытталған шекаралық қала болды. Кордова халифатының құлауынан кейін ол бірнеше исламдық тайфалардың (ұсақ патшалықтардың) құрамына кірді. 1167 жылы Фердинанд II Португалияға қарсы соғыста Алкантараны босатып алды, бірақ кейіннен қала Альмохадтар тарапынан қайта басып алынды. Христиандар 1213 жылы Леонның Альфонсо IX-ымен бірге оны толықтай басып алды. 1217 жылы ол Калатрава әскери орденіне берілді. Бірақ олар оны қорғаудың қиын екенін түсінді, сондықтан келесі жылы оларды 1156 жылы құрылған Сан-Жулиан-де-Перейро ордені алмастырды. Бұл әскери орденнің штаб-пәтері Рио-Кора өзенінде орналасқан, кейіннен ол Алкантарадан атын алды. Қала 1655 жылға дейін стратегиялық маңыздылығын сақтап келді. 1807 жылы Пиреней соғысы кезінде француз әскерлері оны басып алды. Алкантара 19 ғасырда орденнің мүлігі секуляризацияланғаннан кейін маңыздылығын жоғалтты. Оның халқының азаюы тек 1960 жылдары Hidroelectrica Española электр компаниясы бірнеше электр станцияларын салғанда тоқтатылды. Дегенмен, экономикасы көтерілмеді және қала әлі де Испанияның кем дамыған аймақтарының бірі болып табылады. Алкантара ордені, діни және әскери орден, 1176 жылы маврларға қарсы қорғану үшін қалада құрылды және 1835 жылы таратылды. 1499 жылы мұнда Алькантаралық Петр, Авилалық Терезаның ұстазы, қасиетті және францискан реформаторы дүниеге келді.
Archaeological findings have attested human presence in the area from the Bronze Age; the first historical inhabitants were the Lusitanians, followed by the Celts, who came from an area between central Iberia and the Pyrenees. To this period, and to the following Roman domination, belong the remains of several castra (military camps), villas and the bridge which gives its name to the city. Roman rule lasted from the 2nd century BC to the 5th century, when they were replaced by the Visigoths. In the 8th century, the Moors conquered the Iberian Peninsula and called it Al Andalus, ending four centuries of Visigothic presence in what is now Spain, France, Portugal and Gibraltar. In the 12th century, the Muslim geographer al Idrisi described the bridge as one of the wonders of the world. Alcántara was a frontier city in the 12th and 13th centuries, devoted to military activities and animal husbandry. After the collapse of the Caliphate of Córdoba, it belonged to several Islamic taifas (petty kingdoms). Ferdinand II of León liberated Alcántara in 1167 during his wars against Portugal, but the town was later recaptured by the Almohads. The Christians conquered it permanently in 1213 with Alfonso IX of León. In 1217 it was given to the military order of Calatrava. They, however, considered it too difficult to defend, and thus the following year they were replaced by the Order of San Julian de Pereiro, a military order created in 1156 which had its headquarters on the Rio Cora and which later took its name from Alcántara, where it was established. The city maintained its strategic importance until 1655. In 1807, during the Peninsular War, it was occupied by French troops. Alcántara lost all its importance in the 19th century when the order's properties were secularized. Its depopulation was halted only in the 1960s, when the electric company Hidroelectrica Espaňola built several plants here. However, its economy was not boosted, and the town is still part of one of the less developed areas of Spain. The Order of Alcántara, a religious and military order, was established in the town in 1176 for defence against the Moors, and was suppressed in 1835. In 1499, Peter of Alcántara, teacher of Theresa of Ávila, saint and Franciscan reformer, was born here.