Жасыл саяси партиялар

Кіріспе

Жасыл саясатқа негізделген саяси партия

Жасыл партия – қоршаған ортаны қорғау және әлеуметтік әділдік сияқты жасыл саясат қағидаттарына негізделген, ресми түрде ұйымдастырылған саяси партия. Жасыл партиялардың бағдарламалары көбінесе әлеуметтік-демократиялық экономикалық саясатты қабылдайды және басқа солшыл партиялармен коалиция құрады. Әлемнің шамамен 90 елінде жасыл партиялар бар, олардың көпшілігі «Жаһандық жасылдар» ұйымының мүшелері.

Анықтамалар

"Жасыл" партиялар мен "Жасыл" партиялар арасында ерекшеліктер бар. Кез келген партия, фракция немесе саясаткер қоршаған орта мәселелерін басымдыққа қойса, оны "жасыл" деп атауға болады. Ал, ресми түрде ұйымдастырылған Жасыл партиялар экологиялық мәселелермен қатар, әлеуметтік әділдік және консенсус негізінде шешім қабылдау сияқты басқа да мәселелерді қамтитын идеологияны ұстанады. Жасылдардың жаһандық хартасында алты басшылық принцип қарастырылған: экологиялық даналық, әлеуметтік әділдік, қатысу демократиясы, зорлықсыздық, тұрақтылық және әртүрлілікке құрмет.

Тарих

1970 жылдардың басында әлемнің әртүрлі аймақтарында негізінен экологиялық платформада үгіт жүргізетін саяси партиялар пайда болды. Әлемдегі алғашқы экологиялық платформада науқан жүргізген саяси партиялар – Австралияның Тасмания штатында 1972 жылғы сәуірде өткен сайлауға қатысқан Біріккен Тасмания тобы және 1972 жылғы қарашада өткен Жаңа Зеландияның жалпы сайлауына қатысқан Жаңа Зеландияның Құндылықтар партиясы. Олардың «Жасыл» деген атауды пайдалануы Австралияның құрылыс жұмыскерлерінің «Жасыл тыйымдар» қозғалысынан туындады, олар мәдени және экологиялық маңызы бар жерлерде құрылыс салудан бас тартты. Еуропадағы алғашқы жасыл партия 1972 жылы Швейцарияның Нойшатель кантонында құрылған Халықтық қоршаған орта қозғалысы болды. Еуропадағы алғашқы ұлттық жасыл партия 1973 жылғы ақпанда Ұлыбританияда құрылған PEOPLE партиясы еді, ол кейін Экология партиясына, содан кейін Жасыл партияға айналды. 1970 жылдардың басында бірнеше жергілікті саяси топтар құрылды. Фонс Спрангерс әлемдегі алғашқы жасыл мэр болды, ол 1970 жылы Мьерде сайланды және 2020 жылға дейін Фламанд жасылдары үшін белсенді болды. «Жасыл» атауын алғаш рет 1977 жылғы 1 қыркүйекте құрылған Төменгі Саксонияның «Қоршаған ортаны қорғау үшін жасыл тізім» партиясы қолданған көрінеді. Ұлттық деңгейде танымалдыққа қол жеткізген алғашқы жасыл партия – ядролық энергияға қарсылығымен және жасылдарға тән антицентралистік және пацифистік құндылықтарымен танымал неміс жасыл партиясы. Олар 1980 жылы құрылды және бірнеше жыл бойы штаттық деңгейдегі коалициялық үкіметтерде болды. 1998 жылдан 2005 жылға дейін Германияның Социал-демократиялық партиясымен бірге «Қызыл-жасыл» деп аталған федералды коалициялық үкіметте болды. 2001 жылы Германияда ядролық энергияға тәуелділікті тоқтату туралы келісімге келді және 2001 жылғы Ауған соғысында коалицияда қалуға және канцлер Герхард Шредердің үкіметін қолдауға келісті. Бұл оларды әлемдегі көптеген жасылдармен келіспеушілікке ұшыратты. 1995 жылы Финляндияда Финляндияның Жасыл партиясы ұлттық кабинетке кірген алғашқы еуропалық жасыл партия болды. Ұлттық деңгейдегі үкіметке қатысқан басқа жасыл партиялардың ішінде «Жасылдар!» (бұрынғы Agalev) және Бельгиядағы Ecolo, Францияның Жасылдар партиясы және Ирландиядағы Жасылдар партиясы бар. Нидерландыда GroenLinks («Жасыл сол») 1990 жылы төрт кіші солшыл партиядан құрылды және қазір Нидерланд парламентінде тұрақты фракция болып табылады. Австралиялық жасылдар 2010 жылдан 2013 жылға дейін Лейбористік партияның азшылық үкіметін қолдады және бірнеше штаттық үкіметтерге қатысты. 2022 жылы Данияда «Балама» жасыл партиясының Парламентте бір ғана мүшесі бар, ол бұрынғы тоғыздан төмендеді, ал жергілікті парламентте бес мүшесі бар. 2022 жылы Португалияда Жасыл партия «Адамдар, жануарлар және табиғат» партиясының да Парламентте бір ғана мүшесі бар, ол бұрынғы төрттен төмендеді, және Мадейра аймақтық парламентінде тағы бір мүшесі бар, ал оның басқа екі жасыл партиясы, Partido da Terra және Partido Ecologista «Os Verdes» партияларының сәйкесінше екі кеңесшісі және бір мэрі бар. Соңғы отыз жылда әлемде көптеген жасыл партиялар құрылды. Қазір демократиялық жүйелері бар көптеген елдерде, Канададан Перуге дейін, Норвегиядан Оңтүстік Африкаға дейін, Ирландиядан Моңғолияға дейін жасыл партиялар бар. Дүние жүзіндегі көптеген елдерде ұлттық, өңірлік және жергілікті деңгейде жасыл партиялар өкілдігі бар. Жасыл партиялардың көпшілігі сайлауда жеңіске жету үшін құрылады, сондықтан олар сайлау немесе саяси округтер бойынша ұйымдастырылады. Бірақ бұл жалпыға бірдей қолданылмайды: Алясканың Жасыл партиясы биоөңірлік демократияны жүзеге асыру үшін биоөңірлік желілер бойынша ұйымдастырылған.

Political parties campaigning on a predominantly environmental platform arose in the early 1970s in various parts of the world. The world's first political parties to campaign on a predominantly environmental platform were the United Tasmania Group, which contested the April 1972 state election in Tasmania, Australia, and the Values Party of New Zealand, which contested the November 1972 New Zealand general election. Their use of the name 'Green' derived from the 'Green Bans': an Australian movement of building workers who refused to build on sites of cultural and environmental significance. The first green party in Europe was the Popular Movement for the Environment, founded in 1972 in the Swiss canton of Neuchâtel. The first national green party in Europe was PEOPLE, founded in Britain in February 1973, which eventually turned into the Ecology Party and then the Green Party. Several other local political groups were founded in the beginning of the 1970s. Fons Sprangers was probably the first Green mayor in the world, elected in 1970 in Meer, and active until 2020 for the Flemish Greens. The first political party to use the name "Green" seems to have been the Lower Saxon "Green List for Environmental Protection", founded on 1 September 1977. The first Green Party to achieve national prominence was the German Green Party, famous for their opposition to nuclear power, as well as an expression of anti centralist and pacifist values traditional to greens. They were founded in 1980 and have been in coalition governments at state level for some years. They were in federal government with the Social Democratic Party of Germany in a so called Red Green alliance from 1998 to 2005. In 2001, they reached an agreement to end reliance on nuclear power in Germany, and agreed to remain in coalition and support the government of Chancellor Gerhard Schröder in the 2001 Afghan War. This put them at odds with many Greens worldwide. In Finland, in 1995, the Finnish Green Party was the first European Green party to be part of a national Cabinet. Other Green parties that have participated in government at national level include the Groen! (formerly Agalev) and Ecolo in Belgium, The Greens in France and the Green Party in Ireland. In the Netherlands GroenLinks ("GreenLeft") was founded in 1990 from four small left wing parties and is now a stable faction in the Dutch parliament. The Australian Greens supported a Labor minority government from 2010 to 2013, and have participated in several state governments. In 2022 Denmark, the Green Party The Alternative has only one Parliament member, having dropped from the previous nine, and five local parliaments members. In 2022 Portugal, the Green Party People Animals Nature also has only one Parliament member, having dropped from the previous four, and another in the Madeira Regional Parliament, while its two other Green parties, Partido da Terra and Partido Ecologista "Os Verdes", only have, respectively, two councilpeople and one mayor. Around the world, individuals have formed many Green parties over the last thirty years. Green parties now exist in most countries with democratic systems, from Canada to Peru, from Norway to South Africa, from Ireland to Mongolia. There is Green representation at national, regional and local levels in many countries around the world. Most of the Green parties are formed to win elections, and so organize themselves by the presented electoral or political districts. But that does not apply universally: The Green Party of Alaska is organized along bioregional lines to practice bioregional democracy.

Қолдау

Академиялық зерттеулер Жасыл партия қолдаушыларының әдеттегі демографиялық және көзқарастық сипаттамаларындағы айқын халықаралық тұрақтылықты көрсетті. Атап айтқанда, Жасыл партияға дауыс берушілер көбінесе жас, жоғары білімді, әйелдер арасында пропорционалды түрде көптеп кездеседі және әлеуметтік және мәдени салаларда (денсаулық сақтау, білім беру, өнер және т.б.) жұмыс істейді. Олар сонымен қатар орташадан жоғары экологиялық сана мен әлеуметтік либерализмді көрсетеді, сондай-ақ солшыл көзқарастарға бейім. Бұған қоса, Жасыл партиялар экономикалық дамудың жоғары деңгейі мен жұмыссыздықтың төмен деңгейі бар елдерде, сондай-ақ нақты экологиялық даулардың (мысалы, атом электр станцияларының құрылысы) және экологиялық мәселе бойынша ірі партиялардың белсенді бәсекелестігінің болуында көп қолдауға ие болады. Алғашқы екі фактор сайлаушылардың материалдық тұрақтылығын қамтамасыз етіп, экология сияқты "жоғары" мақсаттарға көңіл бөлуіне мүмкіндік береді деп саналады; ал соңғы екі фактор Жасыл партияның өзінің саясаты мен мәлімдемелерін ілгерілетуге көмектеседі (егер ірі партиялар экологиялық сананың артуына жылдам арада ден қоймаса, мәселені толығымен өздеріне қаратып алып, жеке экологиялық партияның дамуына кедері келтіруі мүмкін). Олардың жақтастары кейде экологиялық мәселелерді экономикалық жүйеге байланыстырып, жасыл еркін нарықтық либералды капиталистік баламаларды ескермейді.

Қатыстықтар

Жергілікті жағдайларға немесе мәселелерге байланысты платформалар мен одақтар әр түрлі болуы мүмкін. Демократия мақсатына сәйкес, көршілес экорегиондарға әртүрлі саясат немесе қорғау қажет болуы мүмкін. Жасыл партиялар көбінесе белгілі бір аумақта ғылыми экологтардың, қоғамдық экологиялық қозғалыстардың және жергілікті (немесе ұлттық) солшыл топтардың, сондай-ақ бейбітшілік пен азаматтар құқықтарын қолдайтын топтардың коалициясы арқылы құрылады. Қызыл-жасыл альянс – жасыл және әлеуметтік-демократиялық партиялар арасындағы одақ. Мұндай одақтар көбінесе сайлау мақсатымен (әсіресе, көпшілік дауыс жинамайтын сайлау жүйелерінде) немесе сайлаудан кейін үкімет құру үшін жасалады. Гавайидегілер сияқты кейбір жасылдар тиімдірек одақтарды (көк-жасыл альянс) немесе дәстүрлі өмір салтын сақтауға немесе оларға тәуелді экологиялық ресурстарды қорғауға тырысатын халықтарды табады. Жасылдар бұрынғыдан әртүрлі топтармен одақ құруды қолдайды, бірақ сонымен қатар қоғамдардың әлеуметтік және экономикалық құрамындағы әртүрлілікті ынталандыру арқылы алуан түрлі қоғамдарды құруға да ұмтылады. Одақтар көбінесе партияларға қатысу мен жасыл қозғалыстың құндылықтарын ілгерілету арасындағы стратегиялық айырмашылықтарды көрсетеді. Мысалы, жасылдар Мексиканың солшыл орталық билеуші институционалдық-революциялық партиясын құлату үшін оңшыл орталық партиялармен одақтасты. 2000 жылы АҚШ жасыл партиясының президенттікке үміткері Ральф Надер ауыл шаруашылығы саясаты және сайлау науқанын корпоративтік қаржыландыруға тыйым салу сияқты мәселелер бойынша өте консервативті Пэт Бьюкененмен бірлесіп науқан жүргізді. Алайда, Надер мен Бьюкенен арасындағы бұл "одақ" саяси спектрдегі белгілі бір мәселелерге кең қолдау бар екенін көрсетуге бағытталған және шектеулі болды. АҚШ жасыл партиясы 2001 жылы күрт өсті. Дегенмен, тұрақты коалициялар (Германиядағыдай) сайлаулар арасында әлеуметтік мәселелер бойынша солшыл партиялармен, ал "халықтың қарапайым тобы" корпоративтік субсидиялар мен қоғамдық этика сияқты мәселелер бойынша оңшылдармен құрылады. 2007 жылдың 13 маусымында Ирландияның жасыл партиясы, парламентте алты мүшеден (TD) тұрады, тарихында алғаш рет Fianna Fáil және Прогрессивті демократтармен коалициялық үкімет құруға келісті (Прогрессивті демократтар кейіннен партия ретінде таратылды, бірақ олардың мүшелері парламентте қалды). Жасыл партия 2011 жылдың қаңтарында үкіметтен кеткенге дейін екі министрлік және екі орынбасар министрлікке ие болды. Олар келесі айдағы жалпы сайлауда барлық алты орыннан айырылды, бірақ 2016 жылғы жалпы сайлауда екеуін, 2020 жылғы жалпы сайлауда он екі орынды жеңіп алды және 2020 жылдың маусымында қайтадан үкіметке кірді. Чехияда жасыл партия 2007 жылдың қаңтарынан 2009 жылдың наурызында үкімет құлағанға дейін консервативті Азаматтық демократиялық партиясымен (ODS) және Христиан-демократтармен (KDU–ČSL) бірге билік коалициясының құрамында болды. Жасыл партиялар парламенттегі басқа партиялармен коалицияларға / одақтарға жиі қосылуға мәжбүр, өйткені олар көбінесе дауыс берудің көп бөлігін алмайды (ұлттық деңгейдегі сайлауда сирек 10% -дан асып түседі). Олардың коалициялық үкіметтерге қатысуы экологиялық мәселелерді саяси күн тәртібіне қою үшін маңызды, бірақ олардың табысқа жету мүмкіндігі одақта көпшілік емес болғандықтан шектеулі. Вангари Маатай Африкадағы жасыл партияның ең белгілі және табысты мүшесі болды: ол Жасыл белдеу қозғалысын және Кенияның Mazingira Green партиясын құрғаннан кейін 2002 жылы Кения парламентіне сайланды, қоршаған орта және табиғи ресурстар жөніндегі министрдің көмекшісі болды және 2004 жылы Нобель бейбітшілік сыйлығын жеңіп алды. Парламенттік өкілдікке ие болған басқа да африкалық жасыл партиялар – Маврикийдің "Les Verts Fraternels" және Франк Хабинезаның Руанданың "Демократиялық жасылдар" партиясы. Сенегалда жасыл партияның жетекшісі Хайдар әл Али 2012 жылы Экология министрі болып тағайындалды.

Depending on local conditions or issues, platforms and alliances may vary. In line with the goal of democracy, neighboring ecoregions may require different policies or protections. Green parties are often formed in a given jurisdiction by a coalition of scientific ecologists, community environmentalists, and local (or national) leftist groups or groups concerned with peace or citizens rights. A Red Green alliance is an alliance between Green parties and social democratic parties. Such alliances are typically formed for the purpose of elections (mostly in first past the post election systems), or, after elections, for the purpose of forming a government. Some Greens, such as those in Hawaii, find more effective alliances (Blue Green alliance) or indigenous peoples – who seek to prevent disruption of traditional ways of life or to save ecological resources they depend on. Although Greens find much to support in fostering these types of alliances with groups of historically different backgrounds, they also feel strongly about forming diverse communities through encouragement of diversity in social and economic demographics in communities,

Alliances often highlight strategic differences between participating in parties and advancing the values of the Green movement. For example, Greens became allied with centre right parties to oust the centre left ruling Institutional Revolutionary Party of Mexico. Ralph Nader, the 2000 presidential nominee of the U. S. Greens, campaigned with ultra conservative Pat Buchanan on joint issues such as farm policy and bans on corporate funding of election campaigns, although this "alliance" between Nader and Buchanan was very specifically limited to the purpose of showing that there was broad support for certain specific issues, across the political spectrum. U. S. Greens grew dramatically throughout 2001. However, stable coalitions (such as that in Germany) tend to be formed between elections with left wing parties on social issues, and 'the grassroots right' on such issues as irresponsible corporate subsidies and public ethics. On 13 June 2007, the Irish Green Party, represented by six members of parliament or TDs, agreed to go into a coalition government for the first time in their history, with Fianna Fáil and the Progressive Democrats (the Progressive Democrats later dissolved as a party, though their members remained in parliament). The Green Party held two Cabinet seats, as well as two junior ministries, until their withdrawal from government in January 2011. They lost all of their six seats in the following month's general election, but won two in the 2016 general election, and twelve seats in the 2020 general election, and entered government again in June 2020. In the Czech Republic, the Green Party was part of the governing coalition, together with the conservative Civic Democratic Party (ODS) and the Christian Democrats (KDU–ČSL) from January 2007 until the government collapsed in March 2009. Green parties often have to join coalitions/alliances with other parties within parliament as they rarely get a large share of the vote (rarely polling above 10% at a national level). Their involvement in coalition governments is important in getting environmental issues on the political agenda, however they are often limited in the amount that they can succeed given they are not the majority within the alliance. Wangari Maathai was perhaps the most prominent and successful member of a Green party in Africa: after founding the Green Belt Movement and the Mazingira Green Party of Kenya, she was elected to the Kenyan Parliament in 2002, became an assistant minister for Environmental and Natural Resources, and won the Nobel Peace Prize in 2004. Other African Green parties that have achieved parliamentary representation include Les Verts Fraternels of Mauritius, and Frank Habineza's Democratic Green Party of Rwanda. In Senegal, Green party leader Haïdar el Ali was appointed Minister for Ecology in 2012.

Австралия, Фиджи, Жаңа Зеландия, Папуа-Жаңа Гвинея, Вануату

Жасыл партиялар Жаңа Зеландия, Австралия және Вануатуда ұлттық немесе мемлекеттік парламенттік өкілдікке қол жеткізді. Жаңа Зеландияда Aotearoa New Zealand Жасыл партиясы 2023 жылғы жалпы сайлаудан кейін Жаңа Зеландияның Өкілдер палатасында қазіргі уақытта 15 орынға ие. Австралиялық жасылдар Австралия Сенатында 11 орынға және Австралияның Өкілдер палатасында 4 орынға ие. 2004 жылдан бері олар барлық федералды сайлауларда кез келген үшінші партиядан көп дауыс алды. Сонымен қатар, олар бес штаттың мемлекеттік парламенттерінің жоғарғы және төменгі палаталарында, сондай-ақ бір аумақтың бірпалаталы палатасында өкілдік етеді. Жасылдар Жаңа Зеландия мен Австралиядағы жергілікті басқару органдарында да өкілдік лауазымдарды атқарады (бірқатар жергілікті басқару органдары Жасыл кеңесшілермен басқарылады). 2010 жылы Адам Бандт үміткерлігімен Жасылдар Австралияның Еңбек партиясынан Мельбурн орындығын жеңіп алды. Бұл Жасылдардың жалпы сайлауда Төменгі палатадағы алғашқы жеңісі болды (олар бұған дейін екі орынды қосымша сайлауларда жеңіп алған). Австралия Сенатында және Жаңа Зеландиядағы пропорционалдық өкілдік Австралиялық жасылдар мен Жаңа Зеландияның Жасыл партиясының беделін нығайтып, оларға заң шығарушы органдар мен саясатты қалыптастыру комитеттеріне тікелей қатысуға мүмкіндік берді. Британ үлгісіндегі «бірінші келгенді жеңіске шығару» сайлау жүйесін ұстанатын елдерде Жасыл партиялар федералды немесе провинциялық/аймақтық/мемлекеттік орындарды алуда қиындықтарға тап болады. Австралияның Еңбек партиясының сайлау бюллетендеріндегі дауыстардың бір бөлігін Австралиялық жасылдарға бөлу практикасы AG үміткерлерін парламентке өткізуге көмектесті. 2008 жылғы Австралияның астаналық округі сайлауында Жасылдар 15,6% дауыс жинап, 17 орынның 4-ін жеңіп алды. Шейн Раттенбери ассамблея спикері болып сайланды, бұл Австралиядағы кез келген парламентте немесе ассамблеяда Жасыл партия мүшесінің осындай лауазымды алғаш рет иеленуі болды. Алайда, олар 2012 жылғы сол аумақтағы сайлауда бір орынды ғана сақтап қалды. Вануатудағы Жасыл конфедерация (Confédération Verte) 2012 жылғы қазан айында өткен жалпы сайлауда 52 орынның 3-ін жеңіп алды. Оның ең белгілі мүшесі – 2013 жылғы наурыз айында премьер-министр болған Моана Каркасс Калосил. Каркасс, жасыл либерал, жасыл үкіметке емес, кең коалициялық үкіметке жетекшілік етеді, онда ол жасыл министрдің жалғыз өкілі. Папуа-Жаңа Гвинеяда Жасылдар партиясы бар, бірақ оның Парламентте мүшесі жоқ. Фиджиде 2008 жылдан 2013 жылға дейін қысқа мерзімге Жасыл партия болды; Парламент әскери режиммен тоқтатылғандықтан, партия 2013 жылы барлық партиялар тіркелімнен шығарылғанға дейін ешқандай сайлауға қатыса алмады.

Green parties have achieved national or state parliamentary representation in New Zealand, Australia and Vanuatu. In New Zealand the Green Party of Aotearoa New Zealand currently holds 15 seats in the New Zealand House of Representatives after the 2023 general election. The Australian Greens hold 11 seats in the Australian Senate and 4 seats in the Australian House of Representatives. Since 2004, they have received more votes than any other third party in every federal election. They also have representation in the upper and lower houses of state parliaments of five states and in the unicameral chamber of one territory. Greens also hold representative positions in local government across New Zealand and Australia (where a number of local government authorities are controlled by Green councilors). The Greens took the seat of Melbourne from the Australian Labor Party in 2010 with candidate Adam Bandt. This was the first time the Greens have won a Lower House seat at a general election (although they have previously won two seats at by elections). Proportional representation in the Australian Senate and in New Zealand has strengthened the position of the Australian Greens and the Green Party of New Zealand and enabled them to participate directly in legislatures and policy making committees. In countries following British style 'first past the post' electoral rules, Green parties face barriers to gaining federal or provincial/regional/state seats. The Australian Labor Party's practice of allocating a portion of ALP ticket votes to Australian Greens has helped bring AG candidates into parliament. In the 2008 ACT election in Australia, the Greens won 15.6% of the vote, winning 4 out of 17 seats. Shane Rattenbury was elected the speaker of the assembly, the first time a Green party member had held such a position in any parliament or assembly in Australia. However, they retained only one seat at the 2012 election in the same territory. The Green Confederation (Confédération Verte) in Vanuatu won 3 out of 52 seats in the last general election in October 2012. Its most prominent member is Moana Carcasses Kalosil, who became prime minister in March 2013. Carcasses, a Green liberal, does not lead a Green government, but a broad coalition government in which he is the only Green minister. There is a Papua New Guinea Greens Party, but it does not have any members in Parliament. There was briefly a Green Party in Fiji from 2008 to 2013; as Parliament was suspended by the military regime during this time, the party was not able to take part in any election before all parties were deregistered in 2013.

Ливан

Ливанның Жасылдар партиясы 2008 жылы діни бейтараптық партия ретінде құрылды. Оның алғашқы президенті – Филипп Скафф, Grey Advertising компаниясының бас директоры. Партия 2010 жылдың мамыр айындағы муниципалды сайлауларда алғаш рет қатысты. 2011 жылы партия Ливанда әйел басшы сайлаған алғашқы саяси партия болды, ол кезде Нада Заарур президенттікке сайланды.

Пакистан, Сауд Арабиясы

Пакистанның Жасыл партиясы 2002 жылы құрылды, ал Сауд Арабиясының Жасыл партиясы 2010 жылы пайда болды. Дегенмен, саяси репрессияға байланысты, Оңтүстік және Оңтүстік-Батыс Азияның кейбір Жасыл партиялары жасырын ұйымдар болып табылады.

Тайвань

Тайваньның Жасыл партиясы 1996 жылы құрылған. Бұл Тайваньдағы маңызды саяси партия – Демократиялық прогрессивті партиямен көбінесе байланысы бар шағын партия.

Бельгиялық және неміс тамыры

Еуропадағы алғашқы жасыл партиялар 1970-ші жылдардың соңында қоршаған ортаға қатысты сананың артуы және жаңа әлеуметтік қозғалыстардың дамуы нәтижесінде құрылды. Бельгиядағы жасыл партиялар алғашқы табысқа жетті. Бельгияда 1970-ші жылдары парламентке жасыл партия мүшелері бірінші болып сайланды, жергілікті кеңесте орын алып, Лиеж қаласындағы билік тепе-теңдігін сақтап, сол кеңесте биліктегі партиямен коалиция құрған алғашқылар болды. 1979 жылы Батыс Германия саясатында жеткіліксіз өкілдік етілген саяси науқандар мен диссиденттік топтар 1979 жылғы Еуропалық парламент сайлауына қатысу үшін коалиция құрды. Олар бірде-бір орын жеңіп алмаса да, осы бірлестіктегі топтар партия болуға ресми келісім берді және 1983 жылғы Германияның ұлттық сайлауында үлкен жетістікке жетті. Олар Еуропада ұлттық деңгейде сайланған мүшелері бар алғашқы жасыл партия емес еді, бірақ бұқаралық ақпарат құралдарының ең көп назарын өзіне тартқандықтан, олардың алғашқылар болғандай әсері қалды. Бұл, ішінара, олардың харизматикалық көшбасшысы Петра Келлиге байланысты болды, ол американдық әкесі болғандықтан американдық БАҚ-тың қызығушылығын тудырған неміс еді. 1980 жылы құрылғаннан бастап және Германияның қайта бірігуінен кейін «Альянс 90» партиясымен біріккеннен бері Келлидің партиясы, қазір «Альянс '90/Жасылдар» деп аталады, Еуропаның ең маңызды жасыл партияларының біріне айналды. Ол Испания сияқты басқа елдерде ұлттық деңгейдегі жасыл партиялардың құрылуында да маңызды рөл атқарды. Ұлыбританиядағы Жасылдар партиясының алғашқысы 1972 жылы Ковентриде құрылған «ХАЛЫҚТАР» партиясы болды. Ол 1973 жылы «Экология партиясы», ал 1985 жылы «Жасылдар партиясы» деп аталды.

1984-1989 жж.: Жаңа саяси күш

1984 жылы жасылдар Еуропалық парламент сайлаулары үшін ортақ платформаға келісті және осы жерде Еуропалық парламентке алғашқы жасыл депутаттар сайланды. "Жасылдар" қозғалысының басты орталығы Германияда жеті депутат сайланды, тағы екеуі Бельгиядан, екеуі Нидерландыдан. Осы он бір депутаттың өзі жасылдарға парламенттік топ құруға жеткіліксіз болғандықтан, олар Италия, Дания және Фландрия мен Ирландия аймақтық өкілдерімен одақтасып, GRAEL (Green Alternative European Link) тобын құрды, ол "Радуга" тобы деген атпен де белгілі. Саяси тұрғыдан олар қоршаған ортаның ластануына қарсы күресті, ядролық энергияға (1986 жылы Чернобыль апаты болды) қарсылық танытты, жануарларды қорғауды қолдады және Еуропалық институттардың ықпалымен туындаған спекуляциялардың нәтижесінде Брюссельді бұзуға қарсы науқан жүргізді.

1990 жылдардан бері

Жас партиялардың ұлттық деңгейдегі ынтымақтастығының арқасында олар Еуропалық жасыл партиялардың көп бөлігін біріктіретін жалпыеуропалық альянс құрды. 2009 жылғы маусым айының мәліметтері бойынша, Жасылдар Еуропалық парламентте 46 орынға ие партия болып табылады. Олар ұзақ жылдардан бері «Еуропалық еркін альянспен» (ЕЕА) одақтас, ол «мемлекеті жоқ ұлттардың» альянсы, мысалы, Уэльстің ұлттық партиясы Plaid Cymru және Шотландияның Ұлттық партиясы. Еуропалық жасыл партиясы/ЕЕА бірге 58 орынға ие және ол Еуропалық парламенттегі төртінші ірі партия. Көптеген мәселелер бойынша еуропалық жасылдардың саясаты ұқсас болғанымен, еуропалық жасыл партияларды бөліп тұратын бір мәселе бар: Еуропалық Одақ. Кейбір жасыл партиялар, мысалы, Голландияның «Жасыл солшылдары», Англия мен Уэльстің Жасыл партиясы, Швейцарияның Жасыл партиясы, Ирландияның Жасыл партиясы және Германияның «90/Жасылдар» альянсы Еуропаны қолдайды, ал кейбіреулері, мысалы, Швецияның Жасыл партиясы, умеренный еуроскептиктер. Кейбір жасыл партиялар үкіметтік коалициялардың құрамына кірді. Біріншісі – 1995 жылы үкіметке кірген Финляндияның Жасыл лигасы. Италияның Жасылдар федерациясы, француздық Жасылдар, неміс «90/Жасылдар» альянсы және бельгиялық екі жасыл партия – француз тіліндегі Ecolo және голланд тіліндегі Agalev 1990 жылдардың соңында үкімет құрамына кірді. Ең табыстысы Латвияның Жасыл партиясы болды, ол 2004 жылы Латвияның премьер-министрін тағайындады. Швецияның Жасыл партиясы 2006 жылғы сайлауға дейін әлеуметтік демократиялық азшылық үкіметін ұзақ жылдар бойы қолдады, сол кезде әлеуметтік демократиялық партия жеңіліске ұшырады. Ирландияның Жасыл партиясы қазіргі уақытта үкіметте, 2020 жылдың маусым айында Fianna Fáil және Fine Gael партияларымен коалиция құрып, үш министрлік лауазымға ие болды. Бұған дейін 2007 жылдан 2011 жылдың қаңтарына дейін Fianna Fáil партиясымен коалициялық үкіметте болды, ол кезде партия биліктегі коалицияны қолдады. Скандинавияда солшыл социалистік партиялар «Скандинавиялық жасыл солшылдар альянсын» құрды. Бұл партиялар еуропалық жасылдар сияқты идеалдарды ұстанады. Алайда, олар жаһандық жасылдармен немесе еуропалық жасылдармен ынтымақтаспайды, керісінше, коммунистер мен посткоммунистерді біріктіретін Еуропалық солшыл партиясымен парламенттік топ құрайды. Бір ерекшелік бар: 2004 жылы Данияның Социалистік халық партиясының еуропарламент депутаты солтүстік жасыл солшыл парламенттік тобынан шығып, Еуропалық парламенттегі жасыл парламенттік тобына қосылды. Социалистік халық партиясы қазіргі уақытта Еуропалық жасыл партиясы мен жаһандық жасылдар ұйымында бақылаушы статусына ие. Скандинавиядан тыс жерлерде 2004 жылы Латвия әлемдегі алғашқы ел болып жасыл саясаткерді үкімет басшысы етіп тағайындады, бірақ 2006 жылы Жасыл партия дауыс берудің 16,71 пайызын ғана алды. Эстонияда 2007 жылғы парламенттік сайлауда эстондық жасылдар 7,1 пайыз дауыс жинап, ел парламенті Риигикогудағы алты орынға мандат алды. Еуропалық жасыл партиялар үшін басқа да маңызды сайлау нәтижелері – 2002 жылғы федералды сайлаудағы Германияның «90/Жасылдар» альянсы және Францияның «Еуропа экологиясы – Жасылдар» партиясының 2012 жылғы заңнамалық сайлаудағы нәтижелері, олар екеуі де басқа үшінші партияларға қарағанда көп орын жеңіп алды. Кейбір елдерде жасылдардың ұлттық парламентте өкілдік алуы қиынға соқты. Мұның үш себебі бар. Оларға Ұлыбритания сияқты сайлаудан кейін жеңімпазды анықтайтын жүйеге ие елдер жатады. Алайда, Ұлыбританиядағы сайлаудан кейін жеңімпазды анықтайтын жүйеге қарамастан, Англия мен Уэльстің Жасыл партиясы 2010 жылы Каролина Лукас Брайтон павильонының орындығын жеңіп алып, Парламентте алғашқы орынды иеленді. Шотландиялық жасылдар Шотландия парламентінде сәттілікке жетті, жақында басқарушы коалицияға кіру туралы келісімге қол қойды, ал Солтүстік Ирландияның Жасыл партиясы Солтүстік Ирландия парламенті мен жергілікті сайлауда сәттілікке жетті, онда сайлаудан кейін жеңімпазды анықтайтын жүйе қолданылмайды. Норвегия мен Дания сияқты ұқсас идеологияға ие партиялар күштірек елдерде жасыл партиялар нашар нәтиже көрсетеді. Кейбір Шығыс Еуропа елдерінде, мысалы, Румынияда жасыл партиялар әлі де құрылу үстінде және осы себепті жеткілікті қолдау тапқан жоқ. Польшада 2004 жылы тіркелген Жасыл партия 2019 жылы Сеймде алғашқы үш орынды жеңіп алды. Болгарияның Жасыл партиясы қазіргі уақытта оппозицияда тұрған Болгария үшін солшыл коалицияның бір бөлігі болып табылады. Оның парламентте өкілдігі жоқ, бірақ 2005-2009 жылдар аралығында премьер-министр Сергей Станишевтің үкіметінде бір орынбасар министрді қамтамасыз етті. Еуропалық жасыл партиясы Еуропа елдеріндегі әлсіз жасыл партияларды қолдау үшін жұмыс істеп келеді. Жақында ғана олар Жерорта теңізі елдеріндегі жасыл партияларды қолдады. Бұл жасыл партиялар қазір сайлауда жеңіске жетіп жатыр, мысалы, Испания, Грекия және Кипр Республикасында, немесе осы мақсатта ұйымдасуда, мысалы, Мальтада. Сондықтан ЕЖП қазір назарын Шығыс Еуропаға бұрып отыр – бұл елдердің барлығында жасыл партиялар бар, бірақ материалдық жағдайы нашар Шығыс Еуропада жасыл партиялардың табысы әртүрлі, Венгриядан басқа, онда жергілікті жасыл партия «Саясат басқаша болуы мүмкін» (LMP) парламентке және көптеген қалалық кеңестерге сайланды. 2021 жылғы Хорватияның жергілікті сайлауында «Біз жасай аламыз!» партиясы Загреб Ассамблеясындағы ең ірі саяси партия болып, барлығы 23 орын жеңіп алды. Олардың мэрлік үміткері Томислав Томашевич 31 мамырда үлкен жеңіске жетті.

After years of co operation between the national Green parties, they formed a pan European alliance that unites most European Green parties. The Greens are a party within the European parliament with 46 seats, as of June 2009. It has a long standing alliance with the European Free Alliance (EFA), an alliance of "stateless nations", such as the Welsh nationalist Plaid Cymru and Scottish National Party. Together European Green Party/EFA have 58 seats and they are the fourth largest party in the European Parliament. While on many issues European Greens practice the same policies, one issue divides European Green parties: the European Union. Some Green parties, like the Dutch GreenLeft, the Green Party of England and Wales, the Swiss Green Party, the Irish Green Party and the German Alliance '90/The Greens, are pro European while some, like the Green party in Sweden, are moderately eurosceptic. Some Green parties have been part of governing coalitions. The first one was the Finnish Green League that entered government in 1995. The Italian Federation of the Greens, the French Greens, the German Alliance '90/The Greens and both Belgian Green parties, the French speaking Ecolo and the Dutch speaking Agalev were part of government during the late 1990s. Most successful was the Latvian Green Party, who supplied the Prime Minister of Latvia in 2004. The Swedish Green Party was a long term supporter of the social democratic minority government until the election 2006 when the social democratic party lost. The Irish Green Party is currently in government, having entered a coalition with Fianna Fáil and Fine Gael in June 2020, with three cabinet positions. It was previously in a coalition government with Fianna Fáil from 2007 until January 2011 when the party withdrew their support for the ruling coalition. In Scandinavia, left wing socialist parties have formed the Nordic Green Left Alliance. These parties have the same ideals as European Greens. However, they do not cooperate with the Global Greens or European Greens, but instead form a combined parliamentary group with the Party of the European Left, which unites communists and post communists. There is one exception, in 2004 the MEP for Danish Socialist People's Party has left the Nordic Green Left parliamentary group and has joined the Green parliamentary group in the European parliament. The Socialist People's Party is currently an observer at the European Green Party and the Global Greens. Outside of Scandinavia, in 2004, Latvia became the first country in the world to have a Green politician become Head of Government, but in 2006 the Green Party received only 16.71 percent of the vote. In the Estonia 2007 parliamentary elections, the Estonian Greens won 7.1 percent of the vote, and a mandate for six seats in the country's parliament, the Riigikogu. Other significant electoral results for European green parties include Germany's Alliance '90/The Greens in the 2002 federal election and France's Europe Ecology – The Greens in the 2012 legislative election, in which they both won more seats than any other third party. In some countries Greens have found it difficult to win any representation in the national parliament. Three reasons can be found for this. It includes countries with a first past the post electoral system, such as the United Kingdom. However, despite the first past the post system in the United Kingdom, the Green Party of England and Wales won their first seat in the House of Commons when Caroline Lucas won the seat of Brighton Pavilion in 2010. The Scottish Greens have had success in the devolved Scottish Parliament having recently signed a deal to enter a governing coalition, whilst the Green Party Northern Ireland has had success in the devolved Northern Ireland Assembly and local elections where the first past the post system is not used. In countries where a party with similar ideals is stronger, such as Norway and Denmark, Green parties tend to perform worse. In some Eastern European countries, like Romania, Green parties are still in the process of formation and have therefore not gained enough support. In Poland the Green Party, registered in 2004, won their first three seats in the Sejm in 2019. The Green Party of Bulgaria is a part of the left wing Coalition for Bulgaria, currently in opposition. It has no parliamentary representation but it did supply one Deputy Minister in the government of Prime Minister Sergey Stanishev from 2005 to 2009. The European Green Party has worked to support weak Green parties in European countries. Until recently, they were giving support to Green parties in the Mediterranean countries. These Green parties are now making electoral gains, e. g. in Spain, Greece and Republic of Cyprus, or getting organized to do so, e. g. in Malta. Therefore, the EGP is now turning its attention to Eastern Europe – all these countries have Green parties, but in materially poor Eastern Europe the success of Green Parties is patchy except for Hungary, where the local Green party, Politics Can Be Different (LMP), has been elected to parliament and many city councils. In 2021 Croatian local elections We can! party became the largest political party in the Zagreb Assembly, winning 23 seats in total. Their mayoral candidate Tomislav Tomašević won a landslide victory on 31 May.

Болгария

2021 жылы Болгарияда үкіметке қарсы наразылықтардан кейін Volt Bulgaria «Тұр, мафияны жоқ қыл!» одағына қосылды. Жасыл қозғалыс (ZD) жемқорлыққа қарсы коалиция – Демократиялық Болгарияның (DB) мүшесі болды. Eco Voice (Ecoglasnost/Екогласност) Болгария үшін БСП (БСП за България, БСПзБ, BSPzB) коалициясының құрамында қалды. Сайлаудан кейін олардың бәрі парламентке өтті, бірақ үкімет құрылмады. Қосымша сайлау болды, ол да үкімет құра алмады, сосын Volt Bulgaria ISBG-ден шығып, «Біз өзгерісті жалғастырамыз» (Продължаваме промяната, ПП, PP) коалициясына қосылды. Бұл коалиция сайлауда жеңіске жетіп, BSPzB, DB және популистік ITN партияларымен бірге үкімет құрды. ITN коалициядан шықты, кейін үкіметке сенімсіздік білдірілді. 2022 жылғы кезекті сайлауда Жасылдар партиясы (Партия на зелените, ПнЗ, PnZ) «Болгар көтерілісі» (Български възход, БВ, BV) коалициясына қосылды. Үкімет құрылмағандықтан, тағы да қосымша сайлау жарияланды. Бұл жолы PP, DB, BZNS және Біріккен аграрлық партиялар PP DB коалициясын құрды, ол 2-орынды иеленді, бірақ парламенттегі ең ірі фракция – Христиан демократиялық GERB SDS коалициясымен үкімет құруға келісімге келді.

Германия

Жоғарыда айтылғандай, Германияның жасыл партиясы Еуропадағы жасыл саясат тұрғысынан зор ықпалға ие. Германияның жасыл партиясы: Альянс 90/Жасылдар (Bündnis 90/Die Grünen) 1993 жылы Германияның қайта бірігуінен кейін Батыс Германияның жасыл партиясы (Die Grünen, 1980 жылы құрылған) мен Шығыс Германияның жасыл партиясы (Bündnis 90, 1990 жылы құрылған) бірігіп құрылды. 1998 жылы Альянс 90/Жасылдар партиясы Социал-демократиялық партиямен (SPD) коалициялық үкімет құрып, 2005 жылға дейін жалғанған "Қызыл-жасыл" одағын жасады. Коалицияға келісу үшін Альянс 90/Жасылдар үш басымдық қойды: жұмыссыздықты азайту, атом электр станцияларын жабу / Германияның ядролық энергияға тәуелді болмауы және азаматтық заңнаманы реформалау.

Түркия

"Жасылдар" және "Болашақтың солшыл партиясы" – Түркиядағы солшыл-либертариандық және жасыл партия. Ол 2012 жылғы 25 қарашада "Жасылдар" партиясы мен "Теңдік және демократия" партиясының бірігуі нәтижесінде құрылды. Партияның көрнекті мүшелері: "Тараф" газетінің солшыл-либерал саяси жазушысы және бағанашысы Мурат Белге, кинорежиссер және заманауи суретші Кутлуг Атаман, сондай-ақ бұрынғы Стамбул депутаты және "Азаттық және ынтымақтастық" партиясының төрағасы Уфук Урас. Бұл партия 2012 жылы Халықтық демократиялық партиясын құруға септігін тигізген саяси бастама – Халықтық демократиялық конгрестің қатысушыларының бірі. 2016 жылы "Жасылдар" феминистермен бірге YSGP-ден демократиялық шешім қабылдау процесінің болмауына байланысты жаппай шығып кетті. Олар және жаңа буын белсенділері 2020 жылы "Жасылдар" партиясын (Yeşiller) қайта құрды.

Солтүстік Америка

2011 жылғы 2 мамырда Канадада өткен 41-ші жалпы сайлауда Канаданың Төменгі палатасында Канаданың Жасыл партиясының тек бір федералды сайланған мүшесі болды, ол партия жетекшісі Элизабет Мей еді. Алайда, 41-ші парламент 2015 жылдың 2 тамызында таратылған кезде Канаданың Жасыл партиясы Төменгі палатада екі орынға ие болды, екінші орын бұрын тәуелсіз депутат болған Брюс Хайерге тиесілі еді, ол 2011 жылы Жаңа демократиялық партияның мүшесі ретінде Төменгі палатаға сайланған. Тек Мей ғана 42-ші парламентке қайта сайланды. АҚШ Конгресінде АҚШ Жасыл партиясының федералдық өкілдігі жоқ. Сондықтан, осы елдердегі жасыл партиялар сайлау реформасына көңіл бөледі. Мексикада болса, көбінесе PVEM деп қысқартылатын Partido Verde Ecologista партиясы 2006 жылғы сайлау нәтижесінде Конгресте 17 депутат пен төрт сенаторға ие. Бірақ, оның кейбір саяси тәжірибелері, мысалы, Мексикада өлім жазасын қолдауы, Еуропалық Жасыл партияның PVEM-ді заңды жасыл партия ретінде мойындауын жоюға әкеп соқты.

Канада

Канададағы алғашқы Жасыл партиялар (федералды және провинциялық) 1983 жылы құрылды. Ең күшті провинциялық Жасыл партиялар – Британдық Колумбияның Жасыл партиясы, Онтарионың Жасыл партиясы, Нью-Брансуик провинциясының Жасыл партиясы және 2019 жылғы сайлауда ресми оппозиция болып сайланған Принс-Эдуард аралының Жасыл партиясы. Британдық Колумбияның алғашқы Жасыл партиясынан сайланған депутат 2013 жылы сайланды, ал 2017 жылы олар азшылықтағы НДП партиясына үкімет құруға көмектесті. 2014 жылы Жаңа Брансуик заң шығарушы органына Жасыл партияның депутаты сайланды, 2015 жылы Принс-Эдуард аралы заң шығарушы органына Жасыл партияның депутаты сайланды, ал 2018 жылы Майк Шрайнер Онтарио провинциялық заң шығарушы органына сайланған алғашқы Жасыл партияның депутаты болды. Федералды деңгейде Канаданың Жасыл партиясы 2019 жылғы федералды сайлауда сайлаушылардың 6,49%-ын және Парламентте рекордты үш орынды иеленді, сондай-ақ Атлантикалық Канадада Дженика Атвинды Британдық Колумбиядан тыс аймақтан шыққан алғашқы федералды Жасыл партия өкілі ретінде сайлау арқылы жаңа белеске жетті. Бұл көрсеткіш 2015 жылғы федералды сайлаудағы бір орыннан (кейін екі орынға дейін) және 3,91% дауыс жинаудан асып түсті. Елизавета Мей (2006 жылдан 2019 жылға дейін GPC-нің жетекшісі) Парламентке алғаш сайланған депутат болғанымен, партияға 2008 жылдың 30 тамызында тәуелсіз депутат Блэр Уилсон қосылғанда, партия алғашқы орынды иеленді. 2020 жылдың қыркүйегіне қарай Мей Саанич шығанағындағы аралдар округінен Парламент депутаты ретінде қызметін жалғастыруда, және Ливияға әскери араласуға бірауыздан келісім беруден бас тартудан бастап, C 38 бюджеттік заң жобасында жасырылған экологиялық заңнамаға енгізілген өзгерістерді әшкерелеуде маңызды рөл атқарды, сондай-ақ Лайм ауруына қарсы ұлттық стратегияны әзірлеу жөніндегі жеке мүшелік заң жобасын ұсынды. 2008 жылғы Ванкувер қалалық сайлауында Ванкувердің Жасыл партиясының мүшесі Стюарт Маккиннон Ванкувер парктер кеңесіне сайланды. Одан кейін, Британдық Колумбияның бұрынғы Жасыл партиясының жетекшісі және федералды Жасыл партияның орынбасары Адриан Карр 2011 жылғы муниципалдық сайлауда Ванкувер қалалық кеңесіне Жасыл партиядан алғашқы орынды жеңіп алды.

The first Green parties in Canada (both federal and provincial) were founded in 1983. The strongest provincial Green parties are the Green Party of British Columbia, the Green Party of Ontario, the Green Party of New Brunswick, and the Green Party of Prince Edward Island which was elected the Official Opposition in the 2019 election. The first ever BC Green MLA was elected in 2013, and in 2017 they helped the minority NDP form government. In 2014 a Green MLA was elected to the New Brunswick legislature, in 2015 a Green MLA was elected to the Prince Edward Island Legislature, and in 2018 Mike Schreiner became the first Green MPP elected to the Ontario provincial legislature. Federally, the Green Party of Canada received 6.49% of the popular vote and a record three seats in Parliament during the 2019 federal election, breaking ground in Atlantic Canada with the election of Jenica Atwin as the first federal Green from outside of British Columbia. This is up from one seat (later two) and 3.91% won in the 2015 federal election. Although Elizabeth May (the leader of the GPC from 2006 to 2019) was the first elected Member of Parliament, the first seat was gained in the House of Commons on August 30, 2008, when sitting Independent MP Blair Wilson joined the party. As of September 2020, May continues to sit as a Member of Parliament for Saanich Gulf Islands and has exerted a considerable amount of legislative influence on a number of issues ranging from denying unanimous consent for military intervention in Libya, playing a central role in exposing changes to environmental legislation hidden in the omnibus Budget Bill C 38, to introducing a private member's bill to develop a national strategy on Lyme disease. In the 2008 Vancouver municipal election, Stuart Mackinnon, a member of the Vancouver Green Party, was elected to the Vancouver Parks Board. Since that time former Green Party of British Columbia leader, and deputy leader of the federal Green party, Adriane Carr won the Greens' first seat on Vancouver City Council, in 2011 municipal elections.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-та 1985 жылы «Жасылдар» алғаш рет мемлекеттік қызметке үміткер болды. Содан бері АҚШ-тың «Жасылдар» партиясы муниципалитет, округ және штат деңгейінде сайлауда жеңіске жетті. АҚШ-тағы алғашқы «Жасылдар» 1986 жылы Висконсин штатында Дэвид Конли мен Фрэнк Коэн болып сайланды. Олардың әрқайсысы Дуглас және Бейфилд округтерінде Бақылаушылар кеңесіне сайланды. Кейко Бонк алғаш рет 1992 жылы Гавайи округінде сайланды және 1995 жылы ресми төраға болды. Алғашқы «Жасылдар» партиясынан сайланған мэр – Келли Уиверлинг, ол 1991 жылы Кордова қаласында (Аляска штаты) сайланды. 2018 жылдың сәуір айына дейін АҚШ-тың 19 штатында 156 «Жасыл» сайлаулы лауазымдарды атқарды. «Жасылдардан» сайланған лауазымды тұлғалардың саны ең көп штаттар: Калифорния (68), Коннектикут (15) және Пенсильвания (15). Лауазымдардың атаулары: Алдерман, аудитор, апелляциялық кеңес, қаржы кеңесі, таңдаулы кеңес, қалалық кеңес, бюджет комитеті, округтік сот судьясы, қалалық кеңес, жалпы кеңес, қауымдық колледждер аудандық қорғаншылар кеңесі, қоғамдық қызмет кеңесі, консервациялық конгресс, констебль, округтік бақылаушылар кеңесі, округтік қадағалаушы, өрт сөндіру комиссиясы, өрт сөндіру ауданының кеңесі, сайлау инспекторы, сайлау судьясы, мэр, аудандық кеңес, саябақ ауданы, саябақтар мен демалыс ауданының кеңесі, кітапхана кеңесі, жоспарлау кеңесі, қоғамдық тұрғын үй басқармасының тұрғындар кеңесі, қоғамдық қызмет ауданы, жалға беру бағасын тұрақтандыру кеңесі, санитарлық аудан кеңесі, мектеп кеңесі, топырақ және суды қорғау кеңесі, штат өкілі, қалалық кеңес, көлік ауданының кеңесі, ауылдық кеңес, су ауданының кеңесі және аймақтық жоспарлау кеңесі. 2016 жылдың қазан айында АҚШ-та 100 «Жасыл» сайланған лауазымдарды иеленді. АҚШ-тағы алғашқы штат заң шығарушы органына сайланған «Жасыл» – 1999 жылы Калифорния штатының Ассамблеясына Ауди Бок, содан кейін 2002 және 2004 жылдары Мэн штатының өкілдер палатасына Джон Эдер, ал 2008 жылы Арканзас штатының өкілдер палатасына Ричард Кэрролл сайланды. 2003 жылы Нью-Джерси штатының Бас Ассамблеясында қызмет еткен Мэтт Ахирн өзінің қалған мерзіміне «Жасылдар» партиясына өтті. «Жасылдар» партиясы жеті рет президенттік сайлауға қатысты: 1996 және 2000 жылдары президенттікке Ральф Надер, вице-президенттікке Винона ЛаДюк, 2004 жылы президенттікке Дэвид Кобб, вице-президенттікке Пэт ЛаМарш, ал 2008 жылы президенттікке Синтия МакКинни, вице-президенттікке Роза Клементе үміткер болды. 2000 жылы Надер президенттікке бұрынғы және кейінгі «Жасылдар» партиясынан түскен кандидаттардан көп дауыс алды. Джилл Стайн 2012 және 2016 жылдары «Жасылдар» партиясынан президенттікке кандидат болды, вице-президенттікке 2012 жылы Чери Хонкала, ал 2016 жылы Аджаму Барака үміткер болды. 2016 жылғы сайлауда бір миллионнан астам дауыс алған Стайн Мичиган, Пенсильвания және Висконсин штаттарында 2016 жылғы сайлауды қайта санауға жасалған сәтсіз әрекеттерге жетекшілік етті. 2020 жылы «Жасылдар» партиясының негізін қалаушы Хоуи Хокинс партияның президенттікке үміткері болды.

In the United States, Greens first ran for public office in 1985. Since then, the Green Party of the United States has claimed electoral victories at the municipal, county and state levels. The first U. S. Greens to be elected were David Conley and Frank Koehn in Wisconsin 1986. Each was elected to a position on the County Board of Supervisors in Douglas and Bayfield counties respectively. Keiko Bonk was first elected in 1992 in Hawaii County, becoming Official Chairwoman in 1995. The first Green Party mayor was Kelly Weaverling, elected in Cordova, AK in 1991. As of April 2018, 156 Greens held elective office across the US in 19 states. The states with the largest numbers of Green elected officials are California (68), Connecticut (15), and Pennsylvania (15). Titles of offices held include: Alderman, Auditor, Board of Appeals, Board of Finance, Board of Selectmen, Borough Council, Budget Committee, Circuit Court Judge, City Council, Common Council, Community College District Board of Trustees, Community Service Board, Conservation Congress, Constable, County Board of Supervisors, County Supervisor, Fire Commission, Fire District Board, Inspector of Elections, Judge of Elections, Mayor, Neighborhood Council Board, Park District, Parks and Recreation District Board, Library Board, Planning Board, Public Housing Authority Resident Advisory Board, Public Service District, Rent Stabilization Board, Sanitary District Board, School Board, Soil and Water Conservation Board, State Representative, Town Council, Transit District Board, Village Trustee, Water District Board, and Zoning Board of Appeals As of October 2016, 100 Greens held elected office across the US. The first US Green elected to a state legislature was Audie Bock in 1999, to the California State Assembly, followed by John Eder to the Maine House of Representatives in 2002 and 2004 and Richard Carroll to the Arkansas House of Representatives in 2008. While in office in 2003 in the New Jersey General Assembly, incumbent Matt Ahearn made a party switch to Green for the remainder of his term. The Green Party has contested seven presidential elections: in 1996 and 2000 with Ralph Nader for president and Winona LaDuke as vice president, in 2004 with David Cobb for president and Pat LaMarche for vice president, and in 2008 with Cynthia McKinney for president and Rosa Clemente for vice president. In 2000, Nader received more votes for president than any Green Party candidate before or since. Jill Stein ran for president on the Green ticket in 2012 and 2016; the vice presidential candidates were Cheri Honkala in 2012 and Ajamu Baraka in 2016. Stein, who received over one million votes in the 2016 race, led unsuccessful attempts toward 2016 election recounts in three states: Michigan, Pennsylvania, and Wisconsin. In 2020, Howie Hawkins, a founder of the Green Party, was the party's presidential nominee.

Бразилия

Бразилиялық Жасылдар партиясы әскери диктатура кезеңінен кейін құрылды және әлемдегі басқа Жасыл партиялар сияқты, әлеуметтік теңдік пен тұрақты дамуды қамтамасыз ету мақсатындағы саясатты қалыптастыруға міндеттенді. Партияның негіс қалаушыларының бірі журналист және бұрынғы диктатураға қарсы революционер Фернандо Габира, Альфредо Сиркис және Карлос Минк болды. Жасылдар партиясының бағдарламасындағы басты мәселелер – федерализм, экология, адам құқықтары, тікелей демократияның бір түрі, парламентаризм, әлеуметтік қамтамасыз ету, азаматтық бостандықтар, бейбітшілік және белгілі бір шарттарда марихуананы заңдастыру. Жасылдар партиясының үміткері Марина Сильва 2010 жылғы Бразилия президенттік сайлауының бірінші турында 19,33% дауыс жинады (басқа үшінші партиядан жоғары), бұл Дилма Русеффтің (PT) екінші турдан қашу үшін қажетті көпшілік дауысқа ие болуына кедергі келтірді. Заң шығарушы органдағы жетістік депутаттар палатасындағы орындар санын 2-ге көбейтіп, барлығы 15-ке жеткізді, бірақ сенаттағы жалғыз орынды жоғалтты. Марина Сильва бір жылдан кейін партиядан кетіп қалды. 2014 жылғы президенттік сайлауда Жасылдар партиясының үміткері Эдуардо Хорхе 0,61% дауыс алды. Ол марихуананы заңдастыру және абортты қылмыстан босату сияқты прогрессивті ұстанымдарды қолдаған үгіттерімен көзге түсті. Теледебаттардағы ерекше мінезі мен спонтандығы үшін Хорхе интернетте көптеген мемдердің нысаны болды. Партия 6 федералды депутат пен 1 сенаторды сайлады. 2016 жылы парламенттегі Жасылдар Дилма Русеффтің қызметтен алынуына дауыс берді. Кейін партия оның орнына келген президент Мишель Темерді қолдады. 2018 жылғы президенттік сайлауда партия президенттікке үшінші рет түскен Марина Сильваға қолдау көрсету үшін «Тұрақтылық желісімен» (REDE) бірігіп, «Бразилияны өзгерту үшін біріккеніміз» коалициясын құрды. Эдуардо Хорхе оның вице-президенттікке үміткері болып тағайындалды. Алғашқы сауалнамаларда жақсы көрсеткеніне қарамастан, Сильва ақырында 1% дауыс алды. Партия 4 федералды депутатты сайлады.

The Brazilian Green Party was constituted after the military dictatorship period and, like other Green Parties around the world, is committed to establishing a set of policies on ensuring social equity and sustainable development. One of the party's founding members was the journalist and former anti dictatorship revolutionary Fernando Gabeira, Alfredo Sirkis and Carlos Minc. Among the main items on the Green Party's agenda are federalism, environmentalism, human rights, a form of direct democracy, parliamentarism, welfare, civil liberties, pacifism and marijuana legalization under specific conditions. Green Party's candidate Marina Silva won 19.33% of the vote in the first round of the 2010 Brazilian presidential election (more than any other third party), taking enough votes from Dilma Rousseff of the incumbent PT to prevent her from achieving the majority of the vote needed to avoid a second round. Success in the legislature amounted to winning 2 more seats for a total of 15 in the Chamber of Deputies and the loss of their only senate seat. Marina Silva left the party the following year. In the 2014 presidential election the Green Party's candidate Eduardo Jorge received 0,61% of the vote. He garnered attention for campaigning on a progressive platform supporting policies such as cannabis legalization and the decriminalization of abortion. Because of his perceived eccentricity and spontaneity while participating in the televised debates, Jorge became the subject of several memes on the internet. The party elected 6 federal deputies and 1 senator. In 2016, the Greens in Congress voted in favour of the impeachment of Dilma Rousseff. The party later went on to support president Michel Temer who succeeded her. For the 2018 presidential election the party formed the coalition United to transform Brazil with the Sustainability Network (REDE), in support of the candidacy of Marina Silva in her third run for the presidency. Eduardo Jorge was chosen as her running mate. Despite faring well in the initial polls, Silva ultimately received 1% of the vote. The party elected 4 federal deputies.

Колумбия

1990 жылдары Ингрид Бетанкур жетекшілігімен «Оксиген жасыл партиясы» құрылды, бірақ оның танымал ұрлануынан кейін таратылды. Кейін Антанас Мокус «Көрнекілер» партиясын құрды, оның идеялары оған екі рет Богота қаласының мэрі болуға мүмкіндік берді. 2010 жылғы Колумбия президенттік сайлауында «Колумбияның Жасыл партиясы» деген атпен жаңа жасыл партия құрылды, оның төрағасы Боготаның бұрынғы мэрі Антанас Мокус болды.