Малабар трогоны: Индия мен Шри-Ланка орманды аймақтарында кездесетін әдемі құс. Қорегі - жәндіктер, көктемде жаңбырға байланысты қоныс аударады. Еркектер мен ұрғашылардың түсі әртүрлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Малабар трогоны (Harpactes fasciatus) – трогон тұқымдасына жататын құс түрі. Ол Үндістан мен Шри-Ланканың ормандарында кездеседі. Үндістанда оның негізгі ареалы Батыс Гаттар, Орталық Үндістанның тау ормандары және Шығыс Гаттардың кейбір бөліктері. Бұл құстар жәндіктермен қоректенеді және көшпенді емес, бірақ таулы орман аймақтарында жаңбырға байланысты маусымдық қозғалыстар жасай алады. Басқа трогондар сияқты, аталықтары мен аналықтарының түсі бір-бірінен өзгеше. Құстар төменгі, қарлы дауыспен шақырады, оны тек жақыннан ғана естіп болды. Олар орман шатыры астындағы бұтақтарда тыныш отырады, көбінесе қараушыға арқасымен тұрады, сондықтан жарқын түсіне қарамастан оларды байқау қиын.
The Malabar trogon (Harpactes fasciatus) is a species of bird in the trogon family. It is found in the forests of India and Sri Lanka. In India it is mainly found in the Western Ghats, hill forests of central India and in parts of the Eastern Ghats. They are insectivorous and although not migratory, may move seasonally in response to rain in hill forest regions. Like in other trogons, males and females vary in plumage. The birds utter low guttural calls that can be heard only at close quarters and the birds perch still on a branch under the forest canopy, often facing away from the viewer making them easy to miss despite their colourful plumage.
Сипаттама
Басқа трогондар сияқты, бұл құстар да жарқын түсті және жыныстық диморфизмге ие. Аталықтарының басы мен кеудесі қара, ал қара жақ сүйегінің шеті ақ, ал төменгі жағы қызыл. Арқасы зәйтүнді қоңырдан қаштаңға дейін. Қанат қаптамасы ақпен аралас қара түсті. Оларда 12 құйрық қауырсыны бар, олар біртіндеп ұзарады. Мұрын тесіктері филоперіштермен жабылады. Аяқтары гетеродактильді, бұл трогондарға тән ерекшелік – I және II сандары артқа, ал III және IV сандары алға қаратылған. Көптеген құстарда I, II және III сандары алға, ал IV саны артқа қарайды, ал зигодактильді құстарда II және III сандары алға, ал I және IV сандары артқа қарайды. Бірнеше популяциясы аталып көрсетілген. Орталық Үндістанның legerli түршесі, Уолтер Норман Кольц Ориссадағы Махендра Гири табанынан алынған бір дана негізінде сипаттаған, әрқашан танылмайды, бірақ батыс гаттардың malabaricus түрінен сәл ірі, қанаты ұзын және жарқыраған деп есептеледі. Шри-Ланканың орталық ылғалды аймағында кездесетін номинативтік түрше кішкентай, ал жоғарғы бөлігі жарқырақ. Кейде бұтақтарға бүйірімен жабысады. Шақыру кезінде құйрығын көтеріп-төмендетеді. Дауысы – құрлы немесе ысқырық сияқты дыбыстардың сериясы. Аталықтарының әні – соққылы дыбыстардан тұрады. Үндістанда көбею маусымы негізінен ақпаннан мамырға дейін (муссоннан бұрын), ал Шри-Ланкада наурыздан маусымға дейін. Кералада оны "тиеккака" (сөзбе-сөз "от құйрық") деп атайды. Шри-Ланкада оны "лоха ванничча" деп біледі. Малабар трогондары тек жәндіктермен қоректенеді, Жаңа әлем трогондарынан айырмашылығы, олардың рационында жемістер кездеспейді. Кейде олар дронгдардың клептопаразитизміне ұшырайды. Кераладағы зерттеулер олардың негізінен 5-10 м биіктікте азық іздегенін, ал ұрғашылары шатырдың төменгі қабаттарында азық іздегенін көрсетті. Сүректі қабықтан азық іздегенде, олар құйрықтарын тірек ретінде пайдаланады, әсіресе шіріген ағаш діңдерінде. Кейде олар жерге түсіп, жапырақтардың астында жәндіктерді іздейді. Олар ұшып, олжаны қуып, содан кейін оны ұстап алу үшін тоқтап тұрады. Тік ағаш беттеріндегі олжаға жету үшін бас-аяғымен ілінеді. Олжаны көбінесе тамақтанғанға дейін немесе балапандарды тамақтандырғанға дейін бұтақтардың арасында ұрып-соғып немесе соққылап майыстырады. Байланыс дауысы – шамамен бес рет төмен қарқындылықтағы дыбыстар, ал аумақтық шайқастарда олардың қарқындылығы жоғарылайды. Ескерту дауысы – [дауыс сипаттамасы], және осыған ұқсас дауыс ұялау алдында да естіледі. Ұясы шіріген ағаштарда немесе діңдерде жасалады, оларды тоқу және ұсақтау оңай. Аталық және аналық ұяны қазу үшін кезекпен тоқуды пайдаланады. Ұяны қазуға шамамен бір ай уақыт кетеді. Ұяның төңіргі ағаш ұнтағынан жасалады және қосымша төсемдер қосылмайды. Кераладағы зерттеуде екі жұмыртқа қалыпты тұқым екені анықталды, бірақ ескі еңбектерде әдеттегі тұқым үш жұмыртқадан тұратыны айтылған. Жұмыртқалар екі күн арасымен салынады және аталық және аналық екеуі де күтіп бағады, аналық әдетте түнде күтіп бағады. Инкубация кезеңі шамамен 19 күнге созалады. Жас балапандар бастапқыда көбінесе гусеницалармен, кейін құрттармен, шыбындармен және тікқанаттылармен тамақтандырылады. Ата-аналар ұядан балапандардың нәжісін алып тастамайды. Ересектер жас балапандарды ұшқаннан кейін шамамен 5-6 ай бойы тамақтандыруды жалғастырады. Олар әлеуметтік жағынан моногамды, жұптық байланыстары бір маусымнан астам уақытқа созылады. Шри-Ланкадағы құстар суға шомылу үшін бұтақтан суға сүңгіп түсетіні байқалған. Эндопаразиттік цестодтың бір түрі, Triaenorhina burti осы түрден сипатталған.
Like most other trogons, these birds are brightly coloured and sexually dimorphic. The male has a slaty black head and breast with a white border to the black bib separating it from the crimson on the underside. The back is olive brown to chestnut. The wing coverts are black with fine white vermiculations. They have 12 tail feathers that are graduated. The nostrils are covered by tufts of filoplumes. The feet are heterodactyl, a feature unique to the trogons, with the digits I and II facing back and digits III and IV pointing forward. In most birds I, II and III face forward while IV faces back and in zygodactyly II and III face forward while I and IV face backwards. Several populations have been named. The central Indian subspecies legerli, named by Walter Norman Koelz on the basis of a single specimen obtained from the foot of Mahendra Giri in Orissa is not always recognized, but said to be slightly larger, longer winged and brighter than malabaricus of the Western Ghats. The nominate race found in the central wet zone of Sri Lanka is smaller and the upperparts are brighter. and will sometimes clinging laterally to branches. When calling they sometimes raise and lower their tail. The call is a series of guttural or purring notes. The song of the male is a series of percussive calls. The breeding season in India is mainly February to May (before the Monsoons) while it is March to June in Sri Lanka. In Kerala it is known as theekakka (literally "fire crow"). In Sri Lanka, it is known as loha wannichcha. Malabar trogons feed exclusively on insects and fruits have not been noted in their diet unlike in the New World trogons. where they may sometimes be subject to kleptoparasitism by drongos. A study in Kerala found that they foraged mainly at 5 to 10 m with females tending to forage lower within the canopy. When foraging on bark, they propped themselves using their tail like woodpeckers, especially on decaying tree stumps. They sometimes descend to the ground and search for insects under leaf litter. They will sometimes fly and try to flush prey and then hover to pick up prey. They may also hang upside down to reach prey on vertical tree surfaces. Prey are often mashed or struck on a branch between the mandibles before feeding on them or prior to feeding young. The contact call is a series of about five low intensity while these were of higher intensity in territorial fights. The alarm call is a and a similar call is also delivered prior to roosting. The nest is made in rotting trees or stumps that are easy to carve and pulverize using their bills. The male and female take turns to excavate the nest using their bills. It may take about a month to excavate the nest. The floor is made out of the wood powder and no extra lining is added. Two eggs were seen to be the normal clutch in a study in Kerala although older works suggest that the typical clutch is of three eggs. The eggs are laid with a gap of two days and incubated by both males and females with the females usually incubating at night. The incubation period is about 19 days. The hatchlings are fed mainly caterpillars for the initial period and later provided bugs, flies and orthopterans. The parents do not remove the excreta of the nestlings from the nest. The adults continue to feed the fledged juveniles for nearly 5 to 6 months. They are socially monogamous with pair bonds lasting more than a season. Sri Lankan birds have been seen to plunge into water from an overhanging branch to bathe. A species of endoparasitic cestode, Triaenorhina burti has been described from the species.
Мәртебе
Бұл түр Үндістанның көптеген аймақтарында сиреп барады және ормандардың бөлінуіне сезімтал деп есептеледі. Салим Али оны Сурат-Дангтың кейбір аймақтарында көптеп кездесетінін, бірақ қазір сирек кездесетінін атап өткен. Оның жазбаларының бірі Вадодара ауданындағы Аджуадан жасалған, бірақ бұл оңтүстіктегі Ахваның басу қатесі болуы мүмкін. Тикель Дхолбхумдағы Дампарадан үлгілер жинады.
The species is becoming rarer in many parts of India and it is thought to be sensitive to forest fragmentation. Salim Ali noted it as being common in some areas of the Surat Dangs where it is now rare. One of his records is from Ajwa in Vadodara district which is believed to be a typographical error for Ahwa further south. Tickell collected specimens from Dampara in Dholbhum.