Руди Гернрайхтың төссіз су костюмі: Монокини тарихы

Кіріспе

Руди Гернрайх жасаған топсыз суға түсу костюмі. Сыртқы медиа | float = оң жақ | width = 170 | topic = Дафна Дейл, 1964, Пол Шутцер | caption = | headerimage= | title = Life журналы үшін, 10 шілде 1964 жыл | image1 = монокини, мойынның артына байланған, 46 сурет | image2 = монокини, су асты суреттері, 23 сурет 1964 жылы Руди Гернрайх жасаған, қысқа, денеге жақын төменгі бөлігінен және екі жіңішке белбеуден тұрады; бұл әйелдерге арналған алғашқы топсыз суға түсу костюмі болды. Оның революциялық және даулы дизайны "белдің ортасынан жоғарғы жамбасқа дейін созылған" төменгі бөлікті қамтиды. Кейбірлер Гернрайхтың дизайнының бастауын бергенін айтады.

Гернрайх монокиниді репрессивті қоғамға қарсы наразылық ретінде жасады. Ол бастапқыда монокиниді коммерциялық мақсатта шығаруды жоспарламаған, бірақ ол АҚШ және басқа елдерде үлкен дау тудырды. Гернрайх шамамен 3000 костюм сатты, бірақ олардың тек екеуі ғана жұрт алдында киілді. Біріншісі 1964 жылдың 19 маусымында Сан-Францискодағы Кондор түнгі клубында Кэрол Дода киді, ол АҚШ-тағы топлес түнгі клубтар дәуірін ашты, ал екіншісі 1964 жылдың шілдесінде Чикагодағы Норт-Авеню жағажайында суретшінің моделі Тони Ли Шелли киді, ол қамауға алынды.

Этимология

Гернрайх «монокини» сөзін (моно – «бір» деген мағынаны білдіреді) таңдауында, «бикини» сөзіндегі «би» бөлігін латын тіліндегі «bi» префиксі («екі») деп түсініп, кері қалыптасу арқылы ойластырған болуы мүмкін. Бірақ шындығында, бикини суға түсу костюмінің дизайнын оның авторы Луи Реар Тынық мұхитындағы Бикини атоллының құрметіне атады. Бұл атоллда ядролық қарудың бейбіт уақыттағы алғашқы сынағы – «Крестовый переход» операциясы өткеннен бес күн соң болды. Реар өзінің бұл дизайны да сондай жарылыс әсерін тудырады деп үміттенді.

Өмірбаян

[[Файл:Rudi Gernreich in 1951. jpg|thumb|1951 жылы монокини дизайнері Руди Гернрайх. Гернрайх 1962 жылдың қыркүйегінде шыққан "Women's Wear Daily" журналында "Кеуделер бес жыл ішінде ашыққа шығады" деп болжаған. Гернрайх көптеген ережелерді бұзған, авангард дизайнер ретінде танылды, ал оның суға түсу костюмдерінің дизайны дәстүрден өзгеше болды. Sports Illustrated журналының 1962 жылғы желтоқсандық санында: "Ол бишілердің трикосын денеге еркіндік беретін суға түсу костюміне айналдырды. Осы процесте ол американдық жүзу костюмдерін теңізге лайықты корсеттерге айналдырған сүйектер мен сымдарды жойды" деп жазылған. Ол "монокини" деп аталатын топлес суға түсу костюмін жасады.

Шығу тегі

1963 жылдың соңында Look журналының редакторы Сюзанна Киртланд Гернрайхқа қоңырау шалып, футуристикалық бағыттағы мақалаға сүйемелдеу үшін костюм эскизін ұсынуын сұрады. Сеансқа шақырылған барлық бес модель бұл үлгіні киюден бас тартты. Фотограф соңында ержүрек жергілікті әйелді оны көрсетуге көндірді. Суға түсу костюмін сенсациялық етіп көрсетуге жол бермеу және дизайнды бақылауда ұстау үшін Гернрайх Пегги Моффиттің күйеуі Уильям Клэкстоннан әйеліне сары жүннен жасалған костюмді киіп суретке түсіруін өтінді. Моффит бастапқыда топлесс суретке түсу идеясына қарсы болды. Ол: «Ол сұрағанда мен оған қарсы болдым. Мен «Мейфлауэрдің» пуритан ұрпағымын. Мен сол Плимут тасын арқама мінгізіп алып жүрдім. Мен оған көп талаптар қойып, келістім. Мен оны подиумда осылай көрсетпес едім. Тек Биллмен ғана жасарым бар. Рудидің осы жұмысты жасауға жеткілікті ақшасы болмағандықтан, мен оны тегін жасадым. Бірақ суретке түсірілген жерлерге қатысты соңғы шешімді мен қабылдадым», – деді. Look журналы жергілікті әйелдің суретін жариялады, ал Клэкстон түсірген Моффиттің суреттерін Life журналына жіберді, бірақ олар жалаңаш кеуде суреттерін тек «әйел абориген болса ғана» жариялай алатындарын айтты. Клэкстон Life журналы үшін Моффиттің қосымша суреттерін түсірді, онда оның қолдары кеудесін жауып тұрды. Бұл сурет 1954-1964 жылдар аралығында сән тарихындағы кеуделердің эволюциясы туралы мақаладағы Моффиттің көптеген суреттерінің бірі болды. Моффит: «Осы нөмірдегі менің суретім – қолдарыммен кеуделерімді жасырып тұрған суретім – ұятты. Егер сіз дизайнында үстіңгі бөлігі жоқ сәнді киім кисеңіз және қолдарыңызды кеудеңізге қойсаңыз, сіз Playboy қояншасы сияқты ұятты, тартымды нәрсеге келісіп келесіз», – деді. Кейінірек Моффит: «Бұл саяси мәлімдеме болды. Оны жұрт алдында киюге арналмаған», – деді. Гернрайх бастапқыда «алты немесе жеті» монокини сатылатынын ойлаған, бірақ оны жасауға шешім қабылдады. Костюмнің бағасы 24 доллар болды. 1985 жылы Моффит 1964 жылы Playboy журналы оған Клэкстонның оны костюмде суретке түсірген суретін жариялау үшін 17 000 доллар (1964 жылғы 17 000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) ұсынғанын айтты, бірақ ол бас тартты. «Мен оны ойламадым. Мен 1964 жылы әйелдерді қанағандай, қазір де қанағым келмейді. Мәлімдеме өзгерген жоқ. Бұл костюм әлі де еркіндік туралы, көрсету туралы емес». Fashion Group аймақтық директоры Сара Уорман бұл суға түсу костюмінің «оның жасаған ең маңызды идеясы болғанын, ол Батыс әлемінің барлық әйелдерінің киім кию әдетін өзгерткенін» сенді. Ол Моффиттің оны модельге көрсетуден бас тартуының мәні жоқ екенін айтты, өйткені ол оның жасаған барлық киімдерін тірі модельдерге көрсетуге мүмкіндік алған. Гернрайх телеарнадағы сұхбатында: «Бұл қазір тым көп болуы мүмкін. Бірақ күте тұрыңыз. Бір-екі жылдан кейін топлесс бикинилер шындыққа айналып, табиғи деп есептеледі», – деді. Гернрайх: «Кеуделерді ашық көрсету еркін көзқарас пен ой-сананың, әйелдердің бостандықтану кезеңінде логикалық көрінді», – деді. 1969 жылы Time журналына берген сұхбатында Гернрайх монокини «барлық еркіндіктің, құндылықтарды қайта бағалаудың табиғи дамуы. Қазір адалдыққа қатысты мәселелер туындап отыр, оның бір бөлігі – денені жасырмау, ол еркіндікті білдіреді», – деді. Моффит бұл дизайн Гернрайхтың вангардтық идеяларының логикалық эволюциясы болғанын, сонымен қатар рұқсат етілген қоғамның белгісі екенін айтты. Los Angeles Times газетінің тілшісі Беттижан Левин: «Оның топлесс киімі әйелдерді жыныстық нысан ретінде қарастыратын көркемдік көрініс болды, Пабло Пикассо Guernica суретін соғысқа қарсы көрініс ретінде салғандай», – деп жазды.

At the end of 1963, editor Susanne Kirtland of Look called Gernreich and asked him to submit a design for the suit to accompany a trend story along futuristic lines. all five models hired for the session refused to wear the design. The photographer finally persuaded an adventurous local to model it. To avoid letting others sensationalize the swimsuit and to retain some control of the design, Gernreich asked William Claxton, the husband of Gernreich's usually sole model Peggy Moffitt, to take pictures of his wife in the yellow wool swimsuit. Moffitt was initially resistant to the idea of posing topless. She said, "I didn't want to do it when he asked me. I am a puritanical descendent of the Mayflower. I carried that goddamned Plymouth Rock on my back. When I did give in, I did so with a lot of rules. I would not show myself on the runway that way. I'd do it only with Bill. Since Rudi would never ever have enough money to do this, I did it for free. But I had final say on everywhere it went photographically." Look published a rear view, of an adventurous local Claxton took his pictures of Moffit to Life but they said they could only print pictures of naked breasts "if the woman is an aborigine." Claxton took additional pictures of Moffit especially for Life with her arms covering her breasts. The picture was one of several images of Moffit in a story about the historical evolution of the breast in fashion history from 1954 to 1964. Moffit said, "The photograph of me in that issue—hiding my breasts with my arms—is dirty. If you are wearing a fashion that does not have a top as part of its design and hold your arms over your bosom, you're going along with the whole prudish, teasey thing like a Playboy bunny." Moffit later said, "It was a political statement. It wasn't meant to be worn in public." Gernreich originally thought that only "six or seven" monokinis would likely be sold, but decided to design it anyway. The suit was priced at $24 each. Moffit said in 1985 that she had been offered $17,000 in 1964 (17000.0 in 1964 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) by Playboy to publish Claxton's photograph of her wearing the suit, but refused. "I turned it down as unthinkable. And I don't want to exploit women any more now than I did in 1964. The statement hasn't changed. The suit still is about freedom and not display." The regional director of the Fashion Group, Sarah Worman, believed that the swimsuit was "the single most important idea he ever had—the one that changed the way women dressed all over the Western world." She said Moffitt's refusal to show it on a model did not make sense when the benefit was modeling everything else he ever did on live models. Gernreich said in television interview, "It may well be a bit much now. But, just wait. In a couple of years topless bikinis will be a reality and regarded as perfectly natural." Gernreich said, "Baring the breasts seemed logical in a period of freer attitudes, freer minds, the emancipation of women." Gernreich told Time magazine in 1969, the monokini "is a natural development growing out of all the loosening up, the re evaluation of values that's going on. There is now an honesty hangup, and part of this is not hiding the body—it stands for freedom." Moffitt said the design was a logical evolution of Gernreich's avant garde ideas in swimwear design as much as a scandalous symbol of the permissive society. Los Angeles Times staff writer Bettijane Levine wrote, "His topless was an artistic statement against women as sex objects, much as Pablo Picasso painted Guernica as a statement against war."

Франция

1964 жылы Францияда Роджер Фрей монокиниді қолдануға қарсы қудалауды бастады, оны былай деп сипаттады: «жаза кодексінің 330-бабына сәйкес жазаланатын, әдептілік сезіміне қарсы қоғамдық құқық бұзушылық. Сондықтан полиция басшылары полиция күштерін жұмылдырып, осы киімді қоғамдық жерлерде киетін әйелдерді сотқа өткізуі керек». Француз Ривьерасындағы Сент-Тропеде, кейіннен топлес киім нормаға айналған жерде, қала әкімі полицияға топлес киімді тыйым салуға және жағажайды тікұшақтан бақылауға бұйрық берді. Бірнеше адам Гернрайхтың дизайнын қорғады. «Henri Bendel» президенті, дизайнер Джеральдин Штуц: «Мен өзімнің де осы бастаманың ішінде болуға жеткілікті жас болсам еді!» деді. «Women’s Wear Daily» газетінің тілшісі Кэрол Бьоркман: «Алдыңғы жағында қандай мәселе бар? Бұл киім әйтеуір қалады және қыз болу өте жақсы» деп жазды. Оған тәртіпсіздік жасады, әдепсіздік танытты және қоғамдық жағажайда лайықты киімсіз пайда болды деген айып тағылды. Сотта ол тек еркектерден тұратын қазылар алқасын сұрады. Ол баспасөзге «Бұл киім әлдеқайда ыңғайлы» екенін айтты. Сан-Францискодағы Норт-Бич ауданындағы «Condor Club» клубының жарнамашысы Дейви Розенберг Гернрайхтың монокиниін «Joseph Magnin» дүкенінен сатып алып, бұрынғы шафран жинаушы, кеңсе қызметкері және официантка Кэрол Додаға оны өнер бағдарламасында киюге берді. Сол түні, 19 маусымда, Дода АҚШ-тағы алғашқы қазіргі заманғы топлес бишісі болды. Дода тез арада сексуалдық азаттықтың символына айналды, ал топлес мейрамханалар, аяқ киім тазалау орындары, мұзқаймақ сататын дүкендер және қыздар тобы Сан-Францискода және басқа жерлерде көбейді. Журналист Эрл Уилсон өзінің басылымда: «Біз топлес көйлек киген қыздарға дайынбыз ба? Мүмкін, біз тіпті оларды байқамай да қаламыз» деп жазды. Британдық дизайнерлер осы идеядан шабыттандырылып, топлес кешкі көйлектер жасады. 2015 жылдың мәліметтері бойынша, кейбір суға түсу костюмдерін жасаушылар әйелдердің жеке орындарда немесе топлес киімге рұқсат берілген жерлерде кие алатын әртүрлі монокинилерді немесе топлес суға түсу костюмдерін шығарады. Кесілген жерлер әртүрлі маталармен, соның ішінде тор, тізбек және басқа материалдармен байланыстырылып, костюмнің жоғарғы және төменгі бөліктерін біріктіреді. Артынан қарағанда монокини екі бөліктен тұратын суға түсу костюмі сияқты көрінеді. Дизайн функционалды емес, эстетикалық болуы мүмкін. Кейбір костюмдер артқы жағында G-string стилінде жасалған, ал басқалары толық жабылуды ұсынады.

In France in 1964, Roger Frey led the prosecution of the use of the monokini, describing it as: "a public offense against the sense of decency, punishable according to article 330 of the penal code. Consequently, the police chiefs must employ the services of the police so that the women who wear this bathing suit in public places are prosecuted." At St. Tropez on the French Riviera, where toplessness later became the norm, the mayor ordered police to ban toplessness and to watch over the beach via helicopter. A few defended Gernreich's design. Fashion designers Geraldine Stutz, president of Henri Bendel, said, "I only wish I were young enough to be one of the pioneers myself." Carol Bjorkman, a columnist at Women's Wear Daily's wrote, "What's the matter with the front? After all, it is here to stay, and it is awfully nice being a girl." She was charged with disorderly conduct, indecent exposure, and appearing on a public beach without suitable attire. At her arraignment she asked for an all male jury. She told the press that the swimsuit was "certainly more comfortable." Davey Rosenberg, the publicist of the Condor Club in San Francisco's North Beach district, bought Gernreich's monokini from Joseph Magnin, and gave it to former prune picker, file clerk, and waitress Carol Doda to wear for her act. That night, June 19, Doda became the first modern topless dancer in the United States, Doda rapidly became a symbol of sexual freedom, while topless restaurants, along with shoeshine parlors, ice cream stands and girl bands proliferated in San Francisco and elsewhere. Journalist Earl Wilson wrote in his syndicated column, "Are we ready for girls in topless gowns? Heck, we may not even notice them." English designers created topless evening gowns inspired by the idea. as of 2015, some swimsuit designers continue to produce a variety of monokini or topless swimsuits that women can wear in private settings or in places where topless swimsuits are allowed. on the sides, back, or front. The cutouts are connected with varying fabrics, including mesh, chain, and other materials to link the top and bottom sections together. From the back the monokini looks like a two piece swimsuit. The design may not be functional but aesthetic. Some suits are designed with a g string style back and others offer full coverage.

Пубикини

1985 жылы, өліміне төрт апта қалғанда Гернрайх көпке танылмаған пубикиниді таныстырды – киген адамның ұсынысын ашатын, көкірек бөлігі жоқ суға түсу костюмін. Бұл V тәрізді, жіп арқан сияқты төменгі бөлік болатын, алдыңғы жағында киген адамның кілегей шашын көрсететін шағын мата жолағы бар еді. Пубикини адам денесін толықтай азат ететін шедевр ретінде сипатталды.