Кіріспе
Техас революциясының алғашқы әскери қақтығысы Гонзалес шайқасы Техас революциясының алғашқы әскери қақтығысы болды. Бұл шайқас 1835 жылдың 2 қазанында Техас штатының Гонзалес қаласының жанында техастық қоныс аударушылар мен мексика армиясының жасағы арасында болды. 1831 жылы Грин ДеУитт мексика билігінен Гонзалес қоныс аударушыларына команч шабуылдарынан қорғану үшін зеңбірек беруді сұрады. Бір зеңбірек сұраған жағдайда қайтарылады деген шартпен берілді. Келесі төрт жылда Мексикадағы саяси жағдай нашарлап, 1835 жылы бірнеше штаттар көтеріліске шықты. Қақтығыстар кеңіне тарағанда, Техастағы барлық мексикалық әскерлердің қолбасшысы полковник Доминго де Угартехеа Гонзалес тұрғындарының қарумен қалуын ақылға сыймас деп санады және зеңбіректі қайтаруды сұрады. Алғашқы өтініш қабылданбағаннан кейін, Угартехеа 100 драгунды зеңбіректі алу үшін жіберді. 29 қыркүйекте әскерлер Гонзалесқа жақындады, бірақ қоныс аударушылар оларды қаладан шығарып алу үшін түрлі сылтаулар келтірді, сонымен қатар жақын маңдағы елді мекендерден көмек сұрап құпия хабаршылар жіберді. Екі күн ішінде Гонзалесте 140-қа жуық техастық жиналды, олардың барлығы зеңбіректен бас тартпауға бекінді. 1 қазанда қоныс аударушылар шайқас бастау туралы дауыс берді. Мексикалық әскерлер 2 қазанның таңында техастықтардың лагеріне жақындағанда оқ ашты. Бірнеше сағаттан кейін мексикалық әскерлер шегінді. Бұл қақтығыстың әскери маңызы болмаса да, ол қоныс аударушылар мен мексика үкіметі арасындағы айқын үзіліс болды және Техас революциясының басталуы деп есептеледі. Бұл жаңалық АҚШ-қа тарады, онда оны «Техастың Лексингтоны» деп атады. Техастықтар шайқаста екі зеңбірек қолданды: даулы алты фунттық қола зеңбірек және бір фунттық немесе одан аз калибрлі темірден жасалған испандық эмерил. 1824 жылғы Мексика Конституциясы елдің иммиграциялық саясатын жеңілдетіп, шетелдік иммигранттарға Мексиканың Техас сияқты шекаралық аймақтарында қоныстануға және құлдарын әкелуге мүмкіндік берді. 1825 жылы америкалық Грин ДеУитт Сан-Маркос және Гвадалупе өзендерінің қосылған жеріне жақын Техаста 400 отбасын қоныстандыруға рұқсат алды. ДеУитт колониясы жергілікті каранкава, тонкава және команчи тайпаларының шабуылына жиі ұшырады, ал 1826 жылдың шілдесінде олар астана Гонзалес қаласын қиратты. Қала келесі жылы ДеУитт каранкава және тонкавамен бейбіт келісімдерге қол жеткізгеннен кейін қайта құрылды. Команчилер келесі бірнеше жылда елді мекенге үнемі шабуылдар жасады. Қаланы қорғау үшін әскери күштерді жұмсауға жағдай болмағандықтан, 1831 жылы аймақтың саяси басшысы Гонзалес қоныс аударушыларына алты фунттық зеңбірек жіберді. Тарихшы Томас Рикс Линдли Грин ДеУитт мексика билігінен зеңбірек сұраған хат жазғанын және олар сұрағанда қайтару шартымен испандық алты фунттық қола зеңбірекпен жауап бергенін айтады. Линдли техастықтарда бір фунттық немесе одан аз калибрлі темір зеңбірек те болғанын айтады. 1829 жылы Мексика құлдықты тоқтатып, бүкіл Мексикадағы құлдарды босатті, бірақ Техастағы американдық иммигранттар үшін ерекше жағдай жасалды. 1830 жылдың сәуір айында Мексика жаңа иммигранттарға шекарасын жапты, олар бұрыннан бар колонияға қосылуға рұқсат алмаған. 1830 жылдары Мексика үкіметі федералистік және централистік саясат арасында теріс-теріс қозғалды. 1835 жылы централизмге қарай иілгенде, Мексиканың бірнеше штаттары көтеріліске шықты. Маусым айында Техастағы қоныс аударушылардың шағын тобы саяси тәртіпсіздікті баж салығын төлеуден бас тарту үшін пайдаланды, бұл оқиға Анахвак көтерілісі деп аталды. Федералды үкімет Техасқа көбірек әскер жіберіп жауап берді. Қоғамдық пікір қақтығысқа толы болды. Кейбір қауымдар түрлі себептермен көтерілісті қолдады. Жаңа саясат, құлдықтың және иммиграцияның тыйылуы, сондай-ақ заңдардың және импорттық тарифтердің күшейтілуі көптеген иммигранттарды көтеріліске итермеледі. Мексиканың Техас шекарасындағы аймақта негізінен АҚШ-тан келген иммигранттар тұрды, олардың кейбіреулері заңды, бірақ көпшілігі заңсыз болды. Кейбір иммигранттар өздерімен бірге көптеген құлдарды әкелді, сондықтан 1836 жылға қарай 38 470-ке жуық тұрғынның арасында шамамен 5000 құл болды. Басқалары, Гонзалес сияқты, Мексика президенті Антонио Лопес де Санта-Аннаның орталық үкіметіне адалдығын жариялады. Жергілікті басшылар қоныс аударушылардың көпшілігі тәуелсіздікті, федерализмге оралуды немесе қазіргі жағдайды қалайтынын анықтау үшін кеңес шақыруды бастады. Кейбір басшылар мексикалық шенеуніктер мұндай жиынды революцияға қадам деп қарауы мүмкін деп уайымдаса да, тамыздың соңына қарай көптеген қауымдар 15 қазанға жоспарланған кеңеске делегаттар жіберуге келісті. Осы аралықта көптеген қауымдар әскери күштердің шабуылынан қорғану үшін техастық милиция жасақтарын құрды. 10 қыркүйекте мексикалық әскер Гонзалес тұрғынын ұрып-соқты, бұл кеңінен наразылық пен халықтың наразылығына әкелді. Техастағы барлық мексикалық әскерлердің қолбасшысы полковник Доминго де Угартехеа колонистерге қарыз берілген зеңбіректі қайтару үшін корпорал мен бес сарбазды жіберді. Тарихшы Стивен Хардиннің сөзінше, «зеңбірек намысқа айналды және күтпеген оқиғаға себеп болды. Гонзалес тұрғындарының осы қаруды үлкен шиеленіс кезінде беруге ниеті жоқ еді». Әскерлер зеңбірексіз қаладан шығарылды.
The Battle of Gonzales was the first military engagement of the Texas Revolution. It was fought near Gonzales, Texas, on October 2, 1835, between rebellious Texian settlers and a detachment of Mexican army soldiers. In 1831, Green DeWitt asked the Mexican authorities to lend the Gonzales colonists a cannon to help protect them from frequent Comanche raids. One was supplied, on the condition that the cannon would be returned to the Mexicans on request. Over the next four years, the political situation in Mexico deteriorated, and in 1835 several states revolted. As the unrest spread, Colonel Domingo de Ugartechea, the commander of all Mexican troops in Texas, felt it unwise to leave the residents of Gonzales with a weapon and requested the return of the cannon. When the initial request was refused, Ugartechea sent 100 dragoons to retrieve the cannon. The soldiers neared Gonzales on September 29, but the colonists used a variety of excuses to keep them from the town, while secretly sending messengers to request assistance from nearby communities. Within two days, up to 140 Texians gathered in Gonzales, all determined not to give up the cannon. On October 1, settlers voted to initiate a fight. Mexican soldiers opened fire as Texians approached their camp in the early hours of October 2. After several hours of desultory firing, the Mexican soldiers withdrew. Although the skirmish had little military significance, it marked a clear break between the colonists and the Mexican government and is considered to have been the start of the Texas Revolution. News of the skirmish spread throughout the United States, where it was often referred to as the "Lexington of Texas". Two cannons were used by the Texians in the fighting, the bronze six pounder under dispute and a smaller Spanish esmeril made of iron, its caliber being a one pounder or less.]] The Mexican Constitution of 1824 liberalized the country's immigration policies, allowing foreign immigrants to settle in border regions such as Mexican Texas, and to bring their slaves with them. In 1825, American Green DeWitt received permission to settle 400 families in Texas near the confluence of the San Marcos and Guadalupe Rivers. The DeWitt Colony quickly became a favorite raiding target of local Karankawa, Tonkawa, and Comanche tribes, and in July 1826 they destroyed the capital city, Gonzales. The town was rebuilt the following year, after DeWitt negotiated peace treaties with the Karankawa and Tonkawa. The Comanche continued to stage periodic raids of the settlement over the next few years. Unable to spare military troops to protect the town, in 1831 the region's political chief instead sent the settlers of Gonzales a six pounder cannon, Historian Thomas Ricks Lindley states that Green DeWitt wrote to the Mexican authorities asking for a cannon, and they responded with the loan of a Spanish six pounder bronze cannon on the condition it be returned when asked for; Lindley states that the Texians also had a much smaller iron cannon of one pounder calibre or less. despite it being a gun of around calibre firing projectiles. In 1829, Mexico ended slavery and freed the slaves throughout Mexico, but negotiated an exception for the American immigrants in Tejas. In April of 1830, Mexico closed its borders to new immigrants who had not already been authorized to join an existing colony. During the 1830s, the Mexican government wavered between federalist and centralist policies. As the pendulum swung sharply towards centralism in 1835, several Mexican states revolted. In June, a small group of settlers in Texas used the political unrest as an excuse to rebel against customs duties, in an incident known as the Anahuac Disturbances. The federal government responded by sending more troops to Texas. Public opinion was sharply divided. Some communities supported the rebellion for a variety of reasons. The new policies, the bans of slavery and immigration chief among them, and the increased enforcement of laws and import tariffs, incited many immigrants to revolt. The border region of Mexican Texas was largely populated by immigrants from the United States, some legal but most illegal. Some of these immigrants brought large numbers of slaves with them, so that by 1836, there were about 5,000 enslaved persons in a total non native population estimated at 38,470. Others, including Gonzales, declared their loyalty to Mexican President Antonio López de Santa Anna's centralist government. Local leaders began calling for a Consultation to determine whether a majority of settlers favored independence, a return to federalism, or the status quo. Although some leaders worried that Mexican officials would see this type of gathering as a step toward revolution, by the end of August most communities had agreed to send delegates to the Consultation, scheduled for October 15. In the interim, many communities formed Texian Militia companies to protect themselves from a potential attack by military forces. On September 10, a Mexican soldier bludgeoned a Gonzales resident, which led to widespread outrage and public protests. Colonel Domingo de Ugartechea, commander of all Mexican troops in Texas, sent a corporal and five enlisted men to retrieve the cannon that had been loaned to the colonists. According to historian Stephen Hardin, "the cannon became a point of honor and an unlikely rallying symbol. Gonzales citizens had no intention of handing over the weapon at a time of growing tension." The soldiers were escorted from town without the cannon. The phrase is a pastiche of "Old Three Hundred". They are:
William W. Arrington
Simeon Bateman
Valentine Bennet
Joseph D. Clements
Almon Cottle (brother of an Immortal 32)
Jacob C. Darst (also Immortal 32)
George W. Davis
Almaron Dickinson
Graves Fulchear
Benjamin Fuqua
James Hinds
Thomas Jackson (also Immortal 32)
Albert Martin (also Immortal 32)
Charles Mason
Thomas R. Miller (also Immortal 32)
John Sowell
Winslow Turner
Ezekiel Williams
Кіріспе
Понтон Угартехеяның қарызға алынған пушканы қайтарып алу үшін қосымша әскер жіберуін күтті. Бірінші солдат тобы Гонзалестен шығысымен, Понтон дереу жақын маңдағы Мина қаласына көмек сұрап хабаршы жіберді. 300-ге дейін сарбаз Гонзалеске жорыққа шығады деген қауесет тез тарады. Техас штатының ең беделді адамы және қоныс аударушылардың де-факто басшысы Стивен Ф. Остин, айналасындағы қауымдарға жағдайды жеткізу үшін хабаршылар жіберді. Остин техастықтарды қорғанысқа дайындалуға шақырды, себебі мексикалық әскерге қарсы негізсіз шабуыл жасау, соғыс ресми түрде басталған жағдайда, АҚШ-тан алатын қолдауды шектеуі мүмкін. Кастаньеда мен оның әскері өзеннен өтуге оңай жол болмағандықтан, өзенге ең жақын биік жерге орналасты. Үш техастық пушканы жерлеуге асықты, ал қалғандары көмек сұрап жақын маңдағы қауымдарға аттанды. Техас милициясының роталары әдетте өз командирлерін сайлап алатын, ал Гонзалесте жиналғандар Мартинге есеп берудің орнына өз капитанын таңдау құқығын пайдаланды. Файеттен келген Джон Генри Мур көшбасшы болып сайланды, ал Колумбадан келген Джозеф Вашингтон Эллиот Уоллес және Эдвард Берлсон тиісінше екінші және үшінші командирлер болып сайланды. 30 қыркүйекте Кастаньеда пушканы қайтару туралы өтінішін қайталап, тағы да бас тартты. Техастықтар мәселені тікелей Угартехеямен талқылауды талап етті. Олардың өкілінің сөзіне сүйенсек, осыған дейін "мен сізге бере алатын жалғыз жауап – мен қазір де, болашақта да сізге пушканы тапсырмаймын". Кастаньеда Угартехеяға техастықтардың уақытты кешіктіріп отырғанын, мүмкін, күштерді жинау үшін уақыт беруді көздеп отырғанын хабарлады. Сан-Антонио-де-Бексарда Угартехея жеке ісімен қалада болған Гонзалес тұрғыны, доктор Ланселот Смизерден Кастаньедаға қоныс аударушыларды бұйрықтарды орындауға көндіруге көмектесуін сұрады. Техастықтар пушканы қазып шығарды және оны арба дөңгелектеріне орнатты. Пушка доптары болмағандықтан, олар пушканы толтыру үшін металл сынықтарын жинады. Жергілікті методист пасторы В. П. Смит, Американ революциясына жиі сілтеме жасайтын уағызында олардың ісін баталады.