Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Каролинаның 49-шы губернаторы (1897–1901)
49th Governor of North Carolina (1897–1901)
Дэниел Линдсей Расселл-младший (7 тамыз 1845 – 14 мамыр 1908) – 1897 жылдан 1901 жылға дейін Солтүстік Каролинаның 49-шы губернаторы қызметін атқарған американдық саясаткер. Адвокат және судья болған ол, сонымен қатар штаттық өкіл және 1879 жылдан 1881 жылға дейін АҚШ Конгресінің депутаты болып сайланған. Азамат соғысы кезінде Конфедерация тарапында күрескенімен, Расселл мен оның әкесі екеуі де Одақтас болған. Соғыстан кейін Расселл Солтүстік Каролинадағы Республикалық партияға қосылды, бұл плантаторлар класы үшін ерекше жағдай еді. Соғыстан кейінгі кезеңде ол штаттық судья және штаттық және ұлттық заң шығарушы органдарда қызмет етті. 1896 жылы республикашылар мен популистердің біріккен тізімімен сайланған, демократтарды жеңген Расселл, 1877 жылы Қайта құру дәуірі аяқталғаннан бері Солтүстік Каролинаның губернаторы болып сайланған алғашқы республикашы болды. Өкілеттігі кезінде ол мүліктік талапты төмендету арқылы сайлау құқығын кеңейтуге бағытталған заңға қол қойды, бұл штаттың ақ көпшілігіне де, қараларға да пайда келтірді. Мұндай саяси одақтың қайтадан жеңіске жете алмайтынын қамтамасыз ету үшін 1898 жылғы сайлауда демократтар ақ үстемдігін баса назар аудара отырып, қорқыту науқанын жүргізіп, штаттық заң шығарушы органда билікті қайта алды. 1898 жылы Вилмингтон көтерілісінде демократтар, сайлаудан екі күн өткен соң, ақ мэр және ақ кеңес басқарған сайланған, аралас нәсілді үкіметті құлатты. Расселлдің ақ толқуды басуға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды, наразылар қаралардың аудандарына шабуыл жасап, оларды қаладан көптеп қуып шықты, нәтижесінде қала ақ халыққа басым болды. Келесі жылы штаттық заң шығарушы органдағы демократтар Расселлтың қарсылығына қарамастан және сайлаушылармен келіспей жаңа конституцияны қабылдады. Бұл конституция қаралардың көп бөлігін және көптеген кедей ақтарды сайлау құқығынан айырды. Осының салдарынан Расселл 1973 жылға дейін штат губернаторы қызметін атқарған соңғы республикашы болып қалды.
Daniel Lindsay Russell Jr. (August 7, 1845May 14, 1908) was an American politician who served as the 49th governor of North Carolina, from 1897 to 1901. An attorney and judge, he had also been elected as state representative and to the United States Congress, serving from 1879 to 1881. Although he fought with the Confederacy during the Civil War, Russell and his father were both Unionists. After the war, Russell joined the Republican Party in North Carolina, which was an unusual affiliation for one of the planter class. In the postwar period he served as a state judge, as well as in the state and national legislatures. Elected on a fusionist ticket in 1896, a collaboration between Republicans and Populists that was victorious over the Democrats, Russell was the first Republican elected as governor in North Carolina since the end of the Reconstruction era in 1877. During his term, he approved legislation to extend the franchise by reducing the property requirement; it benefited the white majority in the state as well as blacks. To prevent such a political coalition from being successful again, in the 1898 elections Democrats conducted a campaign of fear, stressing white supremacy, and regained power in the state legislature. Democrats in the Wilmington Insurrection of 1898, which took place in the largest city, overthrew the elected, biracial government headed by a white mayor and majority white council, beginning two days after the election. Russell's efforts to suppress the white riot were unsuccessful, and mobs attacked black neighborhoods, driving so many blacks permanently from the city that it became majority white. The following year Democrats in the state legislature passed a new constitution over Russell's opposition and without submitting it to voters. It effectively disfranchised nearly all blacks and many poor whites. As a result, Russell was the last Republican to serve as governor of the state until 1973.
Ерте өмір және білім
Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласына жақын Брансуик округіндегі Уиннабоу плантациясында дүниеге келген Расселл-младший, Даниэль Линдсей Рассел мен Элизабет Кэролайн Сандерстің ұлы болды, оның анасы белгілі плантаторлар отбасынан шыққан. Ол дүниеге келгеннен үш ай өткен соң анасы қайтыс болды, ал Расселл-младший анасының отбасының Пало-Альто плантациясында алты жыл өмір сүрді, содан кейін Солтүстік Каролина штатының Оранж округіндегі Бингем мектебіне оқуға кетті. Расселл Солтүстік Каролина Университетінде оқыды, бірақ Америка Азамат соғысы басталғаннан кейін көп ұзамай оқуын тастады. Университетте ол Delta Psi студенттік қауымдастығының мүшесі болды (сонымен қатар Сент-Энтони Холл деп те аталады). Ол Конфедерация армиясында капитан болып кірісті және соғыста қызмет етті.
Born on Winnabow Plantation in Brunswick County near Wilmington, North Carolina, Russell Jr. was the son of Daniel Lindsay Russell and Elizabeth Caroline Sanders, daughter of a prominent planter family. Following his mother's death three months after his birth, Russell Jr. lived at his mother's family's Palo Alto Plantation for six years before leaving for the Bingham School in Orange County, North Carolina. Russell attended the University of North Carolina at Chapel Hill, but left soon after the outbreak of the American Civil War. In college he was a member of the Delta Psi fraternity (aka St. Anthony Hall) He was commissioned as a captain in the Confederate Army and served in the war.
Мансап
Расселл 1862-1864 жылдардағы Азамат соғысы кезінде Солтүстік Каролинаның Бас Ассамблеясының Өкілдер палатасына (заң шығарушы органның төменгі палатасы) сайланды. Сол кезде ол заң оқыды, 1866 жылы адвокаттыққа қабылданды және Уилмингтонда тәжірибе жинады. Ол және оның әкесі соғыс кезінде Одақ жақтастары болған, ал Расселл Қайта құру кезеңінде Республикалық партияға қосылды. 1868 жылы Расселл 4-ші сот округінің Жоғарғы сотының судьясы болып тағайындалды және 1874 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1871 жылы ол штаттық конституциялық конвенцияға делегат болды. 1876 жылы ол 1876 жылғы Республикалық Ұлттық конвенцияға делегат ретінде қатысты және қайтадан заң шығарушы органға сайланды. Осы кезеңде "Қызыл көйлектер" деп аталатын әскериленген ақ үстемдікшілдер Солтүстік Каролинада Республикалық партияны және афроамерикандықтардың дауыс беру құқығын басып тастауға тырысты. Олардың мақсаты Демократиялық партия арқылы саяси билікті бақылауға алу болатын. 1876 жылғы президенттік сайлаудан кейін Қайта құру аяқталды және Оңтүстіктен федералды әскерлер шығарылды. Осы қорғаудың жойылғанына қарамастан, Республикалықтар мен олардың афроамерикандық қолдаушылары Солтүстік Каролинада белсенді қызметін жалғастырды. 1878 жылы Расселл АҚШ Өкіліне Республикалық және Гринбек партияларының "біріктірілген" үміткері ретінде түсті. Ұсынылған сайлауда ол демократ Альфред М. Уэдделлді 11 611 дауысқа (10 730 дауысқа қарсы) жеңді. Расселл 46-шы АҚШ Конгресінде (1879 жылдың 4 наурызы – 1881 жылдың 4 наурызы) бір мерзім қызмет етті және 1880 жылы қайта сайлануға түспеді. Келесі он жыл бойы Расселл заңгерлік тәжірибемен айналысты және Республикалық партияда белсенді болып қала берді. 1890-жылдары жаңа популистік партия пайда болды. АҚШ-тың көп бөлігінде популистер демократтармен одақтас болғанмен, Солтүстік Каролинада республикашылдармен одақтасып, үстем демократиялық партия ұйымының ортақ жауы болды. Олар көптеген лауазымдарға "біріктірілген" үміткерлерді ұсынды. 1896 жылы екі партия популистерге демократ Уильям Дженнингс Брайанға адал президенттік сайлаушыларды таңдауға мүмкіндік беру үшін жеке штаттық конвенциялар өткізді. 1896 жылдың 16 мамырында Раллиде өткен Республикалық партияның штаттық конвенциясында Расселл бұрынғы АҚШ өкілі Оливер Х. Докериден басым түсіп, Солтүстік Каролинаның губернаторына үміткер болып көрсетілді. Докери көңілі толмағандықтан, популистерді губернаторлыққа Уильям А. Гатри және вице-губернаторлыққа Докериді ұсынған жеке штаттық тізімді ұсынуға көндірді. Республикашылдар мен популистер штаттық басқа лауазымдарға бірлескен үміткерлерді ұсынды. Одақтың бұзылуына қарамастан, көптеген популистер Расселлді қолдады, ал кейбір көңілі толмаған демократтар Гатриге дауыс берді. Бұл Расселлге 3 қарашадағы сайлауда 153 787 дауыспен (46,5%) жеңіске жеткізді, ал демократ Сайрус Б. Уотсон 145 266 дауыс, популист Уильям А. Гатри 31 143 дауыс және басқалары 809 дауыс алды. Ол бір төрт жылдық мерзімге сайланды. Республикалық партияның вице-губернаторлыққа үміткері де сайланды, ал "біріктірілген" тізім штаттық басқа лауазымдарды да жеңіп алды. Республикашыл-популистік одақ заң шығарушы органға сайлауларда жалғасты, және "біріктірушілер" бақылауды қамтамасыз етті. Олар сайлаушылардың мүліктік талаптарын азайту арқылы сайлау құқығын кеңейтті, бұл штаттың көпшілігін құрайтын ақтарға, сондай-ақ афроамерикандықтарға да пайдалы болды. Расселл заңға қол қойды. Сайлау құқығы кеңейтілгеннен кейін, бірқатар афроамерикандықтар заң шығарушы органға және жергілікті басқару органдарына сайланды. Расселл 1898 жылы сайлауға қатыспағанымен, демократтар оны сол жылы өткен науқанында қарсы пайдаланды. Олар оны "ақтардың үстемдігін" әлсіреткені үшін сынады және "негр билігі" туралы қорқыныш сезімін күшейтті, соның нәтижесінде заң шығарушы органға қайта бақылауды алды.
Russell was elected to the North Carolina General Assembly House of Commons (the lower house of the legislature) in North Carolina General Assembly of 1862 1864 during the Civil War. During that time, he also studied law, and was admitted to the bar in 1866. He set up practice in Wilmington. He and his father had both been Union sympathizers during the war, and Russell joined the Republican Party during Reconstruction. In 1868, Russell was appointed a Superior Court judge in the 4th judicial circuit, a post he held until 1874. In 1871 he was a delegate to a state constitutional convention. In 1876, he was a delegate to the 1876 Republican National Convention, and was again elected to the legislature. Around this time, the paramilitary white supremacist "Red Shirts" fought to suppress the Republican Party and black voting in North Carolina. Their goal was to gain political control through the Democratic Party. After the 1876 presidential election, Reconstruction ended and Federal troops were withdrawn from the South. Despite this loss of protection, Republicans and their black supporters remained active in North Carolina. In 1878, Russell ran for U. S. Representative as a "fusion" candidate of the Republican and Greenback parties. In a close election, he defeated the Democratic incumbent Alfred M. Waddell by 11,611 votes to 10,730. Russell served one term in the 46th United States Congress (March 4, 1879 – March 4, 1881) and did not stand for renomination in 1880. For the next decade, Russell practiced law and remained active in the Republican party. Then in the 1890s, the new Populist Party appeared. Though in most of the U. S., the Populists were allied with the Democrats, they allied with the Republicans in North Carolina, as common foes of the dominant Democratic Party organization. The alliance ran "fusion" candidates for many offices. In 1896, the two parties held separate state conventions to allow the Populists to nominate presidential electors pledged to Democrat William J. Bryan. At the Republican state convention in Raleigh on May 16, 1896, Russell was nominated for Governor of North Carolina on the seventh ballot over former U. S. Representative Oliver H. Dockery. Disgruntled, Dockery convinced the Populists to run a separate statewide slate of candidates, with William A. Guthrie for Governor and Dockery for Lieutenant Governor. The Republicans and Populists ran joint candidates for the other state wide offices. Despite this breakdown of the alliance, many Populists supported Russell anyway, and some disgruntled Democrats voted for Guthrie. This allowed Russell to win the November 3 election with 153,787 votes (46.5%) to 145,266 votes for Democrat Cyrus B. Watson, 31,143 for Populist William A. Guthrie, and 809 for others. He served one four year term. The Republican candidate for Lt. Governor was also elected, and the fusion ticket swept the other state wide offices. The Republican Populist alliance had continued in elections to the legislature, and fusionists won control. They extended the franchise for the first time since Reconstruction by reducing property requirements for voters. This benefited many whites, who were the majority in the state, but also blacks. Russell signed the bill. With the broadened franchise, a number of blacks were elected to the legislature and to local government offices. Although Russell was not up for election in 1898, Democrats used him as a foil in their campaign that year. They attacked him for undermining "white supremacy" and fanned fears of "negro rule", and regained control of the legislature.
1898 жылғы Уилмингтон көтерілісі
1898 жылғы 8 қарашада Вилмингтон қаласында, сол кездегі штаттың ең ірі қаласы және афроамерикалықтардың көпшілігі құраған жерде, аралас нәсілді коалиция сайлауда жеңіске жетті. 1878 жылы Конгресс сайлауында Расселден жеңілген Альфред Уодделл 1898 жылғы Вилмингтон көтерілісінде мыңдаған ақ нәсілді наразыларды жетектеді; олар қала әкімшілігін күшпен басып алып, штаттағы жалғыз афроамерикалық газетін жойды. Көтерілісшілер қаланың афроамерикалық аудандарына, әсіресе Бруклинге шабуыл жасап, бірнеше адамды өлтіріп, жүздеген адамды қаладан қуды. Губернатор Рассел Вилмингтон жеңіл жаяу әскерін (WLI) және федералды теңіз күштерінің резервін көтерілісті басуға жіберді; бірақ олар оған қатысты. Осы шабуылдардың салдарынан шамамен 2100 афроамерикалық қаладан мұңайып кетті, нәтижесінде қаланың демографиялық құрамы өзгеріп, ақ нәсілділер басымдыққа ие болды. 1899 жылы демократтар штат заң шығарушы органына бақылау орнатып, «фюзионист» коалицияларының немесе республикашылдардың қайтадан билікке келуіне жол бермеу үшін, афроамерикалықтар мен көптеген кедей ақтарды сайлау құқығынан айыратын түзетуді қабылдады. Осының нәтижесінде сайлау тізіміндегі адамдардың саны күрт азайды, афроамерикалықтар саяси жүйеден шеттетілді, ал Республика партиясы штатта әлсіреп қалды. Бұл жағдай 1960 жылдарға дейін жалғасты, содан кейін федералдық азаматтық құқықтар заңнамасы афроамерикалықтардың сайлау құқығын қалпына келтірді және оңтүстік ақ нәсілділер демократтарға адалдығынан бас тарта бастады. Рассел 1972 жылға дейін губернатор болып сайланған соңғы республикашыл болды, осы кезде бұл өзгерістер толыққанды жүзеге асты. Губернаторлық қызметін аяқтағаннан кейін Рассел Вилмингтонда заңгерлік тәжірибасын жалғастырды және Бельвиль плантациясын басқарды. Ол 1908 жылы Вилмингтон маңындағы плантациясында қайтыс болды. Ол Солтүстік Каролина штатының Онслоу округіндегі отбасылық зиратқа жерленді.
On November 8, 1898, a part black fusion slate won elections in Wilmington, then the state's largest city and with a black majority. Alfred Waddell, whom Russell had defeated for Congress in 1878, led thousands of white rioters in the Wilmington Insurrection of 1898; they seized the city government by force, and destroyed the only black owned newspaper in the state. The mob went on to attack the city's African American neighborhoods, particularly Brooklyn, killing some people and chasing hundreds out of town. Governor Russell ordered the Wilmington Light Infantry (WLI) and federal Navy Reserves to quell the riot; instead they became involved. Because of the attacks, nearly 2,100 blacks left the city permanently, and its demographics were changed to a white majority. To prevent "fusionist" coalitions or Republicans winning office again, in 1899 the Democrats used their control of the state legislature to pass an amendment that effectively disenfranchised blacks and many poor whites. As a result, voter rolls dropped dramatically, blacks were excluded from the political system, and the Republican Party was crippled in the state. This condition lasted until the 1960s, when Federal civil rights legislation restored black voting rights and white Southerners began to abandon their reflexive loyalty to the Democrats. Russell was the last Republican elected as governor until 1972, when this transformation was well under way. After finishing his term, Russell resumed the practice of law in Wilmington and operated his Belville Plantation. He died at his plantation near Wilmington in 1908. He was interred in the family burying ground in Onslow County, North Carolina.