Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дания королі (1320–1326, 1329–1332)
King of Denmark (1320–1326, 1329 1332)
Өмірбаян
1286 жылдан 1319 жылға дейін билік еткен король Эрик VI-ның інісі болғандықтан, Кристофер таққа мұрагер болу мүмкіндігіне ие болды. Эстония герцогы титулын алған жас шамасында ол ағасының саясатын қолдады. Соның ішінде 1294 жылы архиепископ Йенс Грандты тұтқындады. Бірақ кейін ол оппозицияға қосылып, 1319 жылы Эрик қайтыс болғаннан кейін елден қуылды. Магнаттар әлсіз патшалық билік қалағандықтан, Кристофер 1320 жылдың қаңтарында король сайланды және қолданыстағы алғашқы құжат ретінде таққа отырғызу шарты – håndfæstning-ке қол қойды. Ол «жартылай банкрот болған мемлекетті» алды, онда корольдіктің бүкіл аймақтары неміс және даниялық магнаттарға кепілге берілген еді. Шартының талаптары өте ауыр болды, себебі ол салық салу құқығын шектеді және кепілдер бойынша төлемдерді талап етті. Кристофер ақсүйектер мен епископтардың келісімінсіз мемлекеттік мәселелер бойынша шешім қабылдай алмады. Ақсүйектер мен шіркеудің артықшылықтары жарғыға енгізілді және жаңалары қосылды. Ешбір епископты папаның рұқсатысыз түрмеге жаппай, жер аудармай, айып салмай, ешқандай діни сот шіркеу өкілін соттай алмады, шіркеу жері мен мүлкіне салық салмай, ақсүйектер шаруалардан алым мен жалдау ақысын көтере берді, ешқандай ақсүйек шетелде соғысуға немесе шетелде соғысу үшін әскерлерді жарақтандыруға мәжбүрленбеді, король тұтқынға алынған ақсүйектерді бір жыл ішінде босатуға міндетті болды, Вальдемар Седжр билігінен бастап ақсүйектерге немесе шіркеуге салынған барлық салықтар алынып тасталды, бірақ мемлекеттік қарыздар төленуі керек еді. Бұл биліктің корольден ауысуы 1660 жылға дейін жалғасты. Шартына қол қойғанмен, король Кристофер оны ескермегендей билік етті. Шіркеу мен даниялық ақсүйектерге салық сала алмағандықтан, ол неміс аумақтары мен шаруаларына қатысты апатты салықтар салды. Келесі жылдары Кристофер өзінің беделін нығайтуға тырысты, Эриктің герцогтықтарға, графтықтарға және Солтүстік Германия қалаларына қарсы соғыс саясатын жаңғыртты. Бұл жаңа кепілдер мен салықтарға әкелді және көп ұзамай ол шіркеумен де, магнаттармен де қақтығысқа түсті. 1326 жылы болған көтеріліс кезінде ол Дания магнаттары мен Герхард III, Холштейн графы Рендсбург және Иоанн I, Холштейн графы Киль (Холштейннің Адольф IV-нің ұлы) арасындағы одақ арқылы тақтан түсірілді. Кристофер тақтан бас тартып, елден қуылды, ал 12 жасар Оңтүстік Ютландия герцогы Вальдемар Дания королі болды, Герхард граф регент болып тағайындалды. Олар Вальдемардың таққа отырғызу шартында Оңтүстік Ютландияны Даниядан бөліп, Дания королі ешқашан сол жерде билік етпеуін қамтамасыз етті. Даниялық дворян Кнуд Порсе граф Герхард пен граф Иоаннға көрсеткен қызметі үшін Холландты өзіне алды. Данияның қай бөлігін кімнің иеленетінін шешудегі дау-дамай Кристоферді елден қуған одақтың ыдырауына себеп болды. 1329 жылға дейін Кристофер елден қуылған күйде болды, бірақ Данияның «магнаттар республикасындағы» үдемелі хаос оған тағы бір мүмкіндік берді. Герхард пен оның туысы Иоанн Мелкені, Шауенбург және Холштейн Плон графы және Холштейн Киль арасында шиеленіс пайда болды, ол сонымен қатар Кристофердің анасының қайтыс болған күйеуі Герхард II, Холштейн Плон графының ұлы болды. Кенеттен Генрих Мекленбургтің көмегімен Кристофер 2000 атты неміс рыцарларымен Вордингборгта тұрды. Кристофердің өкінішіне орай, олар қоршауға алынып, берілуге мәжбүр болды. Ютландиядағы шаруалар көтерілісін Герхард граф аяусыз басып тастағаннан кейін, Сканьедегі шаруалар Швеция королі IV Магнусқа өздерін басқаруға өтініш жасады. Ол дайындықпен келісті, ал Дания біртұтас корольдік ретінде өмір сүруін тоқтатты. Кристофер 1329-1330 жылдары граф Йоханның көмегімен Дания королі ретінде қайта орнатылды, бірақ бұл жолы ол бастапқыдағы қуыршақ патша ретінде тағайындалды. Оның елінің басым бөлігі кепілге берілді және оның нақты патшалық билікті ұстауға мүмкіндігі болған жоқ. Мысалы, Ютландия 100 000 күміс маркаға кепілге берілді, оны «бірден үстелге қою керек» болды, әйтпесе кепіл өтелмейді. Бұл өте үлкен кепіл және оны төлеу мүмкін емес еді. Герхард граф бүкіл Ютландияны жеке меншігі ретінде алды. Граф Йохан Фюн мен Зеландияда да солай істеді. 1331 жылы Кристофер Герхард пен Йохан арасындағы қақтығысты пайдаланып, соңғысына қосылуға тырысты, бірақ ол Данневиркеде ауыр әскери жеңіліспен аяқталды. Графтар арасындағы келісім шарттарына сәйкес, Кристоферге патша атағын сақтауға рұқсат етілді, бірақ шын мәнінде оның билігі болған жоқ. Оған Лолландтағы Сакскёбингте қарапайым үй берілді, бірақ тіпті ол да неміс жалдамалы әскерлері тарапынан өртенді. Кристофер Лолландтағы Åлхольм қамалында түрмеге жабылды, онда ол келесі жылы қираған және күйзеліске ұшыраған күйде қайтыс болды. Ол Сёре аббаттығында жерленді. Регитце Кристоффердаттер Лёвенбалк, Педер Стигсен (Крогнос) (1352-1365) тұрмысқа шықты. Оларды шежірелерде және анықтамалықтарда көруге болады, бірақ Регитце Лёвенбалк емес еді. Эрик Кристофферсен Лёвенбалк Дания ақсүйектерінен ұрпақтар қалдырды.
Being the brother of King Eric VI who reigned from 1286 until 1319, Christopher was a possible heir to the throne. As a young man with the title of Duke of Estonia, he supported the politics of his brother. Among other things he arrested Archbishop Jens Grand in 1294. But later on he joined the opposition and went into exile at the death of Eric in 1319. The magnates wanted a weak royal power, and Christopher was elected as king in January 1320; in return he signed a contractual håndfæstning, the first time this kind of document was used as a coronation charter. He received a "bankrupt estate" in which entire regions of the kingdom were mortgaged to German and Danish magnates. The conditions of the charter were very hard, because they limited his ability to assess taxes, as well as demanded payments on the mortgages. Christopher could make no decision regarding the realm without the consent of the nobility and the bishops. The privileges of the nobility and the church were included in the charter and new ones were included. No bishop could be imprisoned, exiled, or fined without the pope's approval, no secular court could try any churchman, no church land or property could be taxed, the nobles could raise fees or rents on peasants, no noble could be forced to fight abroad or forced to pay to outfit soldiers to fight abroad, the king was required to ransom captured noblemen within a year, all taxes imposed since the reign of Valdemar Sejr on nobles or church were to be lifted, but the kingdom's debts were to be paid. This shift of power away from the king would last until 1660. Despite signing the charter, King Christopher ruled as if it did not exist. Since he could not tax the church or Danish nobles he levied disastrous taxes on the German territories and peasants. During the following years Christopher tried to strengthen his position by reviving Erik's policy of warfare against the duchies, counties, and cities of northern Germany. This resulted in new mortgages and taxes, and very soon he was in conflict with both the church and the magnates. During a rebellion in 1326 he was overthrown by an alliance between Danish magnates and Gerhard III, Count of Holstein Rendsburg and John I, Count of Holstein Kiel, son of Adolf IV of Holstein). Christopher was forced into abdication and exile, while the 12 year old Duke Valdemar of Southern Jutland was made king of Denmark, with Count Gerhard as regent. They forced Valdemar in his coronation charter to separate southern Jutland from Denmark so that never again would the King of Denmark rule there. Danish nobleman Knud Porse took Halland for himself for his services to Count Gerhard and Count Johann. The squabbling over who got which pieces of Denmark broke down the alliances which had forced Christopher out of the country. Until 1329 Christopher lived in exile, but a growing chaos in the "magnates’ republic" of Denmark gave him another chance. Frictions developed between Gerhard and his cousin John the Mild, Count of Schauenburg and Holstein Plön and Holstein Kiel who was also Christopher's half brother through his widowed mother's marriage to Gerhard II, Count of Holstein Plön. Suddenly, with the help of Henry of Mecklenburg, Christopher stood poised at Vordingborg with 2000 mounted German knights. Unfortunately for Christopher they allowed themselves to be surrounded and were forced to surrender. After a peasant uprising in Jutland which was crushed ruthlessly by Count Gerhard, the peasants in Skåne begged King Magnus IV of Sweden to rule them. He readily accepted and Denmark ceased to exist as a united kingdom. Christopher was restored as Danish king in 1329–1330 with the cooperation of Count Johan, but this time he was reduced to the position of a puppet from the start. Most of his country was mortgaged, and he had no chance of holding real royal power. Jutland for example was mortgaged for 100,000 silver marks which had to be "laid on the table all at once" or the mortgage was not redeemed. It was an enormous mortgage and impossible to pay. Count Gerhard took all of Jutland as his personal property. Count Johan did the same on Funen and Zealand. In 1331 Christopher attempted to exploit a conflict between Counts Gerhard and Johan by joining the latter, but it ended in a clear military defeat at Dannevirke. Under the terms of the settlement between the counts, Christopher was allowed to retain the title of king, but in reality had no power whatsoever. He was given a simple house at Sakskøbing on Lolland, but even that was burned by German mercenaries. Christopher was imprisoned at Ålholm Castle on Lolland where he died a ruined and broken man the next year. He was buried at Sorø Abbey. Regitze Christofferdatter Løvenbalk, married Peder Stigsen (Krognos) ( 1352 1365 ) of Krapperup. They can be seen in pedigrees and lexica, but Regitze was not a Løvenbalk. Erik Christoffersen Løvenbalk, had issue in Danish nobility.