Макс Клингер: Суретші, мүсінші және графика шебері
Max Klinger
Макс Клингер (1857-1920) – неміс суретшісі, символизм, Бельгия стилі және графика өнеріндегі маңызды тұлға. Оның гравюралары мен Бетовенге арналған мүсіні әйгілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс суретшісі (1857–1920)
суретші
German artist (1857–1920)
the artist
Макс Клингер (18 ақпан 1857 – 5 шілде 1920) – сурет, мүсін, гравюра және графика саласында маңызды еңбектер жасаған неміс суретшісі. Ол сонымен қатар өнер туралы өз ойларын, сондай-ақ сурет салуға қатысты графика мен гравюраның рөлін баяндайтын трактат жазды. Ол символизм, Вена сецессиясы және Jugendstil (Жастар стилі) – неміс Art Nouveau нұсқасымен байланысты. Бүгінде ол көптеген гравюраларымен, әсіресе "Жоғалған қолғап туралы парафраза" сериясымен және 1902 жылы Вена сецессиясындағы Бетховенге арналған монументалды мүсінмен танымал.
Max Klinger (18 February 1857 – 5 July 1920) was a German artist who produced significant work in painting, sculpture, prints and graphics, as well as writing a treatise articulating his ideas on art and the role of graphic arts and printmaking in relation to painting. He is associated with symbolism, the Vienna Secession, and Jugendstil (Youth Style) the German manifestation of Art Nouveau. He is best known today for his many prints, particularly a series entitled Paraphrase on the Finding of a Glove and his monumental sculptural installation in homage to Beethoven at the Vienna Secession in 1902.
Өнер
Клингердің беделінің маңызды бөлігі оның көптеген циклдарымен және интальио түсірілген графикалық серияларымен байланысты, олар 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында көптеген графикашылар мен суретшілерге ықпал етті. Клингер бір пластинада акватинт, сулы бояу және гравировка сияқты бірнеше интальио техникаларын шеберлікпен үйлестіріп, керемет формальды және тональды сапаларға қол жеткізді. Туындылар эзотерикалық символизмнен реализмнің қараңғы жақтарына дейін кең ауқымды. "Өмір" (1884) циклында Клингер проституцияны әлеуметтік проблема ретінде алғашқы болып қарастырған неміс суретшісі ретінде танылады, сонымен қатар осы мәселеге қатысты қоғамның екіжүзділігі мен әділетсіздігін көрсетті. Серия орта таптың әйелінің жезөкшелікке құлауын баяндайды: жүктілік, тастап кету, содан кейін қоғамнан кездік, қалалық өмірдің түбіне түсу және бей-жай және салқынқанды әдепті қоғамның қысымына ұшырау. "Махаббат" (1887) сериясы тағы бір символист суретші, Клингердің жоғары бағалаған Арнольд Беклинге арналған. Ол 1891 жылы жарық көрді және кейін бірнеше рет қайта басылды. Қолжазба кеңінен таралды және оқылды, кейінірек көптеген суретшілер мен тарихшылар оған сілтеме жасады, соның ішінде Джорджо де Кирико Клингерді "заманауи суретші" деп атады. Онда Клингер графика мен графикалық өнердің сурет салудан өзгеше жаңа және маңызды рөл атқаруы керектігін, және олар стильдік және тұжырымдамалық тәжірибелер үшін ең қолайлы екенін айтты. Сондай-ақ, натурализм (реализм) мен неоидеализм арасындағы, сондай-ақ форма мен мазмұн арасындағы қарама-қайшылықтарты шешуге болатынын, екеуі де мүмкін екенін жеткізді. Өнердің барлық түрлерін біріктіретін, өнерлер арасындағы үйлесімділікті (мысалы, сурет салу, мүсін жасау, әдебиет, поэзия, музыка және т.б.) қамтитын Gesamtkunstwerk тұжырымдамасы да талқыланды. Жақында жүргізілген археологиялық қазбалардың нәтижесінде түрлі түсті тастардан жасалған ежелгі мүсіндердің қалдықтары табылды. Клингер өз мүсіндерінің көптеген түрлерінде қола, пил сүйегі, алабастр және әртүрлі мәрмәрлерді пайдаланды. Бетховен мүсіні үшін қола, пил сүйегі, алабастр және бірнеше түрлі мәрмәрлер қоспасы қолданылды. Ол Венада Бетховеннің өлім маскасын зерттеп, өлшеді және алабастрды жеке таңдау үшін Францияның оңтүстік-батысындағы Лаасқа, ал Пиреней және Сира (немесе Сирос), Грекияға мәрмәр таңдау үшін сапарлады. Эльза Асениефф 1902 жылы жарық көрген "Макс Клингес Бетховен: Эйн кунст-техникель студи" (Max Klinge's Beethoven: A Practical Artistic Study) атты кітабында үлкен қола тақты балауыздан құюдың өте күрделі және қиын процесі туралы жазды. Мүсін 1885 жылы Парижде дамудың бастапқы кезеңінде көрсетілді, ал кейіннен 1887 және 1888 жылдары Берлиндегі маңызды көрмелерден қабылданбады. Ол жылдар бойына белгілі бір культ сияқты беделге ие болды. Тарихшы Холгер Якоб Фризен Клингердің графикасының Франц фон Штук, Кете Коллвиц, Эдвард Мунк, Ловис Коринф, Отто Грейнер, Альфред Кубин, Макс Слевогт, Пол Кле, Рихард Мюллер, Оскар Кокошка, Макс Бекман, Хорст Янсен, сондай-ақ Де Кирико және Эрнст сияқты суретшілерге тигізген әсерін егжей-тегжейлі суреттеп, талқылайды.
A significant portion of Klinger’s reputation is associated with his many cycles and series of intaglio prints, which influenced numerous printmakers and artist of the late 19th and early 20th centuries. Klinger would adeptly integrate several intaglio media like aquatint, drypoint, and etching in a single plate, producing remarkable formal and tonal qualities. The subjects range from esoteric symbolism to darker aspects of realism. In the cycle A Life (1884), Klinger is often regarded as the first German artist to deal with prostitution as a social problem and the hypocrisy and injustices regarding societies attitude to the subject. The series follow a middle class woman's descent into prostitution: impregnated, deserted, then rejected by society, she descends into the depths of urban life, and ridiculed by an apathetic and indifferent genteel society. The series A Love (1887) was dedicated to Arnold Böcklin another symbolist artist Klinger greatly admired. which was eventually published in 1891, and subsequently reissued a number of times. The manuscript was well circulated and well read, with a number of later artist and historians referencing it, including Giorgio de Chirico who called Klinger the "modern artist par excellence". In it Klinger asserted the idea that prints and the graphic arts should have a new and significant role in the arts, distinct from painting, and were best suited for stylistic and conceptual experimentation. Also that the differences between naturalism (realism) and neo idealism, as well as form and content, were reconcilable, and both were possible. Concepts of the Gesamtkunstwerk, an all embracing art form, with unity among the arts (e. g. painting, sculpture, literature, poetry, music, etc. ), were also discussed. Inspired by recent accounts of archaeological discoveries of antique sculptural remains made from various colored stones, Klinger utilized a variety of materials in many of his sculptures. A mixture of bronze, ivory, alabaster, and several different marbles were used in Beethoven. He studied and took measurements of Beethoven's death mask in Vienna and traveled to Laas in southwestern France to personally select the alabaster, and the Pyrenees and Syra (or Syros), Greece to select marbles. Elsa Asenijeff wrote of the unusually complex and difficult process involved with casting the large bronze throne from wax in her book Max Klinges Beethoven: Eine kunst technische Studie (Max Klinge's Beethoven: A Practical Artistic Study) published in 1902. The sculpture was exhibited in an earlier stage of development in Paris in 1885 and later rejected from major exhibitions in Berlin 1887 and 1888. It developed something of a cult like reputation over the years. The historian Holger Jacob Friesen illustrates and discusses in detail the influence of Klinger's prints on artist such as Franz von Stuck, Käthe Kollwitz, Edvard Munch, Lovis Corinth, Otto Greiner, Alfred Kubin, Max Slevogt, Paul Klee, Richard Müller, Oskar Kokoschka, Max Beckmann, Horst Janssen, as well as De Chirico and Ernst.