Рудольф Цилле: Берлин тұрғындарының суретшісі және сатиришісі
Heinrich Zille
Рудольф Цилле – неміс суретшісі, карикатурист, литограф және фотограф. 1858-1929 ж. өмір сүрген, бала кезі қиындыққа толы болған суретші туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс суретші-иллюстраторы және карикатурист Рудольф Генрих Зилле (10 қаңтар 1858 – 9 тамыз 1929) – неміс суретші-иллюстраторы, карикатурист, литограф және фотограф.
German illustrator and caricaturist
Rudolf Heinrich Zille (10 January 1858 – 9 August 1929) was a German illustrator, caricaturist, lithographer and photographer.
Балалық шағы мен білімі
Зиль Дрезденге жақын Радебургте сағатшы Иоганн Траугот Зильдің (1854 жылдан бастап Зиль) және Эрнестин Луизаның (Хайниц, Кен тауларынан шыққан кеншінің қызы) ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі бастапқыда темірші болған, алайда техникалық қабілетінің арқасында сағатшы, алтыншы және құралдар ойлап табушы болып жұмыс істеді. Зиль өмірінің алғашқы жылдарын Потшаппельде өткізді. Балалық шағы оңай болмады. Әкесі бірнеше рет борышкерлер түрмесіне түсті, ал кредиторлар отбасын соншалық қинады ki, жас Зильді көбінесе әжесіне жіберуге мәжбүр болды. 1867 жылы отбасы қарыздарынан құтылу үшін қаладан шығып, Берлинге көшті. Оқушы кезінде Зиль сурет салу сабақтарына қатыса бастады. Мұғалімі оны қолдады және болашақ мамандығы туралы сөйлескенде, Зиллге литограф болуға кеңес берді. Зильдің әкесі Генрихтің қасапшы болғанын қалаған, бірақ Генрихтың қанды көруге шыдамы жетпеді. 1872 жылы мектепті бітіргеннен кейін ол Якобштрасседегі суретші Фриц Хехтке барып, литограф шәкірті болып жұмысқа орналасты.
Zille was born in Radeburg near Dresden, son of watchmaker Johann Traugott Zill (Zille since 1854) and Ernestine Louise (born Heinitz, daughter of a miner from the Ore Mountains). His father had originally been a blacksmith, however, being technically skilled, had gone on to become a watchmaker, goldsmith and inventor of tools. Zille spent his early years in Potschappel. His childhood was not without trouble. His father was incarcerated several times in debtors' prison and creditors harassed the family so much that the young Zille was often sent to live with his grandmother. In 1867 the family left town because of their debts and moved to Berlin. While still in school, the young Zille began to take drawing lessons. The teacher was supportive, and during a discussion of his future career aspirations, encouraged Zille to become a lithographer. Zille's father wanted Heinrich to become a butcher, but Heinrich could not stand the sight of blood. After he finished school in 1872 he went to the draughtsman Fritz Hecht on Jakobstraße and started an apprenticeship as a lithographer.
Мансап
1883 жылы ол Хюльда Фрискеге үйленді, олардың үш баласы болды. Ол 1919 жылы қайтыс болды. Зиль ең алдымен (көбінесе күлкілі) суреттерімен танымал болды, ол адамдардың ерекшеліктерін, әсіресе "стереотиптерді" – негізінен Берлиннен – шебер суреттеді, және олардың көптегені неміс апталық сатирикалық газеті Simplicissimus-та жарияланды. Ол Берлиннің Mietskasernen (сөзбе-сөз "пәтерлік казармалар") деп аталатын бейшара әлеуметтік ортасын бейнелеген алғашқы суретшілердің бірі болды. Бұл ғимараттарда кейде бір бөлмеге онға жуық адам сығысып тұратын, олар Gründerzeit дәуірінде ауылдық аймақтардан өркендеп жатқан өнеркәсіптік мегаполиске қашып келген, бірақ дамушы пролетариат класында одан да терең кедейлікке тап болды. Оның ерекше қабілеті – мүгедек сұраныштар, туберкулезбен ауыратын әйелдер, жұмысшылар, әсіресе олардың балаларының өмірге деген құштарлығы мен қайтпайтын жігерін, шындығында мүлдем күлкілі емес жағдайларды өткір юмормен бейнелеу болды. Зилл өзін нағыз суретші деп санамады: ол өзінің жұмысы таланттың емес, тек қана қажырлы еңбектің нәтижесі екенін жиі айтқан. Дегенмен Макс Либерман оны қолдады. Ол оны 1903 жылы Берлин Secession-ға қабылдады, оның туындыларын көрмелерге қойды және суреттерін сатуға ынталандырды. 1910 жылы Зилл литограф ретіндегі жұмысынан айырылғанда, ол оны тек суреттерінен ғана күнкөріс табуға шақырды. Берлиннің "қарапайым халқы" оған ең жоғары құрмет көрсетті, ал өмірінің соңында оның даңқы кедейлік пен сөз бостандығының жаңа биіктерге жеткенімен, 1920-жылдардың шарықталу кезеңінде гүлденді. 1921 жылы Ұлттық галерея оның бірнеше суреттерін сатып алды, 1924 жылы Өнер академиясы оған профессор атағын берді, ал Герхард Лампрехт 1925 жылы оның карикатуралық кейіпкерлері мен оқиғалары негізінде Die Verrufenen фильмін түсірді. Оның 70 жылдығы 1928 жылы бүкіл Берлинде тойланды. Ол бір жылдан кейін қайтыс болды. Ол Берлин маңындағы Штайнсдорфтың оңтүстік-батыс зиратында жерленген.
In 1883, he married Hulda Frieske, with whom he had three children. She died in 1919. Zille became best known for his (often funny) drawings, catching the characteristics of people, especially "stereotypes", mainly from Berlin and many of them published in the German weekly satirical newspaper Simplicissimus. He was the first to portray the desperate social environment of the Berlin Mietskasernen (literally "tenement barracks"), buildings packed with sometimes a dozen persons per room who fled from the rural regions to the expanding industrial metropolis during the Gründerzeit only to find even deeper poverty in the developing proletarian class. His special talent was the scathingly humorous portrayal of what were in reality quite unfunny life conditions of handicapped beggars, tuberculous prostitutes, and menial labourers, and especially their children, making the best they could of life and resolutely refusing to give up. Zille did not consider himself a real artist: he often said that his work was not the result of talent but merely of hard work. Max Liebermann nevertheless promoted him. He called him into the Berlin Secession in 1903, featured his work in exhibitions, and encouraged him to sell drawings – and when Zille lost his job as a lithographer in 1910, he encouraged him to live from his drawings alone. The Berlin "Common People" paid him the greatest respect, and very late in life his fame culminated when both poverty and freedom of expression reached new heights in the roaring twenties, with the National Gallery buying some drawings in 1921, the Academy of the Arts honouring him with a professorship in 1924, and Gerhard Lamprecht making the film Die Verrufenen based on his cartoon characters and stories in 1925. His 70th birthday in 1928 was celebrated throughout Berlin. He died one year later. He is buried at the Stahnsdorf South Western Cemetery near Berlin.
Мұра мен құрмет
Берлиндегі Митте ауданындағы Бергштрасседе орналасқан Генрих Зиль саябағына 1948 жылы Берлин қаласы оның есімін берді. Бұрын Пауль Кенчтың шеберханасынан шыққан оның мүсіні болған, бірақ мүсіннің қазіргі тағдыры белгісіз. 1964–1965 жылдары Генрих Дрейк жасаған Зилль ескерткіші Миттедегі Кёллишер паркі ішіндегі Лапидарьде орналасқан. Берлиндегі Фридрихсхайн ауданындағы бір бастауыш мектеп оның құрметіне аталған. 2002 жылы Берлиннің Митте ауданындағы Николаивиертте Зилльдің туындыларына арналған музей ашылды, ал 2007 жылы оның жанына Торстен Штегманның мүсіні орнатылды. Зилльдің порнографияға жақын, бірақ сонымен бірге қарапайым халықтың өмірін бейнелейтін көптеген эротикалық суреттер салғаны көпке белгісіз; олардың бір бөлігін Берлиндегі Беате Ухсе эротикалық мұражайында көруге болады. 1983 жылы режиссер Вернер Валлоф Дитер Вардецкий мен Питер Рабенальт жазған мюзикл негізінде Шығыс Германияда фильм түсірді. Бұл фильм, «Zille und Ick» (Берлин диалектісінде «Зилль мен мен»), нағыз өмірбаяны емес, бірақ оқиға үшін Зилль өмірінен алынған эпизодтарды пайдаланады. Зилль салған сурет 55 евроценттік неміс пошта маркасында «Генрих Зиль, 1858–1929» деген жазумен бейнеленген. Зилльдің шөбересі – Хелен Зилль, бұрынғы Кейптаун қаласының мэрі және Оңтүстік Африкадағы Батыс Кейп провинциясының премьер-министрі.
Heinrich Zille Park on Bergstraße in Berlin's Mitte borough was named for him by the City of Berlin in 1948 and formerly featured a statue of him from the workshop of Paul Kentsch, but the statue's whereabouts are unknown and the park is now a children's adventure playground. There is a Zille Memorial statue created in 1964–65 by Heinrich Drake in the Lapidary within Köllnischer Park, also in Mitte. An elementary school in Berlin's Friedrichshain district is named in his honor. A museum dedicated to Zille's work opened in Berlin's Nikolaiviertel, in Mitte, in 2002; in 2007 a statue of him by Thorsten Stegmann was erected nearby. It is less known that Zille produced many erotic pictures that are close to pornography but also show the life of normal people; some of them can be seen in the Beate Uhse Erotic Museum in Berlin. In 1983 director Werner W. Wallroth made an East German film based on a musical written by Dieter Wardetzky and Peter Rabenalt. This movie, Zille und Ick (Zille and I in Berlin dialect), is not a real biopic but uses parts of Zille's life for the story. A drawing by Zille appears on a German postage stamp of 55 Euro Cents, with the caption "Heinrich Zille, 1858–1929". Zille's grandniece is Helen Zille, the former mayor of Cape Town and Premier of the Western Cape province in South Africa.