Роберт Каро: Өмірбаяндардың шебері және зерттеуші журналист

Кіріспе

Америкалық журналист және жазушы (1935 жылы туған)

Өмірбаяндары үшін ол екі рет «Пулитцер» сыйлығын, екі рет «Ұлттық кітап» сыйлығын (оның ішінде өмірлік жетістіктері үшін), «Фрэнсис Паркман» сыйлығын, үш рет «Ұлттық кітап сыншылары шеңбері» сыйлығын, ең үздік кітап үшін «Менкен» сыйлығын, Техас әдебиет институтының «Карр П. Коллинз» сыйлығын, «Д. Б. Хардеман» сыйлығын және Америка өнер және әдебиет академиясының өмірбаяны бойынша алтын медалін жеңіп алды. 2010 жылы президент Барак Обама Кароға «Ұлттық гуманитарлық медаль» табыс етті. Кароның толыққанды зерттеулер мен егжей-тегжейлі мәліметтерге бейімділігінің арқасында,

Өмір және мансап

Каро Нью-Йорк қаласында еврей ата-анасы Селияның (қызметтік аты Менделоу), Нью-Йоркте туған, және Варшава, Польшада туған Бенджамин Кароның ұлы ретінде дүниеге келді. Ол 94-ші көшедегі Орталық парк батысында өсті. Оның әкесі бизнесмен болғандықтан, ағылшын және идиш тілдерінде сөйлеген, бірақ оларды жиі қолданбаған. "Ол өте үндемейтін еді", - деді Каро, және Кароның анасы ұзақ аурудан кейін қайтыс болғаннан соң, Роберт 12 жасқа келгенде, ол одан да үндемейтін болды. Анасының өлім төсегіндегі тілегі – Бронкстің Ривердейл ауданындағы эксклюзивті жеке мектеп – Хорас Манн мектебінде оқысын. Мектепте оқып жүргенде Каро мектеп газетінің бір нөмірін орыс тіліне аударып, 10 000 данасын КСРО студенттеріне жіберді. 1953 жылы бітірген соң, Принстон университетіне түсті, онда ағылшын тілін мамандық етті. Ол The Daily Princetonian газетінің бас редакторы болды, кейін The New York Times газетінің көрнекті редакторы болған Джонни Эпплден кейін екінші орын алды. 2012 жылғы New York Times Magazine журналындағы мақалада айтылғандай, "Каро енді Принстонды, оны кештерге қатысу үшін таңдағанын, қателік деп санайды және Гарвардқа бару керек болған деп ойлайды. 1950 жылдардың ортасында Принстон еврей қауымына құнақжайлы емес еді, және Каро жеке антисемитизмге ұшырамағанын айтса да, осы қиындыққа тап болған көптеген студенттерді көрді". Ол Princetonian газетінде спорт туралы баған жазды, сондай-ақ Princeton Tiger юмор журналына да материалдар дайындады. Оның жазған мақалаларының бірі – Роберт Мозес қолдаған Лонг-Айленд бұғазы арқылы Райден Ойстер-Бейге көпір салу туралы ұсыныстың неліктен дұрыс болмайтыны туралы ұзақ серия болды, оның ішінде бұл көпірдің құрылысы бұғаздағы ағыстарды бұзуы мүмкін болатын, және басқа да мәселелер бар еді. Каро өз жұмысының тіпті штаттың қуатты губернаторы Нельсон Рокфеллерге де осы идеяны қайта қарауға ықпал еткенін сенді, бірақ ол штаттық Ассамблеяның көпірге алдын ала келісім беру үшін көпшілік дауыспен шешім қабылдағанын көргенше.

Билік агенті

Каро 1965–1966 оқу жылын Гарвард университетінде Ниман стипендиаты ретінде өткізді. Қала құрылысы және жерді пайдалану туралы сабақта Мұсаны бақылау тәжірибесі есіне түсті. Бір күні олар тас жолдар және олардың салыну орындары туралы әңгімелесіп отырды. Сонда көлік және халық тығыздығы туралы математикалық формулалар мен басқа да мәліметтер айтылды. Мен бірден өзім-өзіме: «Бұл мүлдем дұрыс емес. Тас жолдар осы себептермен салынбайды. Тас жолдар Роберт Мозес қалағандықтан салынады. Егер сіз Роберт Мозестің билігінің қайнар көзін анықтап, адамдарға түсіндірмесеңіз, қалғанның бәрі адалсыздық болады» дедім. Осы мақсатта Каро Мозестің өмірбаянын жазуға кірісті – «Билік брокері: Роберт Мозес және Нью-Йорктің құлдырауы», бұл сонымен қатар Кароның сүйікті тақырыбы: билікті иелену және пайдалану. Ол оны тоғыз айда аяқтай аламын деп ойлаған, бірақ шындығында 1974 жылға дейін созылды. Бұл еңбек тарихи зерттеулердің мұқияттығын және көркем әдебиеттік стильді үйлестіргендіктен маңызды туынды саналды. Бұл тәсілдің сәттілігі оның Кросс-Бронкс тас жолының құрылысы туралы тарауында көрінді, онда Каро дауды барлық тараптардан, соның ішінде жергілікті тұрғындардың көзқарастарынан да баяндады. Нәтижесінде, бұл еңбек әдеби және ғылыми қызығушылықты тудырды. Кітап жарық көргеннен кейін Мозес 23 беттік мәлімдеме жасап, оны жоққа шығарды.

Линдон Джонсонның жылдары

"Қуатты брокер" романынан кейін Каро назарын президент Линдон Б. Джонсонға бұрды. Кароның редакторы Роберт Готтлиб бастапқыда Кароға Фиорелло ЛаГуардияның өмірбаянын, Мұса туралы жоспарланған еңбектен гөрі, Джонсон жобасын ұсынды. Бұрынғы президент жақында қайтыс болғандықтан, Каро Готтлибпен осы мәселе талқылау алдында оның өмірбаянын жазуға шешім қабылдады; ол "билік туралы жазуды қалады". Джонсонның өмірін зерттеу үшін Каро уақытша Техас пен Вашингтонның ауылдық аймақтарына көшіп, оның балалық шағын жақсырақ түсінуге және Джонсонды білген адамдармен сұхбаттасты. "Линдон Джонсонның жылдары" атты еңбек бастапқыда трилогия ретінде жоспарланған, бірақ бес томдық болады деп күтілуде: "Билікке жол" (1982) Джонсонның 1941 жылы АҚШ Сенатына өткізбеген сайлау науқанына дейінгі өмірін қамтиды. "Көтерілу жолдары" (1990) осы жеңілістен кейін басталып, 1948 жылы осы лауазымға сайлануымен аяқталады. "Сенат шебері" (2002) Джонсонның Сенатта көпшілік көшбасшысы ретінде тез өрлеуі мен билігін көрсетеді. "Биліктің берілуі" (2012) 1960 жылғы сайлау, LBJ-дің вице-президент ретіндегі өмірі, JFK-нің қазасы және президенттік лауазымға келген алғашқы күндері туралы баяндайды. Соңғы том әлі жарық көрген жоқ. 2011 жылдың қараша айында Каро жобаның бес томға дейін ұзарғанын, ал бесінші томды жазуға тағы екі-үш жыл қажет екенін хабарлады. Онда Джонсон мен Вьетнам, "Ұлы қоғам" және азаматтық құқықтар дәуірі, 1968 жылы сайлауға түспеу шешімі және зейнетке шығуы туралы мәліметтер болады. 2017 жылғы сұхбатында Каро жақын арада Вьетнамға зерттеу сапарына бару ниетін білдірді. 2018 жылдың қаңтарында "The New York Review of Books" журналына берген сұхбатында Каро кітапның қашан аяқталарынан хабарсыз екенін, екі жылдан он жылға дейін уақыт кететінін айтты. 2020 жылдың қаңтарына қарай Каро 600 беттік қолжазбаны аяқтады және 1965 жылы Medicare қабылдануына қатысты бөлімді дамытып жатты. Кароның кітаптарында Джонсон күрделі және қайшылы тұлға ретінде бейнеленген: бір жағынан, тәлкектеп пайда көретін саясаткер, екінші жағынан – көреген прогрессишіл. Мысалы, Каро Джонсонның 1948 жылғы Сенатқа Демократиялық партиядан кандидаттыққа түскендегі екінші турдағы жеңісіне кең ауқымды алаяқтық пен бюллетеньдерді толтыру арқылы қол жеткізілгенін айтады, бірақ бұл сол кездегі қалыпты жағдай және Джонсонның 1941 жылғы Сенатқа сайлаудағы жеңілісі де осындай амалдардың құрбаны болғанын еске салады. Каро Джонсонның сайлауалды кампаниясына жасаған үлестерін, атап айтқанда Техастағы Brown and Root құрылыс фирмасының үлесін атап өтеді. 1962 жылы компанияны тағы бір техастық фирма – Вьетнам соғысындағы ірі мердігерге айналған Halliburton сатып алды. Каро Джонсонның Екінші дүниежүзілік соғыстағы көрсеткен ерлігі үшін күміс жұлдыз орденімен марапатталғанын, бұл шешімнің саяси және әскери себептері болғанын, сондай-ақ ол журналистер мен жұртшылыққа орденді алған жағдай туралы жалған мәлімдеме жасағанын айтады. Каро Джонсонның дауыс беру құқығы туралы заң сияқты прогрессивті идеяларды қолдау үшін күрескенін және оңтүстік демократтарының қарсылығына қарамастан, оны қабылдауға жеткізген шеберлігін де атап көрсетеді. Марқұм президентке жақын адамдардың арасында Джонсонның жесірі Леди Бёрд Джонсон Каромен бірнеше рет сөйлесіп, кейін себебін айтпастан байланысты үзіп жіберді, ал Джонсонның баспасөз хатшысы Билл Мойерс сұхбат беруге келіспеді. Бірақ Джонсонның жақын достарының көпшілігі, соның ішінде Джон Коннали және Джордж Кристиан, Джонсонның соңғы баспасөз хатшысы, ол Каромен өлім төсегінде сөйлескен, бұл туралы мәлімдеме жасады.

Following The Power Broker, Caro turned his attention to President Lyndon B. Johnson. Caro's editor Robert Gottlieb initially suggested the Johnson project to Caro in preference to the planned follow up to the Moses volume, a biography of Fiorello LaGuardia. The ex president had recently died and Caro had already decided, before meeting with Gottlieb on the subject, to undertake his biography; he "wanted to write about power". Caro retraced Johnson's life by temporarily moving to rural Texas and Washington, D. C., in order to better understand Johnson's upbringing and to interview anyone who had known Johnson. The work, entitled The Years of Lyndon Johnson, was originally intended as a trilogy, but is projected to encompass five volumes:

The Path to Power (1982) covers Johnson's life up to his failed 1941 campaign for the United States Senate. Means of Ascent (1990) commences in the aftermath of that defeat and continues through his election to that office in 1948. Master of the Senate (2002) chronicles Johnson's rapid ascent and rule as Senate Majority Leader. The Passage of Power (2012) details the 1960 election, LBJ's life as vice president, the JFK assassination and his first days as president. One as of yet unpublished final volume. In November 2011, Caro announced that the full project had expanded to five volumes with the fifth requiring another two to three years to write. It will cover Johnson and Vietnam, the Great Society and civil rights era, his decision not to run in 1968, and eventual retirement. In a 2017 interview, Caro expressed his intent to embark shortly on a research trip to Vietnam. In an interview with The New York Review of Books in January 2018, Caro indicated he did not know when the book would be finished, mentioning anywhere from two to ten years. As of January 2020, Caro had completed 600 typed manuscript pages and was working on a section relating to the passage of Medicare in 1965. Caro's books portray Johnson as a complex and contradictory character: at the same time a scheming opportunist and visionary progressive. Caro argues, for example, that Johnson's victory in the 1948 runoff for the Democratic nomination for the U. S. Senate was only achieved through extensive fraud and ballot box stuffing, although this is set in the practices of the time and in the context of Johnson's previous defeat in his 1941 race for the Senate, the victim of exactly similar chicanery. Caro highlighted some of Johnson's campaign contributions, such as those from the Texas construction firm Brown and Root. In 1962 the company was acquired by another Texas firm, Halliburton, which became a major contractor in the Vietnam War. Caro argued that Johnson was awarded the Silver Star in World War II for political as well as military reasons, and that he later lied to journalists and the public about the circumstances for which it was awarded. Caro's portrayal of Johnson also notes his struggles on behalf of progressive causes such as the Voting Rights Act, and his consummate skill in getting this enacted in spite of intense opposition from Southern Democrats. Among sources close to the late president, Johnson's widow Lady Bird Johnson "spoke to [Caro] several times and then abruptly stopped without giving a reason, and Bill Moyers, Johnson's press secretary, has never consented to be interviewed, but most of Johnson's closest friends, including John Connally and George Christian, Johnson's last press secretary, who spoke to Caro practically on his deathbed, have gone on the record".

Caro редакторлары мен баспашылары

Кароның кітаптары Альфред А. Кнопф баспасында жарық көрді, бастапқыда бас редактор Роберт Готтлибтің жетекшілігімен, ал 1987 жылы Готтлибтің "Нью-Йоркерге" уақытша кеткеннен кейін Сонни Мехтамен. Готтлиб Кароның негізгі редакторы болып қала берді. 2022 жылы "Ар бір бетті бұраңыз: Роберт Каро мен Роберт Готтлибтің шытырман оқиғалары" атты деректі фильмі Каро мен Готтлибтің еңбек ету қарым-қатынасын зерттеді.

Болашақ жобалар

Каро Линдон Джонсонның жылдары кітабын аяқтағаннан кейін толыққанды мемуар жазуға үміттенедінін айтты. Оның 2019 жылы жарық көрген Working кітабы зерттеу, сұрақ-жауап алу және жазу өнері туралы ой-пікірлер жинағы ретінде "жартылай мемуар" деп сипатталды. Басқа қандай жұмыстармен айналысқысы келетіні туралы сұраққа жауап бергенде, Каро Аль Смит туралы өмірбаян жазуға ниеттенгенін айтып, "Аль Смит туралы неғұрлым көп білсеңіз, ол Америка тарихындағы ең ұмытылған, бірақ маңызды тұлға екенін түсінесіз" деді.

Отбасы

Принстон университетін бітіргеннен кейін Каро Коннектикут колледжінің студенті болған Ина Джоан Слошбергке үйленді. Каролардың ұлы Чейз Артур және үш немересі бар, олар Уайт-Плейнсте тұрады. Каро өзінің бес кітабында да әйеліне "барлық команда" деп сипаттаған. Ол үйін сатып, «Қуат брокері» еңбегін қаржыландыру үшін мектепте оқытушылық жұмыс істеді және оның кітаптары үшін зерттеу жүргізген жалғыз адам. Инна «Өткеннен жол: Францияда тарих арқылы саяхаттау» (1996) кітабының авторы, ал Артур Шлезингер 2011 жылы Нью-Йорк қалалық университетінде құрметті докторлық дәрежесін табыс еткен кезде оны «Францияны және оның тарихын жақсы көретін барлық саяхатшылар үшін қажетті серік» деп атады. Newsweek журналының сыншысы Питер Прескотт: «Мен Генри Адамс немесе Генри Джеймспен бірге Францияға барудың орнына, Инна Каромен бірге Францияға баруды артық көрер едім. Оның ақылды және көреген кітабының ерекшелігі соншалық, бұрын ешкім мұндай ойға келмегеніне таңғалуға болады». Инна Франциядағы саяхаттары туралы «Париж өткенге» деген блогында жиі жазады. 2011 жылдың маусым айында W.W. Norton оның екінші кітабын – «Париж өткенге: пойызбен француз тарихы арқылы саяхаттау» жариялады. Роберт Кароның кіші інісі Майкл, зейнеткер жылжымайтын мүлік менеджері, 2018 жылы қайтыс болды. Кароның ұлы Чейз 2007 жылы жылжымайтын мүлік мәмілелері кезінде үш бұрынғы клиенттен 750 мың доллардан астам ақша ұрлағаны үшін екінші дәрежелі ұрылыққа кінәлі деп танылды. 2008 жылдың сәуір айында ол әже-шешесінің сенім қорына арналған 310 000 доллар ұрлағанын мойындағаннан кейін 2,5–7,5 жылға бас бостандығынан айырылды. Чейз 1,1 миллион доллар өтемақы төлеуге келісті, оның ішінде үшінші ұрлықтан түскен қаражат та бар. Оның барлық жазалары бірдей мерзімде өтелді. Чейз ақпараттық технология саласында жұмыс істейді. Тейлор Бранч, Дэвид Гарроу, Гарретт Графф, Джерард Хендерсон, Джейсон Хоровиц, Фрэнсис Дженнингс, Роберт Г. Кайзер, Дэвид Пол Кун, Роланд Лэзенби, Дэвид Маранисс, Дэвид Маккалоу, Чарльз Мур, Эдмунд Моррис, Роджер Моррис, Дэвид Насау, Ричард Нейштадт, Лес және Тамара Пейн, Стивен Прессфилд, Майкл Шнейерсон, Литон Страчи, Джулия Э. Свиг, Уильям Т. Воллман, Марк Льюисон және Демократиялық конгресс кампаниясы комитетінің ғылыми-зерттеу департаменті. 2011 жылы оның бітірген мектебі, Хорас Манн мектебі, тарихты жазудағы әдеби жетістіктері үшін Роберт Каро '53 сыйлығын беруді бастады, салтанатты шара жыл сайын мектеп директорының үйінде өтеді. 2017 жылы мектеп Тиллингхаст залындағы бір сыныпты «Роберт А. Каро '53 тарих сыныбы» деп атады, ал Каро бұған «оны одан да бақытты ететін нәрсені ойлау қиын» деп жауап берді. Эдвард Нортонның режиссерлік еткен 2019 жылғы «Анасыз Бруклин» фильмі Джонатан Летемнің 1999 жылғы сол аттас романының негізінде түсірілді және Роберт Мозес туралы Кароның «Қуат брокері» тарихи еңбегінен шабыттанды. Леон Краузе Slate журналында Нортонның кейіпкерін Кароның өзімен салыстырып жазды. 2020 жылдың қаңтар айында Нью-Йорк тарихи қоғамы Кароның толық архивін сатып алды, оның бір бөлігі цифрландырылып, Роберт А. Каро зерттеу орталығында зерттеушілерге толық қолжетімді болады. «Әрбір бетті бұраңыз»: Роберт А. Каро архивінің ішінде» атты көрме 2021 жылдың 22 қазанында ашылды. «Кеңес» – Каро мен редактор Роберт Готтлибтің ынтымақтастығы туралы 2022 жылғы деректі фильмнің атауы, оны соңғысының қызы Лиззи Готтлиб түсірген.

After graduation from Princeton, Caro married Ina Joan Sloshberg, who was then still a student at Connecticut College. The Caros have a son, Chase Arthur, and three grandchildren, who live in White Plains. Caro has described his wife as "the whole team" on all five of his books. She sold their house and took a job teaching school to fund work on The Power Broker and is the only other person who conducted research for his books. Ina is the author of The Road from the Past: Traveling Through History in France (1996), a book which Arthur Schlesinger, Jr. called, at the presentation of her honorary Doctor of Humane Letters from The City University of New York in 2011, "the essential traveling companion for all who love France and its history". Newsweek reviewer Peter Prescott commented, "I'd rather go to France with Ina Caro than with Henry Adams or Henry James. The unique premise of her intelligent and discerning book is so startling that it's a wonder no one has thought of it before." Ina frequently writes about her travels through France in her blog, Paris to the Past. In June 2011, W. W. Norton published her second book, Paris to the Past: Traveling Through French History by Train. Robert Caro had a younger sibling, Michael, a retired real estate manager, who died in 2018. Caro's son, Chase, plead guilty to second degree grand larceny in 2007 for stealing over $750,000 from three former clients in the course of real estate transactions. In April 2008, he was sentenced to 2 1/2–7 1/2 years in prison after admitting to stealing $310,000 meant for his grandparents' trust fund. Chase agreed to pay restitution of $1.1 million, which includes funds from a third theft. All his sentences ran concurrently. , Chase works in information technology. Taylor Branch, David Garrow, Garrett Graff, Gerard Henderson, Jason Horowitz, Francis Jennings, Robert G. Kaiser, David Paul Kuhn, Roland Lazenby, David Maraniss, David McCullough, Charles Moore, Edmund Morris, Roger Morris, David Nasaw, Richard Neustadt, Les and Tamara Payne, Steven Pressfield, Michael Shnayerson, Lytton Strachey, Julia E. Sweig, William T. Vollmann, Mark Lewisohn, and the Democratic Congressional Campaign Committee's Research Department. In 2011, his alma mater, Horace Mann School, began awarding the Robert Caro '53 Prize for Literary Excellence in the Writing of History, at a ceremony held annually at the head of school's home. In 2017, the school named a classroom at Tillinghast Hall, the "Robert A. Caro '53 History Classroom", to which Caro reacted by stating that it would be "hard for [him] to think of anything that would make [him] happier". Motherless Brooklyn, the 2019 film directed by Edward Norton, loosely based on the 1999 novel of the same name by Jonathan Lethem, was inspired by Caro's biography of Robert Moses, The Power Broker. León Krauze wrote in Slate comparing Norton's character in that film to Caro himself. In January 2020, the New York Historical Society acquired Caro's complete archive, consisting of "200 linear feet of material", part of which will be digitized and made wholly available to researchers in a Robert A. Caro Study Space. An exhibition called "Turn Every Page": Inside the Robert A. Caro Archive opened on October 22, 2021, The advice is the title of the 2022 documentary on Caro and editor Robert Gottlieb's collaborations, directed by the latter's daughter, Lizzie Gottlieb.

Аудиокітаптар

Каро, Роберт А., Билік туралы, 2017, Audible. 1 сағат 42 минут.

Мақалалар

Кэро, Роберт А. (1991 жылдың 3 ақпаны). "Менің Кока Стивенсонды іздеуім". "Нью-Йорк Таймс" газеті. 29 шілде 2020 жылы қарастырылды. Каро, Роберт А және Воннегут, Курт. "Төңгелек үстел: көркем әдебиет, өмірбаян және билікті пайдалану". Хэмптон шорттары. 4: көркем әдебиет, поэзия, драма және Хэмптон мен Ист-Эндтен алынған сұхбаттар. 1999 жыл. Хэмптон әдеби басылымы, Уотер Милл, Нью-Йорк.
Кэро, Роберт А. (2008 жылдың 27 тамызы). "Пікір: Джонсонның арманы, Обаманың сөйлегені". "Нью-Йорк Таймс" газеті. 29 шілде 2020 жылы қарастырылды.