Америка Азамат Соғысы мен Екінші Дүниежүзілік Соғыстағы VI Корпус

Кіріспе

VI корпус Америка Азаматтық соғысы кезінде.

VI корпус 1918 жылдың тамызында Франциядағы Нойфшато қаласында Лотарингия кампаниясында қызмет етіп, VI армия корпусы ретінде құрылды. 1921 жылы Ұйымдастырылған резервтерде құрылған, ол 1933 жылы Тұрақты армияға бөлінді және 1940 жылдың 1 тамызында Иллинойс штатының Форт-Шеридан қаласында қайтадан құрылды. VI корпус Екінші дүниежүзілік соғыстың ең танымал операцияларына қатысты. Соғыс аяқталған кезде ол 6-шы армия тобының 7-ші армиясының құрамында болды. 1945 жылдың мамыр айының басында Бавария арқылы оңтүстікке қарай Инсбрукке жеткен 103-ші жаяу әскер дивизиясы Италия Альпында Випитенода 88-ші дивизияның 349-шы жаяу әскер дивизиясымен кездесті.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

VI корпус 1918 жылғы 1 тамызда Франциядағы Нойфшато қаласында VI армия корпусы ретінде құрылды. Ол Лотарингия науқанында қызмет етті (науқан лентасымен марапатталды). Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде VI корпустың командирлері болды: генерал-майор Омар Банди, 1918 жылғы 26 тамыздан 12 қыркүйекке дейін; генерал-майор Чарльз С. Баллоу, 1918 жылғы 23 қазанынан 1918 жылғы 10 қарашаға дейін; генерал-майор Чарльз Т. Менохер, 1918 жылғы 10 қарашадан бастап (соғыс аяқталғанда корпусты басқарды). 1919 жылғы қаңтардан сәуірге дейін генерал-майор Адельберт Кронхайт басқарды. Корпус 1919 жылғы 11 сәуірде Францияның Виллерупт қаласында демобилизацияланды. (Армиялық альманах, Стакпол, Механиксбург, Пенсильвания, 1958 ж., 645 бет)

Соғыс аралығы

VI корпус 1921 жылғы 29 шілдеде Ұйымдастырылған резервтерде қайта құрылды және 1922 жылғы наурыз айында Иллинойс штатының Чикаго қаласында, Алтыншы корпус аймағында ұйымдастырылды, ол 6-шы, 32-ші және 33-ші дивизияларға жауапты болды. 1933 жылғы 1 қазанда Ұйымдастырылған резервтерден алынып, Тұрақты армияға бөлінді. Корпус 1940 жылғы 1 тамызда Иллинойс штатының Форт-Шеридан бекінісінде белсенділенді. Кеңессіз барлау агенті (Abwehr) болашағы Оскар С. Пфаус 1920 жылдары VI корпуста қызмет етті.

Италия

VI корпус Екінші дүниежүзілік соғыстың ең маңызды операцияларына қатысты. Генерал-майор Эрнест Дж. Доули басқаратын корпус, одақтастардың Италияға түскен кезде алғашқы шайқасын өткізді, 9 қыркүйекте 1943 жылы Салерноға, британдық X корпусымен бірге, АҚШ-тың Бесінші армиясының құрамында «Avalanche» операциясы аясында келді. Неміс қорғанысының күштілігі VI корпусты ауыр сынаққа салды және американдықтарды теңізге қайта тастауға жасаған неміс әрекеттері 45-ші «Thunderbird» және 36-шы «Arrowhead» жаяу әскер дивизияларының артиллериясымен тоқтатылды, олар теңізден атыс, бомбалау және оңтүстіктен британдық Сегізінші армияның жақындауымен күшті қолдау алды. Генерал-майор Доули шайқастан кейін ауыстырылды, өйткені ол шаршаған деп есептелді. Оның орнына генерал-майор Джон Лукас келді. 1943 жылдың қазан айынан желтоқсан айына дейін VI корпус Неапольден Италия түбегіне қарай қиын және қанды жорық жасады, неміс 10-армиясының шегініс қорғанысына қарсы күресті, олар тиімді жер пайдаланып, дайын қорғаныс желілерін (Volturno Line, Barbara Line және Bernhardt Line) құрды. Желтоқсан айының соңында, Bernhardt Line-да (қорғаныстың алдыңғы шебі, Winter Line қорғанысының бір бөлігі) ауыр шайқастан кейін, ешқандай жетістікке жетпеген VI корпус проблеманы шешу үшін шегіндірілді. Соғыстағы екінші десанттық операциясында, 1944 жылдың қаңтарында Римнің оңтүстігіндегі Анциоға «Shingle» операциясы аясында түсті, мақсаты неміс 10-армиясының жабдықтау және байланыс желілерін бұзу болды. Бастапқыда неміс қарсыласы шамалы болды. Алайда генерал-майор Лукас жағажай бекінісін нығайту қажет деп ойлады. Бұл немістерге күш жинауға уақыт берді. Тағы бір қанды тұрақсыздық орын алды, корпус Италияда екінші рет теңізге қарай ығыстырылды, бірақ теңіз және әуе күштерінің көмегімен құтқарылды. 1944 жылдың көктемінде тұрақсыздық бұзылған кезде корпус тағы бір қолбасшысын жоғалтты; Лукас нашар өнім көрсеткені үшін қызметтен босатылды және бұрын 3-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшысы болған генерал-майор Люциан Трускотт тағайындалды. VI корпусы Анциодағы уақытында британдық армия бөлімдеріне де басшылық етті, 20 қаңтардан 21 мамырға дейін британдық 1-ші жаяу әскер дивизиясы, британдық 2-ші командос бригадасы және кейін, ақпанның ортасында британдық 56-шы жаяу әскер дивизиясы, наурыздың соңынан 22 мамырға дейін британдық 5-ші жаяу әскер дивизиясы. «Diadem» операциясы кезінде корпус шабуыл жасағанда, Бесінші армияның қолбасшысы генерал-лейтенант Марк Кларк оны Римге қарай, солтүстік-батысқа қарай, Густав сызығындағы Кассинодан неміс әскерлерінің шегіну жолын тоқтату үшін солтүстік-шығысқа қарай жылжудың орнына жағалау бойымен бағыт берді, бұл ұзақ және қанды шайқасқа әкелді, содан кейін американдық, британдық, канадтық, француздық және поляк әскерлерінің күшімен қала басып алынды. Кларк өзінің бұйрықтарына бағынбауы арқасында немістер қарсылық көрсетпей тастап кеткен, ашық қала қалдырылған итальяндық астананы басып алды, бірақ неміс күштерін тұзаққа түсіріп жоя алмағаны үшін әріптестері мен жоғары лауазымды тұлғалары тарапынан сынға ұшырады. Бұл, Анциодағы нашар өніммен бірге, корпустың беделіне көлеңке түсірді.

The VI Corps took part in some of the most high profile operations in World War II. The corps, commanded by Major General Ernest J. Dawley, first saw combat during the Allied invasion of Italy when it landed at Salerno on 9 September 1943, along with the British X Corps, under the command of the U. S. Fifth Army as part of Operation Avalanche. The stiffness of the German defences sorely tested the VI Corps and it suffered heavy casualties before German attempts to throw the Americans back into the sea were thwarted by the artillery of the 45th "Thunderbird" and 36th" Arrowhead" Infantry Divisions, strongly supported by naval gunfire, bombing and the approach of British Eighth Army from the south. Major General Dawley was replaced after the battle, as he was judged to be worn out. He was replaced by Major General John Lucas. From October to December 1943 VI Corps was involved in a bruising and bloody slog advancing from Naples up the Italian peninsula against the determined rearguard defence of the German 10th Army which skillfully took great advantage of the favorable terrain in organising successive lines of prepared defenses (Volturno Line, Barbara Line and Bernhardt Line). At the end of December, after heavy fighting on the Bernhardt Line (the forward defenses of the formidable Winter Line defenses) without a breakthrough, VI Corps was taken out of the line in an attempt to find a solution to the problem. In its second amphibious assault of the war, it came ashore at Anzio, south of Rome in Operation Shingle in January 1944 which was planned to threaten the rear lines of supply and communication of the German 10th Army. At first German resistance was negligible. However, Major General Lucas felt he needed to consolidate his beachhead before breaking out. This gave the Germans critical time to concentrate forces against him. Another bloody stalemate ensued, with the corps almost being driven back into the sea for the second time in Italy, again being rescued by naval and air power. When the stalemate was finally broken in the spring of 1944, the corps had lost another commander; Lucas was sacked for his poor performance and replaced by Major General Lucian Truscott, previously the commander of the 3rd Infantry Division. VI Corps also commanded units of the British Army during its time at Anzio, the British 1st Infantry Division, from 20 January until 21 May, and the British 2nd Commando Brigade and later, in mid February, the British 56th Infantry Division and, from late March until 22 May, the British 5th Infantry Division. When the corps broke out during Operation Diadem, it was ordered by the Fifth Army commander, Lieutenant General Mark Clark, northwest up the coast towards Rome instead of advancing northeast to block the German line of retreat from Cassino on the Gustav Line, leading to prolonged and bloody combat before it was taken by a combination of American, British, Canadian, French, and Polish troops. By disobeying his orders Clark received the glory of capturing the vacant Italian capital–abandoned without resistance by the Germans and left an open city–but was castigated by his peers and superiors for failing to trap and destroy the German forces. This, along with the poor performance at Anzio, would cast a shadow over the reputation of the corps.

Оңтүстік Франция

Римді басып алғаннан кейін VI корпус тағы да жауынгерлік шептен шығып, соғыстың үшінші және соңғы десанттық операциясына дайындалды. "Драгун" операциясы Оңтүстік Францияны басып алуға бағытталған, ал VI корпус жетінші армия құрамындағы шабуыл тобын құрады. 1944 жылдың 15 тамызында жасалған десантқа айтарлықтай қарсылық көрсетілмеді, ал одақтас әскерлерінің алғашқы күнінде 95 қаза тапты, 385 жараланды. Қарсылығында неміс әскерлері 2000-нан астам салдарын жоғалтты, олардың көп бөлігі тұтқынға алынды. Немістер Оңтүстік Франциядағы әскерлері АҚШ-тың жетінші армиясы мен Нормандиядан шығысқа қарай жылжыған одақтас әскерлердің арасында қысылып қалуы мүмкін деп қорқып, солтүстікке қарай стратегиялық шегінуді бастады. Анцио десанттарының қайталануын болдырмау үшін VI корпустың бөлімшелері десанттық жағажай бекітілген кезде жылдам солтүстікке жылжыды. Бұл бөлімшелер Монтелимар қаласының жанындағы неміс әскерлерінің шегіну жолына бақылау орнатты. Неміс әскері Монтелимар арқылы өтетін басты жолды бақылау үшін бір апта бойы күресті, бірақ АҚШ артиллериясының отынан ауыр зардап шекті. 1944 жылдың 28 тамызында аяқталған Монтелимар шайқасында немістер 2100 жарақат алды, 8000 әскері тұтқынға түсті, ал американдықтар 1575 жарақат алды.

Вогез таулары

Оңтүстік Францияның азат етілуі жылдам өтті, корпус 1944 жылдың 7 қыркүйегінде Безансонды жаулап алды, ал бір аптадан кейін Весольге жол ашты. Қыркүйек айының ортасында, шайқастың сипаты оңтүстік Франциядағы қуғын операцияларынан шығыс Франциядағы Вогез тауларындағы неміс әскерлерінің қатты қарсылығына қарсы қиын шабуылға өтті. VI корпус 1944 жылдың 25 қыркүйегінде Эпиналды азат етті және 1944 жылдың қазан айының ортасында Брюйерге қарай жылжыды. Сен-Диеге шабуыл басталды, бірақ Вогездің қиын жерінде бір ай бойы өте баяу жылжу қажет болды. 1944 жылдың 25 қазанында генерал-майор Эдвард Х. Брукс корпус басшылығына тағайындалды, ал Truscott Италиядағы АҚШ 5-ші армиясының басшылығына көтерілді. VI корпус 1944 жылдың қараша айының соңында Вогез арқылы шайқасын аяқтап, Эльзас жазығына көшті.

Эльзас

1944 жылдың желтоқсан айының алғашқы екі аптасында корпус Селестат пен Хагенау қалаларын азат етіп, Германия шекарасына жетті. 1944 жылдың 16 желтоқсанында Арденнге жасалған неміс шабуылы одақтас әскерлерді Арденннен оңтүстікке қарай кең ауқымда қайта орналастыруға мәжбүр етті. АҚШ-тың 7-ші армиясының қалған бөлігі сияқты VI корпус та қорғанысқа көшті. Осы кезде корпус Битче мен Рейн өзені арасындағы фронтты ұстады. Неміс әскерінің «Нордвинд» (Unternehmen Nordwind) операциясы кезінде VI корпус 1945 жылдың қаңтар айының бірінші аптасында төрт неміс корпусының бөлімдерінен шабуылға ұшырады және 1945 жылдың 25 қаңтарына дейін қатал қысқы шайқастарда жерін жоғалтты. Корпустың бүкіл фронтында шайқас болғанмен, корпустың бөлімдері төменгі Рейн облысындағы Херрлисхайм және Друзенхайм қалаларында ерекше ауыр шығынға ұшырады. АҚШ-тың 7-ші армиясы 1945 жылдың қаңтар айының соңғы аптасында қарсы шабуылға көшті, ал VI корпус Страсбургтің солтүстігіндегі жоғалған аумақтарды қайта басып алды. Бірақ шабуылдары 1945 жылдың ақпан айының ортасында Рейн өзені маңындағы су тасқынынан тоқтатылды.

Германия мен Австрия

VI корпус 1945 жылдың наурыз айының ортасында Германия шекарасына екінші рет жетіп, шабуылын жалғастырды. 1945 жылдың наурыз айының соңында корпус Виссембург саңылауында және Бьенвальд орманүндө Зигфрид желісіне шабуыл жасап, оны бұзып өтті, содан кейін Карлсруэден солтүстікке қарай Рейн өзеніне жетті. Рейн өзенін кезіп өткен соң, корпус 1945 жылдың сәуір айының басында Хайльбронн бағытына қозғалды. Вафен-СС әскерлерінің, нацистік партияның қосымша күштерінің және басқа да неміс әскерлерінің қызу қарсылығы салдарынан тоғыз күндік қатал үй-үй шайқасы болды, нәтижесінде 1945 жылдың 12 сәуірінде Хайльбронн корпустың бақылауына көшті. Сонымен қатар, VI корпустың бронетранспорттық бөлімдері Крейлсхайм үшін СС әскерлерімен болған ауыр төрт күндік шайқаста тоқтатылып, дерлік қоршауға түсті, бұл 1945 жылдың 10 сәуірінде корпустың бөлімдері үшін шағын жеңіліспен аяқталды. 1945 жылдың 17 сәуірінде корпусқа Швейцария шекарасына оңтүстік-шығысқа қарай жылжуға бұйрық берілді. Он күн ішінде корпус Швабиш-Холл, Кирххайм-унтер-Тек, Швабиш-Гмюнд, Ульм (онда Дунай өзенін кесіп өтті), Мемминген және Кемптен қалаларын бағындырды. 1945 жылдың 28 сәуірінде корпус Фюссен маңында Австрияға кірді. Нацистік Германияның күрт құлдырауына қарамастан, неміс күштері қарсылық көрсетуді жалғастырды, бұл корпусқа 1945 жылдың 1-2 мамырында Ферн өткелі үшін күресуге мәжбүр етті. 1945 жылдың 4 мамырында корпус Инсбрукты басып алды, Бреннер өткелін кесіп Италияға өтті және АҚШ-тың V армиясының ескі серіктерімен байланыс орнатты. Екі күннен кейін аймақтағы барлық неміс күштері шартсыз капитуляциялады, соның нәтижесінде VI корпусы үшін соғыс аяқталды.

Үгіт-насихат акциялары

VI корпус Бірінші дүниежүзілік соғыста Лотарингия науқанында, ал Екінші дүниежүзілік соғыста Неаполь-Фоггия (үшбұрышпен), Анцио (үшбұрышпен), Рим-Арно, Оңтүстік Франция (үшбұрышпен), Рейнланд, Арденн-Альзас және Орталық Еуропа науқандарында қызмет еткені үшін марапатталды.

Белсенділендіру

Штаб, VI корпус, 1 мамыр 1946 жылы Штаб, АҚШ әскери полициясы болып қайта аталды. Корпус 1950 жылдың 24 қарашасында Германияда таратылды. 1951 жылдың 22 қаңтарында Индиана штатындағы Аттербери лагерінде қайта жандандырылып, VI корпус болып қайта құрылды. 1953 жылдың 1 сәуірінде Индиана штатындағы Аттербери лагерінде қайта таратылды. 1957 жылдың 22 қарашасында Индиана штатындағы Бенджамин Харрисон фортында АҚШ Армиясының резервінің құрамында қайта жандандырылды. 1962 жылдың шілдесінде Батл-Крикке көшірілді. Соңғы тарату 1968 жылдың 29 ақпанында Мичиган штатының Батл-Крик қаласында болды.

Бас қолбасшылар

Генерал-майор Карл Трюсделл (31 желтоқсан 1940 – 15 желтоқсан 1941)
Генерал-майор Джордж Грунерт (15 желтоқсан 1941 – наурыз 1942)
Генерал-майор Эрнест Дж. Доули (13 сәуір 1942 – 21 қыркүйек 1943)
Генерал-майор Джон П. Лукас (21 қыркүйек 1943 – 28 ақпан 1944)
Генерал-майор Люсиан К. Трускотт (28 ақпан 1944 – 15 қазан 1944)
Генерал-майор Эдвард Х. Брукс (15 қазан 1944 – 20 мамыр 1945)
Генерал-майор Уильям Х. Х. Моррис кіші (20 мамыр 1945 – 30 қыркүйек 1945)
Генерал-майор Уизерс А. Бёррес (30 қыркүйек 1945 – 10 қаңтар 1946)
Генерал-майор Эрнест Н. Хармон (10 қаңтар 1946 – 1 мамыр 1946)

Бас қолбасшылардың орынбасарлары

Генерал-майор Люсиан К. Трускотт (18 ақпан 1944 – 27 ақпан 1944)
Бригадир генерал Фредерик Б. Батлер (1 наурыз 1944 – тамыз 1944)

Артиллерия қолбасшылары

Толық генерал Карл А. Баер (12 ақпан 1944 – 8 мамыр 1945)

Штаб басшылары

Полковник Чарльз В. Райдер (1941 жылғы қаңтар – 1942 жылғы 12 қаңтар)
Полковник Эдвард М. Алмонд (1942 жылғы 12 қаңтар – 1942 жылғы наурыз)
Полковник Дон Э. Карлтон
Полковник Лоуренс Б. Кейзер (1943 жылғы 5 желтоқсан – 1944 жылғы 22 ақпан)
Полковник Чарльз Д. Палмер (1944 жылғы қазан – 1945 жылғы маусым)
Полковник Теодор Э. Бюхлер (1945 жылғы 21 қараша – 1946 жылғы 17 сәуір)