Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондонның бұрынғы теміржол станциясы
Former railway station in London
Брод-стрит – Лондон қаласындағы, Ливерпуль көшесі станциясының жанында орналасқан ірі теміржол терминалы болды. Ол 1865 жылдан 1986 жылға дейін қызмет еткен Солтүстік Лондон теміржолының (NLR) басты аялдамасы ретінде танылды. Өмірінің барысында ол негізінен Лондон төңірегіндегі қала маңындағы жергілікті қызметтерге арналды, және уақыт өте келе басқа көлік түрлерімен бәсекелесуде қиындықтарға тап болды, нәтижесінде станция жабылды. Станция NLR және Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолы (LNWR) бірлесіп құрған кәсіпорын болып, қалаға жақын жүк тасымалын жүзеге асыруға арналған станцияны салу мақсатын көздеді. Ол бірден жүк және жолаушылар тасымалында сәттілікке жетті, NLR трафигінің айтарлықтай өсуіне ықпал етті. Пайдалану 20 ғасырдың басында ең жоғары деңгейге жетті, бірақ кейін Лондон трамвайларымен, автобустарымен және әсіресе Лондон метросымен бәсекелестікке тап болды. Жолаушылар саны біртіндеп азайды, қызмет көлемі қысқарды, ал ғимарат уақыт өте келе тозығы жетті. 1960 жылдардың соңында жүк тасымалы тоқтатылды, ал станция 1986 жылы жабылды. Станция ғимаратының орнына кеңсе және сауда орталығы – Бродгейт салынды, ал станцияға қосылатын желінің бір бөлігі 2010 жылы Лондон Оверграунд желісінің құрамында қайта жаңартылды.
Broad Street was a major rail terminal in the City of London, adjacent to Liverpool Street station. It served as the main terminus of the North London Railway (NLR) network, running from 1865 to 1986. During its lifetime, it catered for mainly local suburban services around London, and over time struggled to compete with other modes of transport, leading to its closure. The station was built as a joint venture by the NLR and the London and North Western Railway (LNWR) in order to have a station serving freight closer to the City. It was immediately successful for both goods and passenger services, and saw a significant increase in NLR traffic. Usage peaked in the early 20th century, after which it suffered from competition from London trams, buses and, especially, the London Underground network. Patronage gradually fell and services decreased, while the building became increasingly dilapidated. Freight services were withdrawn towards the end of the 1960s and the station closed in 1986. The station building was replaced by Broadgate, an office and retail complex, while part of the connecting line to the station was reinstated in 2010 as part of the London Overground.
Орналасқан жері
Станция Лондон қаласының Броуд-стрит ауданындағы Броуд-стрит және Ливерпуль-стрит көшелерінің қиылысында орналасқан, ал Ливерпуль-стрит станциясы одан шығысқа қарай орналасқан. Ол Ливерпуль-стрит және метро станцияларының жанында болды.
The station was sited at the junction of Broad Street and Liverpool Street in the Broad Street ward of the City of London, with Liverpool Street station immediately to the east. It was near Liverpool Street and tube stations.
Тарих
Станцияны Солтүстік Лондон темір жолы (NLR) ұсынды. Желі бастапқыда 1850 жылы Лондон және Бирмингем темір жолы мен Лондон доктары арасында жүк тасымалдау мақсатымен Шығыс және Батыс Үндістан доктары мен Бирмингем қосылыс темір жолы ретінде ашылды. 1853 жылы NLR деп қайта аталғаннан кейін жолаушылар трафигі де бірдей маңызға ие болды, сондықтан қалаға тікелей қол жеткізетін станция салу туралы шешім қабылданды.
The station was proposed by the North London Railway (NLR). The line originally opened as the East & West India Docks & Birmingham Junction Railway in 1850, in order to transport freight between the London and Birmingham Railway and the London Docklands. By the time it had been renamed to the NLR in 1853, passenger traffic had grown in equal importance, so it was decided to build a station with direct access to the City.
Ашылу
Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы (LNWR) сондай-ақ қалада жүк депосын ашуға мүдделі болды және NLR-ге жаңа кеңейтуді қаржыландыруға көмектесуге келісті. Брод-стритке (Кингсленд виадугы арқылы) қосылатын желі 1861 жылғы 22 шілдедегі Солтүстік Лондон темір жолы заңымен бекітілді. Жұмыс Кингслендтен Броуд-стритке қарайғы кеңейтуді қамтыды және Шордич пен Хаггерстондағы көптеген мүліктің бұзылуын қажет етті. Терминал құрылысы кезінде үлкен зират табылып, адам денелерінің қалдықтарына тап болды. Бұл обаның салдарынан немесе Бетлехем ауруханасының жерлеу орларынан болуы мүмкін. Станция мен кеңейтудің жалпы құны 1,2 миллион фунт стерлингті құрады (1865 жылғы 1,2 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен тең). Станция 1865 жылғы 1 қарашада NLR-дің айналма жолы арқылы шығыс және батыс Лондонын байланыстыратын қалалық теміржол желісінің соңғы станциясы ретінде ашылды, бастапқыда жеті платформасы және үш кіреберіс жолы болды. Бас ғимаратты Уильям Бейкер жобалаған және итальяндық және Екінші Империя стилінде салынған, ал орталық бөлігінде 75 фут (23 м) биіктіктегі сағат мұнарасы орналасқан. Фасадтың ұзындығы 250 фут (76 м), ені 110 фут (34 м) және ақ Суффолк кірпішінен және Питерхед гранитінен салынған. Бастапқы қызметтер және арқылы жүргізілді. Уотфордқа қызмет көрсету 1866 жылғы 1 қыркүйекте басталды. Бастапқыда жұмысшы табы үшін қолжетімді бағада билеттер сатылды. Жолаушылар станциясының жанында жүк станциясы салынды және 1868 жылғы 18 мамырда пайдалануға берілді. Ол платформа үстінде салынды, ал вагонды төмендегі қоймаларға түсіру үшін гидравликалық лифт орнатылды. Осының нәтижесінде станция жердің тек бөлігін пайдаланды, бұл қаладағы жер бағасының жоғары болуына байланысты ыңғайлы болды.
The London and North Western Railway (LNWR) was also keen to have a goods depot in the City, and agreed to help the NLR fund the new extension. The connecting line to Broad Street (via the Kingsland Viaduct) was authorised by the North London Railway Act of 22 July 1861. The work involved a extension from Kingsland down towards Broad Street, and required the demolition of numerous properties in Shoreditch and Haggerston. During construction of the terminus, a large burial ground was unearthed, exposing human remains. This may have been a result of the plague, or burial pits from Bethlehem Hospital. The overall cost of the station and extension was £1.2m (£1.2 in 1865 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsm in ). The station was opened on 1 November 1865 as the terminus of a network of commuter railways linking east and west London via the looping route of the NLR, originally with seven platforms and three approach tracks. The main building was designed by William Baker and constructed in an Italianate style and a Second Empire style roof. The frontage was 250 feet (76 m) long and 110 feet (34 m) wide, constructed from white Suffolk brick and Peterhead granite, with a 75 feet (23 m) clock tower as a centrepiece. Initial services were to , and via Services to Watford began on 1 September 1866. Cheap fares for the working class were available from the outset. A goods station was built next to the passenger station, opening to traffic on 18 May 1868. It was constructed on a deck, and a hydraulic lift was provided to move wagons down to warehouses below. Because of this, the station used only of land, which was convenient owing to the high price of land in the City.
Кеңейту және дамыту
Broad Street бірден табысқа жетті және NLR трафигін қысқа мерзім ішінде екі есеге арттырды. 1874 жылы төртінші жақындау жолы, 1891 жылы тағы бір (сегізінші) платформа және 1913 жылы соңғы (тоғызыншы) платформа салынды. 1890 жылы көшеден платформаларға тікелей қол жеткізу үшін басты ғимараттың алдына екі жабық жаяу өткелі қосылды. 20 ғасырдың басында Broad Street Лондонның ең жұқ жүретін үшінші стансасы болды (Ливерпуль көшесі мен Викториядан кейін). Осы кезде, сағат шыңында Broad Street-ке минутына бірнен астам пойыз келді немесе кетті, ал 1902 жылы 27 миллионнан астам жолаушы тасымалданды. Ұлы Солтүстік темір жолы да Broad Street-ті батыстағы King's Cross терминалына қосымша ретінде пайдаланды. 1910 жылдың 1 ақпанында LNWR Broad Street-тен басталып, Broad Street-ке дейінгі "қаладан қалаға" қызметін енгізді. Бұл қызмет Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан 1915 жылдың 22 ақпанында тоқтатылғанша бірнеше жыл ғана созылды. Дегенмен, Broad Street трафигінің көп бөлігі аймақтық қала маңындағы қызметтерден тұрды.
Broad Street was an immediate success and caused NLR traffic to double in a short space of time. A fourth approach line was added in 1874, a further (eighth) platform in 1891, and a final (ninth) platform in 1913. Two covered footbridges were added at the front of the main building in 1890 in order to provide direct access from the street to the platforms. At its peak at the turn of the 20th century, Broad Street was the third busiest station in London (after Liverpool Street and Victoria). At this time, more than one train per minute arrived or departed Broad Street during rush hour, with over 27 million passengers in 1902. The Great Northern Railway also used Broad Street as a supplement to its King's Cross terminal to the west. On 1 February 1910, the LNWR introduced a "City to City" service from Broad Street to , and The service only lasted for a few years, before being withdrawn on 22 February 1915 as a result of World War I. Nevertheless, the majority of Broad Street's traffic was local suburban services.
Құлдырау
20 ғасырдың басында Солтүстік Лондон желісі жолаушылар санының және, әсіресе, кірістің азаюына ұшырады, себебі автобус, трамвай және метро желілері кеңейді. 1909 жылы NLR пойыздарды басқаруды LNWR-ға жүктеді. 1913 жылы көрсеткіш 1900 жылғы деңгейден 44,6 пайызға төмендеді, ал 1921 жылы – бар болғаны 23,3 пайызға дейін, сонымен қатар Broad Street станциясының сұранысы да азайды. 1915 жылдың 8 қыркүйегінде станция Цеппелин шабуылынан зардап шекті. Бәсекелестікке қарсы тұру үшін басқару кеңесі NLR-ді 600 В DC жүйесінде екі рельстік электрлендіруге шешім қабылдады. Электрлендірілген жолаушылар тасымалы 1916 жылдың 1 қазанында Oerlikon вагондарымен басталды, бірақ Уотфордқа қатынайтын пойыздар 1922 жылдың 10 шілдесіне дейін электрлендірілмеді. Терминалда тек батыс жағындағы бес жол ғана электрлендірілді. Электрлендіру жолаушылар санының азаюын тоқтатуға көмектесті. Ричмонд және Кьюға электрлендірілген қызмет 1916 жылдың 1 қазанында, ал Уотфордқа – 1917 жылдың 16 сәуірінде басталды. Соңғысы 1922 жылдың 10 шілдесінде күндізгі уақыттағы барлық рейстерге дейін ұзартылды. Осы кезде Ричмондқа сағатына төрт, ал Уотфордқа – сағатына екі пойыз қатынайтын. Бумен жүретін пойыздар Попларға дейін жалғасты, ең көп сұранысқа ие рейстер де сонда жүретін. Пойыздардың жаңа үлгісінде жылыту және электр жарығы сияқты заманауи ыңғайлылықтар болмады, сондықтан олар көп ұнамайтын. 1923 жылы станция Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолының меншігіне өтті, ол «Үлкен Төрттік» тобының бір бөлігі болды. Бұрынғы GNR қызметі Broad Street-тен 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты маңызды тасымалды қамтамасыз ету үшін толығымен тоқтатылды. Соғыс кезінде Broad Street қатты зақымдалды. 1940 жылдың 3-4 қазанындағы түнгі шабуылдан кейін станцияға кететін жолдар жабылды, станция бірнеше күнге жабық тұрды. Осындай қиындықтар 13 қазан және 11 қараша күндері де болды. Шордичке қызмет 1940 жылы тоқтатылды, ал Попларға қатынайтын пойыздар 1944 жылдың 14 мамырында алынып тасталды және қайта іске қосылған жоқ. 1950 жылдардың басында Бичинг маусымында Broad Street King's Cross станциясының жүктемесін азайту үшін бірнеше магистральдық пойыздарды қабылдады, бірақ басқа жағдайда тек аз ғана жергілікті рейстер сақталды. Негізгі ғимарат 1957 жылы жабылды, содан кейін жолаушылар билеттерді сатып алу үшін платформа кіреберісіндегі жаңа павильонға бағытталды. Солтүстік Лондон желісі Лондонның солтүстігінен өтіп, қаланың қаржылық орталығына бару үшін метромен немесе Эустон мен Кингс-Кроста ауысу сияқты балама жолдарға қарағанда баяу маршрут болды. 1960 жылы Broad Street таңертеңгі сағаттарда 6400 жолаушыны тасымалдаған 41 пойызды қабылдады. 1963 жылғы Бичинг есебінде желі мен станция сынға ұшырады, оның ұсыныстары ел бойынша көптеген тармақ желілері мен стансаларының жабылуына әкелді. Broad Street есімді станция жабылуға арнайы тізімдемеге енбегенімен, ол «жолаушылар тасымалын тоқтатуға жататын» деп белгіленді. Станция біртіндеп құлдырады және қызмет деңгейі азайды. 1967 жылы қауіпті болғандықтан пойыз депосының шатырының көп бөлігі алынып тасталды, ал жүк тасымалы 1969 жылдың 27 қаңтарында тоқтатылды. Сол жылы тоғыз платформаның төртеуі пайдаланудан шығарылды. 1976 жылдың 6 қарашасында Northern City Line ашылуымен Canonbury Spur арқылы Шығыс аймағына қатынайтын ең көп жүретін пойыздар тоқтатылды және қосымша платформа ажыратылды. Ол кезде станция тозығы жеткен, пайдаланылмаған платформалар арасында өсімдіктер өсіп, ескі жүк аймағының көп бөлігі тұрақ ретінде пайдаланылды.
In the early years of the 20th century, the North London Line suffered a reduction in passengers and, especially, revenue, owing to the expansion of the bus, tram and Underground networks. In 1909, the NLR passed general handling of trains to the LNWR. By 1913, numbers had dropped to 44.6 per cent compared to 1900, and by 1921 to only 23.3 per cent and the patronage of Broad Street station declined accordingly. On 8 September 1915, the station was damaged by a Zeppelin attack. In the face of the competition, the governing board finally decided to electrify the NLR, on the two conductor rail at 600 V DC system, and electrified passenger services started on 1 October 1916, using Oerlikon rolling stock, though the Watford service was not electrified until 10 July 1922. At the terminus, only the western five lines were ever electrified. Electrification appeared to stem the tide of passenger losses. Electric services to Richmond and Kew began on 1 October 1916, followed by peak services to Watford on 16 April 1917. The latter were increased to all day services on 10 July 1922. By this time, there were four trains per hour to Richmond and two per hour to Watford. Steam services continued to Poplar, with a peak service to These latter trains continued to use old livery, without modern conveniences such as heating and electric light, and were unpopular. The station came under the ownership of the London, Midland and Scottish Railway as part of the Big Four grouping in 1923. The former GNR services from Broad Street were stopped completely in 1939 in order to accommodate essential World War II traffic. Broad Street was badly damaged during the war. The lines leading to the station were taken out of action after an overnight raid on 3–4 October 1940, closing the station for a number of days. Similar disruption occurred on 13 October and 11 November. The service to Shoreditch closed in 1940, while the service to Poplar was withdrawn on 14 May 1944 and never reinstated. A number of peak season mainline trains to used Broad Street to take pressure off King's Cross in the early 1950s, but otherwise only a small number of local services remained. The main station building was closed in 1957, after which passengers were directed to a new concourse level hut at the platform entrance to buy tickets. Curving around the north of London before turning south into the City, the North London Line was, for most passengers, a slower route into the financial district than alternative options like taking the Underground or changing at Euston or King's Cross. By 1960, only 41 trains carrying 6,400 passengers arrived at Broad Street in the three morning peak hours. The line and station came in for criticism in the Beeching Report of 1963, whose recommendations resulted in the closing of many branch lines and stations across the country. Though Broad Street itself was not specifically listed for closure, it was earmarked as "stopping passenger services to be modified". The station was gradually run down and the level of service steadily reduced. In 1967 the major part of the train shed roof was removed, having become unsafe, while goods services were withdrawn on 27 January 1969. Four of the nine platforms were taken out of use in the same year. On 6 November 1976, peak hour services to the Eastern Region via the Canonbury Spur were withdrawn with the opening of the Northern City Line, and an additional platform was disconnected. The station was by then very dilapidated, with vegetation growing between disused platforms, and most of the old goods area was used as a car park.
Жабылу
1979 жылы British Rail Broad Street және Liverpool Street станцияларын толыққанды қайта жаңартуға рұқсат алды, сондай-ақ соңғысы бұрынғы станцияның қалған аз қызметтерін өз үстіне алды. Бұл Broad Street станциясын құлдырауға ұшыратты. 1985 жылы апта сайын 6000 жолаушы Broad Street станциясын пайдаланды, ал таңғы сағаттарда күн сайын 300 адам келді. 1985 жылдың 13 мамырынан бастап Ричмондқа бағытталған қызмет Broad Street станциясынан ауыстырылды, нәтижесінде Уотфорд Джанкшн бағытындағы қызметтер сақталды. Broad Street станциясының жабылуына келісім берілді, пойыздар жаңа қосылатын желі салынғаннан кейін Liverpool Street станциясына бағытталды. Осыған дейін, соңғы қызмет бір платформаның шеткі бөлігінен жүргізілуі мүмкін болды, ал сол жылдың қараша айында станцияны бұзу жұмыстары басталды. Қалған жалғыз платформа 1986 жылдың 27 маусымына дейін қолданылды. Станция ресми түрде 30 маусымда жабылды.
In 1979, British Rail was granted planning permission to completely redevelop Broad Street and Liverpool Street stations, and the latter took over the former's few services still remaining. This put Broad Street into a terminal decline. By 1985, 6,000 passengers per week were using Broad Street station and 300 arrived daily in the morning peak. From 13 May 1985, the service to Richmond was diverted away from Broad Street, leaving the peak hour Watford Junction services. It was agreed that Broad Street would be closed, trains being diverted to Liverpool Street once a new connecting chord was built from the North London Line. Until this was done, it was possible to accommodate this last service from the outer end of one platform, and, in November that year, demolition of the station began. The remaining single platform was used until 27 June 1986. The station was formally closed on 30 June,
Қазір Елизавета желісі деп аталатын Crossrail жобасы, Лондонның орталығы арқылы жаңа метро желісін салуды көздейді және Liverpool Street станциясында тоқталады. Елизавета желісі станциясына қызмет ететін жаңа билет залы, Broad Street станциясына қызмет еткен метроның ескі кіреберісіндегі 100 Liverpool Street мекенжайындағы ескі метро билет залының ішінде салынды, ал платформалар Broadgate кешенінің астында орналасқан. Конкорстың ерекшелігі – 3 метрлік Солтүстік Лондон темір жолының соғыс ескерткіші. Ақ мәрмәрден жасалған бұл ескерткіш 1921 жылдың 10 ақпанында орнатылып, 64 есім жазылған. Ескерткіш Ұлы соғыста қаза тапқан Солтүстік Лондон темір жолы компаниясының қызметкерлерін еске алу үшін орнатылды. Жабылу кезінде 1989 жылы ескерткіш Ричмонд станциясында сақталды. 2011 жылдың 7 маусымында ол Сент-Чад шіркеуінің пасторы Джеймс Уэсткотт және Лондонның көлік комиссары Питер Хендидің қатысуымен Хокстон станциясының сыртында қайта ашылды.
The Crossrail project, now called the Elizabeth Line, to construct a new underground railway line through central London, has one of its stations at Liverpool Street. A new ticket hall serving the Elizabeth Line station has been built within the old Underground ticket hall with its entrance at 100 Liverpool Street, the old entrance to the Underground that served Broad Street, with the platforms themselves under the Broadgate complex. A feature of the concourse was the 10 feet (3 m) North London Railway war memorial. Made of white marble, it was installed on 10 February 1921, containing inscriptions of 64 names. The memorial commemorated the workers of the North London Railway company who lost their lives in 'The Great War'. Upon closure, the memorial was put in store at Richmond station in 1989. On 7 June 2011, it was rededicated outside Hoxton station by Rev James Westcott of St. Chad's Church and London's transport commissioner Peter Hendy.
Апаттар мен оқиғалар
1891 жылғы 3 сәуірде Broad Street-те гидравликалық буфер тоқтағыштарына соқтығысқан пойздан 11 адам жарақат алды. 1898 жылғы 20 қыркүйекте Ричмондтан Брод-стритке шамадан тыс жылдамдықпен жақындап келген пойыз 6-шы платформаның соңындағы буферлерге соқтығысып, 15 адам жарақат алды. Сауда кеңесінің оқиға туралы баяндамасында: "Он бес жолаушы көкжиегінен немесе шоктан зардап шеккенін хабарлады, ал тағы бірнешеуі шляпаларына келген зиян үшін өтемақы талап етті" делінген. Пойыз машинисі: "Мен тежегішті уақтылы қоймағаным үшін қателік жасадым" деп куәлік берді. 1904 жылғы 18 тамызда Поплардан Брод-стрит платформасына келген пойыз Чалк-Фармға аттанбақшы болған пойызбен соқтығысты. Екі пойыз да толы болған, 56 жолаушы жарақат алды. Сауда кеңесінің тергеуі "жарақат алғандардың үшеуі ауруханаға жатқызылды, бірақ олардың барлығы сол күні үйлеріне қайта алды" деп мәлімдеді. Алты пойыз экипажының мүшесі де жарақат алғанын айтты. Соқтығысқа сигнал берушінің қатесі себеп болды деп анықталды. 1923 жылғы 20 наурызда Брод-стритте пойызға соқтығысқаннан екі адам жарақат алды.
On 3 April 1891, 11 people were injured when a train from hit the hydraulic buffer stops at Broad Street. On 20 September 1898, 15 people were injured when a service from Richmond approaching Broad Street at slightly excessive speed ran into the buffers at the end of platform six. A Board of Trade report on the incident stated: "Fifteen passengers are reported to have complained of bruises or shock, and a few others have claimed compensation for damage to their hats." The train's driver testified: "I committed an error of judgment in not applying the brake quite soon enough." On 18 August 1904, a train arriving into a Broad Street platform from Poplar collided with a service waiting to depart for Chalk Farm. Both trains were full and 56 passengers were injured. The Board of Trade investigation reported that "three of the injured had to be taken to hospital, but they were all able to proceed to their homes the same day." Six train crew members also complained of injury. An error on the part of the signaller was determined to be the primary cause of the collision. On 20 March 1923, two people were injured when a train was rear ended at Broad Street.
Мәдени сілтемелер
Пол Маккартнидің 1984 жылы түсірілген "Give My Regards to Broad Street" атты көркем фильмі мен осы аттас альбомында бұл станция туралы мәлімдеме жасалған. Фильмнің соңғы сахналарының бірінде Маккартни станцияға кіріп, оның бір орындығына жалғыз отырады. "Спукс" көркем сериалында Брод-стрит IRA-ның сәтсіз бомбалау шабуылының нысаны болады; оқиға 2002 жылы болғанымен, Брод-стрит 16 жыл бұрын жабылып қойған еді. Мэрилебон станциясының түсірілімдері пайдаланылды.
Paul McCartney's 1984 feature film and album of the same name, Give My Regards to Broad Street, makes reference to the station. In one of the last scenes of the film, McCartney walks into the station and sits alone on one of its benches. Broad Street is the target of an unsuccessful IRA bombing in the fictional series Spooks; although set in 2002, Broad Street had been closed 16 years prior. Shots of Marylebone station were used.