Гарри Анслингер: АҚШ Федералдық Наркобизнес бюросының алғашқы комиссары

Кіріспе

1-ші Федералды есірткілер бюросының комиссары (1892–1975)

Гарри Джейкоб Анслинглер (20 мамыр 1892 – 14 қараша 1975) – АҚШ Қаржы департаментінің Федералды есірткілер бюросының тұңғыш комиссары, Герберт Гувер, Франклин Д. Рузвельт, Гарри С. Трумэн, Дуайт Д. Эйзенхауэр және Джон Ф. Кеннеди президенттік кезеңдерінде қызмет еткен. Ол есірткіге тыйым салу мен барлық есірткіні қылмыстық деп жариялауды қолдады және есірткіге қарсы саясатты жүргізуге жетекшілік етті. Есірткіге қарсы күрес жөніндегі пропагандист ретінде ол нәсілдік және иммигранттар топтарын жамандауға баса назар аударды. Оның отбасы 1881 жылы АҚШ-қа эмиграциялаған. Роберт Анслинглер Нью-Йоркте екі жыл жұмыс істеген соң, Пенсильвания темір жолының негізін салған Алтуна қаласына көшіп өтті. Гарри дүниеге келген 1892 жылы Роберт Анслинглер тұрақты жұмыс іздеп Пенсильвания темір жолына жұмысқа орналасты. Гарри Анслинглер де әкесінің ізімен Пенсильвания темір жолында жұмыс істеді. Сегізінші сыныпты бітіргеннен кейін, ол әкесімен бірге теміржолда жұмыс істей бастады, сонымен қатар бірінші курсқа түсті. 14 жасында ол жергілікті орта мектепте таңертеңгі сабақтарға қатысып, түстен кейін және кешке теміржолда жұмыс істеді. 1909 жылы, орта мектеп диплом алмай, Гарри 17 жасында Алтуна коммерциялық колледжіне түсті және келесі екі жыл бойы қосымша оқудан өтті. 1912 жылы оған Пенсильвания мемлекеттік колледжіне оқуға мүмкіндік беретін демалыс берілді, онда ол бизнес және инженерия мамандығы бойынша екі жылдық бакалаврлық бағдарламада оқыды, сонымен қатар демалыс күндері мен каникул кезеңдерінде жұмыс істеді. Ол теміржол апатында қаза болған әйелдің 50 000 долларлық талабының алаяқтық екенін анықтаған егжей-тегжейлі тергеу жүргізді. Ол компанияға төлем жасаудан сақтап қалды және теміржол полициясының капитаны болып тағайындалды. 1917 жылдан 1928 жылға дейін Анслинглер халықаралық есірткі тасымалын тоқтату бойынша әртүрлі әскери және полиция ұйымдарымен жұмыс істеді. Оның қызметі оны Германиядан Венесуэлаға, Жапонияға дейін алып барды. Ол Американың ішкі және халықаралық есірткі саясатын қалыптастырумен ғана емес, сонымен қатар басқа елдердің есірткі саясатына, әсіресе ішкі мәселелерді талқыламаған елдерге ықпал еткені үшін кеңінен мойындалды. 1929 жылы Анслингер халықаралық сапарынан оралып, АҚШ Қаржы департаментінің тыйым салу бюросында комиссардың көмекшісі болып жұмыс істеді. Сол кезде жемқорлық пен дау-дамақлар тыйым салу және есірткі агенттіктерін қамтыды. Одан кейінгі өзгерістер мен қайта ұйымдастырулар адал және сыбайлас жемқорлықсыз тұлға ретінде танылған Анслингерге тек лауазымында ғана емес, сонымен қатар саяси беделінде де алға жылжуға мүмкіндік берді. 1930 жылы, 38 жасында Анслинглер Қаржы департаментінің Федералды есірткілер бюросының алғашқы комиссары болып тағайындалды. Алкогольдің (ол кезде әлі де тыйым салынған) және заңсыз есірткілердің заңсыз саудасы Қаржы департаментінің басты мақсаты болды, бұл басқа да мемлекеттік органдардың құзыретіне жататын әлеуметтік проблемалар емес, салық төленбеген кірістердің жоғалуы ретінде қарастырылды. Әйелінің ағасы Эндрю В. Меллон департамент хатшысы тағайындаған Анслингерге 100 000 долларлық бюджет және кең ауқым берілді.

Harry Jacob Anslinger (May 20, 1892 – November 14, 1975) was an American government official who served as the first commissioner of the U. S. Treasury Department's Federal Bureau of Narcotics during the presidencies of Herbert Hoover, Franklin D. Roosevelt, Harry S. Truman, Dwight D. Eisenhower, and John F. Kennedy. He was a supporter of Prohibition, and of the criminalization of all drugs, and spearheaded anti drug policy campaigns. As a propagandist for the war on drugs, he focused on demonizing racial and immigrant groups. The family emigrated to the United States in 1881. Robert Anslinger worked in New York for two years, then moved to Altoona, a town founded by the Pennsylvania Railroad. In 1892, the year Harry was born, Robert Anslinger went to work for the Pennsylvania Railroad, seeking more stable employment. Harry Anslinger followed his father in going to work for the Pennsylvania Railroad. After completing the eighth grade, he began to work with his father at the railroad, while starting with his freshman year. Aged 14, he continued to attend morning sessions in the local high school, working afternoons and evenings for the railroad. Failing to receive a high school diploma, in 1909, Harry enrolled at Altoona Business College at the age of 17, and for the next two years received additional tutoring. In 1912, he was granted a furlough permitting him to enroll at Pennsylvania State College, where he studied in a two year associate degree program in business and engineering, while working during weekends and vacation periods. he performed a detailed investigation that found the $50,000 claim of a widower in a railroad accident to be fraudulent. He saved the company the payout and was promoted to captain of railroad police. From 1917 to 1928, Anslinger worked for various military and police organizations on stopping international drug trafficking. His duties took him all over the world, from Germany to Venezuela to Japan. He is widely credited with shaping not only America's domestic and international drug policies but influencing drug policies of other nations, particularly those that had not debated the issues internally. By 1929, Anslinger returned from his international tour to work as an assistant commissioner in the United States' Treasury Department's Bureau of Prohibition. At that time, corruption and scandal gripped prohibition and narcotics agencies. The ensuing shake ups and re organizations set the stage for Anslinger, perceived as an honest and incorruptible figure, to advance not only in rank but in political stature. In 1930, at age 38, Anslinger was appointed the founding commissioner of the Treasury's Federal Bureau of Narcotics. The illegal trade in alcohol (then still under Prohibition) and illicit drugs was targeted by the Treasury, not primarily as social evils that fell under other government purview, but as losses of untaxed revenue. Appointed by department Secretary Andrew W. Mellon, who was his wife's uncle, Anslinger was given a budget of $100,000 and wide scope.

Канопидке қарсы науқан (1930-1937 жж.)

Каннабиске шектеулер (каннабис сатива, көбінесе 1940 жылдарға дейін құжаттарда "индиялық қымыз" деп аталады) 1860 жылы Нью-Йорктегі жергілікті заңдарда есірткі ретінде басталды. Бұған көптеген басқа штаттардағы жергілікті заңдар және 1910-1920 жылдардағы штаттық заңдар әрі қарай жаңсақталды. 1906 жылғы «Таза тағамдар және дәрі-дәрмектер туралы» федералды заң «каннабис индика» қосқан патенттелген дәрі-дәрмектердің таңбалануын реттеді. 1925 жылы Халықаралық опиум конвенциясында АҚШ «индиялық қымызды» дәрі ретінде қолдануды реттеуді қолдады. Халықаралық опиум конвенциясының ұсыныстары 1925-1932 жылдар аралығында Бірыңғай штаттық есірткі заңымен жұмыс істеуге түрткі болды. Анслингер шамамен 1930 жылға дейін бұл процесте белсенді болған жоқ. Анслингер каннабистің қылмыс пен зорлық-зомбылыққа себеп болатыны туралы әңгімелерді жинады және басқаша түсіндіруге мүмкіндік беретін дәлелдерді назарға алмады. Доктор Уолтер Бромберг есірткіге тәуелділік пен қылмыстың тығыз байланысты екенін және оның қараған 2216 қылмыстық істің ешқайсысының каннабистің әсерімен тікелей байланысы жоқ екенін көрсетті. Ол сондай-ақ Америка медицина қауымдастығы жіберген, онда 30 фармацевт пен фармацевтикалық өнеркәсіп өкілінің 29-ы каннабисті тыйым салу туралы ұсыныстарына қарсылық білдірген хатты да елемеді. Мұндай мәлімдемелердің бірінде ұсыныс «Абсолютті дұрыс емес. Бұл қажет емес. Мен оның қате қолданылғанын ешқашан көрген емес» делінген. Алайда, Бюроның архивіне тек бір қарсылық білдіруші (ол бір кезде каннабиске тәуелді дәрігермен кездескенін айтқан) сақталды. Федералды есірткілер бюросының басшысы ретінде Анслингер 1936 жылы каннабис тарту туралы хабарламалардың көбеюін іздеді және оны алды, ал 1937 жылы бұл үдеріс қарқынды дамыды. Бұрын каннабис тарту салыстырмалы түрде аз болды және көбінесе Оңтүстік-Батысқа, әсіресе Мексика шекарасына жақын аймақтармен шектелді.

Конопидтің қоғамдық зияндылығын насихаттау

Бюро алдымен каннабис пен оның таралуын тікелей федералды бақылауға алатын жаңа заңды Конгресстен іздеу үшін заңнамалық жоспар дайындады. Екіншіден, Анслингер радиода және ірі форумдарда марихуанаға қарсы науқан жүргізді. Оның көзқарасы айқын, идеологиялық және үкімді болды:

Тонналармен бұл елге өлімге әкелетін, қорқынышты у келеді, ол тек денеге ғана емес, сонымен қатар әрбір адамның жүрегі мен жанын жаралайды, ол бір кезде оның құлына айналады, оның қатыгез және құлдыратып жіберетін кез келген түрінде. Марихуана – ақылсыздыққа тез жол. Бір ай бойы марихуана шылымдасаңыз, бұрынғы миыңыз қорқынышты ойлардың қоймасынан басқа ештеңе болмайды. Хашиш, әдетке түсу мүмкін емес деп күлген ең қарапайым адамды, өлтіруді сүйетін кісі өлтірушіге айналдырады. Бұқаралық ақпарат құралдарын өзінің трибунасы ретінде пайдалану арқылы және сары журналистиканың баспашысы Уильям Рэндольф Херсттен көп қолдау алып, Анслингер каннабиске қарсы көңілді мемлекеттік деңгейден ұлттық қозғалысқа дейін жеткізді. Ол өзінің «Қанды файлдары» деп атаған полиция есептерінен алынған цитаталар жинағын есірткі тұтынушылардың жасаған қылмыстарын көрнекті түрде бейнелеу үшін пайдаланды. Олар полиция есептерінің қысқа және нақты тілінде жазылған. Оның «The American Magazine» журналындағы ең танымал оқиғасы Виктор Ликатаға қатысты, ол отбасын өлтірді:
Бұл оқиға 1937 жылғы «Reefer Madness» арамшөпке қарсы фильмде айтылды. Бұл Анслингердің «Қанды файлдары» сериясында тіркелген 200 зорлық-зомбылық қылмыстың бірі. Зерттеушілер қазір Анслингердің «Қанды файлдарының» 198 оқиғасын марихуана қолданумен байланыстырғанын, ал қалған «екі жағдайды жоққа шығару мүмкін емес, өйткені қылмыстарға қатысты ешқандай жазбалар болған жоқ» деп дәлелдеді.

Үгіт-насихат кампаниясын бағалау

Анслингердің кейбір сыншылары оның марихуанаға қарсы науқанының жасырын мақсаты коммерциялық мүдделерге негізделген, бірақ қоғамның әл-ауқатына емес дейді. Мысалы, E. I. DuPont De Nemours and Company өнеркәсіптік фирмасы, мұнай-химиялық мүдделер және Уильям Рэндолф Херст бірлесіп, синтетикалық материалдарға өнеркәсіптік бәсекелес ретіндегі есік қамытын (конопты) жою мақсатында, марихуанаға қарсы аса сенсациялық науқанды ұйымдастырды. Алайда, DuPont компаниясы мен өнеркәсіп тарихшылары нейлонның дамуы мен есік қамыты (канопля) заңнамасына енгізілген өзгерістер арасындағы байланысты жоққа шығарды, нейлон бастапқыда-ақ үлкен табысқа ие болғанын атап өтті. Анслингер канабисті американ қоғамына қауіпті деп санағанға дейін 1934 жылға, өзінің кеңседегі төртінші жылына дейін күтті (Уоллас Каротерс нейлонды алғаш рет 1935 жылдың 28 ақпанында синтездеді). Бұл Америкадағы нәсілдік немесе өнеркәсіптік мәселелерге қатысы жоқ, жалпы әлемдік үрдістің бір бөлігі болды. 1930 жылдардың басында Ұлттар Лигасы канабиске шектеулер енгізді, ал АҚШ-тың көптеген штаттары Анслингер тағайындалғанға дейін оны шектеуді бастады. 1935 жылы президент Франклин Д. Рузвельт және оның бас прокуроры бұл науқанды ашық қолдады. Анслингердің күш-жігері үкіметтің есірткілердің қауіптілігі туралы халықты ескерту және оларды тыйым салу мақсатындағы кең ауқымды әрекеттерінің бір бөлігі болды. Ол мұны жеке мүддесі үшін жасады. 1939 жылы Нью-Йорк қаласының мэрі Фиорелло Ла Гардияның бастамасымен құрылған Ла Гардия комитеті марихуана тартудың әсерін жан-жақты зерттеген алғашқы комиссия болды. Ол АҚШ Қаржы министрлігінің марихуана тарту ақылсыздыққа әкеледі деген мәлімдемесін жүйелі түрде жоққа шығарды және "марихуана тарту тәуелділікке, дәрігерлік мағынада, әкелмейді" деген қорытындыға келді. 1944 жылы жарияланған бұл есеп Анслингерді ашуландырды, ол оны ғылыми емес деп сынады.

Кейінгі жылдар

Кейіннен Анслингердің мансабында, Индиана университетінің социология профессоры Альфред Р. Линдесмит редакциялаған басылымның АБА/АМА-ның есірткіге тәуелділік туралы бірлескен баяндамасын тоқтатудан бас тартқаны үшін, бағынбаушылық көрсеткені үшін тексерілді. Линдесмит «Опиаттық тәуелділік» (1947), «Әрмекші мен заң» (1965) және тәуелділікті қылмыстық деп тануға қарсы бірқатар мақалалар жазды. Линдесмиттің барлық қызметі есірткіге қарсы күреске сын болды, және ол Анслингердің рөлін айрықша айыптады. АМА/АБА дауы кейде Анслингердің Федералды есірткі бюросы комиссары лауазымынан кетуіне себеп болды деп есептеледі. Кейінгі жылдары Анслингер психикалық күйзеліске ұшырады, оған қатты паранойя және иррационалды ойлар тән болды, мысалы, нашақорлық «жұқпалы» және нашақорларды «карантинге» алу керек немесе әлем бойынша «құпия жоспарлар» бар деген сенімдерге ие болды; осы күйзелістен кейін ол ауруханаға жатты. Анслингерді 1961 жылдың ақпан айында президент Джон Ф. Кеннеди қайта тағайындады. Жаңа президент үкіметті жас мемлекеттік қызметкерлермен жаңартуға бейімді болды, ал 1962 жылы Анслингерге 70 жас толды, бұл оның лауазымында міндетті зейнеткерлік жасы еді. Сонымен қатар, ол өткен жылы әйелі Мартаның жүрек жеткіліксіздігінен баяу және азапты өлімін көрді, және оның құлшынысы мен амбициясы азайды. Оны тамыз айында Генри Джордано алмастырды. Содан кейін ол екі жыл бойы Біріккен Ұлттар Ұйымының есірткілер жөніндегі комиссиясында АҚШ өкілі болды, содан кейін зейнеткерлікке шықты. 1973 жылы Анслингердің көзі мүлдем соқыр болды, простата безі үлкеніп, стенокардиямен ауырады. Айырықшасы, Анслингер қайтыс болған кезде оған стенокардиясы үшін тағайындалған морфин тұрақты түрде берілді. Сонымен қатар, Анслингер алкоголь мен морфинге тәуелді сенатор Джозеф Маккартиге морфин берді. Анслингер Маккартиді морфинді тастауға көндіруге тырысқанда, Маккарти оған бұл жағдайдың жариялылыққа әкелуі мүмкін екенін еске салды. Анслингер келісіп, Маккартиге бюро төлеген және жергілікті дәріханадан алынған морфинді үнемі жеткізді. Бұл келісім 1957 жылы Маккарти қайтыс болғанға дейін жалғасты. 1975 жылдың 14 қарашасында сағат 13:00-де Анслингер жүрек жеткіліксіздігінен Пенсильвания штатының Альтуна қаласындағы бұрынғы Мерси ауруханасында (қазіргі Альтуна аймақтық денсаулық сақтау жүйесінің Бон Секкурс ауруханасы) қайтыс болды. Ол 83 жаста болды және Пенсильвания штатының Холлидейсбург қаласындағы Холлидейсбург пресвитериандық зиратында жерленді. Оның ұлы Джозеф Лит Анслингер және бір әпкесі одан қалды. Джон МакУильямстың 1990 жылғы «Қорғаушылар: Гарри Дж. Анслингер және Федералды есірткі бюросы» (1930–1962) кітабында Анслингердің келіні Беа сол кезде Анслингердің Холлидейсбургтегі үйінде тұрғаны айтылады.

Later in his career, Anslinger was scrutinized for insubordination for refusing to desist from an attempt to halt the ABA/AMA Joint Report on Narcotic Addiction, a publication edited by the sociology Professor Alfred R. Lindesmith of Indiana University. Among other works, Lindesmith wrote Opiate Addiction (1947), The Addict and the Law (1965), and a number of articles condemning the criminalization of addiction. Nearly everything Lindesmith did was critical of the War on Drugs, and he specifically condemned Anslinger's role. The AMA/ABA controversy is sometimes credited with ending Anslinger's position of Commissioner of the Federal Bureau of Narcotics. In his later years Anslinger also suffered a mental breakdown characterized by intense paranoia and irrational thoughts, such as believing that addiction was 'contagious' and addicts had to be 'quarantined' or talking about 'secret plots' throughout the world; he was eventually hospitalized because of this breakdown. Anslinger was surprised to be re appointed by President John F. Kennedy in February 1961. The new president had a tendency to invigorate the government with more youthful civil servants and, by 1962, Anslinger was 70 years old, the mandatory age for retirement in his position. In addition, during the previous year, he had witnessed his wife Martha's slow and agonizing death due to heart failure, and had lost some of his drive and ambition. He was succeeded by Henry Giordano in August. Following that, he was the United States' Representative to the United Nations Narcotics Commission for two years, after which he retired. By 1973, Anslinger was completely blind, had a debilitatingly enlarged prostate gland, and suffered from angina. Ironically, when he died, Anslinger was being treated with regular doses of morphine, which had been prescribed for his angina. Additionally, Anslinger provided morphine to Senator Joseph McCarthy, who was addicted to both alcohol and morphine. When Anslinger tried to persuade McCarthy to quit morphine, McCarthy reminded him of the potential for a public scandal. Anslinger relented and steadily supplied McCarthy with morphine that was paid for by the Bureau and obtained from a local drugstore. This arrangement continued until McCarthy's death in 1957. On November 14, 1975, at 1 p. m., Anslinger died of heart failure at the former Mercy Hospital (now known as Bon Secours Hospital Campus of the Altoona Regional Health System) in Altoona, Pennsylvania. He was 83, and was buried at the Hollidaysburg Presbyterian Cemetery in Hollidaysburg, Pennsylvania. He was survived by his son, Joseph Leet Anslinger, and a sister. According to John McWilliams's 1990 book, The Protectors: Harry J. Anslinger and the Federal Bureau of Narcotics (1930–1962), Anslinger's daughter in law Bea at that time still lived in Anslinger's home in Hollidaysburg.

Жарияланымдар

"Наркотик саудасы", Уильям Финли Томпкинс еңбегі. Фанк және Вагналлз, 1953 жыл.