Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Бақ күнқұсы (Cinnyris jugularis), бұрын зәйтүн арқалы күнқұс деп аталған, – Нектариниidae тұқымдасына жататын, Филиппин аралдарында, Палаван аралдарынан басқа жерлерде кездесетін өте ұсақ құс. Бұрын ол тағы жеті түрмен бір түр деп есептелген: әсем күнқұсы, Палаван күнқұсы, Сахул күнқұсы, Тукангбеси күнқұсы, Флорес теңізінің күнқұсы, Оңтүстік Молукка күнқұсы және Мамберамо күнқұсы. Оның қанаттары мен арқасы зәйтүн жасыл түсті, ал кеудесі ашық сары түсті, жарқын әрі кішкентай құс. Оның ұзын, төмен қарай иілген мүсігі бар, ол нектар алуға және жәндіктерді ұстауға пайдаланады. Ол негізінен нектармен қоректенеді, бірақ жәндіктер мен өрмекшілерді де жейді, әсіресе балапандарын тамақтандырған кезде.
The garden sunbird (Cinnyris jugularis), previously known as the olive backed sunbird, is a species of passerine bird in the family Nectariniidae that is found in the Philippines except on the Palawan island group. It was formerly considered to be conspecific with seven other species: the ornate sunbird, Palawan sunbird, Sahul sunbird, Tukangbesi sunbird, Flores Sea sunbird, South Moluccan sunbird and the Mamberamo sunbird. It is a small, brightly coloured bird with olive green plumage on the wings and back with a bright yellow chest. It has a long downward curved bill it uses for taking nectar and capturing insects. It is primarily nectarivorous, but will take insects and spiders, particularly when feeding chicks.
Таксономия
1760 жылы француз зоологы Матурин Жак Бриссон Филиппинде жиналған бір данаға негізделген зәйтүнді арқалы күнқұс туралы сипаттамасын «Орнитология» атты еңбегінде жариялады. Ол француз тілінде Le petit grimpereau des Philippines және латын тілінде Certhia Philippensis Minor деген атауларды пайдаланды. Бриссон латынша атауларды бергенімен, олар есімдемелік жүйеге сәйкес келмейді және Зоологиялық номенклатура жөніндегі халықаралық комиссия тарапынан мойындалмайды. 1766 жылы швед табиғаттанушысы Карл Линней өзінің «Система Натурае» еңбегінің он екінші басылымын жаңартқанда, Бриссон бұрын сипаттаған 240 түрді қосты. jugularis деген сөз ортағасырлық латын тілінде «жұмбақ» деген мағынаны білдіреді. Қазіргі кезде бұл түр француз табиғаттанушысы Жорж Кувье 1816 жылы енгізген Cinnyris туысына жатқызылады. Бұрын бақ күнқұсы деп аталған зәйтүнді арқалы күнқұс 21 түршеден тұратын және Оңтүстік-Шығыс Азиядан Австралияға дейін тараған. Еркектердің қауырсындарындағы айырмашылықтар мен кейбір түршелердің митохондриялық ДНК тізбектерін салыстырған генетикалық зерттеулер нәтижесінде зәйтүнді арқалы күнқұс сегіз түрге бөлінді. Аталықтың (jugularis) түрінде денесінің жоғарғы бөлігі зәйтүн түсіне боялған, қанаттары қара, шеттері жасыл, ал құйрығы ақ ұштармен әшекейленген. Көз айналысы (лоры), мойны, жауырыны, кеудесі және төсі қара және көкшіл, сары төс қауырсындарымен бірге. Құстың төменгі бөлігі сарғыш қоңыр, кейде жұмбақ аймағын айналатын қоңыр жолақпен. Көздің қабықшасы қоңыр, ал тұмсығы мен аяқтары қара. Жұптаспайтын еркектерде көбінесе жылтыр қара түс тек ортаңғы мойын жолағында байқалады, бұл жас құстардың ересектерге айналу кезеңін көрсетеді. Ал аналықтарының денесінің жоғарғы бөлігі жасыл-зәйтүн түсіне боялған, көздерінен жоғары ақшыл сары жолақ, қанаттарының шеттері сарғыш, құйрығы қара және ақ дақтармен, ал денесінің төменгі бөлігі сары, құйрық астындағы қауырсындары сәл ақшыл. Жастар аналықтарға ұқсас, бірақ көбінесе ашық түсті және қоңыр болып келеді.
In 1760 the French zoologist Mathurin Jacques Brisson included a description of the olive backed sunbird in his Ornithologie based on a specimen collected in the Philippines. He used the French name Le petit grimpereau des Philippines and the Latin Certhia Philippensis Minor. Although Brisson coined Latin names, these do not conform to the binomial system and are not recognised by the International Commission on Zoological Nomenclature. When in 1766 the Swedish naturalist Carl Linnaeus updated his Systema Naturae for the twelfth edition, he added 240 species that had been previously described by Brisson. The specific name jugularis is Medieval Latin for 'of the throat'. This species is now placed in the genus Cinnyris that was introduced by the French naturalist Georges Cuvier in 1816. The garden sunbird (under the name olive backed sunbird) formerly included 21 subspecies and had a range that extended from Southeast Asia to Australia. Based on the difference in the male plumage and a genetic study comparing mitochondrial DNA sequences of some of the subspecies, the olive backed sunbird was split into eight species. The male in its nominate (jugularis) form displays an olive hue on its upper body, featuring black wing feathers with green edges and a black tail adorned with white tips. The areas around its eyes (lores), neck, chin, throat, and breast are dark and iridescent, accompanied by yellow pectoral tufts. The lower portion of the bird is dark yellow, sometimes with a brown band encircling the gorget area. The iris is dark brown, while its bill and legs are black. Non breeding males often have the glossy black coloration limited to the central throat stripe, which may represent juvenile birds transitioning to their adult plumage. In contrast, the female exhibits an upper body of greenish olive, featuring a pale yellowish stripe above the eyes ( ), yellowish borders on its wing feathers, a tail with black and white markings, and a deep yellow color on the lower portion of its body, slightly lighter on the undertail feathers. Juvenile birds resemble the female but tend to be paler and browner in appearance.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Зәйтүн арқалы күн құсы Филиппинге тән, ол Палаваннан басқа елдің барлық аймақтарында кездеседі. Обскуриор түрінің тармағы Солтүстік Филиппинде (Солтүстік Лузон аймағында), ал вуди түрінің тармағы Филиппиннің оңтүстігіндегі Сулу архипелагында таралған. Аталған түрдің негізгі тармағы құстың қалған ареалында кездеседі. Бастапқыда мангр тоғайларында мекендеген бұл құс, адамдарға жақсы бейімделіп, қазір көлемді елді мекендерде де жиі кездеседі, тіпті адамдар тұратын жерлерде де, оның ішінде үйлерде де ұя салады.
The olive backed sunbird is endemic to the Philippines where it is found throughout the country except Palawan. Subspecies obscurior is found in Northern Philippines (northern Luzon) while woodi is found in Sulu Archipelago, Southern Philippines. The nominate subspecies is found in the rest of the range of the bird. Originally from mangrove habitat, the olive backed sunbird has adapted well to humans, and is now common even in fairly densely populated areas, even forming their nests in human dwellings.
Өсіру
Мамыр және маусым айларында жұмыртқа салу туралы деректер тіркелген. Ұяны толығымен аналық құс салады. Ұясы ілініп тұратын, сопақша келген қалта тәрізді болады, кіреберісі қорғалған жағынан ашылады және көбінесе төмен ілінген "сақалы" болады. Ол шөп, мақта, мүк, лишайниктер, жапырақ сынықтары, өсімдік талшықтары және өрмек торы сияқты материалдардан шеберлікпен жасалады, ал іші қабық немесе қауырсынмен астарланады.
Documented laying in May and June. Nest is built entirely by the female. The nest takes the form of a hanging oval pouch with a sheltered side opening, often featuring a dangling "beard." It is skillfully crafted using materials such as grass, cotton, moss, lichens, leaf fragments, vegetable fibers, and spider webs, lined with bark or feathers.
Тамақтандыру
Күн құстары – Ескі әлемге тән, өте кішкентай сайрақтар тобы. Олар негізгі қорегі – нектар, бірақ жас ұрпақтарын тамақтандырған кезде жәндіктерді де жейді. Олардың ұшуы қысқа қанаттарымен жылдам және тікелей болады. Көптеген түрлері нектарды ауада қалықтап алуға қабілетті, бірақ көбінесе тамақтану үшін қонды.
The sunbirds are a group of very small Old World passerine birds which feed largely on nectar, although they will also take insects, especially when feeding young. Their flight is fast and direct on their short wings. Most species can take nectar by hovering, but usually perch to feed most of the time.