Кіріспе
Италиядағы Веронадағы аңғар және шарап өсіру аймағы. Вальполичелла деп аталатын қызыл шарап әдетте үш жүзім сортынан жасалады: Корвина Веронезе, Рондинелла және Молинара. Бұл аймақта әртүрлі шараптар өндіріледі, соның ішінде тәтті рецепто шарабы және кептірілген жүзімнен жасалған күшті Амароне. Көптеген қарапайым Вальполичелла шараптары – Beaujolais nouveau-ға ұқсас novello стилінде жасалған, жеңіл, хош иісті үстел шараптары және олар жинаудан кейін бірнеше аптадан соң ғана сатылады. Valpolicella Classico шарабы бастапқы Valpolicella өндіріс аймағында өсірілген жүзімнен жасалады. Valpolicella Superiore кем дегенде бір жыл ескірітіледі және оның спирт мөлшері кем дегенде 12 пайызды құрайды. Valpolicella Ripasso – Амароне немесе Рециото шарабының ашыту кезінде қалған жартылай кептірілген жүзім қабықтарынан жасалған Valpolicella Superiore түрі. Бүгінде Вальполичелла экономикасы шарап өндірісіне көптеп байланысты. Аймақ, халық арасында «Веронаның маржаны» деп аталады, сонымен қатар ауылдық демалысқа арналған виллалар үшін де танымал орын. Вальполичелланы жеті коммуна құрайды: Пескантина, Сан-Пьетро-ин-Кариано, Неграр, Марано-ди-Вальполичелла, Фуман, Сант-Амброджио-ди-Вальполичелла және Сант-Анна-ди-Альфаедо. 1968 жылы DOC статусын алған Valpolicella өндіріс аймағы айналасындағы жазықтарды да қамтыды. 2009 жылдың желтоқсанында Амароне және Рециото тәтті шараптарының өндірісі Valpolicella DOC ішінде өздерінің жеке denominazione di origine controllata e garantita (DOCG) статусын алды.
The red wine known as Valpolicella is typically made from three grape varieties: Corvina Veronese, Rondinella, and Molinara. A variety of wine styles are produced in the area, including a recioto dessert wine and Amarone, a strong wine made from dried grapes. Most basic Valpolicellas are light, fragrant table wines produced in a novello style, similar to Beaujolais nouveau and released only a few weeks after harvest. Valpolicella Classico is made from grapes grown in the original Valpolicella production zone. Valpolicella Superiore is aged at least one year and has an alcohol content of at least 12 percent. Valpolicella Ripasso is a form of Valpolicella Superiore made with partially dried grape skins that have been left over from fermentation of Amarone or recioto. Today Valpolicella's economy is heavily based on wine production. The region, colloquially called the "pearl of Verona", has also been a preferred location for rural vacation villas. Seven comuni compose Valpolicella: Pescantina, San Pietro in Cariano, Negrar, Marano di Valpolicella, Fumane, Sant’Ambrogio di Valpolicella and Sant’Anna d’Alfaedo. The Valpolicella production zone was enlarged to include regions of the surrounding plains when Valpolicella achieved DOC status in 1968. In December 2009, the production of Amarone and recioto dessert wines within the Valpolicella DOC received their own separate denominazione di origine controllata e garantita (DOCG) status.
Тарих
Виноградарство в регионе Венето практикуется как минимум со времен древних греков, хотя точный период культивирования в районе Вальполичелла неизвестен. Традиция использования частично высушенного винограда (которая сегодня встречается в современных винах Вальполичелла, таких как Амароне) была известна как "Greco" или "греческий стиль" виноделия, и ее истоки, вероятно, восходят к этому периоду. В 6 веке нашей эры римский писатель Кассиодор отметил, что сладкие вина этого региона пользовались популярностью при дворах Остроготского королевства Италии. В 15-16 веках борьба с Османскими турками привела к частым блокадам венецианских портов, что ограничивало количество доступных для экспорта вин с греческих островов и из-за границы. Это еще больше стимулировало развитие местных виноградников для венецианцев, которые продвинулись еще дальше в холмы Вероны и региона Вальполичелла. Средняя температура в период вегетации обычно составляет около 74,5 °F (23,6 °C), а среднее количество осадков – около 34 дюймов (860 мм). Почвы виноградников региона варьируются от мореновых гравиев вблизи озера Гарда до большего количества доломитовых остаточных гравиев с аллювиальными отложениями на плодородных центральных равнинах. К востоку и вблизи Соаве DOC есть несколько участков с вулканическими почвами. Наиболее благоприятно расположенные виноградники находятся в предгорьях Монти Лессини в зоне классико, где виноград созревает на высоте. Историческое "сердце" виноделия Вальполичелла находится в холмах Монти Лессини, расположенных к северо-западу от города Верона. В 1968 году границы региона были расширены далеко на восток в сторону производственной зоны DOC Соаве и на юг до равнин северного берега реки По и ее притока Адидже. и Биголона. Несколько производителей экспериментируют с возрождением автохтонного сорта винограда Оселета в Вальполичелле. Первым производителем Вальполичелла, который начал коммерчески поставлять вино рипассо, была компания Masi в начале 1980-х годов. Когда этот стиль впервые стал популярен в конце 20-го века, он редко указывался на этикетке вина. Также велись споры о том, разрешено ли его включение в соответствии с правилами DOC. Если о нем вообще упоминалось, то информация помещалась в описательные заметки на задней этикетке вина. Сегодня термин рипассо разрешено свободно использовать, и на винном рынке представлено несколько примеров вин, изготовленных в стиле рипассо. В конце 2009 года Рипассо-делла-Вальполичелла получило собственное обозначение DOC.
Амарон
Амарон стилі осы аймақта ғасырлар бойы болғанымен, оны қасақана шарап стилі ретінде жасау сирек кездесетін. Көбінесе ол жылы жылдары өндірілген, тәтті ресиотоға арналған шараптардың партиясы толығымен құрғақ ашытылған кезде пайда болатын. Қазіргі заманғы Амарон тұжырымдамасы 1950-ші жылдардың басында, өндірушілер осы стильді «қайта ашқанда» және шараптағы жоғары қант деңгейін толығымен алкогольге айналдыра алатын ашытқы штамдарын қасақана қолдана бастағанда қалыптасты. Коммерциялық нарыққа шығарылған алғашқы толығымен құрғақ Амарон 1953 жылғы Болла мен Бертани өнімдері болды. 2009 жылы Вальполичелла аймағындағы Амарон шараптары DOCG мәртебесіне ие болды. Аймақтағы шарап өндірушілер өтініш беру процесі кезінде Amarone өндірісінде қолданылатын құнарлы жазықтарда өсірілген жүзімнің мөлшеріне квоталар қоса алғанда, бірнеше сапаны бақылау ережелерін белгіледі. 2003 жылы Молинара міндетті араластыру жүзімінің тізімінен алынып тасталды. Амарон шарап әлемінде бірегей. Әдетте алкогольдік, толы және піскен дәмді шараптар өте жылы климатты аймақтарда өндіріледі, онда жүзімдер пісіп жетілгенде көп мөлшерде қант жинақтай алады. Жылы климатты аймақтарға Австралияның, Калифорнияның және Оңтүстік Италияның кейбір бөліктері жатады. Вальполичелла аймағы «салқын климатты аймақ» ретінде сипатталады, онда қышқыл деңгейі әдетте сақталады және жүзімде қант жиналуы баяу жүреді. Амаронға арналған жүзім Вальполичелладағы соңғы жиналатын жүзім болып табылады, ол көңіл және шіруге ұшырамай тұрып, мүмкіндігінше пісіп жетеді. Содан кейін жүзімдегі қанттар кептіру процесі арқылы шоғырландырылады, онда олар арнайы кептіру бөлмелерінде үш-төрт ай бойы сақталады. Осы уақыт ішінде жүзімнің үштен бір бөлігі судан арылып, қызанаққа айналады. Бұл әдіс (пассито деп аталады) салқын климатты жүзімнің қышқылдық тепе-теңдігін сақтайтын, көбірек шоғырланған жүзімді береді. Амарон басқа кеш жиналған шараптардан Botrytis cinerea-ның болуы белсенді түрде болдырмайтынымен ерекшеленеді, өйткені шарап жасаушылар ботритизацияланған шарапқа тән түтінді, көбелекті дәмдерден аулақ болуға тырысады. Жүзімнің құрғап қалмауы және шіріп кетпеуі үшін бақта ерекше күтім жасалады. Содан кейін Амарон бірнеше жыл бойы тоздырылады, көптеген премиум үлгілері шығарылмас бұрын кем дегенде бес жыл тоздырылады. Олар көбінесе славон немесе француз еменнен жасалған үлкен ағаш бочкаларда тоздырылады. Дәстүрлі түрде бочкалар ескі және негізінен «бейтарап» болып табылады, яғни олар көп хош иіс немесе ағаш таниндерін бермейді, бірақ 20-шы ғасырдың соңы мен 21-ші ғасырдың басында Амарон өндірушілері шарапқа көбірек емендік хош иіс беру үшін кішкентай жаңа емен бочкаларын пайдаланумен тәжірибе жасады. Амарон – бай, толы денелі шарап, оның дәмдік және хош иістік ноталары көбінесе портвейн дәмдерімен салыстырылады. Шараптарда мока, ащы тәтті қара шоколад, жүзім, құрғақ инжір және топырақтың дәмдері жиі кездеседі. Ресторандарда сомельелер көбінесе Амаронға ет пісіру сияқты тоқ тағамдармен шарапты таңдауды ұсынады. Кешкі асқа классикалық қосымша – жаңғақ пен пармиджано-реджано ірімшегімен қосылған Амарон. Шарап шебері Мэри Юинг Муллиган жағымды жылдардағы Амаронның жақсы үлгілері дәмдерінің толыққанды жетілуі үшін шамамен он жыл бөтелкеде тоздырылуын қажет ететінін және жиырма жыл немесе одан да көп уақыт бойы дамуға қабілетті екенін атап өтті.