Германия армиясының тарихы мен құрылымы

Кіріспе

Германия армиясының құрлықтағы әскери бөлімі – Германия армиясы (Heer, 'армия') Германияның қарулы күштерінің құрлықтағы құрамдас бөлігі болып табылады. Қазіргі Германия армиясы 1955 жылы жаңадан құрылған Батыс Германияның Бундесверінің құрамында, Теңіз күштері (Германияның әскери-теңіз флоты) және Люфтваффе (Германияның әуе күштері) бірге құрылды. Германия армиясының қатарында 62 766 сарбаз қызмет етеді.

Шолу

Бір доктрина бойынша жабдықталған, ұйымдастырылған және даярланған, сондай-ақ бір басшылық астында тұрақты біріктірілген неміс армиясы 1871 жылы Пруссия жетекшілігімен Германияның бірігуі кезінде құрылды. 1871 жылдан 1919 жылға дейін “Deutsches Heer” (Германия армиясы) атауы Германияның құрлық әскерлерінің ресми атауы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Германия жеңілгеннен кейін және Германия империясының таратылуымен негізгі армия таратылды. 1921 жылдан 1935 жылға дейін Германияның құрлық әскерлерінің атауы “Reichsheer” (Империя армиясы) болды, ал 1935 жылдан 1945 жылға дейін “Heer” атауы қолданылды. “Heer” Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Үшінші рейхтің екі құрлық әскерінің бірі болды, бірақ “Heer”-ден айырмашылығы, “Waffen SS” Вермахттың бір бөлімі емес, нацистік партияның өз “Schutzstaffel” (SS) басшылығындағы жауынгерлік күш болды. 1946 жылдың тамыз айында “Heer” ресми түрде таратылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия Федеративтік Германия Республикасы (Батыс Германия) және Германия Демократиялық Республикасы (Шығыс Германия) болып бөлінді, олар өздерінің қарулы күштерін құрды: 1955 жылдың 12 қарашасында алғашқы сарбаздар Батыс Германияның “Heer”-інде қызмет ете бастады, ал 1956 жылдың 1 наурызында Шығыс Германияның “Landstreitkräfte der NVA” (Ұлттық халық армиясының құрлық әскерлері) құрылды. Суық соғыс кезінде Батыс Германия армиясы НАТО-ның басқару құрылымына толыққандай енді, ал “Landstreitkräfte” Варшава шартының құрамына кірді. 1990 жылы Германияның қайта бірігу процесінен кейін “Landstreitkräfte” жартылай Германия армиясына біріктірілді. Содан бері неміс армиясы әлемдегі бейбітшілік сақтау операцияларында, ал 2002 жылдан бастап НАТО-ның Халықаралық қауіпсіздікке көмек көрсету күшінің құрамында Ауғанстандағы жауынгерлік операцияларда қатысып келеді.

Әскердің құрылуы

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін одақтастар Вермахтты барлық бөлімдерімен бірге 1946 жылғы 20 тамызда таратып жіберді. Бірақ, 1949 жылғы мамырда Германия Федеративтік Республикасы құрылғаннан кейін бір жыл өткен соң, және Германия канцлері Конрад Аденауэрдің батыспен байланыстарын күшейтуіне байланысты, Еуропалық Қорғаныс Қоғамдастығын (ЕҚҚ) Германияның қатысуымен құру мәселесін Еуропаның Консультативтік Ассамблеясы 1950 жылғы 11 тамызда қарастыра бастады. Бұрынғы Вермахттың жоғары шенді офицерлері Химмеродер меморандумында "Батыс Еуропаны қорғау үшін халықаралық күштер құрамына кіретін неміс контингенті" жоспарын ұсынды. Германияның құрлықтағы әскерлері үшін меморандумда 250 мыңға жуық саяқты әскер құру көзделген. Офицерлер он екі танкілік дивизияны және корпустық әскерлерді қоса алған алты корпустық штабты құру қажеттігін көрді, себебі тек бронетранспорттық дивизиялар ғана Варшава шартының күштерінен қайтарып беруге қабілетті күш жинауға болатын. 1954 жылғы наурыз айына қарай Бланк кеңсесі жаңа неміс әскерінің жоспарларын аяқтады. Жоспарлар алты жаяу әскер, төрт танкілік және екі механикаландырылған жаяу әскер дивизиясын құруды қарастырды, бұл Еуропалық Қорғаныс Қоғамдастығы аясында Батыс Еуропаны қорғауға Германияның үлесі болатын. 1952 жылғы 8 ақпанда Бундестаг Германияның Батыс Еуропаны қорғауға берген үлесін мақұлдады, ал 1954 жылғы 26 ақпанда Республиканың Негізгі Заңы федералды үкіметтің егемендігін қорғауға қатысты баппен толықтырылды. 1954 жылғы 28 қыркүйектен 3 қазанға дейінгі Лондондағы Тоғыз елдің конференциясының шешімімен Германияның 1955 жылғы 9 мамырдан бастап НАТО-ға қатысуы, сәтсіз аяқталған Еуропалық Қорғаныс Қоғамдастығы жоспарының орнына қабылданды. Соңынан Бланк кеңсесі Қорғаныс министрлігіне айналдырылды және Теодор Бланк бірінші Қорғаныс министрі болды. Әскердің ядросы Қорғаныс министрлігінің V бөлімі болды. Бөлімдерге VA басшылығы және оқыту, VB ұйымдастыру және VC логистика кірді. Армия өзін жеңілген Вермахттың мұрагері ретінде емес, 1807-1814 жылдардағы пруссиялық әскери реформаторлардың және Ұлттық Социализм кезіндегі әскери қарсылықтың мүшелерінің дәстүрінде санайтын, мысалы, 1944 жылы Адольф Гитлерді өлтіруге жасалған сәтсіз 20 шілделік қастандыққа қатысқан офицерлер ретінде қарастырды. Дегенмен, басқа балама болмағандықтан офицерлер корпусының көп бөлігі бұрынғы Вермахт офицерлерінен құралды. Армияның алғашқы бастығы – бұрынғы Вермахттың танк әскерінің генералы Ханс Роттигер, ол Химмеродер меморандумының жобасын жасауға қатысқан. Армияның ресми құрылған күні – 1955 жылғы 12 қараша, сол күні алғашқы сарбаздар Андернах қаласында қызметке түсті. 1956 жылы алғашқы әскерлер Андернахта жеті оқу-жаттығу компаниясын құрып, мектептер мен оқу орталықтарын ашты. 1957 жылғы 1 сәуірде әскерге шақырылғандар алғаш рет қызметке келді. Бірінші құрылған әскери ұйымдар оқу батальондары, офицерлік мектептер және Гамбургтегі Әскери академия (Führungsakademie der Bundeswehr) болды. 1985 жылға қарай әр WBK-да екі үйді қорғау бригадасы (HSB) болды. Советтік тактикалық ядролық қарудың дамуы Армияның 1-құрылымын толық аяқтағанға дейін жаңа Армия құрылымын жасауды талап етті. Тактикалық ядролық қарудың шабуылының салдарынан көп жиналған күштерге тиетін зиянды азайту үшін 28 мың саяқты дивизиялар 2-ші Армия құрылымы бойынша кішірек және жылдам бригадаларға бөлінді. Бұл кішігірім бөлімдер ядролық соғыс алаңында бірнеше күн бойы өздігінен өмір сүре алуға және қорғаныстан шабуылға жылдам өтуге қабілетті болды. Жаңа бронетранспорттық және механикаландырылған бригадалар біріккен қарулы ұрысқа қабілетті болды. Әр дивизия үш бригададан тұрды. Бронетранспорттық бригадалар бір бронетранспорттық жаяу әскер батальонынан, екі бронетранспорттық батальоннан, бір өздігінен жүретін артиллерия батальонынан және бір жабдықтау батальонынан тұрды. Механикаландырылған бригадалар мотоатқыштар батальонынан, екі механикаландырылған жаяу әскер батальонынан, бронетранспорттық батальоннан, далалық артиллерия батальонынан және жабдықтау батальонынан тұрды. Мотоатқыштар бригадалары үш мотоатқыштар батальонынан, танкіге қарсы батальоннан, далалық артиллерия батальонынан және жабдықтау батальонынан құралды. Альпі бригадалары үш альпі батальонынан, тау артиллерия батальонынан және жабдықтау батальонынан тұрды. 1959 жылға қарай Хир 27 бригададан тұратын 11 дивизиядан, төрт танкілік, төрт танкілік-гренадирлік, екі жаяу әскерлік және бір тау жаяу әскерлік дивизиядан құралды. 1970 жылдан бастап Армияның 3-құрылымы 1975 жылға қарай 36 белсенді бригаданы құруды көздеді, ал 2-ші және 4-ші танкілік-гренадирлік дивизиялар жаяу әскерлік құралымдарға қайта ұйымдастырылды. Армияның парашютші бригадалары (Fallschirmjäger) әуе десанттық бригадаларға (Luftlande) айналдырылды және үшінші бригада (Luftlandebrigade 27) құрылды. 1980/81 жылдардан бастап Армияның 4-құрылымы бойынша Германия армиясы 12 дивизиядан (38 белсенді бригадасы бар) құралды: алты танкілік, төрт танкілік-гренадирлік, бір әуе десанттық және бір тау дивизиясы. Он белсенді дивизия үш корпуста топтастырылды: I Германия корпусы НАТО-ның Солтүстік армия тобының құрамында, II Германия корпусы және III Германия корпусы Орталық армия тобының құрамында. Қалған ауыр дивизия (6-шы танкілік-гренадирлік дивизиясы) Балтық теңізіне жақын орналасқан әскерлердің құрамында болды. Бейбіт уақытта 1-ші әуе десанттық дивизиясы II Германия корпусына қарасты, оның үш бригадасы соғыс уақытында үш корпустың арасында бөлініп, жылдам әрекет ететін резерв құрады. Армияның 3-құрылымымен салыстырғанда белсенді бригадалардың саны екі үйді қорғау бригадасының (51 және 56) механикаландырылған және тау дивизияларының құрамына кіргендіктен артты. НАТО-ға қатыспаған аумақтық армия артқы аймақтарды қорғау үшін әртүрлі дайындық деңгейлерінде 10 қосымша аумақтық қорғану бригадасын құрды, олардың көпшілігі бейбіт уақытта жартылай штаттық болып, ал кейбіреулері сақтаудағы жабдықтарымен толық емес бөлімдер болды. Дала армиясындағы бригадалар үш емес, төрт жауынгерлік батальонға дейін өсті. Механикаландырылған бригадалар әдетте бір танкілік және үш танкілік-гренадирлік батальоннан тұрды, олардың бірі жартылай штаттық және аралас құралым болды, бір танкілік ротасы және екі механикаландырылған ротасы болды. Бронетранспорттық бригадалар ұқсас түрде бір танкілік-гренадирлік және үш танкілік батальоннан тұрды, олардың біреуі аралас және жартылай штаттық (бір механикаландырылған және екі танкілік ротасы бар) болды. Механикаландырылған бригадалардағы механикаландырылған жаяу әскер батальондарының әдетте үш ротасының біреуі M113 бронетранспорттық машиналарын пайдаланатын мотоатқыштармен жабдықталған.

Following World War II the Allies dissolved the Wehrmacht with all its branches on 20 August 1946. However already one year after the founding of the Federal Republic of Germany in May 1949 and because of its increasing links with the West under German chancellor Konrad Adenauer, the Consultative Assembly of Europe began to consider the formation of a European Defence Community with German participation on 11 August 1950. Former high ranking Wehrmacht officers outlined in the Himmeroder memorandum a plan for a "German contingent in an international force for the defense of Western Europe." For the German land forces the memorandum envisioned the formation of a 250,000 strong army. The officers saw the need for the formation of twelve Panzer divisions and six corps staffs with accompanying Corps troops, as only armoured divisions could muster a fighting force to throw back the numerically far superior forces of the Warsaw Pact. By March 1954 the Blank Office had finished plans for a new German army. Plans foresaw the formation of six infantry, four armoured, and two mechanised infantry divisions, as the German contribution to the defense of Western Europe in the framework of a European Defence Community. On 8 February 1952 the Bundestag approved a German contribution to the defense of Western Europe and on 26 February 1954 the Basic Law of the Republic was amended with the insertion of an article regarding the defence of the sovereignty of the federal government. Following a decision at the London Nine Power Conference of 28 September to 3 October 1954, Germany's entry into NATO effective from 9 May 1955 was accepted as a replacement for the failed European Defence Community plan. Afterwards the Blank Office was converted to the Defence Ministry and Theodor Blank became the first Defence Minister. The nucleus of army was the so called V Branch of the Department of Defence. Subdivisions included were VA Leadership and Training, VB Organisation and VC Logistics. The army saw itself explicitly not as a successor to the defeated Wehrmacht, but as in the traditions of the Prussian military reformers of 1807 to 1814 and the members of the military resistance during National Socialism, such as the officers which undertook the failed 20 July plot to assassinate Adolf Hitler in 1944. Nevertheless, for lack of alternatives the officer corps was made up largely of former Wehrmacht officers. The first Chief of the Army was the former Wehrmacht General der Panzertruppe Hans Rottiger, who had been involved in the drafting of the Himmeroder memorandum. The official date of the founding of the army is 12 November 1955 when the first soldiers began their service in Andernach. In 1956 the first troops set up seven training companies in Andernach and began the formation of schools and training centers. On 1 April 1957, the first conscripts arrived for service in the army. The first military organisations created were instructional battalions, officer schools, and the Army Academy, the forerunner to the Führungsakademie der Bundeswehr in Hamburg. By 1985 each of the WBKs had two Heimatschutzbrigades (HSBs, home defence brigades). The development of Soviet tactical nuclear weapons required the development of a new Army structure even before Army Structure 1 was fully achieved. To minimize the effects of attacks with tactical nuclear weapons on massed forces, the 28,000 strong divisions of the Heer were broken up into smaller and more mobile brigades under Army Structure 2. These smaller units were also to be capable of self sustainment on a nuclear battlefield for several days, and to be capable of moving quickly from defense and to attack. The new armoured and mechanised brigades were capable of combined arms combat. Each division was composed of three brigades. The armoured brigades consisted of an armoured infantry battalion, two armoured battalions, a self propelled artillery battalion and a supply battalion. The mechanised brigades consisted of a motorised infantry battalion, two mechanised infantry battalions, an armoured battalion, a field artillery battalion and a supply battalion. The motorised brigades consisted of three motorised infantry battalions, an anti tank battalion, a field artillery battalion and a supply battalion. The alpine brigades consisted of three alpine battalions, a mountain artillery battalion and a supply battalion. By 1959 the Heer consisted of 11 divisions of 27 brigades, four Panzer (armoured), four Panzergrenadier (mechanised), two Jäger (motorised), and one Gebirgsjäger (alpine). From roughly 1970 onward, Army Structure 3 saw the targeted number of 36 active brigades raised by 1975 while the 2nd and 4th Panzergrenadier divisions were reorganised into Jäger formations. The armies Fallschirmjäger (paratrooper) brigades were renamed into Luftlande (airborne) brigades and a third brigade (Luftlandebrigade 27) was formed. Under Army Structure 4 from 1980/81 on, the German Army fielded 12 divisions (with 38 active brigades): six Panzer (armoured), four Panzergrenadier (mechanised), one Luftlande (airborne), and one Gebirgs (alpine) divisions. Ten active divisions were grouped into three corps: I German Corps as part of NATO's Northern Army Group, II German Corps and III German Corps as part of Central Army Group. The remaining heavy division (6th Panzergrenadier Division) was part of Allied Forces Baltic Approaches. In peacetime the 1st Airborne Division was assigned to II German Corps with its three brigades to be distributed among the three Corps respectively in wartime, forming a quick reaction reserve. The number of active brigades rose compared to Army Structure 3 due to two Heimatschutz territorial defense brigades (51 and 56) being assigned to the field army as part of a mechanised and mountain division respectively. The non NATO assigned territorial army formed 10 further territorial defense brigades for rear area security at varying readiness levels, with most units being partially manned in peacetime and others being entirely non active units with equipment in storage. Brigades in the field army grew to four combat battalions instead of three. Mechanised brigades typically consisted of one Panzer and three Panzergrenadier battalions, of which one was a partially active and mixed formation, containing a tank company and two mechanised companies. Armoured brigades similarly consisted of one Panzergrenadier and three Panzer battalions, with one armoured battalion being mixed and partially active (containing one mechanised and two tank companies). Mechanised infantry battalions in mechanised brigades typically had one of three companies equipped as motorised infantry with M113 APCs instead of Marder IFVs.

Суық соғыстан кейінгі кезең

1990 жылдан кейін Хир, Шығыс Германияның қарулы күштерін – Nationale Volksarmee-ді қабылдады. Бұрынғы Шығыс Германия күштері бастапқыда генерал-лейтенант Йорг Шёнбом басқаратын Бундесвердің Шығыс командалығы бақылауында болды және 1991 жылдың 30 маусымында таратылды. Бірігуден кейін Германия армиясы төрт корпустан (оның ішінде бұрынғы ГДР-дегі Потсдамдағы IV корпус) тұратын, құрамында 360 000 әскер болды. Осы сәттен бастап ол үздіксіз қысқартылып келді. 1994 жылы III корпус Германия армиясының Бас қолбасшылығы болып қайта ұйымдастырылды. 1996 жылы 25-ші әуе шабуыл бригадасы Армияның арнайы күштеріне жетекшілік ететін жаңа командаға айналдырылды, ол Kommando Spezialkräfte деп аталды. Логистика, CBRN қорғанысы, аумақтық қорғаныс және әскери полиция бөлімшелері 2000 жылы жаңа құрылған Бірлескен қолдау қызметіне, ал медициналық бөлімшелер – Бірлескен медициналық қызметке бөлінді. Көшірілген бөлімшелер әскери форма киюді жалғастыруда. 2001 жылдан бастап Германия армиясының қайта құрылуы жеті дивизиялық құрылымға көшуге әкелді: бес механикаландырылған (әрқайсысы екі механикаландырылған бригадамен), бір арнайы күштер және бір әуе шабуыл дивизиясы. 2003 жылы әлі үш корпус болды, олардың әрқайсысы әртүрлі жауынгерлік құрамалар мен техникалық қызмет көрсету бригадасын, сондай-ақ I. Германия-Голландия корпусын қамтыды. Бұл бірлескен Германия-Голландия ұйымы бейбіт уақытта 1-ші және 7-ші танк дивизияларын, сондай-ақ голланд құрамаларын бақылауға арналған. 1-ші танк дивизиясы соғыс уақытында корпусқа есеп беретін болса, 7-ші дивизия Одақтас жедел әрекет ететін корпусына жіберілетін. II корпус бейбіт уақытта неміс дивизиясы болды, бірақ соғыс кезінде V АҚШ корпусымен (5-ші танк дивизиясы) алмасатын. 5-ші танк дивизиясы 2001 жылдың 30 маусымында ресми түрде таратылды. Бейбіт уақытта ол сондай-ақ 10-шы танк дивизиясына басшылық етті, ол Eurocorps-қа бөлінді және Франко-неміс бригадасының неміс бөлігіне жатады. Мюнхендегі 1-ші тау дивизиясы да осы бас штабқа бағынышты болды. IV корпус штаб-пәтері Шығыс Германиядағы Потсдам қаласында орналасқан және 13-ші және 14-ші танк-гренадерлік дивизияларын басқарды. 14-ші танк-гренадерлік дивизиясы 6-шы танк-гренадерлік дивизиясынан батыс Германиядағы бөлімшелерді де басқарды, олар өздерінің басқару функцияларын жоғалтқаннан кейін оларға қайта бағындырылды. Ол соғыс уақытында Солтүстік-Шығыс көпұлтты корпусына Германияның үлесін құрады. IV корпус сондай-ақ I әскери округтік басқару, 1-ші әуе шабуыл бригадасы және Берлин басқаруына (de: Standortkommando Berlin) бағынышты болды. Қазіргі құрылым Германия армиясының соңғы реформасымен қабылданды, ол сондай-ақ 2011 жылдың 1 шілдесіне дейін міндетті әскери қызметті тоқтатты және армияны кішірек, икемдірек және жылдам орналастырылатын бөлімшелер құру мақсатында үш дивизиялық құрылымға көшірді, халықаралық терроризм сияқты мемлекеттік емес қауіптерге қарсы немесе БҰҰ мен ЕО миссияларының бөлігі ретінде жаһандық жұмыспен қамтуға баса назар аударды. Германия армиясының құрамында 62 766 әскер болды.

After 1990, the Heer absorbed the Nationale Volksarmee, the armed forces of East Germany. The former East German forces were initially controlled by the Bundeswehr Command East under the command of Lieutenant General Jörg Schönbohm and disbanded on 30 June 1991. In the aftermath of the merger, the German Army consisted of four Corps (including IV Corps at Potsdam in the former DDR) with a manpower of 360,000 men. It was continuously downsized from this point. In 1994 III Corps was reorganised as the German Army Forces Command. In 1996, the 25th Airborne Brigade was converted into a new command leading the Army's special forces, known as the Kommando Spezialkräfte. Logistics, CBRN defense, territorial defense and military police units were split off into the newly formed Joint Support Service and medical units into the Joint Medical Service in 2000. The transferred units continue to wear army uniforms. The 2001 onwards restructuring of the German Army saw it move to a seven division structure – five mechanised (each with two mechanised brigades), one special forces, and one air assault. In 2003, three Corps still existed, each including various combat formations and a maintenance brigade, as well as the I. German/Dutch Corps, a joint German Netherlands organization, used to control in peacetime the 1st Panzer and 7th Panzer Divisions as well as Dutch formations. The 1st Panzer would have reported to the corps in wartime while the 7th would be posted to the Allied Rapid Reaction Corps. II Corps was German in peacetime but would have exchanged a division with the V U. S. Corps in time of war (the 5th Panzer). The 5th Panzer Division was formally disbanded as of 30 June 2001. In peacetime it also commanded the 10th Panzer Division, which was allocated to Eurocorps and which parents the German half of the Franco German Brigade. The 1st Mountain Division at Munich was also subordinate to this headquarters. The IV Corps was headquartered at Potsdam in eastern Germany and controlled two Panzergrenadier Divisions, the 13th and 14th. The 14th Panzergrenadier Division also took control of units in Western Germany re subordinated from the 6th Panzergrenadier Division when it lost its command function. It would have made up the German contribution to the Multinational Corps Northeast in time of war. IV Corps also used to have under its command the Military District Command I, the 1st Airmobile Brigade, and the Berlin Command (:de:Standortkommando Berlin). The current structure was assumed with the most recent German Army reform which also suspended conscription by 1 July 2011 and saw the army move to a purely professional three division structure with a view on creating smaller, more flexible and more deployable units, emphasising global employment against non state threats such as international terrorism or as part of UN and EU missions. , the German Army had a strength of 62,766 soldiers.