Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеміргіштердің түрі.
Species of rodent
Үлкен кенгуру сырығы (Dipodomys ingens) – Калифорнияға ендемик, құрып бара жатқан гетеромид кеміргіштердің бір түрі.
The giant kangaroo rat (Dipodomys ingens) is an endangered species of heteromyid rodent endemic to California.
Сипаттама
Үлкен кенгуру сыры – 20-дан астам кенгуру сырының ішіндегі ең ірісі, олар кеміргіштер тұқымдасына жататын шағын өкілдер. Оның ұзындығы, ұзын, түкті құйрығын есептемегенде, шамамен алғанда... (өлшем көрсетілуі керек). Оның түсі қоңыр немесе күрең. Басқа кенгуру сырылары сияқты, оның да үлкен басы, ірі көздері және жылдам секіруге көмектесетін ұзын, күшті артқы аяқтары бар. Үлкен кенгуру сыры құрғақ, құмды далаларда мекендейді және жұмсақ топыраққа қуыстар қазады. Олар топтасып өмір сүреді, ал жекелеген сырылар бір-бірімен аяқтарын жерге соғып хабарласады. Бұл аяқ соғу сигналдары, қысқа, жалғыз соққаннан бастап, секундына 18 рет соғылатын, 100-ден астам соққыдан тұратын, ұзаққа созылатын "аяқ соғуларға" дейін жетеді. Бұл естілетін сигналдар жақындап келе жатқан қауіп туралы ескерту үшін, аумақтық байланыс ретінде және жұптасуға дайын екенін білдіру үшін қолданылады. Кенгуру сырылары негізінен тұқымдармен қоректенеді, бірақ жасыл өсімдіктер мен жәндіктерді де жейді. Көптеген үлкен кенгуру сырылары тұқымдар жетілген кезде оларды жинап, кейін жеу үшін сақтайды. Тұқымдар топырақ бетіндегі кішкентай шұңқырларға салынып, сырының мекендейтін аймағына таратылады. Кішкентай шұңқырлар екі жақ қалтасының ішіндегісін ғана сыйдыра алады. Көктем мен жаз айларында олар көбінесе түнде жер бетінде азық іздеуге екі сағаттан аз уақыт жұмсайды. Олар өте аумақтық және күніне 15 минуттан артық ұяларынан шықпайды. Содан кейін үлкен кенгуру сыры тұқымдарды кейін жеу үшін қоймаға сақтап, 1-ден 8-ге дейін, әдетте әр ұяда 3 бала туады. Олар құмға жағынып, жұбайласуға дайын екенін білдіретін иіс қалдырып, әлеуетті серіктерімен байланысады. Олардың өмір сүру ұзақтығы 2–4 жылды құрайды. Үлкен кенгуру сырының жұптасуы маусымдық сипатта болады. Жаз айларында аталық сырылар өздерінің әдеттегі аумақтарынан шығып, көршілес аналық сырылармен жұптасады. Қыс айларында аталықтар бастапқы қуыстарында қалады.
The giant kangaroo rat, is the largest of over 20 species of kangaroo rats, which are small members of the rodent family, measuring about in length, not including its long, tufted tail. It is tan or brown in color. Like other kangaroo rats it has a large head, large eyes, and long, strong hind legs which helps it hop quickly. The giant kangaroo rat lives on dry, sandy grasslands and digs burrows in loose soil. It lives in colonies, and the individuals communicate with each other by drumming their feet on the ground. These foot thumping signals range from single, short thumps to long, drawn out “footrolls” that can average over 100 drums at 18 drums per second. These audible signals serve both as a warning of approaching danger, as a territorial communication, and to communicate mating status. Kangaroo rats are primarily seed eaters, but also eat green plants and insects. Most giant kangaroo rats gather seeds when they are available and store them for consumption later. The seeds are put into small pits on the surface of the soil and scattered over the home range of the individual. The small pits only hold the content of the two cheek pouches. In the spring and summer, individuals generally spend less than two hours of the night foraging above ground. They are very territorial and never leave their den for more than 15 minutes per day. The giant kangaroo rat then stores the seeds in a larder for later eating and gives birth to a litter of 1 to 8 babies, with an average of 3 per litter. It communicates with potential mates by sand bathing, where the giant kangaroo rat rubs its sides in sand, leaving behind a scent to attract mates. They live for only 2–4 years. The mating of the giant kangaroo rat is seasonal. During the summer, male rats go out of their normal territories and mate with neighboring female rats. During the winter, the males stay in their original burrow.
Қорғау
1987 жылы АҚШ-тың Балық және жабайы табиғат басқармасы кенгуру сысқырын, негізінен тіршілік ортасының жоғалуына байланысты, жойылып бара жатқан түр ретінде санатқа енгізді. Бұл түр 1980-ші жылдары федералдық және Калифорния штаты деңгейінде жойылып бара жатқан деп жарияланды. Ол өзінің бастапқы ареалының 2%-дан да аз бөлігін мекендейді және қазір тек Сан-Хоакин алқабының батысындағы оқшауланған аймақтарда ғана кездеседі, оның ішінде Каризо жазығы, Элкхорн жазығы және Кеттлман таулары бар. Ұлы кенгуру сысқыры, көптеген басқа кеміргіштер сияқты, Орталық алқаптағы ауыл шаруашылығының кеңеюі салдарынан көптеген мекен орындарынан айырылды. Олардың негізгі биологиясы және әртүрлі жер пайдалану түрлерімен үйлесімділігі туралы толық мәліметтер алу қажет, содан кейін ғана нақты директивалар қабылдана алады. Каризо жазығы ұлттық ескерткішінде аталған бірнеше жобалардан басқа, жеке меншіктегі жерлермен шектесетін популяцияларды зерттеу қажет. Ұлы кенгуру сысқырын қалпына келтіру Керн округінің шығысындағы, Каризо жазығының табиғи аймағындағы және Паноче аймағындағы үш ірі популяциясын, сондай-ақ Кеттлман тауларында, Сан-Хуан өзенінің аңғарында және Куяма аңғарындағы популяцияларын тиісінше қорғау және басқару арқылы мүмкін болады. Бір ерекше жағдайда, Бутонвилоу жарыс трассасында екінші жол салынып жатқанда Ұлы кенгуру сысқырының популяциясы табылды. Жолдың жобасы өзгертілді және жаңа жолдың ортасында қорғалған мекен орын құрылды. Dipodomys ingens-тің жойылып бара жатқан популяциясы уақыт өте келе таралып, саны азайды. Бұл түрдің генетикалық әртүрлілігіне елеулі әсер етеді. D. ingens популяциясы тарихи ареалының шамамен 3%-ын ғана құрайды. Ауыл шаруашылығының дамуы осы кеміргіштің мекен орындарына ауыр соққы берді және оны бірнеше шағын, оқшауланған аймақтармен шектеді. Осы себепті D. ingens кішігірім популяциялардың ішінде генетикалық дрейфке және инбридингке бейім. D. ingens мекен орындары адамдар тарапынан игерілгендіктен метапопуляциялық құрылымдарда өмір сүреді. Олар топографиялық шектеулерге байланысты үлкен аумақтарға тарала алмайтын бірнеше шағын қалдық популяцияларға бөлінген. Бұл солтүстік популяциялар үшін оңтүстік популяцияларға қарағанда үлкен мәселе. D. ingens көп әйелді (бір еркек, бірнеше әйел) деп саналады, бірақ еркек және әйел арасындағы орташа қатынас әлі анықталған жоқ. Зерттеулер D. ingens-тің әртүрлілігі мен популяциясының мөлшерін арттыру үшін транслокацияның тиімді әдіс екенін көрсетті. 2013 жылдың басында Биттер Крик ұлттық жабайы табиғат қорығы, CSU Stanislaus жойылып бара жатқан түрлерді қалпына келтіру бағдарламасы және Жойылып бара жатқан түрлерді қалпына келтіру бағдарламасы арасында ынтымақтастық орнатылды. Бұл қалпына келтіру жоспары Шағын сүтқоректілерді мониторингтеу жобасын құрды, ол бейімделуді басқаруға және төмен өсімдік жамылғысы бар шабындықтардың өсуін ынталандыруға бағытталған. 2017 жылы Сан-Хоакин шөлінде мекен орындарының жарамдылығын анықтау және жүріс-тұрыс индексін жүргізу үшін тұзақтар мен спутниктік суреттердің комбинациясы қолданылды. Ұялы үйінділер өте үлкен болғандықтан, әдетте бір тышқан мекендейді және біркелкі арақашықтықта орналасқандықтан, бұл әуеден суретке түсіру және Google Earth спутниктік суреттерін пайдалануға мүмкіндік берді. Бұл зерттеу болашақтағы басқару шешімдеріне назар аудару қажетті жоғары сапалы мекен орындарын анықтады.
In 1987, United States Fish and Wildlife classified the kangaroo rat as an endangered species, chiefly due to habitat loss. This species was declared endangered on both the federal and California state levels in the 1980s. It inhabits less than a mere 2% of its original range and can now be found only in isolated areas west of the San Joaquin Valley, including the Carrizo Plain, the Elkhorn Plain, and the Kettleman Hills. The giant kangaroo rat, like many other rodent species, lost much of its habitat as the Central Valley fell under agricultural use. Much information still needs to be obtained regarding their basic biology and compatibility with various land uses before clear directives can be made. Besides some projects currently underway in the Carrizo Plain National Monument, studies need to be conducted on populations whose range overlaps with private lands. Recovery of the giant kangaroo rat can be achieved when the three largest populations in eastern Kern County, Carrizo Plain Natural Area, and the Panoche Region along with the populations in the Kettleman Hills, San Juan Creek Valley and Cuyama Valley are protected and managed appropriately. In a unique case, a giant kangaroo rat population was found during the construction of the second track at Buttonwillow Raceway Park. The track design was modified and a protected habitat was created in the middle of the new track. Endangered Dipodomys ingens populations have become more dispersed and less numerous over time. This can have major side effects to the genetic diversity of the species. D. ingens populations only cover about 3% of the territory they historically occupied. Agricultural development has severely impacted the habitats of this rodent, and restricted it to several small isolated areas. Because of this, D. ingens is at risk for genetic drift and inbreeding within smaller populations. D. ingens lives in metapopulation structures due to their habitats being taken over by humans. They are divided into several small remnant populations that are unable to disperse over larger areas because of topographical limitations. This is a larger problem for northern subpopulations of than those in the south. D. ingens is believed to be polygynous (one male, multiple females) but a common ratio between male and female partners has not yet been found. The study showed that translocation was a successful method for increasing diversity and population size of D. ingens. In early 2013, a collaboration was set up between the Bitter Creek National Wildlife Refuge, CSU Stanislaus's Endangered Species Recovery Program, and the Endangered Species Recovery Program. This recovery plan established the Small Mammal Monitoring Project, focusing on adaptive management and promoting the growth of grasslands with low vegetation. In 2017, a combination of trapping and satellite imaging was used to determine habitat suitability and conduct and index of presence in the San Joaquin Desert. Since burrow mounds are fairly large, typically inhabited by one rat, and uniformly spaced apart, this made it possible to use aerial surveys and Google Earth satellite imagery. This study highlighted high quality habitat areas to focus on for future management decisions.