Кіріспе

Кенгуру тышқандары, кенгуру егесіштері және қалталы егесіштер тұқымдасына жататын сүтқоректілер туысы.

Кенгуру тышқандары – Солтүстік Американың құрғақ аймақтарына тән, көбінесе түнгі өмір салған шағын кеміргіштер. Олардың екі аяқты пішінінен осылай аталады. Олар әлдеқайда үлкен кенгуру сияқты секіреді, бірақ бұл қозғалыс тәсілін басқа кеміргіштер тобы сияқты (мысалы, диподидтер мен секіруші тышқандар) өздігінен дамытқан.

Сипаттама

Кенгуру егеуқұйрықтар – үлкен артқы аяқтары, кішкентай алдыңғы аяқтары және салыстырмалы түрде үлкен басы бар төрт немесе бес саусақты гетеромид кеміргіштер. Ересектердің салмағы әдетте… Кенгуру егеуқұйрықтардың құйрықтары денелері мен басдарынан ұзын болады. Кенгуру егеуқұйрықтардың тағы бір ерекшелігі – олардың тамақ сақтауға арналған, қалың түкті беткі қалталары. Кенгуру егеуқұйрықтардың түсі түрлеріне қарай қызғылт-сарыдан алып, қара сұрға дейін өзгереді. Сонымен қатар, ең үлкен түрлердің бірі – байрақты құйрықты кенгуру егеуқұйрықтың дене ұзындығы алты дюйм, ал құйрығының ұзындығы сегіз дюймды құрайды, және шамамен 9 футқа (2.75 м) дейін жетеді. Олар секундына 10 фут (10 км/сағ, 6 миль/сағ) жылдамдықпен қозғала алады. Олар секірістер арасында бағыттарын жылдам өзгерте алады. Олар жоғары температураға сезімтал және жаңбыр мен басқа да қолайсыз ауа-райы кезінде қуыстарында қалады. Олар саз, қиыршық тас және тау жыныстары бар тасты топырақтарды жақсы көреді, бұл топырақтар кейбір басқа түрлерге (мысалы, байрақты құйрықты кенгуру егеуқұйрықтарға) ұнайтын топырақтардан қаттырақ. Олар мұны метаболизм жылдамдығын төмендету арқылы іске асырады, бұл терісі мен тыныс алу жүйесі арқылы судың жоғалуын азайтады. Тері арқылы булану – судың негізгі жоғалу жолы. Мерриам кенгуру егеуқұйрықтары жеген тұқымдарының метаболизмінен суды жеткілікті мөлшерде алып, су ішуге мұқтаж болмайды. Керісінше, байрақты құйрықты кенгуру егеуқұйрықтары шашыраңқы бұталы шөл далалық жерлерде өмір сүруге бейімделген; олардың саны осы далалардың азаюына байланысты төмендеп барады. Бұл жерлер де құрғақ, бірақ Мерриам кенгуру егеуқұйрықтарына қарағанда оларда су көбірек болады.

Тамақ және жем-шөп жинау

Кенгуру егеуқұйрықтар негізінен тұқыммен қоректенеді. Энергия мен суды сақтау үшін олар салқын, құрғақ жерлерден – қуыстарынан аз ғана уақыт шығады. Сонымен қатар, қуыстарында көбірек уақыт өткізу оларды жыртқыштардан қорғайды. Кенгуру егеуқұйрықтарының әртүрлі түрлері бір-бірімен қатар өмір сүру үшін тұқымды сақтаудың әртүрлі стратегияларын қолдануы мүмкін, мысалы, туылған кенгуру егеуқұйрығы мен Мерриам кенгуру егеуқұйрығының қоныстану аймақтары үстіміздегідей келіп жатыр. Бұл бастапқыда тамақ көзіне жақын жерде жасалады, осылайша жинау жылдамдығы артады және саяхат шығындары азаяды, бірақ кейін басқа кеміргіштердің ұрлығын азайту үшін кеңірек таратылады. Олар кейбір тамақтану жағдайларында топтасады. Кенгуру егеуқұйрықтарының топтары – бұл жиынтықтар мен колониялар. Еркектер арасында сызықтық үстемдік иерархиясы бар сияқты, бірақ әйелдерде де осылай болатыны белгісіз. Құрғақшылық пен азық-түлік тапшылығы кезінде тек бірнеше аналық ғана көбейеді. Туылған кенгуру егеуқұйрықтары төбелерде жұптасады және табыстырақ еркектер бәсекелес еркектерді қуады. Кенгуру егеуқұйрықтарының жүктілік мерзімі 22–27 күнге созылады. Балалар қуыстағы жүнді ұяда туады. Олар соқыр және түксіз болып туады. Бірінші аптада жас Мерриам кенгуру егеуқұйрықтары жүріп, екінші немесе үшінші аптада артқы аяқтары жетіледі. Осы кезде жас балалар тәуелсіз болады. Туылған кенгуру егеуқұйрықтары 22–25 күн аралығында емделеді. Балалар аналық сақтау орындарында тағы 1–6 ай бойы қалады.