Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жазу стилі
Style of penmanship
Курсив (бір-біріне жалғасқан жазу деп те аталады) – әріптер ағыншақты, біріктіріліп жазылатын кез келген жазу стилі. Әдетте, мұндай жазу жылдамдық үшін қолданылады, бұл блок әріптерден өзгеше. Оның функционалдығы мен қазіргі қолданылуы тілдер мен аймақтар бойынша әртүрлі: көркем және ресми құжаттарда, сондай-ақ жеке хабарласуларда қолданылады. Ресми курсив көбінесе жалғасқан болады, ал еркін курсив – жалғаулар мен қаламды көтерудің үйлесімі. Жазу стилі "ілмекті", "итальяндық" немесе "жалғасқан" деп жіктеледі. Курсив әдісі көптеген әліпбилерде қолданылады, себебі қаламды сирек көтеру қажет және жазу жылдамдығын арттырады деген сенім бар. Алайда, осы сенімге қарамастан, күрделі немесе әшекейлі стильдерді жазу баяу болуы мүмкін. Кейбір әліпбилерде сөздің көптеген немесе барлық әріптері біріктіріліп, кейде сөзді бір күрделі сызыққа айналдырады. 2013 жылы бастауыш сынып оқушылары арасында жүргізілген зерттеуде олардың курсивпен жазу жылдамдығы баспа әріптерімен жазу жылдамдығымен бірдей екені анықталды, бала қай жазу түрін бірінші үйренгеніне қарамастан.
Cursive (also known as joined up writing) is any style of penmanship in which characters are written joined in a flowing manner, generally for the purpose of making writing faster, in contrast to block letters. It varies in functionality and modern day usage across languages and regions; being used both publicly in artistic and formal documents as well as in private communication. Formal cursive is generally joined, but casual cursive is a combination of joins and pen lifts. The writing style can be further divided as "looped", "italic", or "connected". The cursive method is used with many alphabets due to infrequent pen lifting and beliefs that it increases writing speed. Despite this belief, more elaborate or ornamental styles of writing can be slower to reproduce. In some alphabets, many or all letters in a word are connected, sometimes making a word one single complex stroke. A study of grade school children in 2013 discovered that the speed of their cursive writing is the same as their print writing, regardless of which handwriting the child had learned first.
Сипаттамалар
Курсив – тілдің символдары біріктіріліп немесе ағынша жазылатын жазу стилі, көбінесе жазу жылдамдығын арттыру үшін қолданылады. Бұл жазу стилі әріптерді бөлек жазатын "баспа әрпінен" ерекшеленеді, онда сөздердің әріптері бірікпейді және ағынша жазудың орнына римдік/готикалық әріптермен жазылады. Барлық курсивты көшірмелерде барлық әріптер біріктірілмейді; ресми курсив көбінесе біріктіріледі, бірақ жеңілдетілген курсив – біріктірулер мен қаламды көтерудің араласуы. Араб, сирия, латын және кириллица әліпбилерінде сөздің көптеген немесе барлық әріптері байланысқан (кейбіреулері байланыспауы керек), кейде сөзді бір күрделі сызыққа айналдырады. Еврей және рим курсивінде әріптер бірікпейді. Махараштрада маратхи тілін жазу үшін «Моди» деп аталатын курсивты әліпби қолданылған.
Cursive is a style of penmanship in which the symbols of the language are written in a conjoined and/or flowing manner, generally for the purpose of making writing faster. This writing style is distinct from "print script" using block letters, in which the letters of a word are unconnected and in Roman/Gothic letterform rather than joined up script. Not all cursive copybooks join all letters; formal cursive is generally joined, but casual cursive is a combination of joins and pen lifts. In the Arabic, Syriac, Latin, and Cyrillic alphabets, many or all letters in a word are connected (while others must not), sometimes making a word one single complex stroke. In Hebrew cursive and Roman cursive, the letters are not connected. In Maharashtra, there was a cursive alphabet, known as the 'Modi' script, used to write the Marathi language.
Байлау
Лигатура – әрпін бір-бірімен сызықтар арқылы жалғап жазу, сонда қаламды немесе қарындашты әр әріптің арасында көтермей жазуға болады. Көбінесе әріптерді байланысты жеңілдету үшін оларды иінді етіп жазады. Көпте қолданылатын басылған грек мәтіндеріндегі қазіргі кіші әріптер "курсив" деп аталады (унциалдан өзгеше), бірақ әріптер бірікпейді.
Ligature is writing the letters of words with lines connecting the letters so that one does not have to pick up the pen or pencil between letters. Commonly some of the letters are written in a looped manner to facilitate the connections. In common printed Greek texts, the modern small letter fonts are called "cursive" (as opposed to uncial) though the letters do not connect.
Бұрандалы
Шымыр жазудағы кейбір жоғары және төмен созылатын әріптерде жалғастыруға мүмкіндік беретін ілмектер болады. Ағылшын тілінде "курсив" дегенде көбінесе осыны айтады.
In looped cursive penmanship, some ascenders and descenders have loops which provide for joins. This is generally what people refer to when they say "cursive" in the context of English.
Италикалық
Курсивті курсив жазуы – канцеляриялық курсивтен шыққан – циклсыз жалғауларды пайдаланады, және барлық әріптер біріктірілмейді. Курсивті жазуда g, j, q немесе y әріптерінен жалғаулар жасалмайды, сондай-ақ бірнеше жалғауларға кеңес берілмейді. Курсивті жазу 15 ғасырдағы итальяндық Ренессанс кезеңінде танымал болды. "Курсив" термині қолжазбаға қатысты, оны компьютердегі курсивті әріптермен шатастыруға болмайды. Ренессанс дәуіріндегі қолжазбадағы көптеген, бірақ барлық емес, әріптер біріктірілді, сияқты бүгінде курсивті жазуда да көпшілігі біріктіріледі.
Cursive italic penmanship—derived from chancery cursive—uses non looped joins, and not all letters are joined. In italic cursive, there are no joins from g, j, q, or y, and a few other joins are discouraged. Italic penmanship became popular in the 15th century Italian Renaissance. The term "italic" as it relates to handwriting is not to be confused with italic typed letters. Many, but not all, letters in the handwriting of the Renaissance were joined, as most are today in cursive italic.
Отбасы
Курсив әдісінің пайда болуы жазу жылдамдығының практикалық артықшылықтарымен және қаламның мүмкіндіктерін ескере отырып, қаламды жиі көтермеу қажеттігімен байланысты. Қаламдар нәзік, оңай сынып, дұрыс қолданбаса, сия шашырап кетеді. Сонымен қатар, олардың сиясы қазіргі заманғы жазу құралдарына қарағанда тез бітіп қалады. Темір қаламдар қаламдардан кейін пайда болды, олар мықтырақ болғанмен, әлі де кейбір шектеулері болды. Құжаттың авторлығын анықтау (қолтаңбаны қараңыз) машина шрифтінен өзгеше фактор болды. Сондай-ақ, курсивтің танымал болуының себебі жазу құралын қағаздан сирек көтеру болды. "Курсив" термині орта француз тіліндегі "cursif" сөзінен, ал ол ортағасырлық латын тіліндегі "cursivus" сөзінен шыққан, бұл сөздің мағынасы – "ағынмен жазу". Бұл термин латын тіліндегі "currere" ("ағып тұру, жылдамдату") сөзінен туындаған. 2010 жылдарға қарай курсивтің қолданылуы төмендегендей болса да, 2019 жылдан бастап оның қайта қолданысқа енгені байқалды.
The origins of the cursive method are associated with the practical advantages of writing speed and infrequent pen lifting to accommodate the limitations of the quill. Quills are fragile, easily broken, and will spatter unless used properly. They also run out of ink faster than most contemporary writing utensils. Steel dip pens followed quills; they were sturdier, but still had some limitations. The individuality of the provenance of a document (see Signature) was a factor also, as opposed to machine font. Cursive was also favoured because the writing tool was rarely taken off the paper. The term cursive derives from Middle French cursif from Medieval Latin cursivus, which literally means 'running'. This term in turn derives from Latin currere ('to run, hasten'). Although by the 2010s, the use of cursive appeared to be on the decline, as of 2019 it seemed to be coming back into use.
Маратхи тілі
Моди – маратхи тілінде жазу үшін қолданылатын, деванагари жазуынан туындаған деп есептелетін қаріп. Ол 20-ғасырға дейін деванагаримен қатар бизнес және әкімшілік істерде жылдам жазу үшін қолданылды. Деванагаридің Балбодх түрінің маратхи тілі үшін стандартты жазу жүйесі ретінде қабылдануына байланысты, Моди 20-ғасырдың ортасына қарай қолданыстан шығып қалды. Содан бері осы қаріпті қайта жаңғыртуға әрекеттер жасалып келеді. Бұл қаріптің ерекшелігі – әріптердің алдынан бас сызығының жазылуы, бұл жолдармен жазу үшін «қалыпталған бет» құруға мүмкіндік береді. Оның жазуды жеңілдететін бірнеше ерекшеліктері бар, сондықтан бір әріптен екіншісіне өту кезінде қаламды сияға батыру үшін қағаздан көтеру азаяды. Кейбір әріптер деванагаридегі әріптерінің «үзілген» нұсқалары болып табылады. Көптеген әріптердің пішіні дөңгелек келеді. Ұзын 'ī' (ई) және қысқа 'u' (उ) әріптері тиісінше қысқа 'i' (इ) және ұзын 'ū' (ऊ) әріптерінің орнына қолданылады. Курсивті жазу нормандық жаулап алудан бұрын ағылшын тілінде қолданылған. Англосаксон харталарында көне ағылшын тілінде курсивпен жазылған шекаралық шарттар жиі кездеседі. 16-ғасырдың басынан бастап Англияда жеке хаттар мен ресми құжаттар үшін кеңінен қолданылған «хатшы қолы» деп аталатын курсивті жазу стилі болған. Курсивті қолжазба 17-ғасырдан бастап қазіргі түріне жақындады, бірақ Англияның өзінде де, Британ империясының басқа жерлерінде де оның қолданылуы біркелкі немесе стандартталмаған. 17-ғасырдың басындағы ағылшын отарларында Уильям Брэдфордтың қолжазбасындағы әріптердің көпшілігі анық бөлінген, бірақ кейбіреулері курсивті жазу сияқты біріктірілген. Англияда Эдвард Кокер француздық ронда стилін енгізе бастады, содан кейін оны Джон Айерс және Уильям Бансон 17-18 ғасырларда Британ империясының барлық аймақтарында дамытып, кеңінен танымал етті.
Modi is a cursive script used to write Marathi that is thought to be derived from the Devanagari script. It was used alongside Devanagari until the 20th century as a shorthand script for quick writing in business and administration. Due to the promotion of the Balbodh variant of Devanagari as the standard writing system for Marathi, Modi largely fell out of use by the mid 20th century. Since then there have been attempts to revive this script. A distinctive feature of this script is that the head stroke is written before the letters, in order to produce a "ruled page" for writing in lines. It has several characteristics that facilitate writing so that moving from one character to the next minimises lifting the pen from the paper for dipping in ink. Some characters are "broken" versions of their Devanagari counterparts. Many characters are more circular in shape. The long 'ī' (ई) and short 'u' (उ) are used in place of the short 'i' (इ) and long 'ū' (ऊ) respectively.]] Cursive writing was used in English before the Norman conquest. Anglo Saxon charters typically include a boundary clause written in Old English in a cursive script. A cursive handwriting style—secretary hand—was widely used for both personal correspondence and official documents in England from early in the 16th century. Cursive handwriting developed into something approximating its current form from the 17th century, but its use was neither uniform, nor standardized either in England itself or elsewhere in the British Empire. In the English colonies of the early 17th century, most of the letters are clearly separated in the handwriting of William Bradford, though a few were joined as in a cursive hand. In England itself, Edward Cocker had begun to introduce a version of the French ronde style, which was then further developed and popularized throughout the British Empire in the 17th and 18th centuries as round hand by John Ayers and William Banson.
18-19 ғасырлардағы дамуы
Америка колонияларында, Ұлыбритания Корольдігінен тәуелсіздік алу алдында, Томас Джефферсон АҚШ Тәуелсіздік декларациясын жазу кезінде көптеген, бірақ барлық әріптерді жалғастырмағаны байқалды. Бірақ бірнеше күннен кейін Тимоти Маталек Декларацияның түсіндірілімдік нұсқасын толыққанды жалғастырылған, ағымдық қолмен кәсіби түрде қайта жазды. 87 жыл өткен соң, 19 ғасырдың ортасында, Авраам Линкольн Геттисбург сөздерін бүгінде орынсыз көрінбейтін ағымдық жазумен жазды. Осы ағымдық жазудың бұрын да, қазір де барлық әріптерін бір сөз ішінде жалғастырмаған түрлері болды. 18 және 19 ғасырлардағы Британ империясында да, АҚШ-та да, теріске жазу машинасы ойда келгенге дейін, мамандар хат-хабарларын ағымдық жазумен жазды. Бұл "әдемі қол" деп аталды, яғни жазу жақсы көрінетін, ал фирмалар өз қызметкерлерінің барлығын дәл сол жазумен жазуға оқытты. Әйелдердің қолжазуының ерекшеліктері ерлерден айқын түрде ерекшеленсе де, жалпы пішіндері тез өзгермеді. 19 ғасырдың ортасында көптеген балаларға заманауи ағымдық жазуды үйретті; АҚШ-та бұл әдетте екінші немесе үшінші сыныпта (шамамен жетіден тоғыз жасқа дейін) орын алды. 20 ғасырдың ортасына жақындағанда, ағымдық жазуда аз ғана жеңілдетулер енгізілді. 1960 жылдардан кейін, 1930 жылдары Пол Стандарт бастаған, иілген ағымдық жазуды ильик ағымдық жазумен алмастыру қозғалысы қайта жанданды. Бұл ағымдық жазуды оқытудың қажеттіліктен артық қиын екендігі туралы талаптармен негізделді; дәстүрлі (иілген) ағымдық жазудың қажеті жоқ және ильик ағымдық жазумен жазу оңайырақ. Осының нәтижесінде Гетти Дубай Ильик және Барховский ағылшынша қолжазбасы сияқты ағымдық ильик жазудың әртүрлі жаңа түрлері пайда болды. 21 ғасырда сақталған кейбір ағымдық жазу стилдері - Спенсериан, Палмер әдісі, Д'Ниллиан және Занер Блозер жазуы.
In the American colonies, on the eve of their independence from the Kingdom of Great Britain, it is notable that Thomas Jefferson joined most, but not all the letters when drafting the United States Declaration of Independence. However, a few days later, Timothy Matlack professionally re wrote the presentation copy of the Declaration in a fully joined, cursive hand. Eighty seven years later, in the middle of the 19th century, Abraham Lincoln drafted the Gettysburg Address in a cursive hand that would not look out of place today. Not all such cursive, then or now, joined all of the letters within a word. In both the British Empire and the United States in the 18th and 19th centuries, before the typewriter, professionals used cursive for their correspondence. This was called a "fair hand", meaning it looked good, and firms trained all their clerks to write in exactly the same script. Although women's handwriting had noticeably different particulars from men's, the general forms were not prone to rapid change. In the mid 19th century, most children were taught the contemporary cursive; in the United States, this usually occurred in second or third grade (around ages seven to nine). Few simplifications appeared as the middle of the 20th century approached. After the 1960s, a movement originally begun by Paul Standard in the 1930s to replace looped cursive with cursive italic penmanship resurfaced. It was motivated by the claim that cursive instruction was more difficult than it needed to be; that conventional (looped) cursive was unnecessary, and it was easier to write in cursive italic. Because of this, various new forms of cursive italic appeared, including Getty Dubay Italic, and Barchowsky Fluent Handwriting. In the 21st century, some of the surviving cursive writing styles are Spencerian, Palmer Method, D'Nealian, and Zaner Bloser script.
АҚШ-та ағылшын қарпімен жазудың құлдырауы
Қолжазбаның құлдырауына себеп болған жаңа технологияның алғашқы түрлерінің бірі – 1888 жылы Джон Лауд патент алған шарлы қалам болды. Ласло мен Дьёрдь Биро аға-інілері шарлы қаламды одан әрі жетілдіріп, дизайнын өзгертіп, тез кептіретін басқа сия қолданды. Бұрынғы қаламдардан өзгеше, бұл жаңа өнертабыс сияның қалтануын болдырмады және соншалықты ұқыпты жазуды қажет етпеді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін шарлы қалам көптеп өндіріліп, арзан бағада сатылды, бұл адамдардың жазу әдетін өзгертті. Уақыт өте келе, қаріппен жазуға назар аудару азайды, содан кейін телефон, компьютер және пернетақта сияқты басқа технологиялардың да әсеріне түсті. Қаріптің қолданылуы 21-ші ғасырда төмендеді, себебі ол енді қажетті деп есептелмейді. Ферфакс округіндегі (Вирджиния штаты) ең ірі мұғалімдер одағы – Ферфакс білім беру қауымдастығы қаріпті «өліп бара жатқан өнер» деп атады. 2006 жылы АҚШ университетіне қабылдау емтиханы SAT-та студенттердің тек 15 пайызы ғана эссе жауаптарын қаріппен жазды. Дегенмен, студенттер стандартты емтихандарда қаріпті қолданудан тартынған болуы мүмкін, өйткені жауаптарын оқу қиын болса, оларға төмен баға қойылады, ал кейбір тексерушілер қаріпті оқуда қиындыққа тап болуы мүмкін. Бірақ 2007 жылы АҚШ-тың барлық 50 штатындағы бірінші-үшінші сынып мұғалімдерінің арасында жүргізілген сауалнамада жауап берушілердің 90 пайызы мектептерінде қаріпті жазуды оқыту міндетті екенін айтты, ал 2008 жылы өткізілген жалғасты сауалнамада бастауыш сынып мұғалімдерінің қолжазбаны оқыту бойынша формальды дайындығы жоқ екені анықталды; тек 12 пайызы оны қалай оқытуға қатысты курсқа қатысқандарын хабарлады. 2012 жылы АҚШ-тың Индиана және Гавайи штаттары мектептерінде қаріпті жазуды оқыту міндетті емес (бірақ оған рұқсат етіледі) екенін және оның орнына «пернетақта шеберлігін» оқыту міндетті екенін жариялады. 2009 жылы ұсынылған және 2011 жылдың шілдесіне 44 штат қабылдаған жалпы мемлекеттік білім беру стандарттарында (оларға қаріпті оқыту кірмейді) оларды қаріппен толықтыру мәселесі талқыланды.
One of the earliest forms of new technology that caused the decline of handwriting was the invention of the ballpoint pen, patented in 1888 by John Loud. Two brothers, László and György Bíró, further developed the ballpoint pen by changing the design and using different ink that dried quickly. Unlike older pen designs, this new invention guaranteed that the ink would not smudge and did not require such careful penmanship. After World War II, the ballpoint pen was mass produced and sold cheaply, changing how people wrote. Over time, the emphasis on using cursive declined slowly, and was later impacted by other technologies such as the phone, computer, and keyboard. Cursive has been in decline throughout the 21st century because it is no longer perceived as necessary. The Fairfax Education Association, the largest teachers' union in Fairfax County, Virginia, has called cursive a "dying art". On the 2006 SAT, an American university matriculation exam, only 15 percent of the students wrote their essay answers in cursive. However, students might be discouraged from using cursive on standardized tests because they will receive lower marks if their answers are hard to read, and some graders may have difficulties reading cursive. Nevertheless, in 2007, a survey of 200 teachers of first through third grades in all 50 American states, 90 percent of respondents said their schools required the teaching of cursive, but a nationwide survey in 2008 found elementary school teachers lacking formal training in teaching handwriting; only 12 percent reported having taken a course in how to teach it. In 2012, the American states of Indiana and Hawaii announced that their schools would no longer be required to teach cursive (but will still be permitted to), and instead will be required to teach "keyboard proficiency". Nationwide Common Core State Standards (which do not include instruction in cursive) were proposed in 2009 and had been adopted by 44 states as of July 2011 all of which have debated whether to augment them with cursive.
Сақтау жұмыстары мен оқу қабілеті төмендерге әсері
Көптеген тарихи құжаттар, мысалы, АҚШ Конституциясы, қалампырмен (курсивпен) жазылған. Кейбіреулер қалампырды оқи алмау адамның мұндай құжаттарды түпнұсқалық форматында толыққанды бағалай алуына кедергі келтіреді деп санайды. Қалампырды қолданудың күнделікті өмірде азаюына қарамастан, ол АҚШ-тағы кейбір мектептердің оқу бағдарламасына қайта енгізілуде. Калифорния штаты 2023 жылы қалампырмен жазу туралы заң қабылдады, бұл 2013 және 2023 жылдар аралығындағы штаттық заңнама толқынына қосылды, ол бастауыш білім беруде қалампырмен жазуды міндеттейді. Айдахо, Канзас, Массачусетс, Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина, Нью-Джерси және Теннесси сияқты басқа штаттар қалампырмен жазудың сақталуын қамтамасыз ету мақсатындағы «Негіздерге оралу» бағдарламасының аясында мектептерде қалампырды жазуды міндетті еткен. Иллинойс штатында 5-сыныптан бастап 2018–2019 оқу жылынан қалампырды оқу міндетті. Кейбіреулер қалампырды мектептерде оқытудың қажеті жоқ деп есептейді және "1960 жылдары қалампырды оқыту білімдік негіз емес, қалау бойынша енгізілген; Гавайи мен Индиана штаттары қалампырды оқытуды 'пернетақтамен жұмыс ілу дағдысымен' алмастырды, ал 44 штат осыған ұқсас шараларды қарастыруда". Мария Монтессори түзу сызықтармен жазуға қарағанда қисық сызықтармен жазудың оңайырақ екенін және балалардың алдымен қалампырды үйренуіне кеңес берген. Дислексиясы бар оқушылар, олардың миы дыбыстар мен әріптердің үйлесімдерін тиімді байланыстыра алмауына байланысты оқуда қиындықтарға тап болатын, қалампырдың мәтінді түсіну процесіне көмектесетінін анықтады, себебі ол қол-көз үйлестіруін, ұсақ моторика дағдыларын және басқа да ми мен жад функцияларын біріктіреді. Дегенмен, дисграфиясы бар оқушылар қалампырға қойылатын талаптардан нашар қызмет көруі немесе айтарлықтай қиындықтарға тап болуы мүмкін.
Many historical documents, such as the United States Constitution, are written in cursive—some argue the inability to read cursive therefore precludes one from being able to fully appreciate such documents in their original format. Despite the decline in the day to day use of cursive, it is being reintroduced to the curriculum of some schools in the United States. California passed cursive handwriting legislation in 2023, adding to a wave of state legislation between 2013 and 2023 that requires the incorporation of cursive handwriting into elementary education. Other states such as Idaho, Kansas, Massachusetts, North Carolina, South Carolina, New Jersey, and Tennessee had already mandated cursive in schools as a part of the Back to Basics program designed to maintain the integrity of cursive handwriting. Cursive instruction is required by grade 5 in Illinois, starting with the 2018–2019 school year. Some argue that cursive is not worth teaching in schools and "in the 1960s cursive was implemented because of preference and not an educational basis; Hawaii and Indiana have replaced cursive instruction with 'keyboard proficiency' and 44 other states are currently weighing similar measures." Maria Montessori argued that writing with straight lines is more difficult than writing with curved lines and children would benefit from learning cursive first. Students with dyslexia, who have difficulty learning to read because their brains have difficulty associating sounds and letter combinations efficiently, have found that cursive can help them with the decoding process because it integrates hand eye coordination, fine motor skills and other brain and memory functions. However, students with dysgraphia may be badly served, or even substantially hindered, by demands for cursive.
Неміс тілі
19 ғасырға дейін неміс тілінде Куррент (неміс жазуы деп те аталады) қолданылды. Куррент ғана емес, қазіргі заманғы курсивпен (ағылшын курсивімен бірдей) бірге қолданылды. Жазушылар екі стильді де пайдаланды: мәтіннің орны, мазмұны және контексті қай стильді қолдану керектігін анықтады. Курренттің ізбасары – Sütterlin 1911-1941 жылдары нацистік партия оны және оның баспа нұсқасы Фрактұрды тыйым салғанға дейін кеңінен қолданылды. Sütterlin-мен өскен неміс тілділер соғыстан кейін де оны қолдана берді. Бүгінде неміс мектептерінде үш түрлі курсив жазу стилі оқытылады: 1953 жылы енгізілген тік стиль, 1968 жылғы тік стиль және Vereinfachte Ausgangsschrift (1969). Неміс бастауыш сынып мұғалімдерінің ұлттық бірлестігі Гамбург мектептерінде қолданылатын жазудың қарапайым түрі – Grundschrift-ке ауысуды ұсынды.
Up to the 19th century, Kurrent (also known as German cursive) was used in German language longhand. Kurrent was not used exclusively, but rather in parallel to modern cursive (which is the same as English cursive). Writers used both cursive styles: location, contents and context of the text determined which style to use. A successor of Kurrent, Sütterlin, was widely used in the period 1911–1941 until the Nazi Party banned it and its printed equivalent Fraktur. German speakers brought up with Sütterlin continued to use it well into the post war period. Today, three different styles of cursive writing are taught in German schools, the vertical align=sup (introduced in 1953), the vertical align=sup (1968), and the Vereinfachte Ausgangsschrift (1969). The German National Primary Schoolteachers' Union has proposed replacing all three with Grundschrift, a simplified form of non cursive handwriting adopted by Hamburg schools.
Ресей
Қазіргі орыс тілін қолмен жазу кезінде орыс курсивті кириллицасы қолданылады (блок әріптердің орнына). Латын әріптерінің кейбіреулері ұқсас болғанымен, олардың көпшілігі басқа да дыбыстарды көрсетеді. Орыс тіліндегі қолжазбалардың басым бөлігі, әсіресе жеке хаттар мен мектептік жұмыстарда, орыс әліпбиінің (кириллица) курсивті түрін пайдаланады, алайда жеке жазбаларда блок әріптерін қолдану артып келеді. Орыс мектептеріндегі балалардың көпшілігі 1-сыныпта осы орыс жазуымен жазуды үйренеді.
The Russian Cursive Cyrillic alphabet is used (instead of the block letters) when handwriting the modern Russian language. While several letters resemble Latin counterparts, many of them represent different sounds. Most handwritten Russian, especially personal letters and schoolwork, uses the cursive Russian (Cyrillic) alphabet, although use of block letters in private writing has been rising. Most children in Russian schools are taught in the 1st grade how to write using this Russian script.
Қытай
Қытай таңбаларының жазу тәсілдері каллиграфияда қолданылады; "ағын жазу" – жартылай жазу тәсілі, ал "дөңгелек жазу" (бұрмалау салдарынан қате түрде "шөп жазу" деп аталады) – жазу тәсілі. Бұл жазудың ағын сипаты батыс тілдеріндегі байланысты жазу сияқты таңбалар арасындағы байланыстарға емес, бір таңба ішіндегі сызықтардың қалыптасуы мен жалғасуына көбірек қатысты. Ханзиде және одан туындаған жапон канжи таңбаларында мұндай байланыстар сирек кездеседі, себебі оларды жазушы әдетте жақсы бөліп жазады.
Cursive forms of Chinese characters are used in calligraphy; "running script" is the semi cursive form and "rough script" (mistakenly called "grass script" due to literal misinterpretation) is the cursive. The running aspect of this script has more to do with the formation and connectedness of strokes within an individual character than with connections between characters as in Western connected cursive. The latter are rare in hanzi and in the derived Japanese kanji characters which are usually well separated by the writer.