Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Массачусетс штатындағы тарихи зират.
Historic cemetery in Massachusetts
Бұл зират тарихи маңызымен де, дендропарк ретіндегі рөлімен де маңызды. Ол Уотертаун қаласының ең үлкен біртұтас ашық кеңістігі болып табылады және Кембридж қаласына қарай шығысқа қарай созылып, Кембридж қалалық зираты мен Құмды жағалау зиратымен шектеседі. 2003 жылы ол 19 ғасырдағы зираттарды дамытудағы алғашқы рөлі үшін Ұлттық тарихи ескерткіштер ауданы деп жарияланды.
The cemetery is important both for its historical aspects and for its role as an arboretum. It is Watertown's largest contiguous open space and extends into Cambridge to the east, adjacent to the Cambridge City Cemetery and Sand Banks Cemetery. It was designated a National Historic Landmark District in 2003 for its pioneering role in 19th century cemetery development.
Тарих
Маунт-Оберн қорымы орналасқан жер бастапқыда Стоунның фермасы деп аталған, бірақ жергілікті тұрғындар оны 1770 жылы Оливер Голдсмиттің «Жалпы қала» поэмасынан кейін «Сұңайлы Оберн» деп атаған. Ол келесі үш онжылдықта көптеген үлгілердің бастауы болды. Гарри Уиллс оны президент Линкольннің Геттисбург сөздеріне маңызды алғышарт ретінде қарастырады. Бұл зират американдық қоғамдық саябақтар мен бақтар қозғалысының бастауы деп есептеледі. Ол Лорел Хилл қорымы (Филадельфия, 1836), Маунт Хоуп қорымы (Бангор, Мэн, 1834), Американың алғашқы муниципалды ауылдық қорымы; Грин Вуд қорымы (Бруклин, 1838), Грин Маунт қорымы (Балтимор, Мэриленд, 1839), Маунт Хоуп қорымы (Рочестер, Нью-Йорк, 1838), Лоуэлл қорымы (Лоуэлл, Массачусетс, 1841), Аллегени қорымы (Питтсбург, 1844), Олбани ауылдық қорымы (Менэндс, Нью-Йорк, 1844), Свон Пойнт қорымы (Провиденс, Род-Айленд, 1846), Спринг Гроув қорымы (Синциннати, 1844) және Forest Hills қорымы (Джамайка Плейн, 1848), сондай-ақ Сиракустағы Оквуд қорымы, Нью-Йорк сияқты басқа да қала маңындағы американдық зираттардың стилін анықтады. Оны Капабиллити Браунның ағылшын пейзаж бақтары мен Нью-Йорктегі Фредерик Лоу Олмстедтің Орталық паркі (1850 жылдар) арасындағы байланыс деп санауға болады. Маунт-Оберн американдықтардың ауылдық зираттарға деген қызығушылығы күшті болған кезде құрылды. 1840 жылдары Маунт-Оберн Ниагара шарлауы мен Вернон тауымен бірге елдегі ең танымал туристік орындардың бірі саналды. 16 жасар Эмили Дикинсон 1846 жылы жазған хатында Маунт-Обернге сапары туралы айтқан. Тек 1848 жылы ғана 60 мың адам бұл зиратқа келді. 1870 жылы зираттың қамқоршылары қосымша кеңістік қажеттігін сезініп, Маунт-Оберн көшесінің ар жағындағы жерді сатып алып, қабылдау үйін салды. Бұл ғимарат 1890 жылдары басты қақпаға жақын орналасқан Стори капелі мен Әкімшілік ғимаратымен ауыстырылды. Зираттың тарихи, көркем және бау-бақшалық ерекшеліктері бойынша экскурсиялар ұйымдастырылады. Маунт-Обернде 5500-ден астам ағаш бар, олардың 700-ге жуығы түрлері мен сорттары әртүрлі. Мыңдаған жақсы күтім көрген бұталар мен шөптесін өсімдіктер зираттың төбелерінде, көлдерінде, орманды жерлерінде және ашық алаптарында өседі. Зиратта 17 шақырымнан астам жол мен көптеген жолдар бар. Ландшафтты безендіру стилі Виктория дәуіріндегі егістіктерден қазіргі заманғы бақтарға дейін, табиғи орманнан сәндік бақтарға дейін, әсем ағаштар арқылы көрінетін кеңістіктерден тар, жабық орындарға дейін әртүрлі. Көптеген ағаштардың, бұталардың және шөптесін өсімдіктердің ғылыми және халықтық атаулары бар ботаникалық таңбалары бар. Бұл зират 2005 жылғы PBS деректі фильмінде де көрсетілген.
The land that became Mount Auburn Cemetery was originally named Stone's Farm, though locals referred to it as "Sweet Auburn" after the 1770 poem "The Deserted Village" by Oliver Goldsmith. set the model for many more addresses in the following three decades. Garry Wills focuses on it as an important precursor to President Lincoln's Gettysburg Address. The cemetery is credited as the beginning of the American public parks and gardens movement. It set the style for other suburban American cemeteries such as Laurel Hill Cemetery (Philadelphia, 1836), Mount Hope Cemetery (Bangor, Maine, 1834), America's first municipal rural cemetery; Green Wood Cemetery (Brooklyn, 1838), The Green Mount Cemetery (Baltimore, Maryland, 1839) Mount Hope Cemetery (Rochester, NY, 1838), Lowell Cemetery (Lowell, Massachusetts, 1841), Allegheny Cemetery (Pittsburgh, 1844), Albany Rural Cemetery (Menands, New York, 1844), Swan Point Cemetery (Providence, Rhode Island 1846), Spring Grove Cemetery (Cincinnati, 1844), and Forest Hills Cemetery (Jamaica Plain, 1848) as well as Oakwood Cemetery in Syracuse, New York. It can be considered the link between Capability Brown's English landscape gardens and Frederick Law Olmsted's Central Park in New York (1850s). Mount Auburn was established at a time when Americans had a sentimental interest in rural cemeteries. In the 1840s, Mount Auburn was considered one of the most popular tourist destinations in the nation, along with Niagara Falls and Mount Vernon. A 16 year old Emily Dickinson wrote about her visit to Mount Auburn in a letter in 1846. 60,000 people visited the cemetery in 1848 alone. In 1870 the cemetery trustees, feeling the need for additional function space, purchased land across Mount Auburn Street and constructed a reception house. This building was supplanted in the 1890s by the construction of the Story Chapel and Administration Building, adjacent to the main gate. Guided tours of the cemetery's historic, artistic, and horticultural points of interest are available. Mount Auburn's collection of over 5,500 trees includes nearly 700 species and varieties. Thousands of very well kept shrubs and herbaceous plants weave through the cemetery's hills, ponds, woodlands, and clearings. The cemetery contains more than 10 miles (17 km) of roads and many paths. Landscaping styles range from Victorian era plantings to contemporary gardens, from natural woodlands to formal ornamental gardens, and from sweeping vistas through majestic trees to small enclosed spaces. Many trees, shrubs, and herbaceous plants are tagged with botanic labels containing their scientific and common names. The cemetery was among those profiled in the 2005 PBS documentary A Cemetery Special.