Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орган трансплантациясының түрі
Type of organ transplantation
Техника
Трансплантациядан бұрын бауырды қолдау терапиясы қажет болуы мүмкін (трансплантацияға дейінгі көпір). Бауыр диализі немесе жасанды бауырды қолдау сияқты жасанды бауырды қолдау концепциялары қазіргі уақытта клиникалық және преклиникалық зерттеулерден өтуде. Көбінесе барлық бауыр трансплантациясы ортотоптық жолмен жасалады, яғни, туа пайда болған бауыр алынып, жаңа бауыр дәл сол анатомиялық орынға орналастырылады. Трансплантация операциясын гепатектомия (бауырды алу) кезеңі, анептик (бауырсыз) кезеңі және имплантациядан кейінгі кезең деп бөлуге болады. Операция жоғарғы абдоминальды аймақта үлкен тілік арқылы жасалады. Гепатектомия бауырдың барлық байламдық тіркелістерін, сондай-ақ жалпы өт жолын, бауыр артериясын, бауыр венасын және порталық венаны бөлуді қамтиды. Көбінесе, төменгі қуысарттың ретрогепатикалық бөлігі бауырмен бірге алынады, бірақ баламалы техника қабылдаушының қуысартын сақтайды ("piggyback" техникасы). Алотрансплантациялық бауырды имплантациялауға дейін донордың бауырындағы қан UW (Viaspan) немесе HTK сияқты мұздай суытылған органды сақтау ерітіндісімен алмастырылады. Имплантация төменгі қуысарт, порталық вена және бауыр артериясының анастомоздарын (қосылыстарын) жасауды қамтиды. Жаңа бауырға қан ағысы қалпына келгеннен кейін, өт жолы (өт жолы) анастомозы қабылдаушының өзінің өт жолына немесе жіңішке ішекке жасалады. Операция әдетте бес-алты сағатқа созылады, бірақ операцияның қиындығына және хирургтың тәжірибесіне байланысты уақыты ұзаруы немесе қысқаруы мүмкін. Бауыр трансплантациясының көп бөлігі ересектерге трансплантация үшін тірі донордан алынған толық бауырды пайдаланады. Педиатриялық бауыр трансплантациясындағы маңызды жетістік – азайтылған мөлшердегі бауыр трансплантациясын жасау, онда ересек бауырының бөлігі нәрестеге немесе кішкентай балаға ауыстырылады. Бұл саланың одан әрі дамуына екі қабылдаушыға бір бауырды трансплантациялау және тірі донордың бауырын трансплантациялау кірді, онда сау адамның бауырының бөлігі алынып, аллотрансплантация ретінде қолданылады. Педиатриялық қабылдаушыларға тірі донордың бауырын трансплантациялау кезінде бауырдың шамамен 20% - ы алынады (Куано сегменттері 2 және 3). Бауыр трансплантациясының одан әрі дамуы ісік бар бауырдың бөлігін ғана алып тастауды қамтиды, ал ісіксіз бөлігі қабылдаушыда қалады. Бұл жазылу процесін жеделдетеді және науқастың ауруханада болу уақытын 5-7 күнге дейін қысқартады. Бауыр ісігін радиожиілікті абляциялау бауыр трансплантациясын күту кезінде көпір ретінде қолданылуы мүмкін.
Before transplantation, liver support therapy might be indicated (bridging to transplantation). Artificial liver support like liver dialysis or bioartificial liver support concepts are currently under preclinical and clinical evaluation. Virtually all liver transplants are done in an orthotopic fashion; that is, the native liver is removed and the new liver is placed in the same anatomic location. The transplant operation can be conceptualized as consisting of the hepatectomy (liver removal) phase, the anhepatic (no liver) phase, and the postimplantation phase. The operation is done through a large incision in the upper abdomen. The hepatectomy involves division of all ligamentous attachments to the liver, as well as the common bile duct, hepatic artery, hepatic vein and portal vein. Usually, the retrohepatic portion of the inferior vena cava is removed along with the liver, although an alternative technique preserves the recipient's vena cava ("piggyback" technique). The donor's blood in the liver will be replaced by an ice cold organ storage solution, such as UW (Viaspan) or HTK, until the allograft liver is implanted. Implantation involves anastomoses (connections) of the inferior vena cava, portal vein, and hepatic artery. After blood flow is restored to the new liver, the biliary (bile duct) anastomosis is constructed, either to the recipient's own bile duct or to the small intestine. The surgery usually takes between five and six hours, but may be longer or shorter due to the difficulty of the operation and the experience of the surgeon. The large majority of liver transplants use the entire liver from a non living donor for the transplant, particularly for adult recipients. A major advance in pediatric liver transplantation was the development of reduced size liver transplantation, in which a portion of an adult liver is used for an infant or small child. Further developments in this area included split liver transplantation, in which one liver is used for transplants for two recipients, and living donor liver transplantation, in which a portion of a healthy person's liver is removed and used as the allograft. Living donor liver transplantation for pediatric recipients involves removal of approximately 20% of the liver (Couinaud segments 2 and 3). Further advance in liver transplant involves only resection of the lobe of the liver involved in tumors and the tumor free lobe remains within the recipient. This speeds up the recovery and the patient stay in the hospital quickly shortens to within 5–7 days. Radiofrequency ablation of the liver tumor can be used as a bridge while awaiting liver transplantation.
Салқындату
Донордан алынғаннан бастап, реципиентке трансплантацияланғанға дейін, аллотрансплантацияланған бауыр төмен температурада сақталатын консервілік ерітіндіде сақталады. Төмен температура қалыпты метаболизм процестерінен нашарлау процесін баяулатады, ал консервілік ерітінді суық ишемияның немесе салқындау салдарынан туындайтын зиянды әсерлеріне қарсы күресуге арналған. «Статикалық» салқындату әдісі ұзақ жылдар бойы стандартты техника болғанымен, түрлі динамикалық сақтау әдістері зерттелуде. Мысалы, алынған бауыр арқылы (денеден алынғаннан кейін) қанды айдау үшін машина қолданылатын жүйелерге қатысты белгілі бір жетістіктерге қол жеткізілді (толығырақ ақпаратты зерттеу бөлімінен қараңыз).
Between removal from donor and transplantation into the recipient, the allograft liver is stored in a temperature cooled preservation solution. The reduced temperature slows down the process of deterioration from normal metabolic processes, and the storage solution itself is designed to counteract the unwanted effects of cold ischemia. Although "static" cold storage method has long been standard technique, various dynamic preservation methods are under investigation. For example, systems which use a machine to pump blood through the explanted liver (after it is harvested from the body) during a transfer have met some success (see Research section for more).
Тірі донор трансплантациясы
Тірі донордың бауырын трансплантациялау (ТДЖ) соңғы онжылдықтарда цирроз және/немесе гепатоклеткалық карцинома сияқты бауырдың соңғы сатысындағы аурулары бар науқастар үшін маңызды хирургиялық шешім ретінде қалыптасты. ТДЖ тұжырымы (1) адам бауырының керемет қайта жаңарту қабілетіне және (2) трансплантация күтіп тұрған науқастар үшін қабірлік бауырдың кең таралған жетіспеушілігіне негізделген. ТДЖ-да тірі адамнан хирургиялық жолмен сау бауырдың бір бөлігі алынып, қабылдаушының ауру бауыры толық алынып тасталғаннан кейін, оған трансплантацияланады. Тарихи тұрғыдан алғанда, ТДЖ балалардың өлім аузында жатқан науқастарынан басталды, олардың ата-аналары өздерінің үйлесімді, сау бауырының бір бөлігін беруге тәуекел етуге дайын болды, осылайша балаларының нашарлап бара жатқан бауырын алмастыруға тырысты. Бірінші табысты ТДЖ туралы хабарды 1989 жылдың шілде айында Сан-Паулу университетінің медицина факультетінде Сильвано Рая жасады. 1989 жылдың қараша айында Чикаго университетінің медициналық орталығында Кристоф Броелш екі жасар Алисса Смитге анасының бауырының бір бөлігін трансплантациялады. Хирургтар ересектерден ересектерге ТДЖ-ны жүргізуге болатынын бірте-бірте түсінді, және қазір бұл практика бірнеше беделді медициналық орталықтарда кең таралған. Бұл процедура стандартты қабірлік донорлық бауыр трансплантациясынан да техникалық тұрғыдан қиын, сонымен қатар сау адамға ірі хирургиялық операция (гемигепатектомия немесе осыған ұқсас процедура) жасаудың этикалық мәселелерін де көтереді. Әр түрлі жағдайлар бойынша донорларда асқынулардың қаупі шамамен 10% құрайды, және кейде екінші операция қажет болуы мүмкін. Көбінесе өт жолы фистуласы, асқазанның қызметінің бұзылуы және инфекциялар кездеседі; олар бауырдың оң жағын алып тастағаннан кейін жиірек болады. ТДЖ-дан кейін өлім-жітім 0% (Жапония), 0,3% (АҚШ) және <1% (Еуропа) деңгейінде тіркелді, хирургтардың осы процедурада тәжірибесі арта келе тәуекелдер одан әрі төмендеуі мүмкін. 2006 жылы Ұлыбританияда бағытталмаған, қайырымдылыққа негізделген тірі донорлыққа рұқсат беру үшін заң өзгертілді, және 2012 жылдың желтоқсанында Ұлыбританияда алғашқы қайырымдылыққа негізделген тірі бауыр донорлығы орын алды. Типик ересек қабылдаушыға ТДЖ жасағанда, 55-тен 70% (оң жақ бөлігі) сау тірі донордан алынады. Донордың бауыры 4-6 апта ішінде шамамен 100% функциясын қалпына келтіреді, және жақын арада қалыпты құрылымын қайта құрып, толық көлемге жетеді. Көп жағдайда тірі, дені сау донордан 70% дейін бауырды зиянсыз алып тастауға болады. Трансплантацияланған бөлік қабылдаушыда толық функцияны атқарады және тиісті мөлшерге жетеді, бірақ донорға қарағанда бұл уақыт ұзағыраққа созылады. Тірі донорлар операциядан кейін тәуекелдерге және/немесе асқынуларға ұшырауы мүмкін. Операциядан кейін донорларда қан ұюы және өт жолдарымен байланысты проблемалар туындауы мүмкін, бірақ бұл мәселелерді оңай шешуге болады. Операцияға дейін тірі донор өлімге ұшырауы мүмкін, бірақ АҚШ-та тірі донорлардың өлім-жітімі төмен деңгейде. ТДЖ донорының иммундық жүйесі бауырдың жаңаруының нәтижесінде әлсірейді, сондықтан әдетте асқазанды бұзып, ішек ауруын тудыратын кейбір тағамдар қауіпті ауруға әкелуі мүмкін.
Living donor liver transplantation (LDLT) has emerged in recent decades as a critical surgical option for patients with end stage liver disease, such as cirrhosis and/or hepatocellular carcinoma often attributable to one or more of the following: long term alcohol use disorder, long term untreated hepatitis C infection, long term untreated hepatitis B infection. The concept of LDLT is based on (1) the remarkable regenerative capacities of the human liver and (2) the widespread shortage of cadaveric livers for patients awaiting transplant. In LDLT, a piece of healthy liver is surgically removed from a living person and transplanted into a recipient, immediately after the recipient's diseased liver has been entirely removed. Historically, LDLT began with terminal pediatric patients, whose parents were motivated to risk donating a portion of their compatible healthy livers to replace their children's failing ones. The first report of successful LDLT was by Silvano Raia at the University of Sao Paulo Faculty of Medicine in July 1989. It was followed by Christoph Broelsch at the University of Chicago Medical Center in November 1989, when two year old Alyssa Smith received a portion of her mother's liver. Surgeons eventually realized that adult to adult LDLT was also possible, and now the practice is common in a few reputable medical institutes. It is considered more technically demanding than even standard, cadaveric donor liver transplantation, and also poses the ethical problems underlying the indication of a major surgical operation (hemihepatectomy or related procedure) on a healthy human being. In various case series, the risk of complications in the donor is around 10%, and very occasionally a second operation is needed. Common problems are biliary fistula, gastric stasis and infections; they are more common after removal of the right lobe of the liver. Death after LDLT has been reported at 0% (Japan), 0.3% (USA) and <1% (Europe), with risks likely to decrease further as surgeons gain more experience in this procedure. Since the law was changed to permit altruistic non directed living organ donations in the UK in 2006, the first altruistic living liver donation took place in Britain in December 2012. In a typical adult recipient LDLT, 55 to 70% of the liver (the right lobe) is removed from a healthy living donor. The donor's liver will regenerate approaching 100% function within 4–6 weeks, and will almost reach full volumetric size with recapitulation of the normal structure soon thereafter. It may be possible to remove up to 70% of the liver from a healthy living donor without harm in most cases. The transplanted portion will reach full function and the appropriate size in the recipient as well, although it will take longer than for the donor. Living donors are faced with risks and/or complications after the surgery. Blood clots and biliary problems have the possibility of arising in the donor post op, but these issues are remedied fairly easily. Although death is a risk that a living donor must be willing to accept prior to the surgery, the mortality rate of living donors in the United States is low. The LDLT donor's immune system does diminish as a result of the liver regenerating, so certain foods which would normally cause an upset stomach could cause serious illness.
Педиатриялық трансплантация
Балаларда тірі донордан бауыр трансплантациясы кең қабылдауға ие болды. Балаларына немесе нәрестелеріне бауырдың бір бөлігін беруге дайын тұрған ата-аналардың болуы, трансплантация күтіп жүріп қайтыс болатын балалардың санын азайтты. Ата-анасы донор болған жағдайда балаларға да оңайырақ болды – себебі екі науқас та бір ауруханада жатыр және бір-бірінің көңілін көтеруге көмектеседі.
In children, living liver donor transplantation has become very accepted. The accessibility of adult parents who want to donate a piece of the liver for their children/infants has reduced the number of children who would have otherwise died waiting for a transplant. Having a parent as a donor also has made it a lot easier for children – because both patients are in the same hospital and can help boost each other's morale.
Донорларды скринингтен өткізу
Тірі донордан трансплантация жасау – көп салалы тәсіл. Барлық тірі бауыр донорлары медициналық бағалаудан өтеді. Трансплантация жасайтын әрбір ауруханада процедура туралы нақты ақпарат беретін және отбасы мүшелерінің сұрақтарына жауап беретін арнайы медбикелер жұмыс істейді. Бағалау кезінде потенциалды донордың құпиялылығы қамтамасыз етіледі. Орган донорлығына отбасы мүшелерінің қысымымен мәжбүрлеуге жол бермеу үшін барлық күш жұмсалады. Трансплантация тобы донорға және оның отбасына толыққанды кеңес беру және қолдау көрсетуді, толық қалпына келгенше жалғастырады. Барлық донорлар операцияны қабылдауға қабілетті екеніне көз жеткізу үшін медициналық сараптамадан өтеді. Донор мен реципиенттің қан тобы үйлесімді болуы керек, бірақ міндетті түрде бірдей болмауы мүмкін. Операцияға дейін бағаланатын басқа да факторларға донор бауырының анатомиясы жатады. Дегенмен, қан тамырлары мен өт жолдарындағы шағын ауытқуларға қарамастан, қазіргі хирургтар трансплантацияны қиындықсыз жүзеге асыра алады. Тірі бауыр доноры үшін ең маңызды критерий – ең жақсы денсаулық күйі.
Living donor transplantation is a multidisciplinary approach. All living liver donors undergo medical evaluation. Every hospital which performs transplants has dedicated nurses that provide specific information about the procedure and answer questions that families may have. During the evaluation process, confidentiality is assured on the potential donor. Every effort is made to ensure that organ donation is not made by coercion from other family members. The transplant team provides both the donor and family thorough counseling and support which continues until full recovery is made. All donors are assessed medically to ensure that they can undergo the surgery. Blood type of the donor and recipient must be compatible but not always identical. Other things assessed prior to surgery include the anatomy of the donor liver. However, even with mild variations in blood vessels and bile duct, surgeons today are able to perform transplantation without problems. The most important criterion for a living liver donor is to be in excellent health.
Трансплантациядан кейінгі иммунодепрессия
Басқа аллотрансплантаттар сияқты, егер иммуносупрессивті препараттар қолданылмаса, бауыр трансплантатын алушы организм қабылдамайды. Барлық қатты ағзаларды трансплантациялауда қолданылатын иммуносупрессивті схемалар көбінесе ұқсас болады және қазір әртүрлі препараттар қолжетімді. Бауыр трансплантациясынан өткен көптеген пациенттерге кортикостероидтармен қатар такролимус немесе циклоспорин (циклоспорин және циклоспорин деп те жазылады) сияқты кальцинеурин ингибиторлары, сондай-ақ микофенолат мофетил сияқты пурин антагонистері тағайындалады. Бауыр трансплантациясының алғашқы жылында такролимус циклоспоринге қарағанда жақсы клиникалық нәтижелер көрсетеді. Егер пациент белсенді гепатит B сияқты қосымша аурулары болса, бауыр трансплантациясынан өткен пациенттерге гепатит B иммуноглобулинінің жоғары дозасы беріледі. Фармакологиялық иммуносупрессияның және негізгі бауыр ауруының иммуносупрессиясының салдарынан, бауыр трансплантациясына дейін және кейін вакцинация арқылы алдын алатын ауруларға қарсы вакцинацияға кеңес беріледі. Трансплантация алған пациенттерде вакцинаға қатысты тартыншақтық жалпы халықтан гөрі азырақ байқалады. Вакцинацияны трансплантациядан бұрын алушыға жасаған дұрыс, себебі трансплантациядан кейінгі иммуносупрессия вакцинаның тиімділігін төмендетеді. Бауыр трансплантациясының ерекшелігі – созылмалы қабылдау қаупінің уақыт өте келе төмендеуі, бірақ көптеген пациенттер өмір бойы иммуносупрессивті препараттар қабылдауы керек. Қайта қабылдауға қарсы препараттарды біртіндеп тоқтатуға болады, бірақ тек белгілі жағдайларда ғана. Бауырдың иммундық жүйеге қатысты кейбір жасушалардың жетілуінде әлі белгісіз рөл атқаруы мүмкін деген теория бар. Питтсбург университетінің Томас Э. Старцл тобы жүргізген, осындай пациенттерден алынған сүйек миының биопсиясын қамтитын кемінде бір зерттеу, бауыр трансплантациясынан өткендердің сүйек миында генотиптік химеризмді көрсетті.
Like most other allografts, a liver transplant will be rejected by the recipient unless immunosuppressive drugs are used. The immunosuppressive regimens for all solid organ transplants are fairly similar, and a variety of agents are now available. Most liver transplant recipients receive corticosteroids plus a calcineurin inhibitor such as tacrolimus or ciclosporin, (also spelled cyclosporine and cyclosporin) plus a purine antagonist such as mycophenolate mofetil. Clinical outcome is better with tacrolimus than with ciclosporin during the first year of liver transplantation. If the patient has a co morbidity such as active hepatitis B, high doses of hepatitis B immunoglubins are administered in liver transplant patients. Due to both the pharmacological immunosuppression and the immunosuppression of underlying liver disease, vaccinations against vaccination preventable diseases are highly recommended before and after liver transplantation. Vaccine hesitancy in transplant recipients is less than in the general population. Vaccinations are preferably administered to the recipient before the transplant, as post transplant immunosuppression leads to reduced vaccine effectiveness. Liver transplantation is unique in that the risk of chronic rejection also decreases over time, although the great majority of recipients need to take immunosuppressive medication for the rest of their lives. It is possible to be slowly taken off anti rejection medication but only in certain cases. It is theorized that the liver may play a yet unknown role in the maturation of certain cells pertaining to the immune system. There is at least one study by Thomas E. Starzl's team at the University of Pittsburgh which consisted of bone marrow biopsies taken from such patients which demonstrate genotypic chimerism in the bone marrow of liver transplant recipients.
Қалпына келтіру және нәтижелер
Бауыр трансплантациясынан кейінгі прогноз жалпы денсаулық жағдайына, операцияның техникалық сәттілігіне және бауырға әсер ететін бастапқы ауру процесіне байланысты өзгереді. Тіршілік ету деңгейін болжауға арналған нақты модель жоқ; трансплантация жасағандардың 15 жылға дейін тірі қалу ықтималдығы 58% құрайды. Жаңа бауырдың жұмыс істемеуі (бауыр трансплантациясында бастапқы жұмыс істемеу немесе PNF) барлық жағдайлардың 10-15%-ында кездеседі. Бұл көрсеткіштерге көптеген асқынулар себеп болады. Ерте трансплантат жетіспеушілігі, көбінесе, донорлық ағзаның бұрыннан болған ауруынан туындайды. Басқаларына операция кезіндегі реваскуляризация сияқты техникалық қателер жатады, олар трансплантаттың жұмыс істемеуіне алып келуі мүмкін.
The prognosis following liver transplant is variable, depending on overall health, technical success of the surgery, and the underlying disease process affecting the liver. There is no exact model to predict survival rates; those with transplant have a 58% chance of surviving 15 years. Failure of the new liver (primary nonfunction in liver transplantation or PNF) occurs in 10% to 15% of all cases. These percentages are contributed to by many complications. Early graft failure is probably due to preexisting disease of the donated organ. Others include technical flaws during surgery such as revascularization that may lead to a nonfunctioning graft.
Тарих
Көптеген тәжірибелік модельдер, сияқты, хирургиялық зерттеулердің бастапқы кезеңінде қолданылған, бауыр трансплантациясының алғашқы әрекеттері де иттерде жасалды. Ит бауырын трансплантациялау туралы алғашқы жарияланған есептерді 1954 жылы Италияның Милан қаласындағы Opedale Maggiore Policlinico-да Витторио Стаудахер жасады. Бұл алғашқы тырыс қазіргі заманғы техникалардан айтарлықтай ерекшеленді; мысалы, Стаудахер донорлық порталық тамырды реципиент бауырының артериясы арқылы «артерияландырғанын» және өт жолдарының дренаждалуы үшін холецистостомия қолданғанын хабарлады. Адамға бауыр трансплантациясын алғаш рет 1963 жылы Томас Старцл жасады, бірақ педиатриялық пациент операция кезінде бақыланбайтын қан кетуден көз жұмды. Әртүрлі хирургтар жасаған көптеген келесі әрекеттер 1967 жылға дейін сәтсіз аяқталды, сол кезде Старцл 19 айлық гепатобластомасы бар қызға бауыр трансплантациясын жасады, ол метастаздық аурудан көз жұмғанға дейін бір жылдан астам өмір сүрді. Нормотермиялық машинада сақтауды дәстүрлі салқындатумен салыстырған рандомизацияланған бақыланатын клиникалық сынақ донор бауырының зақымдануын азайтуды, донор бауырын шығаруды (жағдайы нашар болғандықтан), жақсы ерте функцияны және статикалық салқындатуда сақталған бауырмен салыстырғанда ұзақ сақтау уақытын көрсетті. Екі тәсілмен де трансплантациядан кейінгі тіршілік ету көрсеткіштері мен пациенттің тіршілік ету көрсеткіштері шамалас болды. Трансплантация алдында машинамен перфузия жасау тінді қайта қанмен толтырудың ишемиялық зақымдануын (бауыр жасушаларының зақымдануы, себебі трансплантациядан кейін статикалық түрде сақталған бауыр қайта перфузияланады) және ішкі өт жолдарының тарылу қаупін азайтумен байланысты.
As with many experimental models used in early surgical research, the first attempts at liver transplantation were performed on dogs. The earliest published reports of canine liver transplantations were performed in 1954 by Vittorio Staudacher at Opedale Maggiore Policlinico in Milan, Italy. This initial attempt varied significantly from contemporary techniques; for example, Staudacher reported "arterialization" of the donor portal vein via the recipient hepatic artery, and use of cholecystostomy for biliary drainage. The first attempted human liver transplant was performed in 1963 by Thomas Starzl, although the pediatric patient died intraoperatively due to uncontrolled bleeding. Multiple subsequent attempts by various surgeons remained unsuccessful until 1967, when Starzl transplanted a 19 month old girl with hepatoblastoma who was able to survive for over one year before dying of metastatic disease. A randomized controlled clinical trial comparing normothermic machine preservation with conventional cold storage showed less donor liver injury, less discarded donor livers (due to suboptimal condition), better early function, and longer preservation times compared with static cold stored livers. Graft survival and patient survival after transplant were similar with both approaches. Machine perfusion prior to transplant is associated with decreased tissue re perfusion ischemic injury (a process in which liver cells are damaged as a statically stored liver is re perfused after transplant) as well as a decreased risk of intrahepatic biliary strictures.
Алкогольге тәуелділік
Алкогольдік циррозға байланысты бауыр трансплантациясының жоғары деңгейі, осындай пациенттердің бауыр трансплантациясына жарамдылығы туралы қайта-қайта туындайтын дау-дамайға себеп болды. Бұл даудың себебі алкоголизмді өзіне-өзі зиян келтіретін ауру деп қарау және алкоголь салдарынан зардап шеккендердің, басқа, көбірек лайық пациенттердің құқығын бұзу туралы пікір. Іріктеу процесінің маңызды бөлігі – тәуелсіз алкоголь қолданушылар мен тәуелсіз емес алкоголь қолдануға бейім пациенттерді ажырату. Соңғылары, алкогольді пайдалануын тоқтатса, трансплантациядан кейін жақсы жағдайға жетеді. Дегенмен, алкоголизм диагнозы қойылғаннан кейін, болашақта алкогольге қатысты жағдайды бағалау қажет.
The high incidence of liver transplants given to those with alcoholic cirrhosis has led to a recurring controversy regarding the eligibility of such patients for liver transplant. The controversy stems from the view of alcoholism as a self inflicted disease and the perception that those with alcohol induced damage are depriving other patients who could be considered more deserving. It is an important part of the selection process to differentiate transplant candidates who have alcohol use disorder as opposed to those who were susceptible to non dependent alcohol use. The latter who gain control of alcohol use have a good prognosis following transplantation. Once a diagnosis of alcoholism has been established, however, it is necessary to assess the likelihood of future sobriety.
АИТВ
Тарихи тұрғыдан алғанда, ҚВИ (ВИЧ) бауыр трансплантациясының абсолютті қарсы көрсетілімі болып саналды. Бұл, ішінара, трансплантациядан кейін қажетті иммунодепрессантты дәрілердің инфекцияны күшейтетініне байланысты болды. Оның өзі Седар Синайдағы онкологы оған ауруын және химиотерапиясын жеңілдету үшін каннабисті қолдануды ұсынған болатын. Бауыр трансплантациясы бағдарламасының директоры доктор Стивен Д. Колкухун аурухананың "затты абузалау мәселелерін қатаң қарауы керек" деді, бірақ трансплантация орталығы Смит мырзаның каннабисті "қолдануы” мен “абузалауы” арасындағы айырмашылықты жете қарастырмады. 2012 жылы Cedars Sinai екінші пациент, Тони Трухильоға бауыр трансплантациясын жасаудан бас тартты, өйткені оның Cedars Sinai дәрігерлері оның медициналық каннабисті заңды түрде қолдануын біліп, мақұлдаған еді. Екі жағдайда да пациенттер аурухана талабына бағынып, емдік тиімділігіне қарамастан, каннабисті қолдануды тоқтатты, бірақ екеуі де трансплантация тізімінің соңына қайта қойылды. Смиттың өлімі "Қауіпсіз қолжетімділік үшін американдықтар" ұйымын Калифорнияның медициналық каннабис мүшелерін трансплантациялау туралы заңды (AB 258) лоббилеуге шабыс тартты, ол 2015 жылдың шілдесінде медициналық каннабисті заңды түрде қолдануға наразылық білдіретін медициналық мекемелердің салдарынан болашақ пациенттердің өлімінен қорғау мақсатында қабылданды.
Historically, HIV was considered an absolute contraindication to liver transplantation. This was in part due to concern that the infection would be worsened by the immunosuppressive medication which is required after transplantation. despite his own oncologist at Cedars Sinai having recommended that he use the cannabis for his pain and chemotherapy. Dr. Steven D. Colquhoun, director of the Liver Transplant Program, said that the hospital "must consider issues of substance abuse seriously", but the transplant center did not seriously consider whether Mr. Smith was "using" cannabis versus "abusing" it. In 2012, Cedars Sinai denied a liver transplant to a second patient, Toni Trujillo, after her Cedars Sinai doctors knew and approved of her legal use of medical cannabis. In both cases, the patients acceded to the hospital's demand and stopped using cannabis, despite its therapeutic benefits for them, but were both sent back to the bottom of the transplant list. Smith's death inspired Americans for Safe Access to lobby for the California Medical Cannabis Organ Transplant Act (AB 258), which was enacted in July 2015 to protect future patients from dying at the hands of medical establishments prejudiced against the legal use of medical cannabis.