Уильям Смит Кларк: Американ ғалымы, ботанигі және педагогы

Кіріспе

Америкалық химик, ботаник және колледж президенті (1826–1886)

Уильям Смит Кларк (31 шілде, 1826 – 9 наурыз, 1886) – американдық химия, ботаника және зоология профессоры; Американдық Азамат соғысы кезінде полковник; және ауыл шаруашылығы білімі саласындағы жетекші. Кларк Массачусетс штатының Истгемптон қаласында өсіп, білім алған. 1848 жылы Амхерст колледжін бітіріп, 1852 жылы Геттингендегі Георг Август университетінен химия ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Содан кейін 1852-1867 жылдар аралығында Амхерст колледжінде химия профессоры болып жұмыс істеді. Азамат соғысы кезінде Амхерсттен 21-ші Массачусетс ерікті жаяу әскер полкіне қатысуға рұқсат алып, полковник шеніне және сол бөлімнің басшылығына жетті. 1867 жылы Кларк Массачусетс ауыл шаруашылығы колледжінің (MAC), қазіргі Массачусетс Амхерст университетінің үшінші президенті болды. Ол алғашқылардың бірі болып оқытушылар құрамын тағайындады және студенттерді қабылдады. Бастапқыда табысқа жеткенімен, MAC саясаткерлер мен газет редакторлары тарапынан сынға ұшырады, олар мұны өсіп келе жатқан индустриалды мемлекетте қаржыны ысырап ету деп есептеді. Батыс Массачусетс штатының фермерлері колледжді қолдауды кешіктірді. Осы кедергілерге қарамастан, Кларк инновациялық академиялық мекемені ұйымдастырудағы жетістіктері үшін халықаралық деңгейде танылды. Мейдзи реставрациясынан кейін елдің жылдам жаңғыруын қамтамасыз етуге тырысқан жапондық шенеуніктер Кларк жұмысына ерекше қызығушылық танытты. 1876 жылы Жапон үкіметі Кларкты Саппоро ауыл шаруашылығы колледжін (SAC), қазіргі Хоккайдо университетін құру үшін шетелдік кеңесші ретінде шақырды. Саппородағы сегіз ай ішінде Кларк SAC-ті сәтті ұйымдастырды, Хоккайдо аралының ғылыми және экономикалық дамуына маңызды үлес қосты және жапон мәдениетінде терең із қалдырды. Кларк Саппорода орналасқан бірнеше ескерткіштен қарайды, ал жапон студенттеріне айтқан қоштасу сөзі – "Жігіттер, амбициялы болыңдар!" (「少年よ大志を抱け Shōnen yo, taishi o idake」) – бүкіл елде танымал ұранға айналды. 1879 жылы MAC президенті лауазымынан кеткеннен кейін Кларк академиялық қызметтен қол үзді және тау-кен компаниясы – Кларк & Ботуэллдің президенті болды. 1881-1882 жылдар аралығында жұмыс істеген компания Юта және Калифорния штаттарындағы бірнеше күміс кен орындарын сатып алды. Кларктың серіктесі Джон Р. Ботуэлл жемқор екені анықталды, нәтижесінде компания тез құлдырап, Кларктың беделін, қаржылық жағдайын және көптеген достары мен туыстарының мүлігін жойды. Осы оқиғадан кейін Кларк денсаулығын жоғалтты. 1886 жылы Амхерсттегі үйінде жүрек ауруынан қайтыс болды.

William Smith Clark (July 31, 1826 – March 9, 1886) was an American professor of chemistry, botany, and zoology; a colonel during the American Civil War; and a leader in agricultural education. Raised and schooled in Easthampton, Massachusetts, Clark spent most of his adult life in Amherst, Massachusetts. He graduated from Amherst College in 1848 and obtained a doctorate in chemistry from Georgia Augusta University in Göttingen in 1852. He then served as professor of chemistry at Amherst College from 1852 to 1867. During the Civil War, he was granted leave from Amherst to serve with the 21st Regiment Massachusetts Volunteer Infantry, eventually achieving the rank of colonel and the command of that unit. In 1867, Clark became the third president of the Massachusetts Agricultural College (MAC), now the University of Massachusetts Amherst. He was the first to appoint a faculty and admit a class of students. Although initially successful, MAC was criticized by politicians and newspaper editors who felt it was a waste of funding in a state that was growing increasingly industrial. Farmers of western Massachusetts were slow to support the college. Despite these obstacles, Clark's success in organizing an innovative academic institution earned him international attention. Japanese officials, striving to achieve rapid modernization of that country in the wake of the Meiji Restoration, were especially intrigued by Clark's work. In 1876, the Japanese government hired Clark as a foreign advisor to establish the Sapporo Agricultural College (SAC), now Hokkaido University. During his eight months in Sapporo, Clark successfully organized SAC, had a significant impact on the scientific and economic development of the island of Hokkaido, and made a lasting imprint on Japanese culture. Clark's visage overlooks Sapporo from several statues and his parting words to his Japanese students, "Boys, be ambitious!" (「少年よ大志を抱け Shōnen yo, taishi o idake」) have become a nationally known motto in Japan. After resigning the presidency of MAC in 1879, Clark left academia to become the president of a mining company, Clark & Bothwell. The company, in operation from 1881 to 1882, purchased several silver mines, mostly in Utah and California. Clark's partner, John R. Bothwell, proved to be corrupt and the company quickly folded, destroying Clark's reputation, his own finances and the fortunes of many of his friends and family. The subsequent scandal ruined Clark's health. He died of heart disease at his home in Amherst in 1886.

Білім және ерте мансап

1826 жылы 31 шілдеде Массачусетс штатының Эшфилд қаласында туған Уильям Смит Кларк, ауыл дәрігері Атертон Кларк пен Харриет Смит Кларктың ұлы болды. Шамамен 1834 жылы оның отбасы Массачусетс штатының Истгемптон қаласына көшіп келді. Кларк Истгемптондағы Уиллистон семинариясында (қазіргі Уиллистон Нортгемптон мектебі) білім алды және 1844 жылы Амхерст колледжіне түсті. Ол беделді Фи Бета Каппа академиялық құрмет қоғамының мүшесі атанды және 1848 жылы бітірді. Содан кейін Кларк 1848 жылдан 1850 жылға дейін Уиллистон семинариясында химия пәнін оқытты. 1851 жылы ол Германиядағы Джорджия Аугуста университетінде химия мен ботаниканы оқу үшін кетті, қазір ол Геттинген университеті деп аталады, онда 1852 жылы химия ғылымдарының докторы (Ph.D.) дәрежесін алды. Сол жылы Кларк Амхерстке оралып, Амхерст колледжінде аналитикалық және қолданбалы химия профессоры қызметін қабылдады. Ол 1867 жылға дейін осы лауазымда болды. Сонымен қатар, 1852 жылдан 1858 жылға дейін зоология, ал 1854 жылдан 1858 жылға дейін ботаника профессоры болды. Тағайындалғаннан кейін көп ұзамай Кларк ауыл шаруашылығы білімін насихаттауды бастады, бұл тақырып Геттингенде болған кезінде оның назарын аударған еді. 1853 жылдан бастап ол ауыл шаруашылығының теориялық және практикалық зерттеулері үшін жаңа ғылым бөлімін басқарды. Бірақ, бағдарлама жеткіліксіз тіркелуге байланысты 1857 жылы тоқтатылды. Кларк ауыл шаруашылығы білімін тиімді оқыту үшін жаңа типтегі мекеме қажеттігіне көз жеткізді. Ол 1859 жылдан 1861 жылға дейін Массачусетс штатының Ауыл шаруашылығы кеңесінің мүшесі болды және 1860 жылдан 1861 жылға дейін, сондай-ақ 1871 жылдан 1872 жылға дейін Гэмпшир штатының Ауыл шаруашылығы кеңесінің президенті болды. Ол осы ұйымдардағы лауазымын Массачусетс штатында ауыл шаруашылығы колледжін құруға қолдау іздеу үшін пайдаланды.

Отбасы

Германиядан оралғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, 1853 жылдың 25 мамырында Кларк Харриет Кеопулани Ричардс Уиллистонға үйленді. Харриет Уиллистон – Гавайи Корольдігіндегі американдық миссионерлер Кларисса мен Уильям Ричардстың қызы. 1838 жылы Харриет және оның ағасы Лайман Гавайиден Самуэль Уиллистонның тәрбиесіне жіберілді, осылайша олар Истхэмптон қаласындағы Уиллистон семинариясында білім алатын болды. Уильям Ричардс 1847 жылы Гавайиде қайтыс болды. Оның әйелі Кларисса одан кейін де өмір сүрді, бірақ күйеуінің өлімінен кейін біраз уақыт Гавайиде қалды және Уиллистон Харриет пен Лайман Ричардстарды асырап алуға келісті. Кларктың асырап алған қайын атасы, Самуэль Уиллистон, оның мансабына маңызды қолдау көрсетті. Уиллистон Амхерст колледжінің негізгі демеушісі және Батыс Массачусетс штатындағы өте ықпалды тұлға болды. Уильям мен Харриет Кларктың 11 баласы болды, олардың тек 7-сі ересек жасқа жетті. Олардың үлкен баласы және қызы Эмили Уиллистон Кларк белгілі саудагер және дүкен иесі Р.Х. Стернстің ұлы Ф.В. Стернске үйленді. Олардың ұлдарының бірі Хьюберт Лайман Кларк көрнекті зоолог атанды.

Азаматтық соғыс

Кларктың академиялық мансабы Азамат соғысы кезінде үзіліске ұшырады. Соғыста Одақ мүддесін ынталы қолдаған Кларк Амхерст колледжінде студенттік әскери оқу-жаттығуларын өткізіп, бірнеше студенттерді қатарына қосты. 1861 жылдың тамызында ол 21-ші Массачусетс ерікті жаяу әскер полкінде майор шеніне ие болды. Кларк екі жылға жуық 21-ші Массачусетс полкінде қызмет етті, ақырында 1862 жылы полк командирі, ал 1862-1863 жылдары полк полковнигі болды. Қызмет ете бастаған алғашқы айларында 21-ші Массачусетс полкі Мэриленд штатының Аннаполис қаласындағы АҚШ Әскери-теңіз академиясында гарнизондық міндеттерді атқарды. 1862 жылдың қаңтарында полк генерал-майор Амброуз Бернсайд басқаратын Жағалау дивизиясына қосылып, Солтүстік Каролинадағы операцияларға дивизиямен бірге аттанды. Кларк 1862 жылдың ақпанында полкке қолбасшылық етіп, 1862 жылдың 14 наурызында Нью-Берн шайқасында басқарды. Осы шайқаста Кларк батырлығымен көзге түсіп, полк Конфедерацияның артиллериялық батареясына шабуыл жасағанда, жаудың зеңбірегіне мінгізіп, полкін алға жылжуға шақырды. Осы шайқаста Одақ әскері алғаш рет жаудан зеңбірек тартып алды. Бұл зеңбірек генерал Бернсайд Амхерст колледжіне, Амхерст колледжінің президентінің ұлы және 21-ші Массачусетс полкінің адъютанты, шайқаста қаза тапқан лейтенант Фразер Стернстің құрметіне табыс етілді. Зеңбірек Амхерст колледжінің Морган залында орнатылды. 1862 жылдың шілдесінде 21-ші Массачусетс полкі Солтүстік Вирджинияға ауыстырылып, ақырында Потомак армиясының құрамына кірді және соғыстың бірнеше ірі шайқастарына қатысты, оның ішінде Екінші Булл-Ран, Антиетам және Фредериксбург шайқастары болды. Полк ең көп шығынға 1862 жылдың 1 қыркүйегінде Шантилли шайқасында ұшырады. Найзағай кезінде қалың орман ішінде болған шайқастың салдарынан Кларк полкінен айырылып, төрт күн бойы Вирджиния ауылдарында адасып, содан кейін ғана әскерін таба алды. Ол жоғалып кеткен кезде, қателікпен қаза тапқан деп есептелді және Амхерст газеті оның некрологын "Тағы бір батыр кетті" деген тақырыппен жариялады. Кларктың соғысқа деген ынтасы Фредериксбург шайқасынан кейін күрт төмендеді, онда Одақ әскері қатты бекітілген тас қабырғаға қарсы қайта-қайта шабуыл жасағанда ауыр шығынға ұшырады. 1863 жылдың қаңтарында досына жазған хатында Кларк "біз үшін күресетін принциптер дұрыс және құрметті" деп санағанымен, үкімет пен әскерге "көңілі толып, қанағаттанбағанын" жазды. 1863 жылдың сәуірінде 21-ші Массачусетс полкінің қатары Кларк "соғыстың қатыгез тағдыры" деп атаған нәрсеге байланысты соншалықты азайды, полк іс жүзінде жойылды және Кларктың басқаруы тек номиналды болды. Сондықтан ол шенінен кетіп, Массачусетс штатына оралды.

Clark's academic career was interrupted by the Civil War. An enthusiastic supporter of the Union cause in the war, Clark took part in student military drill instruction at Amherst College and successfully recruited a number of students. In August 1861, he received a commission of major in the 21st Regiment Massachusetts Volunteer Infantry. He served with the 21st Massachusetts for nearly two years, eventually commanding that regiment as lieutenant colonel in 1862, and colonel from 1862 to 1863. During its first months of service, the 21st Massachusetts was assigned garrison duty at the United States Naval Academy in Annapolis, Maryland. In January 1862, the regiment was attached to the Coast Division commanded by Major General Ambrose Burnside and embarked with the division for operations in North Carolina. Clark was placed in command of the regiment in February 1862 and led it in the Battle of New Bern on March 14, 1862. In that action, Clark garnered a reputation for bravery when the regiment charged a Confederate battery and he straddled an enemy cannon, urging his regiment forward. The gun was the first artillery piece captured by the Union Army during that engagement. It was presented by General Burnside to Amherst College in honor of Lieutenant Frazar Stearns, son of the president of Amherst College and adjutant of the 21st Massachusetts, who was killed in the battle. The cannon was mounted inside Morgan Hall at Amherst College. After the 21st Massachusetts was transferred to Northern Virginia in July 1862, the regiment eventually became part of the Army of the Potomac and took part in several of the largest battles of the war including Second Bull Run, Antietam, and Fredericksburg. The regiment suffered its worst casualties during the Battle of Chantilly on September 1, 1862. In the confusion of the battle, fought in thick woods during a thunderstorm, Clark became separated from his regiment and wandered the Virginia countryside for four days before finding the army again. While he was missing, he was incorrectly listed as killed in action and an Amherst newspaper printed his obituary under the headline, "Another Hero Gone." Clark's enthusiasm for the war waned considerably after the Battle of Fredericksburg during which the Union Army suffered severe casualties in repeated charges against a heavily fortified stone wall. In a January 1863 letter to a friend, Clark wrote that, although he still felt "the principles for which we fight are right and honorable," he was "disheartened and dissatisfied" with the government and the army. By April 1863, the numbers of the 21st Massachusetts had been so thinned by what Clark called the "cruel fate of war," that the regiment had virtually ceased to exist and Clark's command was only nominal. He therefore resigned his commission and returned to Massachusetts.

Массачусетс ауыл шаруашылығы колледжі

Массачусетс штатында ауыл шаруашылығы колледжіне қатысты қозғалыс Кларк қатыспағанға дейін, 1830 жылдары басталған. Бұл қозғалыстың жетекшілері арасында Бостонның табысты саудагері және Норфолк ауыл шаруашылығы қоғамының президенті Маршал Уайлдер, сондай-ақ Массачусетс ауыл шаруашылығы колледжінің бірінші президенті болған судья Генри Флаг Френч сияқты адамдар болды. Олардың күш-жігері 1862 жылы Морриллдің жер беру туралы заңы қабылданғанға дейін көп нәтиже бермеді. АҚШ өкілі Джастин Смит Моррилл демеушілік еткен бұл заң батыстағы федералды жерлерді әр штатқа бөлуді қарастырды. Бұл жерді сатудан түскен түсім "ауыл шаруашылығы және қолөнерге қатысты" колледждер құруға жұмсалуға тиіс болды. Массачусетс осы федералдық бағдарламадан пайдалануға шешім қабылдап, 1863 жылдың сәуірінде Массачусетс ауыл шаруашылығы колледжін құрды. Ауыл шаруашылығы біліміне жақтас болғандар, соның ішінде Кларк, ғылыми жетістіктер фермерлерді толығымен айналып өтіп жатыр деп санайтын. Кларк Массачусетс штатының фермерлерінің жоғары білімге қол жеткізуі шектеулі екенін және осының салдарынан кәсіп экономикалық және интеллектуалдық тұрғыдан құлдырап бара жатқанын айтып қайғырды. Кларк жазғандай: "Алдағы жарқын уақытта жоғары интеллектуалды және эстетикалық мәдениеттің ізгілендіруші, көтеруші және нығайтушы әсері медицина, құқық немесе дінтану сияқты ауыл шаруашылығы саласында да қажет деп есептеледі. Егер практикалық фермерлер білімнің жоғары деңгейлерінен хабарсыз болып, тек қана елдің мемлекеттік мектептерінің ақыл-ой тәртібі мен мәдениетін игерсе, олар қоғамдағы лайықты орнын ешқашан иелей алмайды". Ауыл шаруашылығы біліміне қатысты қозғалыстың жетекшілерінің пікірінше, шаруаның "қоғамдағы лайықты орны" Жаңа Англияда ерекше қауіпте болды. 19 ғасырдың ортасында индустрияландырудың өсуі, әсіресе Массачусетс штатының батысында, ауылдық қалалардың халқының өсуіне және көптеген қалалардың толығымен тасталып кететініне әкелді. Бұл дағдарысты батысқа қарай көші-қон және Орта Батыстағы арзан жерге деген құштарлық күшейтті. Массачусетс штатындағы ауыл шаруашылығы біліміне қатысты қозғалыс осы дағдарысқа жауап ретінде жоғары моральдық сипатқа ие болды. Кларк Жаңа Англиядан кеткендерді сынға алып, былай деп жазды: "Дана адам Жаңа Англияның әдемі және алуан түрлі пейзажын алмастыра ма? Ол мектептер мен шіркеулерді және өркендеген қауымдастықтардың әлеуметтік мүмкіндіктерін жаңа және сирек қоныстанған аймақтардың жартылай варварлық жағдайына тастай ма?". Кларк сондай-ақ, егер Массачусетс штатының ауылдық аймақтарының құлдырауы жалғаса берсе, онда ауыл шаруашылығы "табиғатынан төмендеп, тек кедей, ақымақ, білімсіз немесе бақытсыз адамдар үшін ғана арналған" деп есептелетінін ескертті. Кларк MAC Массачусетс заң шығарушы органымен құрылғаннан кейін бір ай өткен соң армиядағы лауазымынан кетті. Амхерстке оралғаннан кейін ол жаңа институтқа қатысуға асықты және колледжді Амхерстке орналастыру үшін штаттық билікті көндіру үшін белсенді жұмыс істеді. Қарастырылып отырған бәсекелес орындарға Спрингфилд, Лексингтон және Роксберидегі Гарвард университетіне тиесілі мүлік кірді. 1864 жылы Массачусетс заң шығарушы органына сайланған Кларк Амхерст қаласына облигация алуға көмектесті, осылайша қала колледж ғимараттарының құрылысына 50 000 доллар үлес қоса алды. Бұл ақыр соңында сенімгерлерді Амхерстті таңдауға итермеледі. MAC алғашқы төрт жылында екі президентті алмастырды және 1867 жылға қарай әлі де факультеті, студенттері және аяқталмаған ғимараттары болмады. Кларк 1867 жылы колледждің президенті болды және дереу факультет тағайындады және ғимарат құрылысының жоспарын аяқтады. Кларктың шешімді басқаруы колледжге 49 студенттен тұратын алғашқы сыныпты қабылдауға мүмкіндік берді. Президенттік лауазымымен қатар, ол ботаника және бау-бақша шаруашылығының профессоры болды. MAC президенті қызметін аяқтағаннан кейін Кларк Бостоннан келген баспасөз бен саясаткерлердің күшейіп бара жатқан сыныбына ұшырады. Өсіп келе жатқан қарызға батып, MAC кейбіреулер тарапынан сәтсіздікке ұшыраған деп жарияланды. "Уақыт өтетін саясаткерлер мен тек қоғамдық пікірдің толқынымен жүзуге тырысатын қағидасыз газеттер" деп атаған Кларк 1879 жылы отставкаға кетті. Кларк 1863 жылы Массачусетс губернаторы Джон Альбион Эндрю тағайындаған үш адамнан тұратын комиссияның мүшесі болды, комиссия штаттық әскери академия құрудың мақұлдығын қарастырды. Ол 1864 жылы президенттік сайлаушы болды және 1864–1865 және 1867 жылдары Массачусетс штатының өкілдер палатасының депутаты болды. Ол бірнеше ғылыми қоғамның мүшесі болды.

The movement for an agricultural college in Massachusetts had begun as early as the 1830s, long before Clark became involved. The leaders of the movement included men such as Marshall Wilder, a prosperous Boston merchant and president of the Norfolk Agricultural Society, and Judge Henry Flagg French, who would become the first president of the Massachusetts Agricultural College. Their efforts met with little progress until the passage of the Morrill Land Grant Act in 1862. Sponsored by U. S. Representative Justin Smith Morrill, the act allotted federal land in the West to each state. The proceeds from the sale of this land were to support the establishment of colleges "related to agriculture and the mechanic arts." Massachusetts voted to take advantage of this federal program and established the Massachusetts Agricultural College in April 1863. Proponents of agricultural education, including Clark, felt that scientific advances were bypassing farmers as a class. Clark lamented that farmers in Massachusetts had little access to higher education and that, consequently, the profession was degenerating economically and intellectually. As Clark wrote,

In the good time coming, the refining, elevating, and strengthening influences of high intellectual and aesthetic culture will be considered as desirable in the agricultural profession as they are in medicine, law or theology If practical farmers are to remain ignorant of all the higher branches of learning, and to have only the mental discipline and culture of the country public schools, they can never occupy their proper position in society. The farmer's "proper position in society" was in particular jeopardy in New England, according to leaders of the agricultural education movement. Increasing industrialization caused the population of mill towns to grow exponentially in the mid 19th century at the expense of rural towns, many of which were left all but abandoned, especially in western Massachusetts. Adding to the crisis was the phenomenon of westward movement and the lure of cheap land in the Midwest. The agricultural education movement in Massachusetts, in reaction to this crisis, had highly moralistic tones. Clark criticized those who left New England, writing, "Will a wise man exchange the beautiful and diversified scenery of New England Will he forsake the school and churches and the social privileges of prosperous communities for the semi barbarous condition of newly and sparsely settled districts?" Further, Clark warned that if the decay of rural Massachusetts continued, farming would soon be considered, "degrading in its nature, and designed only for those poor, stupid, ignorant, or unfortunate persons." Clark resigned his commission in the army one month after the MAC was voted into existence by the Massachusetts Legislature. When he returned to Amherst, he quickly sought involvement in the new institution and worked energetically to convince state authorities to locate the college in Amherst. Rival sites under consideration included Springfield, Lexington, and property owned by Harvard University in Roxbury. Elected to the Massachusetts Legislature in 1864, Clark secured a bond for the Town of Amherst enabling it to contribute $50,000 to the construction of the college buildings. This ultimately swayed the trustees to choose Amherst. MAC went through two presidents in its first four years and by 1867 still did not have a faculty, nor students, nor finished buildings. Clark became president of the college in 1867 and immediately appointed a faculty and completed a plan for building construction. Clark's decisive management enabled the college to admit its first class of 49 students. In addition to being president, he was professor of botany and horticulture. By the end of his presidency of MAC, Clark was falling under increasing criticism from the press and politicians in Boston. MAC, mounting an increasing debt, was declared a failure by some. Infuriated by what he called, "time serving politicians and unprincipled newspapers seeking only to float on the tide of public opinion," Clark resigned in 1879. Clark was one of the commission of three, appointed by Massachusetts governor John Albion Andrew in 1863, to consider the expediency of establishing a state military academy. He was a presidential elector in 1864, and a representative to the Massachusetts House of Representatives in 1864–1865 and 1867. He was a member of a number of scientific societies.

Жапония

1876 жылы Кларк Жапония үкіметімен Саппоро ауыл шаруашылығы колледжін, қазіргі Хоккайдо университетін құру үшін шақырылды. 1867 жылы Мейдзи қайта жаңғыруынан кейін Жапонияның жаңа императорлық үкіметі қарқынды жаңғыру жолына түсті және осы процесті жеделдету үшін көптеген еуропалық және американдық ғалымдар мен әскери сарапшыларды жұмысқа алды. Жапон үкіметі осы адамдарды «оятои гаикокуджин» немесе «жалдамалы шетелдіктер» деп атады. АҚШ-тағы жапон елшісі Мори Аринори АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің комиссары Хорас Капроннан үлгілі ауыл шаруашылығы колледжін құру бойынша ұсыным сұрады. Капрон MAC-ті ұсынды. Колледжге барғаннан кейін министр Мори Кларкты Жапон үкіметіне SAC құруға лайықты кандидат ретінде ұсынды. Кларк 1876 жылдың 3 наурызында Вашингтонда Жапон үкіметімен келісімшартқа қол қойды. Аудармадағы қарама-қайшылықтарға байланысты Кларктың ресми лауазымы туралы бүгінге дейін дау бар. Биограф Джон Макидің айтуынша, Кларк келісімшартының жапон және ағылшын нұсқалары осы мәселеде өзгеше. Жапон нұсқасында Кларк «бас оқытушы (яғни директордың көмекшісі)» деп аталған. Осы себепті Жапонияда Кларк SAC-тің «директордың көмекшісі» немесе кейде «вице-президенті» деп аталады. Алайда келісімшарттың ағылшын нұсқасында «президент» сөзі мәтінге қосылып, сол кездегі АҚШ-тағы жапон елшісі Йошида Киёнари қол қойған. Кларк 1876-1877 жылдары Саппорода сегіз ай болды. Массачусетстегі жағымсыз жариялымдардан кейін ол жапон үкіметінен алған ынталы қолдауға риза болды. SAC бір айдың ішінде құрылды. Кларк әйеліне: «Мен MAC-ті жердің екінші жағында қайта құрып жатырмын» деп жазды. SAC-ті құру кезінде Кларк Жапониядағы алғашқы американдық үлгідегі ферма мен амбарды, сондай-ақ елдегі алғашқы әскери бөлімді енгізді. Ол сонымен қатар ауыл шаруашылығына, балық аулауға және мал шаруашылығына жаңа дақылдар мен жаңа техникаларды енгізді. Кларк SAC-те жұмыс істеген кездегі тікелей бастығы Хоккайдо губернаторы (және болашақ Жапония премьер-министрі) Курода Киётака болды. Екеуі де бір-бірін өте құрметтеді және екеуінің де әскери тәжірибесі болғандықтан, олардың арасындағы байланыс тығыз болды. Олардың оң қарым-қатынасы Кларктың Саппородағы көптеген жетістіктеріне көмектесті және Кларкқа SAC бағдарламаларын ғана емес, сонымен қатар Хоккайдоның отарлық дамуына да ықпал етуге кең мүмкіндік берді. Хоккайдо сол кезде Жапонияның шекаралық аймағы болды және аралды отарлауда көп жұмыс істеу қажет болғандықтан, Курода Кларктың кеңесін құптады және оны жиі іске асырды. Шындығында, Кларк өзінің отарлық істерге тигізген ықпалының ауқымына таң қалды, әйеліне: «Губернатор Курода менімен үнемі кеңеседі және менің кеңесімді әрқашан орындайды» деп жазды. Кейінірек ол: «Менің қаншалықты сенімділікпен қарап отырғанымды және күнделікті қандай жауапкершіліктерді мойныма алып жатқанымды ойлағанда қорқамын» деп жазды. Сабақтарда, бейресми кешкі әңгімелерде және ботаникалық үлгілерді жинауға шығу кезінде Кларк мораль туралы сөйлесті және студенттерін «әдепті адамдар болыңыздар» деп шақырды. Жапон үкіметі мемлекеттік мектептерде Киелі кітапты оқытуға тыйым салғанмен, Кларк көп күш жұмсап, Куродадан этика сабақтарында Киелі кітапты пайдалануға рұқсат алды. Осылайша Кларк колледждің алғашқы студенттеріне (протестанттық) христиандық қағидаларды таныстырды. Олар өз кезегінде Кларк кеткеннен кейін оқуға түскен екінші курс студенттеріне әсер етті. 1877 жылы SAC-тің 31 студенті христиан дінін қабылдап, Кларк жазған «Исаға сенушілердің келісімшарты» деп аталатын құжатқа қол қойды. Кейіннен олардың кейбіреуі ХХ ғасырдың басында Жапонияның жаңғыруын жалғастырған кезде христиандық, білім беру және халықаралық қатынастар саласында маңызды рөл атқарды. Мысалы, Учимура Кандзо (шіркеу емес қозғалыстың негізін қалаушы, жапондық христиандық қоғам) және Нитобе Инадзо (квакер, педагог және дипломат), бүгінгі күнге дейін Жапонияда бүкіл елге танымал, колледждің екінші курсынан шыққан. Хоккайдода болған кезінде Кларк жергілікті флораны зерттеп, Жапониядан АҚШ-қа өсімдіктер мен ағаштардың жаңа түрлерін әкелді. Ол Массачусетске көптеген тұқымдарды жіберді, олардың көптегені оның өзінің штаты үшін ерекше құнды болып шықты, өйткені олар іріктелген географиялық ендіктерден таңдалған. Саппородағы Тейне ку қаласында ол таудың беткейінде 3200 фут (975 метр) биіктікте жаңа лишайникті тапты, оны Эдвард Такерман оның құрметіне Cetraria clarkii деп атады. Кларктың айтылған сөздерінің бірнеше әртүрлі нұсқалары бүгінге дейін сақталған, оның ішінде: «Балалар, осы қарт кісідей амбициялы болыңыздар!» және «Балалар, Христос үшін амбициялы болыңыздар!» Қаржы қарастырылып, Кларк факультет президенті болып тағайындалды. Бірақ жобаны бастамас бұрын Вудреффтің күтпеген өлімі оның тоқтауына себеп болды. Осы соққыдан кейін Кларк академиялық қызметтен кетуге шешім қабылдады және 1880 жылы Джон Р. Ботвеллмен бірлесіп «Clark & Bothwell» кен компаниясын құрды. Кларк үшін кен өндіру химия және геология саласындағы біліміне логикалық жалғасы болды. Кларк Ботвеллмен, АҚШ армиясынан алаяздық үшін қуылған күмәнді тұлғамен қалай танысқандығы белгісіз. Ғалым ретінде Кларк қаржылық мансапқа дайын болмады. Бұған Ботвеллдің жаман танымы қосылғандықтан, фирманың қызметі қысқа болды. «Clark & Bothwell» фирмасы 1881 жылдың 10 наурызында Нью-Йорк қаласындағы Нассау және Уолл-стриттердің бұрышында орналасқан кеңсесімен жұмысын бастады. Компания инвестиция жасаған алғашқы кен – қазіргі Бэттл-Маунтин қаласының оңтүстігінде орналасқан Старр Гроув күміс кені болды. 1881 жылдың соңына қарай компания, президенті Кларк басқаруымен, негізінен Юта және Калифорния штаттарында жеті күміс кеніне қатысты. Батыс Америкаға бағытталғанмен, компанияның мүдделері Мексикадан Нова-Скотияға дейін жетеді. 1881 жылдың жазында «Clark & Bothwell» компаниясының еншілес компаниясы болған Танжердегі Сатемо кен компаниясы (Кларк өзінің түсіндіруінше, «жақсы» деген мағына беретін жапон сөзімен аталған) болды. Компания сол кезеңдегі Нова-Скотиядағы алтын асыруға қатысқан алғашқы компаниялардың бірі болды. Осы кендерді басқаруда Кларк белсенді рөл атқарды. Ол мыңдаған шақырым сапар шегіп, зауыттар мен машиналарын жақсартуға ұсыныстар жасады және жақсартуды қадағалады. Бастапқы табысқа жеткен компанияның құны тез миллиондаған долларға жетті. Инвестициялық ақшаның жоғалғаны үшін алғашқы сот процесі 1882 жылдың сәуір айында басталды. Ең зиянды жағдай болған кезде еншілес компаниялардың бірі – «Stormont Mining Company» Кларк пен Ботвеллден Stormont-қа берілмеген қаражат үшін сотқа шақырды. Тезірек Ботвелл, казнашы ретінде, компанияның Нью-Йорк кеңсесіндегі істерді дұрыс басқарамағаны және фирманың құлауына себеп болғаны анық болды. 1882 жылдың мамыр айында Ботвелл Сан-Францискоға жол тартты және одан кейін одан ешқандай хабар болмады. Оқиға ұлттық жаңалыққа айналды және туындаған сот процестері Нью-Йорк және Жаңа Англия газеттерінде жарияланды.

In 1876, Clark was invited by the government of Japan to establish the Sapporo Agricultural College, now Hokkaido University. Following the Meiji Restoration in 1867, the new Imperial government of Japan set out upon a path of rapid modernization and recruited many European and American academics and military experts to help expedite the process. These men were referred to by the Japanese government as oyatoi gaikokujin or "hired foreigners". Seeking a model agricultural college, Mori Arinori, the Japanese Minister to the United States, asked Horace Capron, Commissioner of the U. S. Department of Agriculture, for a recommendation. Capron recommended MAC. After visiting the college, Minister Mori later recommended Clark to the Japanese government as the ideal candidate to establish SAC. Clark signed his contract with the Japanese government on March 3, 1876, in Washington, DC. Due to inconsistencies in translation, discrepancies exist to this day as to what Clark's official title was. According to biographer John Maki, the Japanese and English versions of Clark's contract differed on this point. The Japanese version named Clark, "head teacher (namely, assistant director)." Because of this, in Japan, Clark has been referred to as "assistant director" or sometimes "vice president" of SAC. However, in the English version of the contract, "the word 'President' was inserted into the text and initialed by Yoshida Kiyonari (the Japanese Minister to the United States at the time)." Clark spent eight months in Sapporo from 1876 to 1877. After enduring negative press in Massachusetts, he was pleased with the enthusiastic cooperation he received from the Japanese government. SAC was organized in just one month. Clark wrote to his wife, "I am actually rebuilding MAC on the other side of the earth." In establishing SAC, Clark introduced the first American model farm and barn in Japan and the first college military unit in the country. He also introduced new crops and new techniques in agriculture, fishing, and animal husbandry. Clark's direct superior while working at SAC was the Governor of Hokkaido (and future Prime Minister of Japan) Kuroda Kiyotaka. The two men greatly respected one another and shared a bond in that they both had past military experience. Their positive relationship facilitated Clark's many accomplishments while in Sapporo and accounted for the wide latitude Clark was given in implementing not just SAC programs, but also his influence on the colonial development of Hokkaido. Hokkaido represented the Japanese frontier at that time and with so much work to be done in colonizing the island, Kuroda welcomed and frequently implemented Clark's advice. In fact, Clark himself was taken aback by the apparent scope of his influence on colonial affairs, writing to his wife, "Governor Kuroda consults me constantly and always follows my advice." He later wrote, "I tremble to think how much confidence is reposed in me and what responsibilities I am daily assuming." During classroom lectures, informal evening talks, and outings to collect botanical specimens, Clark discussed morality and urged his students to, "Be gentlemen." Although the Japanese government prohibited the teaching of the Bible in government schools, Clark managed, after considerable effort, to secure approval from Kuroda to make use of the Bible during ethics instruction. In doing so, Clark introduced (Protestant) Christian principles to the first entering class of the college. They, in turn, influenced the students in the second class who enrolled after Clark's departure. In 1877, 31 students of SAC converted to Christianity, signing a document drafted by Clark titled, "The Covenant of Believers in Jesus." Some of them later played important roles in the fields of Christianity, education, and international relations during Japan's continuing modernization in the early 20th century. Alumni such as Uchimura Kanzō (founder of the non church movement, a Japanese Christian society) and Nitobe Inazō (Quaker, educator and diplomat), still known nationwide in Japan, were from the second entering class of the College. During his stay in Hokkaido, Clark examined the local flora and introduced new species of plants and trees from Japan to the United States. He sent to Massachusetts a large assortment of seeds, many of which proved of special value to his own state, on account of the high latitude from which they were selected. In Teine ku, Sapporo, he discovered a new lichen on the side of Mt. Teine, at an elevation of 3200 feet (975 m), which was named Cetraria clarkii, in his honor, by Edward Tuckerman. Several differing versions of Clark's parting words persist today including, "Boys, be ambitious, like this old man!" and, "Boys, be ambitious for Christ!" Funds were procured and Clark was named President of the Faculty. Before the enterprise could get underway, Woodruff's sudden death caused the abandonment of the scheme. Following this setback, Clark decided to depart from academia and teamed up with John R. Bothwell in 1880 to form the Clark & Bothwell mining company. For Clark, mining was a logical extension of his background in chemistry and geology. Exactly how Clark became associated with Bothwell, a man of questionable character who had been cashiered from the U. S. Army for fraud, is unknown. As an academic, Clark was ill prepared for a financial career. This, coupled with Bothwell's disreputable history, would result in a short life for the firm. The firm of Clark & Bothwell opened for business on March 10, 1881, with offices at the corner of Nassau and Wall Street in New York City. The first mine in which the company became invested was the Starr Grove silver mine, just south of present day Battle Mountain, Nevada. By the end of 1881 the company, with Clark as President, was involved in seven silver mines, predominantly in Utah and California. Although focused on the American West, the company had far reaching interests spreading from Mexico to Nova Scotia. The Satemo Mining Company of Tangier, Nova Scotia (named by Clark after a Japanese word which, according to his translation, meant "all right") became a subsidiary of Clark & Bothwell in the summer of 1881. The company was among the first involved in the Nova Scotia gold rush of that period. In managing these mines, Clark took an active role as President. He traveled thousands of miles, recommending improvements to mills and machinery and overseeing the improvements. Meeting initial success, the company's worth soon amounted to millions of dollars. The first of what was to be several lawsuits for investment money lost was brought in April 1882. The most damaging development came when one of the subsidiaries, the Stormont Mining Company, sued Clark & Bothwell for funds withheld from Stormont. It soon became apparent that Bothwell, as Treasurer, had mismanaged affairs at the company's New York office resulting in the firm's collapse. By May 1882, Bothwell was en route to San Francisco and was never heard from again. The scandal was national news and the resulting lawsuits played out in New York and New England newspapers.

Мұра

Өзінің туған штаты Массачусетсте Кларк көбінесе естен шығып қалғанмен, Жапонияда ол ұлттық тұлға болып саналады. Оның Хоккайдоның ауыл шаруашылығы және экономикалық дамуына қосқан үлесі зор болды, бірақ оның мәдени үгіті бүгінгі күнге дейін әсерлі. Тарихшы Фумико Фуджитаның сөзінше, Кларктың «Балалар, ұмтылысшыл болыңдар!» деген сөзі «Жапонияда мәңгілікке сақталған» десе де болады. Жапон ұлттық туристік ұйымы осы ұранды «әйгілі» деп сипаттап, елдің түкпір-түкпірінде жиі айтылатынын мәлімдейді. Тарихшы Джон Маки, Жапонияның көптеген оқулықтарында «Кларктың еңбегі мен ұраны туралы қысқаша мәліметтер келтірілгенін», ал оның есімі «мектептерде, ғимараттарда, дүкендерде, кондитерлік бұйымдарда және сан алуан туристік сувенирлерде» кездесетінін жазды. Кларктың миссионерлік қызметінің нәтижесінде 1882 жылы Саппоро Тәуелсіз Христиан шіркеуі құрылды, оны SAC студенттері салды. Бұл Мэйдзи реставрациясынан кейін Жапониядағы алғашқы христиандық ошақтардың бірі болды. Кейіннен, Кларктың «Исаға сенушілердің келісіміне» қол қойған он адам 1922 жылы Саппорода Уильям С. Кларк ескерткіш шіркеуін салу үшін қаражат жинады. Шіркеу 1962 жылы бұзылып, басқа жерде қайта салынды және қазірге дейін алғашқы «Келісім» мен Кларк Саппороға әкелген бірнеше Киелі кітаптар сақталып тұр. АҚШ-та Кларктың ең маңызды мұрасы – ол құрған екі колледждің, қазіргі Массачусетс Амхерст университеті мен Хоккайдо университетінің арасындағы тығыз ынтымақтастық болып табылады. Студенттер мен оқытушылардың алмасуы көп жыл бойы бейресми түрде жүріп келді, бірақ журналист Дэниел Фитцгиббонстың мәлімдемесінше, 1960 жылдардың басында «АҚШ Мемлекеттік департаменті Хоккайдодағы ауыл шаруашылығы білімін жетілдіруге көмектесу үшін университетпен келісім жасады. Осы бағдарлама арқылы 11 UMass оқытушысы Саппороға барды, ал 52 жапондық оқытушы мен студент Амхерстте біліктілігін арттырды». Екі университет түрлі академиялық факультеттер арқылы алмасу бағдарламаларын жалғастырып келеді. 1969 жылы Халықаралық ауыл шаруашылығы зерттеулер орталығының профессоры Джон Х. Фостер осы институттар арасындағы ынтымақтастықты «АҚШ университеті мен шетелдік университет арасындағы ең көне техникалық көмек қарым-қатынасы» деп атады. Кларк мұрасын құрметтеу мақсатында салынған алғашқы өнер туындыларының бірі – 1926 жылы Хоккайдо университетінің кампусына орнатылған бюст болды, ол SAC құрылғанының 50 жылдығына арналған. Алғашқы бюст Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде балқытылып, 1947 жылы қайта жасалды. Кларктың Саппороға келгенінің 100 жылдығын атап өту үшін 1976 жылы Хицуджигаока обсерваториясында Кларк мүсіні орнатылды. Мүсіннің тұғырына Кларктың әйгілі сөзі – «Балалар, ұмтылысшыл болыңдар!» қашалып жазылған. Бұл орын туристердің таңдаулы мекеніне айналды.

Although he is almost forgotten in his home state of Massachusetts, Clark remains a national figure in Japan. His influences on the agricultural and economic development of Hokkaido were significant, but it is primarily his cultural message that still resonates today. According to historian Fumiko Fujita, Clark's phrase, "Boys, be ambitious!" is "almost immortal in Japan." The Japanese National Tourism Organization describes the slogan as "famous" and often quoted throughout the country. Historian John Maki wrote that many Japanese school textbooks "have carried brief accounts of [Clark's] work and his slogan", and that Clark's name appears on "schools, buildings, shops, confections and countless tourist souvenirs." Clark's missionary activities produced the Sapporo Independent Christian Church in 1882, founded by students of SAC. It was one of the first cells of Christianity in Japan after the Meiji Restoration. Eventually, ten of the signers of Clark's "Covenant in the Believers of Jesus," raised funds to build the William S. Clark Memorial Church in Sapporo in 1922. The church was demolished in 1962, but rebuilt in another location and still houses the original "Covenant" as well as several Bibles Clark brought to Sapporo. In the United States, Clark's primary legacy is one of ongoing cooperation between the two colleges he founded, now the University of Massachusetts Amherst and the Hokkaido University. Student and faculty exchanges were informal for many years until, according to journalist Daniel Fitzgibbons, the early 1960s when "the U. S. State Department contracted with the University to help strengthen the agricultural curriculum at Hokkaido. Through that program, 11 UMass faculty went to Sapporo and 52 Japanese faculty and students received advanced training in Amherst." Both universities maintain exchange programs through various academic departments. In 1969, Professor John H. Foster of the Center for International Agricultural Studies designated the collaboration between the institutions as "the oldest technical assistance relationship between a U. S. university and a foreign university." One of the first public works of art in honor of Clark's legacy was a bust placed on the campus of the Hokkaido University in 1926 commemorating the 50th anniversary of the establishment of SAC. The original bust was melted down during World War II, but reconstructed in 1947. To mark the 100th anniversary of Clark's arrival in Sapporo, the statue of Clark at Hitsujigaoka observation hill was built in 1976. Etched on the base of the statue are Clark's famous words, "Boys, Be Ambitious." The site is a popular tourist destination.