Аргентинаның Санта-Фе провинциясы

Кіріспе

Аргентина провинциясы

Санта-Фе провинциясы (lang es, ˈsanta ˈfe, lit. "Қасиетті Сенім") – Аргентинаның орталық-шығысында орналасқан провинция. Солтүстіктен сағат тілі бойынша көршілес провинциялар: Чако (оңтүстікке қарай 28-ші параллельмен бөлінеді), Корриентес, Энтре-Риос, Буэнос-Айрес, Кордова және Сантьяго-дель-Эстеро. Кордова және Энтре-Риос провинцияларымен бірге, бұл провинция Орталық аймақ деп аталатын экономикалық-саяси бірлестіктің құрамына кіреді. Санта-Фе провинциясының ең ірі қалалары: Росарио (халық саны 1,193,605), астанасы Санта-Фе (369,000), Рафаэла (100,000), Реконкиста (99,000), Вилла Губернадор Гальвес (74,000), Вендадо-Туэрто (69,000) және Санто-Томе (58,000).

Демонизм

Облыс тұрғындары сантафесиностар (әйелдері – сантафесиналар) деп аталады.

Тарих

Бұл аймақты мекендеген ежелгі тайпалар: тоба, тимбу, мокови, пилагас, гуайкуру және гуарани тайпалары болды. Олар көшпелі өмір сүрді, аң аулау, балық аулау және жеміс-жидек жинау арқылы күнкөріс жасады. Бірінші еуропалық бекініс 1527 жылы Парана және Каркарана өзендерінің құсылысында Себастьян Каботтың солтүстікке қарай сапар барысында құрылды. Ол Санкти Спиритус деген атпен белгіленді, бірақ екі жылдан кейін жергілікті тұрғындар тарапынан қиратылды. 1573 жылы Хуан де Гарай қазіргі Кайаста қаласының маңында Санта-Фе қаласын құрды, бірақ 1651 және 1660 жылдары қала қазіргі орнына көшірілді. 1812 жылы заңгер және генерал Мануэль Бельграно Росариода (сол кезде шағын ауыл) Парана өзенінің жағасында Аргентина туын алғаш рет жасап, көрсетті. 1815 жылы Альвеардың орталық үкіметі Игнасио Альварес Томас бастаған бүлік салдарынан құлап, Франсиско Кандиоти, жергілікті жасақтардың басшысы, үкіметті бейбіт түрде өз қолына алды, осылайша Санта-Федің тәуелсіз провинция ретіндегі дәуірі басталды. Бұл кезең қысқа болды, себебі сол жылы Кандиоти қайтыс болды және орталық үкімет тәуелді үкіметті қайта орнатты. Алайда, 1816 жылы каудильо Мариано Вера мен Эстанислао Лопес губернатордың өкілін қызметтен алып, провинцияның егемендігін жариялады және оны Артигас басқарған еркін халықтар лигасына (Лига де Пуэблос Либрес) қосылды. Лопес 1818 жылы провинциялық жиналыстың ұсынған жобасын қабылдамағаннан кейін, консервативті сипаттамасы күшті провинциялық конституцияны қабылдады; Санта-Фе конституциясы бар алғашқы провинция болды. 1820 жылғы азаматтық қақтығыстар кезінде Санта-Фе әскерлері Буэнос-Айрестің орталықшы әскерін жеңуде шешуші рөл атқарды. Осылайша, Лопес уақыт өте келе Федерацияның патриархына айналып, 1838 жылы қайтыс болғанға дейін Федеративтік партияның орталық тұлғасы болды. Лопес қайтыс болғаннан кейін оның хатшысы және жақын серігі Хосе Мария Куллен губернатор болып сайланды. Алайда, Куллен Буэнос-Айрес губернаторы және Конфедерацияның Сыртқы істер министрі Хуан Мануэль де Росастың ықтимал қарсыласы болғандықтан, ол Кулленнің тұтқындалуын және өлімін ұйымдастырды, Росасқа адал Хуан Пабло Лопесті губернатор етіп тағайындады. Жаңа губернатор 1851 жылы провинцияға Юсто Хосе де Уркизаның Ұлы әскері басып кіргенге дейін билікте болды, ол Паскуаль Эчагуэмен кезектесіп отырды. Оның өкілеттігі кезінде провинция 1841 жылы жаңа конституцияны қабылдады. Ұлт ұйымдасқаннан кейін провинция бейбітшілік пен өркендеу дәуіріне енді; 1872 жылы теміржолдар провинцияның көптеген нүктелерін, сондай-ақ телеграф желілерін байланыстырды, ал 1889 жылы Санта-Фе провинциялық университеті құрылды. Консервативті топтардың саяси үстемдігі еуропалық иммигранттар әкелген жаңа идеялармен күресті, нәтижесінде Радикалдық азаматтық одақ (UCR) және Прогрессивті демократиялық партия (PDP) құрылды, сондай-ақ Аргентина аграрлық федерациясы құрылды. Бұл екі партия провинцияның консервативті партияларымен көптеген сайлау шайқастарын өткізді. 1912 жылы Роке Саенс Пеньяның сайлау реформасынан кейін UCR үкіметке жетіп, 1930 жылғы төңкеріске дейін билікте болды. Осы кезеңде, нақтырақ айтқанда 1919 жылы, Жағалаудың Ұлттық университеті құрылды. 1932 жылы ДПД губернаторлық креслоны иеленді. 1958 жылғы даулы сайлауда (перонист кандидаттарына тыйым салынды) президенттікке сайланған Артуро Фрондизидің одақтасы доктор Карлос Сильвестр Бегнистің Санта-Феде билікке келуіне әкелді. Губернатор Бегнистің бюджет қаражатын өте қажетті қоғамдық жұмыстарға, ең бастысы Санта-Фе қаласы мен көршілес Парананы байланыстыратын 16 шақырымдық Ернандарияс туннелінің құрылысына жұмсады. Туннельдің көп бөлігі Парана өзенінің астынан өтеді және Аргентинадағы ең ұзын туннель болып табылады. 1962 жылы консервативті қысым президент Фрондизиді қызметтен шеттетуге мәжбүр еткеннен кейін, Бегнистің 1969 жылы Ернандарияс ашылғанын көруіне және 1973 жылы сайлаушылардың оны қайтадан (бұл жолы перонист ретінде) басым көпшілікпен сайлауына мүмкіндік болды. Санта-Фе 1970 жылдардың соңындағы зорлық-зомбылық пен 1980 жылдардағы депрессиядан басқа провинцияларға қарағанда көбірек зардап шекті. 1990 жылдардағы өркендеу кезінде де экономикасы әлсіреп, Аргентина песосының қайта бағалануы өндірістік секторларына қысым жасады. 2002 жылы экономиканың төменгі шегіне жеткеннен бері жыл сайын 7%-ға өсіп келеді. Аргентинаның табысты соя өнімінің орталығы болған провинцияның маңызы артып, қазір ол Буэнос-Айрес провинциясымен бәсекелесіп, елдің жетекші ауыл шаруашылығы өндірушісіне айналды, ал Росарио Аргентинадағы маңызды портердің бірі болып табылады.

The aboriginal tribes who inhabited this region were the Tobas, Timbúes, Mocovíes, Pilagás, Guaycurúes, and Guaraníes. They were nomadic, lived from hunting, fishing and fruit recollection. The first European settlement was established in 1527, at the confluence of the Paraná and Carcarañá rivers, when Sebastian Cabot, on his way to the north, founded a fort named Sancti Spiritus, which was destroyed two years later by the natives. In 1573 Juan de Garay founded the city of Santa Fe in the surroundings of present town Cayastá, but the city was moved in 1651 and 1660 to its present location. In 1812 the lawyer and general Manuel Belgrano created and displayed for the first time the Argentine flag on the banks of the Paraná River, at Rosario (by that time a small village), south of Santa Fe. In 1815, while Alvear's central government fell due to Ignacio Álvarez Thomas' rebellion (at that time commander of an army sent to Santa Fe against Artigas), Francisco Candioti, the local militia chief, took over the government peacefully, thus starting the era of Santa Fe as an autonomous province. This period was short lived, since that same year Candioti died and central government reestablished the dependent government. However, in 1816, the caudillos Mariano Vera and Estanislao López deposed the governor delegate and proclaimed the sovereignty of the province and its membership into Artigas's Free Peoples League (Liga de Pueblos Libres). López drew, in 1818, a provincial constitution of a strongly conservative flavour, after rejecting a project proposed by a provincial assembly; Santa Fe was the first province to have its constitution. During the civil strifes of 1820, Santa Fe troops were decisive in the defeat of Buenos Aires' centralist army. So, in time, López gradually became the Federation's Patriarch, establishing himself as the central figure of the Federal Party until his death in 1838. After López's death it was his secretary and right hand man, José María Cullen who was elected governor. However, Cullen being a potential rival of Buenos Aires governor and Confederation's Foreign Affairs Representative, Juan Manuel de Rosas, he sought and obtained Cullen's capture and execution, naming the pro Rosas Juan Pablo López as governor. The new governor remained in power, alternating with Pascual Echagüe, until the province's invasion by Justo José de Urquiza's Great Army in 1851, and during his term the province adopted a new constitution in 1841. After the organization of the nation, the province entered an era of peace and prosperity; in 1872 the railways already connected many points of the province, as well as the telegraph lines, and in 1889 the Provincial University of Santa Fe was founded. The political hegemony of the conservative groups was challenged by the new ideas brought by the European immigrants gave birth to the Radical Civic Union (UCR) and the Progressive Democratic Party (PDP), and the creation of the Argentine Agrarian Federation. These two parties had many strong electoral contests with the province's conservative parties. After the Electoral Reform of Roque Sáenz Peña in 1912, the UCR reached the government and stayed until the coup of 1930. During this time, more precisely in 1919, the National University of the Littoral was founded. In 1932 it was the PDP who got the governor's seat. The contentious 1958 elections (from which Peronist candidates were barred) brought an ally of President elect Arturo Frondizi to power in Santa Fe, Dr. Carlos Sylvestre Begnis. Gov. Begnis quickly steered budgets into sorely needed public works, most notably the construction of the Hernandarias Tunnel, a 10 mile (16 km) long connection between the city of Santa Fe and neighboring Paraná. The tunnel, most of which runs under the massive Paraná River, is the longest in Argentina. Forced to resign after conservative pressure drove President Frondizi from office in 1962, Begnis had the satisfaction of seeing Hernandarias open in 1969, and voters overwhelmingly return him to office in 1973 (this time as a Peronist). Santa Fe suffered the violence of the late '70s and the depression of the 1980s more than most other provinces. It continued to languish economically during the prosperous 1990s, as the revalued Argentine peso put pressure on its productive sectors. Touching bottom around 2002, its economy has grown by 7% a year since then. The heart of Argentina's lucrative soy harvest, the province's importance has continued to grow, now rivaling Buenos Aires Province as the nation's leading agricultural producer, with Rosario as one of the most important ports in Argentina.

География

Провинцияның көп бөлігі жасыл жазықтардан тұрады, ылғалды Пампаның бір бөлігі, солтүстікке қарай Гран-Чако аймағымен шектеседі. Батысында төменгі сірлер бар. Солтүстікте температура жоғары, жылдық орташа температура 19 °C (66 °F), ал жауын-шашын шығыста көп, батысқа қарай азаяды, онда қыста ерекше құрғақ кездер болады. Оңтүстікте температура төмендеу, орташа температурасы төмен және жауын-шашын азырақ. Жаз бойына провинцияда ыстық және ылғалды болады, оңтүстікте орташа температура 30 °C (86 °F) болса, солтүстік-батыс бұрышында 34 °C (93 °F) дейін жетеді, ал түнгі температура оңтүстікте 17 °C (63 °F), солтүстікте 21 °C (70 °F) аралығында. Күн күркіреуі жиі кездеседі, сондай-ақ 40 °C (104 °F) дейін температураны көтеретін және ыстық, ылғалды түндерді әкелетін ыстық толқындар да жиі болады. Мұндай кезде оңтүстіктен салқын ауа келгенде ауа райы өзгереді. Наурыз айында оңтүстікте түндер суынады, ал сәуір айында ауа райы қолайлы болады, оңтүстікте температура 22 °C (72 °F) мен 26 °C (79 °F) аралығында, ал солтүстікте 10 °C (50 °F) пен 15 °C (59 °F) аралығында болады. Мамыр айында оңтүстікте қырау түсе бастайды және қыркүйекке дейін жиі кездеседі. Солтүстікте қырау сирек болады: кейбір жылдары мамыр айында, ал кейбір жылдары шілдеде түсуі мүмкін, бірақ жалпы алғанда, тіпті солтүстікте де жыл сайын бірнеше қыраулы күн болады. Қыс провинцияның батысында құрғақ, ал шығысында ылғалды. Оңтүстікте күндізгі температура 15 °C (59 °F) болса, түнгі температура 4 °C (39 °F) дейін төмендейді, ал солтүстікте күндізгі температура 21 °C (70 °F) болса, түнгі температура 9 °C (48 °F) дейін төмендейді. Салқын толқындар оңтүстікте жиі 5 °C (23 °F) температураны әкеледі, кейде 8 °C (18 °F) дейін төмендейді. Солтүстікте термометр кейде 2 °C (28 °F) дейін, сирек жағдайларда 5 °C (23 °F) дейін төмендейді. Қыста 30 °C (86 °F) дейін жылы күндер жиі кездеседі, содан кейін суық ауа райымен жаңбыр жауады және температура 6 °C (43 °F) шамасында болады. Көктем солтүстікте тамыз айының соңында басталады, ал қазан айының басында ауа райы өте жылы болады. Оңтүстікте түндер қараша айының көп бөлігіне дейін суық болады. Жалпы алғанда, көктемнің ауа райы болжамсыз болады: ыстық толқындар ұзақ суық ауа райымен алмасады, ал құрғақ кездер қатты найзағайлармен ауысады. Жауын-шашын мөлшері солтүстік-шығыста 1200 мм (47 дюйм) болса, оңтүстік-батыста және солтүстік-батыста 800 мм (31 дюйм) дейін төмендейді. Провинцияның солтүстік екі бөлігінде қар жауған жағдайлар кездеспейді, ал оңтүстікте сирек болады, соңғы рет 2007 жылы бірнеше сантиметр қар жиналған. Бұл ылғалды, қоңыржай климат Орталық және Оңтүстік Санта-Фе аймақтарының елдегі ең бай ауыл шаруашылығы аймақтарының бірі болуын түсіндіреді, онда жүгері және соя сияқты дақылдар өте танымал, сондай-ақ сүт өнеркәсібі жақсы дамыған. Басты өзен және Рио-де-ла-Плата арқылы ашық теңізге қосылатын өзен – Парана өзені. Паранаға басқа да салалар бар, олардың ішінде Саладо-дель-Норте, Каркарана және Арройо-дель-Медио. Жазық жерлер Парана және Саладо өзендерінің деңгейінің көтерілуіне байланысты қатты жаңбырдан кейін суға батуға бейім. 2003 жылы Саладоның деңгейінің тез көтерілуі провинцияның солтүстік-орталық бөлігіндегі астананы және көптеген қауымдарды су басуға әкелді, нәтижесінде 100 000-нан астам адам эвакуацияланды және үлкен экономикалық шығынға ұшырады. 2007 жылы бірнеше күн бойы қатты жаңбырлар провинцияның орталық және оңтүстігіндегі 60-тан астам қаланы, соның ішінде Санта-Фе және Росарионың бөліктерін су басты, ондаған мың адам эвакуацияланды, егін шығындары болды және аймақтың инфрақұрылымына кең ауқымда зиян келтірілді.

Most of the province consists of green flatlands, part of the humid Pampas, bordering to the north with the Gran Chaco region. There are low sierras to the west. The north has higher temperatures, with an annual average of 19 °C (66 °F) and precipitations of up to in the east, decreasing towards the west, where there is a distinctive dry season during the winter. The south presents lower temperatures, averaging , and slightly less precipitations. Summers are hot and humid throughout the province, with average highs ranging from 30 °C (86F) in the south to 34 °C (93F) in the northwest corner, and night temperatures between 17 °C (63F) in the south and 21 °C (70F) in the north. Thunderstorms are common, and so are heat waves what can bring temperatures up to 40 °C (104F) and hot muggy nights. These are often interrupted by cold fronts that bring crisp, cool weather from the south. March brings cooler nights in the south, and April brings comfortable weather, with highs ranging from 22 °C (72F) in the south to 26 °C (79F) in the north, and lows from 10 °C (50F) to 15 °C (59F). Frost arrives in May in the south, where it occurs frequently until September; in the extreme north, frost is much more sporadic: some years might bring frosty May days, on other years it may come in July, but generally speaking there will always be a few frosty days every year even in the extreme north. Winter is drier in the west of the province and wetter in the east. In the south, temperatures range from 15 °C (59F) in the day to 4 °C (39F) at night, whereas in the north, from 21 °C (70F) to 9 °C (48F). Cold waves often bring temperatures of 5 °C (23F) in the south, with extremes of 8 °C (18F) recorded; further north, the thermometer descends occasionally to 2 °C (28F) and very rarely to 5 °C (23F). There are often short warm periods of up to 30 °C (86F) during the winter, followed by much colder weather with drizzle and temperatures around 6 °C (43F). Spring starts as soon as the end of August in the north, with very warm weather already present by early October; in the south, nights remain cool until most of November. Generally speaking, spring is unpredictable, with heat waves followed by extended periods of cool weather, as well as dry spells followed by severe thunderstorms. Rainfall ranges from 1,200 mm (47 in) in the northeast to 800 mm (31 in) in the southwest and extreme northwest. Snowfall is unprecedented in the northern two thirds of the province, and very rare in the south, where the last occurrence was in 2007 with several centimeters accumulated. This humid, temperate climate explains why Central and Southern Santa Fe are among the nation's richest agricultural regions, with crops such as maize and soybeans popular, and a very well developed dairy industry. The main river, and connection to open sea through the Río de la Plata is the Paraná River. There are also other tributaries to the Paraná including the Salado del Norte, the Carcarañá and the Arroyo del Medio. The plain lands tend to be flooded after heavy rains due to the growth of the Paraná and Salado rivers. In 2003 a rapid rise of the Salado produced a catastrophic flood of the capital and many communities in the north center of the province, prompting the evacuation of no fewer than 100,000 people and major economic losses. In 2007, several days of heavy rainfall flooded more than 60 towns in the center and south of the province, including sections of Santa Fe and Rosario, causing tens of thousands of people to be evacuated, crop losses, and widespread damage to the physical infrastructure of the area.

Экономика

Санта-Фе экономикасы 1970 жылы көршілес Кордова провинциясы үшінші орыннан ығыстырғаннан кейін елдегі төртінші маңызды экономика болып табылады. Аргентинаның жалпы өнімінің 8% құрайтын оның өнімі 2006 жылы 27 миллиард АҚШ долларына бағаланды (Аргентинаның экономикалық өсуіне сәйкес 2011 жылы шамамен 43 миллиард АҚШ доллары), немесе жан басына шаққанда 9000 АҚШ доллары (2011 жылы шамамен 13000 АҚШ доллары), ұлттық орташа көрсеткіштен сәл жоғары. Экономика әртараптанған болғанымен, ауыл шаруашылығы өзінің тиімділігі және экспорт арқылы шетел валютасын табу арқылы маңызды рөл атқарады. Аргентинаның өңделген жерлерінің 21 пайызы Санта-Феде орналасқан, оның негізгі егістері – соя (басты ұлттық өндіруші), күнбағыс, жүгері, бидай және күріш. Кішкентай көлемде клубника, бал және оның туындылары (300 000 ара ұясы), ағаш және мақта өндіріледі. Облыстың жасыл шөбі 6,5 миллион бас ірі қара малға (ұлттық малдың 20%) қолайлы, бұл тек еттің ғана емес, сонымен қатар жылына 2,6 миллиард литр сүттің (ұлттық өнімнің 40%) көзі, оны 5000-нан астам сүт өңдеу зауыттары өңдейді. Росарио мен Сан-Лоренцо арасындағы порттар Санта-Фе және көптеген басқа провинциялардың өнімдерін экспорттау үшін бастапқы нүктелер болып табылады; олар арқылы Аргентина астығының 65% және елдің экспортының 55% шығарылады. 2004 жылы Санта-Фе экспорты (7,170 миллион АҚШ доллары) ұлттық жалпы өнімнің 21% құрады. 2001-2004 жылдар аралығында ол 65,2%-ға өсті. Соядан алынған туындылар, ұн және өсімдік майы 2 миллиард АҚШ долларынан және 7,6 миллион тоннадан асты. 2005 жылы оңтүстік Санта-Фе порттары Аргентина экспорттаған астықтың 60%, ауыл шаруашылығы өнімдерінің 93% және өсімдік майының 85% тасымалдады. Санта-Федегі өндіріс экономиканың 18% құрайды және Аргентинадағы жетекшілердің бірі болып табылады. Әртүрлі ұн мен май өндіретін диірмендер, сыра және басқа да азық-түлік өнеркәсіптері, былғары және тоқыма, көмірсутек өңдеу зауыттары, болат (жылына 1 миллион тонна) және металл өндірісі, өнеркәсіптік және ауыл шаруашылығы машиналары, автомобиль өнеркәсібі және басқалары бар. Қызмет көрсету секторы жақсы дамыған және әртүрлі, туризмге немесе мемлекеттік секторға көп тәуелді емес. Туризм, мейрамханалар мен қонақүйлердің кең таралғандығына қарамастан, маңызды сала болып табылмайды. Росариода Ұлттық Ту Мемориалы (Monumento Nacional a la Bandera) және бірқатар мұражайлар орналасқан. Санти-Спиритус бекінісінің көшірмесі, Каяста руиналары және Санта-Фе қаласы да танымал бағыттар болып табылады.

Santa Fe's economy is the fourth most important in the country, having been displaced from third place by neighboring Córdoba Province around 1970. Accounting for 8% of the Argentine total, its output was estimated at US$27 billion in 2006 (which shall be around US$43 billion in 2011 according to Argentina's economical growing), or, US$9,000 per capita (around US$13,000 in 2011), somewhat above the national average. Though the economy is well diversified, agriculture continues to play an indispensable role through its profitability and foreign exchange earnings via exports. Twenty one percent of the cultivated lands of Argentina are in Santa Fe, whose main crops are soybean (main national producer), sunflower, maize, wheat, and rice. In smaller scale strawberry, honey and derivatives (300,000 beehives), wood, and cotton are produced. The green grass of the province is ideal for the 6.5 million head of cattle (20% of national stock), which is not only source of meat but of 2.6 billion of liters of milk per year (40% of the national production), which is processed by over 5,000 dairies. The ports between Rosario and San Lorenzo are departure points for the export of the production of the Santa Fe and many other provinces; through them leave 65% of the Argentine cereal and 55% of the country's exports. In 2004, Santa Fe's exports (US$7,170 million) accounted for 21% of the national total. Between 2001 and 2004 they increased 65.2%. Derivates of soybean, flours and vegetable oils comprised over US$2 billion and over 7.6 million tonnes. In 2005 the ports of southern Santa Fe shipped 60% of the grains, 93% of the agricultural subproducts and 85% of the vegetable oils exported by Argentina. Manufacturing in Santa Fe represents 18% of its economy and is also among the top in Argentina. Mills that produce different flours and oils, beer, and other food industries, leather and textiles, hydrocarbon refineries, steel (1 million tonnes a year) and metals production, industrial and agricultural machines, car industry and others. The services sector is well developed and very diversified, relying little on tourism or the public sector. Tourism is not an important activity in spite of the wide range of hotels and restaurants. Rosario, home to the National Flag Memorial (Monumento Nacional a la Bandera) and a number of museums, receives a number of visitors from Argentina. The replica of the Sancti Spiritus Fort, the ruins of Cayastá and the city of Santa Fe are also common destinations.

Үкімет

Облыстық үкімет әдеттегі үш тармаққа бөлінеді: атқарушы билік, губернатор басқарады, ол халықтың сайлауымен төрт жылдық мерзімге тағайындалады, қайта сайлануға құқығы жоқ, және кабинет мүшелерін тағайындайды; заң шығарушы билік, екі палаталы заң шығару органынан – 50 мүшелі Депутаттар палатасы мен 19 мүшелі Сенаттан (барлығы төрт жылдық мерзімге сайланады) құралған; және сот билігі, Жоғарғы Сот басқарады және бірнеше төменгі дәрежедегі соттармен толықтырылған. Санта-Фе провинциясының Конституциясы провинцияның негізгі заңы болып табылады. 1991 жылдан бастап атқарушы және заң шығарушы лауазымдар "Лей де Лемас" деп аталатын даулы жүйе бойынша бір турлы сайлау арқылы сайланды. Бұл жүйе 2004 жылы жойылды; жаңа жүйеге міндетті алғашқы сайлаулар кірді, олар 2005 жылдың тамызында алғаш рет өткізілді және көптеген сарапшылардың пікірінше, жақсы нәтижелер көрсетті. 2005 жылғы 23 қазанда өткен парламент сайлауы "Лей де Лемас" заңын жойғаннан кейін өткізілген алғашқы маңызды сайлау болды. Аргентинадағы ең ірі құқық қорғау мекемесі – Аргентина Федералды Полициясы, бірақ қосымша жұмыстарды Санта-Фе провинциялық Полициясы жүзеге асырады.

Демография

Тұрғындардың шығу тегі – көпшілігі еуропалық, 1850-1950 жылдар аралығындағы үлкен көші-қон толқынынан тараған. Итальяндықтар (негізінен Пьемонт аймағынан), испандықтар, швейцариялықтар және немістер – провинцияның басты этникалық топтары. 1970 жылдан бері Росарио қаласын негізінен Санта-Фе облысының солтүстігінен және солтүстік провинциялардан келген ішкі көшіп келушілер таңдап отыр. Халықтың шағын бөлігі (20%) – метистер, ал одан да аз бөлігі (2-4%) – толыққанды үндістер.

Халықтың таралуы

+Қалалық және ауылдық халық саны 1980 1991 2001 Қалалық аймақ 2 022 790 2 429 291 2 675 392 Ауылдық аймақ 442 756 369 131 325 309