Екінші дүниежүзілік соғыстағы «Уолк» эсминеці

Кіріспе

Sims класты эсминец USS Walke (DD 416) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен, контр-адмирал Генри А. Уолкқа (1809–1896) арналған. Уолк Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Кариб теңізінде бейтараптық күзетуде болды және соғыс кезінде Тынық мұхитында шайқасты, ал Гуадалканал теңіз шайқасында батып кетті. Уолк кемесі 1938 жылдың 31 мамырында Массачусетс штатындағы Бостон әскери кеме құрылыс шеберханасында салынды, 1939 жылдың 20 қазанында контр-адмирал Уолктің шөбересі Кларенс Диллонмен суға түсірілді және 1940 жылдың 27 сәуірінде қолданысқа берілді.

Соғыс аралығы

Жабдықтау мен инженерлік сынақтардан кейін 25 маусымда Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Әскери-теңіз торпеда станциясында торпедалар, оқ-дәрілер мен жаттығу оқ-дәрілерін алып, келесі күні Вирджиния штатының Норфолк қаласына жөнелтілді. 27 маусымда Норфолкке жетіп, сол жерде Әскери-теңіз флотының екінші лейтенанты Дональд Б. Кули мен 47 әскери-теңіз жауынгерін Вичитаға, кейін Оңтүстік Америка суларына тасымалдауға алды. Сол күні Уолк Уэйнрайтпен бірге Кубаға жолға шықты. Гуантанамода 4 шілдеде жанармай құйғаннан кейін, Уолк 6 шілдеде 0658 сағатта Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласына қарай жолға шықты. Жолда, эсминцтер Суринам өзенінің сағасына ауыстырылды, онда Уолк Уэйнрайттан аппендицитпен ауыратын науқасты медициналық көмек алу үшін Парамарибоға алып барды. Пациентті ауыстырғаннан кейін, Лоренс П. Коглан, АҚШ Әскери-теңіз флоты, жағаға шыққанда, Уолк Бразилияның Пара қаласына қарай жолға шықты, онда ол Рио-де-Жанейроға қарай қозғалмас бұрын жанармай құйды. Уолк пен Уэйнрайт Рио-де-Жанейроға 19 шілдеде жетті. Уолк кейін өзінің теңіз жолаушыларын, ауыр крейсердің теңіз жасағының жартысын Уичитаға, ал Уэйнрайтты Куинсиге ауыстырды. Аймақтағы жағдайдың тұрақсыздығына байланысты екі крейсер Оңтүстік Америка суларында болды, "жалаушасын көрсетіп" және шекарадан оңтүстікке қарай "жақсы көршілерге" американдықтардың зор қызығушылығын дәлелдеді. Әлі де өзінің бауырлас кемесімен бірге жұмыс істеп жүрген Уолк Бразилияның Рио-Гранде-ду-Сул қаласында болды; Буэнос-Айрес, Аргентина; Сантос және Баия, Бразилия, және 15 тамызда Куинси мен Уичитамен кездесуден бұрын Буэнос-Айреске қайта оралды. Уолк Вичитадан пошта, жүк және жолаушыларды алып, Баия мен Гуантанамо шығанағы арқылы Бостон Әскери-теңіз кемежайына дейін жүзіп, 4 қыркүйек күні таңертең жетті. Уолк сол айдың қалған бөлігінде және қазан айының барлық кезеңінде жөндеуден өткеннен кейін, ол АҚШ флотына 4-ші эсминц дивизиясының бірлігі ретінде қосылды. Қарашаның ортасында ол Мэриленд штатының Соломон аралындағы Әскери-теңіз орднанс зертханасының қолдауымен магнитсіздеу сынақтарын өткізді. Осы сынақтардың қорытындысы бойынша Норфолкке қайтып оралған Уолк 2 желтоқсанда оңтүстікке қарай бағытын белгілеп, тағы да Гуантанамо шығанағына қарай бет алды. Уолктың белсенді қызметі 1940 жылдың көктемінде басталды, ол кезде Германия Норвегияда және Батыс Еуропаның жазық жерлерінде өзінің әскери күшін пайдаланып, "Фейк соғысын" Францияның солтүстігіне жайылған, британ әскерлерін континенттен шығарып, Францияны соғыстан шығарып тастаған жарылғыш соғысқа айналдырды. Нәтижесінде Германияға жағымды жаңа үкімет құрылды, бұл одақтас және бейтарап топтарда француздық жауынгерлік күштер, әсіресе француздық әскери кемелері неміс қолына түсіп қалуы мүмкін деген қорқыныш туды. Бұл өкінішті оқиғаның болмайтынына Уолктің де қатысы бар еді. Сан-Хуан қаласында 6 желтоқсанда жанармай құйғаннан кейін, эсминец келесі күні түстен кейін О'Брайенмен бірге "Карибтік патрульге" барды. Моффетт пен Симспен кездесу Форт-де-Франс, Мартиника, Уолк пен О'Брайен портқа жақындауды қадағалады, Виши француз әскери кемелерінің қозғалысына назар аударады. 14 желтоқсанға дейін француз кемесі Барфлер, француз кемесі Кверси және француз авианосегі Беарн. Содан кейін Уолк 15 желтоқсанда Кастриске (Британдық Батыс Үндістан) барып, Код. Лайман К. Свенсон, 17-ші жойғыш дивизиясының командирі, сол күні оған өз байрағын көтерген. Уолк 1940 жылы 19 желтоқсанда Гуантанамо шығанағына жіберілді және жаңа жылға дейін сол жерде қалды, Прейримен бірге ұяда тұрып, күтіп ұсталды. Келесі апталарда Уолк Гуанатамо шығанағындағы Гонаивтер аймағында әскери және торпеда жаттығуларын жүргізді, сондай-ақ осы аймақтарда осындай кемелерге тағайындалған жаттығулардың толық тізіміне қатысты. Содан кейін ол Пуэрто-Рикодағы Фахардоға ауысты және наурыздың ортасына дейін сол жерден жұмыс істеді. Содан кейін Уолк солтүстікке қарай жүзіп, 1941 жылдың 20 наурызында оңалтулар мен өзгерістер үшін Чарльстонға, Оңтүстік Каролинаға келді. Ол 10-13 мамыр аралығында Норфолкте қысқа уақыт тоқтады, содан кейін келесі күні жылдың жақсы бөлігіне арналған Ньюпортқа жетті. Содан кейін Уолк Атлантика жағалауында Норфолк пен Ньюпорт арасында 1941 жылдың маусым айына дейін патрульдік қызмет атқарды, өйткені Атлантика флотының бейтараптық патрульдері шығысқа қарай, Еуропаның соғыс аймағына жақындады. Ол Ньюпорттан 27 шілдеде шығып, Исландияға конвойды сүйемелдеді, 6 тамызда Рейкьявикке жетіп, сол күні Норфолкке қайтарды, жүктемесі қауіпсіз жеткізілді. Эсминец кейіннен қыркүйек айының ортасында солтүстікке қайтып оралды, Ньюпорт-Бостон аймағында жергілікті операциялар өткізгеннен кейін — 14 қыркүйекте Хвальфьордюрге жетті. Ол қыркүйек айының соңына дейін Исландия суларында жұмыс істеді, содан кейін 11 қазан күні Ньюфаундлендтегі NS Аржентиаға кірді, Каско-Бейге, Мэн штатына жол тартты.

Following fitting out and engineering trials, Walke took on board torpedoes, warheads, and exercise warheads at the Naval Torpedo Station, Newport, Rhode Island, on 25 June and sailed for Norfolk, Virginia, on the following day. She reached Norfolk on 27 June and there embarked Second Lieutenant Donald B. Cooley, USMC, and 47 enlisted marines for transportation to Wichita, then in South American waters. Later that same day, in company with Wainwright, Walke got underway for Cuba. After fueling at Guantanamo on 4 July, Walke got underway for Rio de Janeiro, Brazil, at 0658 on 6 July, again in company with Wainwright, En route, the destroyers were diverted to the mouth of the Surinam River, where Walke took on board an appendicitis patient from Wainwright for passage to Paramaribo for medical attention. After transferring the patient, Pvt. Lawrence P. Coghlan, USMC, ashore, Walke got underway for Pará, Brazil, where she fueled before pushing on for Rio de Janeiro. Walke and Wainwright reached Rio on 19 July. Walke then transferred her marine passengers, half of the heavy cruiser's marine detachment, to Wichita while Wainwright transferred hers to Quincy. Due to unsettled conditions in the area, the two cruisers were in South American waters, "showing the flag" and evidencing strong American interest in the "good neighbors" south of the border. Still operating in company with her sister ship, Walke visited Rio Grande do Sul, Brazil; Buenos Aires, Argentina; Santos and Bahia, Brazil, and made a return call to Buenos Aires before rendezvousing with Quincy and Wichita on 15 August. Walke took on board mail, freight, and embarked passengers from Wichita before getting underway and steaming via Bahia and Guantanamo Bay to the Boston Navy Yard where she arrived on the morning of 4 September. Walke underwent post shakedown repairs for the rest of that month and all of October before she joined the United States Fleet as a unit of Destroyer Division 4, Destroyer Squadron 2, Patrol Force. In mid November, she served as the vehicle for degaussing tests under the auspices of the Naval Ordnance Laboratory at Solomons Island, Maryland. Returning to Norfolk upon the conclusion of those tests, Walke set her course southward on 2 December, bound once more for Guantanamo Bay. Walkes active service had begun in the spring of 1940, when Germany was unleashing her military might in Norway and the lowlands of western Europe to turn the so called Phony War into the blitzkrieg which swept across northern France, driving British troops off the continent and knocking France out of the war. The resulting establishment of a new government in that country, more favorable to Germany, aroused fear in Allied and neutral circles that French fighting forces, particularly French warships, might be placed in German hands. Walke would have a role in seeing that this unfortunate development would never take place. After fueling at San Juan on 6 December, the destroyer got underway on the afternoon of the following day on "Caribbean Patrol" in company with O'Brien. Rendezvousing with Moffett and Sims off Fort de France, Martinique, Walke and O’Brien patrolled the approaches to that port, keeping an eye on the movements of Vichy French warships French ship Barfleur, French ship Quercy, and French aircraft carrier Béarn, through 14 December. Walke then visited Castries, British West Indies, on 15 December and embarked Comdr. Lyman K. Swenson, Commander, Destroyer Division 17, who hoisted his pennant in her that day. Walke put into Guantanamo Bay on 19 December 1940, and remained there into the new year, moored in a nest with Prairie, undergoing upkeep. In ensuing weeks, Walke operated in the Guantanamo Bay Gonaïves, Haiti, areas, conducting battle and torpedo practices, engaging in a full slate of the training exercises assigned such ships in those areas. She then shifted to Fajardo, Puerto Rico, and operated from there through mid March. Walke then sailed north and arrived at Charleston, South Carolina, on 20 March 1941 for a period of repairs and alterations that lasted into May. She touched briefly at Norfolk between 10 and 13 May before reaching Newport, her base for the better part of the year, on the following day. Walke then patrolled off the Atlantic coast between Norfolk and Newport well into June 1941 as the Atlantic Fleet's neutrality patrols were steadily extended eastward, closer to the European war zone. She departed Newport on 27 July and screened a convoy to Iceland, reaching Reykjavík on 6 August and turning toward Norfolk the same day, her charges safely delivered. The destroyer subsequently returned to those northern climes in mid September, after local operations in the Newport Boston area — reaching Hvalfjörður on 14 September. She operated in Icelandic waters into late September, before she put into NS Argentia, Newfoundland, on 11 October, en route to Casco Bay, Maine.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Уолк 1941 жылғы 25 қарашада Бостон әскери-теңіз базасында күрделі жөндеу жұмыстарын бастады және оны 1941 жылғы 7 желтоқсанда аяқтады – Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасап, АҚШ-ты Тынық мұхитындағы соғысқа итермелеген "ұятты күн". Сол күні базадан шығып, 12 желтоқсанда Каско шығанағы арқылы Норфолкке жетті, ал 16 желтоқсанда Панама каналы мен Тынық мұхитына қарай жолға шықты. 30 желтоқсанда Калифорния штатының Сан-Диего қаласына жеткеннен кейін, Уолк 1942 жылғы 6 қаңтарда жаңа құрылған 17-ші жұмыс тобымен (TF17) бірге Оңтүстік Тынық мұхитына қарай жолға шықты. Конвой 24 қаңтарда Тутуилаға жетті. Алайда, TF17 Самоа суларында ұзақ қалмады, өйткені ол Пёрл-Харборды бомбалаудан кейін сегіз аптадан соң жауға алғашқы соққы беру үшін Маршалл-Гилберт аралдары аймағына қарай солтүстікке бет бұрды. Уолк "Йорктаун" кемесіне қарсы суасты қайықтардан қорғау және әуе күзету міндетін атқарды, ал ол "Якут", "Макин" және "Мили" атолдарындағы жапондық нысандарға әуе шабуылын сүйемелдеді. Тынық мұхиты флотының бас қолбасшысы адмирал Честер Нимиц шабуылдарды "жақсы ойластырылған, жақсы жоспарланған және керемет орындалған" деп бағаласа да, олардың келтірген зияны күтілгендей болған жоқ; және олар американдықтардың рухын көтеріп, жапондықтарға аз ғана қиындық тудырды. Дегенмен, американдық флот соғыстың бағытын өзгертті. 1942 жылғы 7 ақпанда Гавайи суларына оралған Уолк 27 ақпанға дейін Гавайи аймағында жаттығулар жасады, содан кейін ол Эллис аралдарына жолға шықты. Наурыз айының басында Жаңа Каледониядан 17-ші жұмыс тобымен бірге жаттықты, содан кейін тағы да "Йорктаунды" сүйемелдеп, Жапондықтардың кеңеюін тоқтату мақсатында құрылған күштердің бір бөлігі ретінде Нью-Гвинея аймағына бет бұрды. Сол кезде жаудың оңтүстікке қарай жылжуы, Жаңа Гвинея және Жаңа Британия аймағында, Жаңа Британиядағы Рабаул мен Гасматаны, Жаңа Ирландиядағы Кавиенгті, Соломон аралдарындағы Бугенвилл және Луизиада аралдарындағы нысандарды басып алуымен күш алды. 1942 жылғы ақпан айының соңында жапондықтардың наурыз айының басында шабуыл жасауды жоспарлап отырғаны анық болды. 11-ші және 17-ші жұмыс топтары сол аймаққа жіберілді. Операцияның бас жетекшісі вице-адмирал Уилсон Браун бастапқыда операцияның нысаналары ретінде Жаңа Британиядағы Рабаул мен Гасматаны және Жаңа Ирландиядағы Кавиенгті таңдады. 1942 жылғы 4 мамырда Уолк "Йорктаунды" Шолмон аралдарындағы Тулагиге қарсы әуе шабуылын бастағанда сүйемелдеді, содан кейін "Қолдау күштерімен" (Фаррагут және Перкинс) бірге Жомард өткелінің оңтүстік аузын қорғау үшін бөлінді. 7 мамыр күні түстен кейін жапондық Айчи D3A Val шомылу бомбалаушылары құрамаға шабуыл жасады, бірақ кемелерден атылған қарқынды зениттік от жауды соққысыз кері шегінуге мәжбүр етті. Бірақ "Вальс" кетіп бір сағаттан кейін жапондық екі қозғалтқышты бомбалаушылар пайда болып, торпедалық шабуыл жасады. Бұл жолы да Уолк пен басқа эсминецтердің қарқынды зениттік оты көкті жарықтырды. Бес бомбалаушы теңізге құлады, ал торпедалар одақтас кемелерге тимеді. Кейіннен 19 ұшақ жоғарыдан бомба тастады, бірақ олардың барлығы теңізге құлады. Ұшақтардың биіктігі жоғары болғандықтан, зениттік оттың тиімділігі болмады. Алайда, соңғы ұшақ тобы америкалық ұшақтар болған сияқты. Күштің қолбасшысы, Австралиялық контр-адмирал Джон Крейс, ұшақтар B-26 Marauders болғанын айтты, ал Уолк командирі, командир Томас Э. Фрейзер, кейіннен оларды B-17 Flying Fortresses деп хабарлады. Қай жағдайда болса да, бомбалаушылардың дәлдігі жеткіліксіз болды. 7 наурызда одақтас елдердің барлау қызметі жапондық жер үсті күштері, соның ішінде көлік кемелері Буна, Папуа-Жаңа Гвинеядан шығып кеткенін білді. Келесі күні жапон әскерлері Жаңа Гвинеядағы Лаэ мен Саламауаға десант түсіріп, түске дейін сол жерлерді басып алды. Үш күннен кейін Йорктаун мен Лексингтон жаңадан құрылған Лаэ мен Саламауадағы жапондық бекеттеріне қарсы әуе шабуылын бастады. Шабуыл жауды күтпеген жерден шатқалатты. Екі американдық ұшақ Оуэн-Стенли тауларының үстінен келіп, кемелерге, шағын кемелерге және жағалаудағы нысандарға зақым келтірді, содан кейін кері қайтты. Уолк сәуір айына дейін Йорктаун жұмыс тобымен бірге теңізде болды. Рамзи мен Самнерді сүйемелдеуге жіберілген эсминец 19 сәуірде Фиджидегі Суваға жетіп, келесі күні Тонга аралдарына қарай жолға шықты. 22 сәуірде Тонгатапуға жеткенде, Уолк Каскаскиядан отын құйып, казанды жөндеп, TF 17-ге оралғанға дейін тереңдік зарядымен толықтырды. Оң жақ редукторлық механизмінің бұзылуына байланысты топтан бөлінген Уолк жөндеу үшін Австралияға бет бұрды және 12 мамырда Брисбенге жетті. Жұмысты аяқтағаннан кейін 29 мамырда эсминец Брисбен өзенінде сынақтан өтті, содан кейін қызметке жарамды деп танылды және 9 маусымда Жаңа Каледонияға жолға шықты. 13 маусымда Нумеаға жеткен Уолк отын құйып, содан кейін Тонгатапу арқылы Американ Самоасының Паго-Паго қаласына бет бұрды. 12.1 жұмыс тобына (TG 12.1) бекітілген эсминец 26 маусымда Бора-Бораға, Косати аралдарына жолға шықты. 11 шілдеде TG 12.1 таратылғаннан кейін, Уолк 6.7 TG қолбасшысына, Кастордың командиріне бағынышты болды. Содан кейін ол Касторды Сан-Францискоға, Калифорнияға сүйемелдеді, 2 тамызда жетті. 7 тамызда, Уолк жақын маңдағы Маре-Айленд әскери-теңіз базасында жөндеу және өзгерістерден өткен кезде, АҚШ Әскери-теңіз күштері Соломон аралдарындағы Гвадалканалға десант түсіріп, Жапониядан соғыста бастаманы тартып алды. Келесі айларда екі елдің қарулы күштері сол аралдар тізбегін бақылау үшін күшті күресті жүргізді. Бәсеке тез арада логистикалық жарысқа айналды, өйткені әр тарап Гвадалканалдағы күштерін нығайту және жабдықтау әрекеттерін қиындатуға тырысты. Уолк болашағы Гвадалканалға күшін жеткізуге тырысқан жапондықтарға қарсы американдық әуе және теңіз күштерінің күнделікті және түнгі әрекеттерімен тығыз байланысты болды. 25 тамызда жөндеу жұмыстарын аяқтағаннан кейін, Уолк Сан-Франциско шығанағында сынақтан өтті және сол күні Сан-Педроға, Калифорнияға, мұнай танкері Кэнкакимен кездесуге бұйрық алды. Ол АҚШ-тың батыс жағалауынан, Нумеа, Жаңа Каледония арқылы Тонгатапуға Кэнкакиді сүйемелдеді, 9 қыркүйекте жетті. Кейіннен эсминец Кэнкаки, Навахо және Арктикадан тұратын конвойды Тонгатапудан Нумеаға сүйемелдеді, онда ол Соломон аралдарындағы әрекетке дайындалды.

Walke began an overhaul at the Boston Navy Yard on 25 November 1941 and completed it on 7 December 1941, the "day of infamy" on which Japan attacked Pearl Harbor and thrust the United States into war in the Pacific. Departing the yard on that day, Walke reached Norfolk on 12 December, via Casco Bay, and remained there until 16 December when she sailed for the Panama Canal and the Pacific

After reaching San Diego, California, on 30 December, Walke sailed with the newly formed Task Force 17 (TF17), bound for the South Pacific, on 6 January 1942, screening Yorktown as she covered the movement of reinforcements for the Marine garrison on American Samoa. The convoy subsequently arrived at Tutuila on 24 January. However, TF 17 remained in Samoan waters for only a short time, for it soon sailed north for the Marshall–Gilbert Islands area to deliver the first offensive blow to the enemy, only eight weeks after the bombing of Pearl Harbor. Walke served in the antisubmarine screen and plane guarded for the Yorktown as that carrier launched air strikes on suspected Japanese installations on the atolls of Jaluit, Makin, and Mili Atolls. Although Admiral Chester Nimitz, the Commander in Chief, Pacific Fleet (CinCPAC), considered the raids "well conceived, well planned, and brilliantly executed", the damage they actually caused was not as great as reported; and, outside the boost they gave to American morale, the attacks were only a minor nuisance to the Japanese. Nevertheless, the American Fleet had finally taken the war to the enemy. Returning to Hawaiian waters on 7 February 1942, Walke trained in the Hawaiian area until 27 February, when she sailed for the Ellice Islands. She later exercised with TF 17 off New Caledonia in early March before she sailed, again screening Yorktown, for the New Guinea area, as part of the force put together to check Japanese expansion in that area. By that time, the enemy advance to the southward, in the New Guinea New Britain area, had gained considerable momentum with the occupation of Rabaul and Gasmata, New Britain; Kavieng, New Ireland; and on sites on Bougainville in the Solomon Islands and in the Louisiades. By the end of February 1942, it seemed probable that the Japanese were planning to mount an offensive in early March. TFs 11 and 17 were dispatched to the area. Vice Admiral Wilson Brown, in overall charge of the operation, initially selected Rabaul and Gasmata, in New Britain, and Kavieng, in New Ireland, as targets for the operation. Walke then screened Yorktown as she launched air strikes on Tulagi in the Solomons on 4 May 1942 and later separated from that carrier with the "Support Force" (, , Farragut and Perkins) to protect the southern mouth of the Jomard Passage. On the afternoon of 7 May, Japanese Aichi D3A Val dive bombers attacked the formation, but the heavy antiaircraft fire thrown up by the ships caused the enemy to retire without scoring any hits. An hour after the Vals departed, however, Japanese twin engined bombers appeared and made a torpedo attack from dead ahead. Again, a heavy volume of antiaircraft fire from Walke and the other destroyers peppered the skies. Five bombers splashed into the sea, and no torpedoes found their mark on the Allied ships. Later, 19 high altitude bombers passed over, dropping sticks of bombs that splashed harmlessly into the water. Antiaircraft fire proved ineffective, due to the high altitude maintained by the planes. However, the last group of planes were apparently American planes. The force commander, the Australian Rear Admiral John Crace, swore that the planes were B 26 Marauders; Walkes commander, Commander Thomas E. Fraser, subsequently reported them to be B 17 Flying Fortresses. In any event, it was fortunate that the bombardiers were not too accurate. On 7 March, Allied intelligence learned that a Japanese surface force, including transports, lay off Buna, Papua New Guinea. On the following day, Japanese troops went ashore at Lae and Salamaua, New Guinea, and secured those places by noon. Three days later, Yorktown and Lexington launched air strikes against the newly established Japanese beachheads at Lae and Salamaua. The attack took the enemy by surprise. The planes from the two American flattops came in from over the Owen Stanley Mountains and inflicted damage on ships, small craft, and shore installations, before they retired. Walke remained at sea with the Yorktown task force into April. Detached to escort Ramsay and Sumner, the destroyer reached Suva, in Fiji, on 19 April and got underway the next day, bound for the Tonga Islands. Reaching Tongatapu on 22 April, Walke fueled from Kaskaskia before she underwent boiler repairs and loaded depth charges prior to her return to TF 17. Detached from the group because of a damaged starboard reduction gear, Walke headed to Australia for repairs and reached Brisbane on 12 May. Upon completion of the work on 29 May, the destroyer ran trials in the Brisbane River before being pronounced fit for service and sailed for New Caledonia on 9 June. Arriving at Nouméa on 13 June, Walke fueled there before proceeding via Tongatapu to Pago Pago, American Samoa, Samoa. Assigned to Task Group 12.1 (TG 12.1), the destroyer sailed on 26 June for Bora Bora in the Society Islands. With the dissolution of TG 12.1 on 11 July, Walke then reported for duty to Commander, TG 6.7, the commanding officer of Castor. She then escorted Castor to San Francisco, California, arriving there on 2 August. On 7 August, while Walke was undergoing repairs and alterations at the nearby Mare Island Navy Yard, the United States Navy wrested the initiative in the war from Japan by landing marines on Guadalcanal in the Solomon Islands. In ensuing months, the armed forces of the two nations struggled mightily for control of that island chain. The contest soon developed into a logistics race as each side tried to frustrate its opponent's efforts to reinforce and supply his forces fighting on Guadalcanal while doing all in his power to strengthen his own. Walkes future was to be inextricably tied to the almost daily, and nightly, American air and naval attempts to best the Japanese in their thrusts down New Georgia Sound the strategic body of water which stretches between the two lines of islands which make up the Solomons chain and lead to Guadalcanal. Completing the yard work on 25 August, Walke ran her trials in San Francisco Bay and that day received orders to proceed to San Pedro, California, to rendezvous with the oiler Kankakee and escorted her from the west coast of the United States, via Nouméa, New Caledonia, to Tongatapu, arriving there on 9 September. The destroyer later escorted a convoy consisting of Kankakee, Navajo, and Arctic from Tongatapu to Nouméa, where she prepared for action in the Solomons.

Гуадалканал теңіз шайқасы

1942 жылы 13 қарашада күн батқан шамасында, Гуадалканал теңіз шайқасы басталғаннан кейін бір күн өткенде, Уолк Вашингтон мен Оңтүстік Дакотаның негізінде құрылған TF 64 тобымен бірге іс-қимылға шықты. Бұл топқа Уолктан басқа Престон, Гвин және Бенхам эсминецтері де кірді. 14 қарашаның таңертеңгісіне қарай TF 64 Гуадалканалдан оңтүстік-батысқа қарай белгілі бір нүктеге жетті. Жау оларды бір линкор, бір крейсер және төрт эсминец ретінде анықтап, хабарлады. Американдық кемелер 14 қараша күнінің көп бөлігін жау ұшақтарымен қақтығыстан аулақ болуға жұмсады. Диспетштік хабарламалардан алынған мәліметтерге сәйкес, американдық арнайы топтың командирі, контр-адмирал Уиллис А. Ли, аймақта кем дегенде екі линкордан тұратын жау кемелерінің үш тобы бар екенін білді. Теңіз тыныш болғандықтан, американдық кемелер Уолк жетекшілік етіп, бағана түрінде Гуадалканалдан батысқа қарай 17 шақырым (9 теңіз милі) қашықтықта солтүстік бағытта қозғалды. Лидің кемелері саяхатын жалғастырды, радио арқылы жапондық дауыс сигналдарын тыңдап, кемелердің радарлары қараңғылықты мұқият тексерді. 15 қараша күні сағат 00:06-да Вашингтон Саво аралының солтүстік жағынан батысқа қарай бет алған үш кеме туралы хабар алды. Сонымен бірге, флагманның радары да сол бағытта екі кемені анықтады. Он минуттан кейін Вашингтон өз қаруларын ашты, ал бірнеше секундтен кейін Оңтүстік Дакота да оқ атуға кірісті. Уолк 00:26-да атысты бастады, жапондық Нагара крейсеріне қарсы қарқынды шабуыл жасады. Бірнеше минуттан кейін атысты тоқтатқаннан кейін, жетекші эсминец оң жақтағы жапондық эсминецке (вероятно, Аянми немесе Уранами) және кейін Гуадалканал маңындағы сол жақтағы атыс нүктесіне қарай оқ ашты.

Суға бату

Отчет о действиях USS Walke (DD 416) 15 ноября 1942 г. (датирован 30 ноября 1942 г. от старшего офицера присутствующего W. J. Collum, Jr., лейтенанта ВМС США)

1. Оперативная группа 64 вступила в бой с противником у острова Саво 14-15 ноября. Силы США сформировались в колонну в следующем порядке: WALKE, BENHAM, PRESTON, GWIN, WASHINGTON, SOUTH DAKOTA, под командованием USS WASHINGTON. 2. Ветер был слабым. Условия видимости в целом были плохими из-за близости позиций противника к берегам островов Саво и Гуадалканал. Радарные дистанции точно определялись только когда противник удалялся от близкого островного фона. 3. Предполагаемый порядок событий следующий, поскольку все журналы и записи погибли вместе с кораблем. Формация двигалась курсом 150° истинного между Флоридой и островом Саво до примерно 00:20, снижая скорость с 23 до 17 узлов в поисках доложенного противника. В 00:20 повернули на курс 270° истинного. В 00:30, после действий WASHINGTON и South DAKOTA, WALKE открыл огонь по правому борту по видимой цели, предположительно крейсеру с одной трубой, расположенной под углом. WALKE продолжал быстрый огонь по этой цели в течение двух минут с радарной дальностью FOX DOG 11 000 ярдов. Цель, казалось, взорвалась под интенсивным сосредоточенным огнем. Наша формация увеличила скорость до 26 узлов. В 00:32 огонь был прекращен и перенесен на, предположительно, вражеской эсминец, несущий один пункт на правом борту. Возобновлен быстрый огонь на радарной дистанции 7500 ярдов. Явно видимые разрывы, за которыми последовал густой черный дым. На цели были замечены пламя, когда она скрылась за северо-западной точкой острова Саво. В 00:37 огонь был прекращен для перевода цели на вспышки орудийного огня слева от Гуадалканала. Возобновлен быстрый огонь. Справа было видно множество вспышек орудий. В 00:37 USS PRESTON взорвался позади WALKE. В 00:39 предпринята попытка перевести торпедный аппарат из установки "Криволинейный огонь вперед" в "Бортовой огонь вправо", когда произошел сильный взрыв в районе шпангоута 45 по правому борту. WALKE незадолго до этого взрыва, вызванного торпедой, след которой был замечен, дважды был охвачен огнем. После первоначального взрыва WALKE был поражен, предположительно, залпом крейсера. Сообщалось о попаданиях в радиокомнату, на переднюю мачту, ниже гик-давитов и в районе третьего орудия. Взрыв полностью сорвало форкастль и часть надстройки до мостика. По всему переднему отсеку вспыхнули пожары, а передний 20-мм магазин взорвался. Обшивка переднего машинного отделения была деформирована, как и главная палуба в средней части корабля. Всем машинам было приказано немедленно остановиться, и командующий отдал приказ покинуть корабль, который быстро шел ко дну. Только два спасательных плота были в состоянии быть спущены. Глубинные бомбы были дважды проверены и признаны установленными на безопасный режим. В 00:42 корабль исчез кормой вперед. Нос, отделившись, оставался на плаву. В 00:43 неизвестное количество глубинных бомб WALKE взорвалось, убив и тяжело ранив многих людей в воде. Экипаж был организован в воде, а тяжелораненые помещены на плоты. Около 02:00 вражеская подводная лодка поднялась близко к плотам и несколько минут освещала всех выживших, но ушла без происшествий. Позже вражеский эсминец осветил выживших на отсоединенном носе. С этого судна было много криков, но оно также ушло без принятия мер. На рассвете выживших заметили и подали сигнал дружественные самолеты. USS MEADE на протяжении всего утра 15 ноября вел огонь по выброшенным на берег вражеским транспортам. USS MEADE начал поднимать выживших с помощью лодок и самолетов-крейсеров в 14:00. 151 выживший был высажен в Тулаги, где шесть умерли от ран, полученных в бою. Всего убитых или пропавших без вести было шесть офицеров и семьдесят шесть матросов. 4. Во время боя USS WALKE израсходовал примерно 300 5-дюймовых противовоздушных снарядов общего назначения. Третье орудие было готово на протяжении всего боя для освещения осветительными снарядами. 5. Храбрость и хладнокровие всего экипажа были отличными на протяжении всего боя и трудного периода в воде. Моральный дух и сотрудничество со стороны всех офицеров и матросов были настолько высоки, что невозможно выделить кого-либо из группы за исключительный героизм. //подписано WJ Collum Jr., лейтенант ВМС США//

1. Task Force 64 engaged the enemy off Savo Island on the night of November 14th 15th. US Forces formed in a column in the following order: WALKE, BENHAM, PRESTON, GWIN, WASHINGTON, SOUTH DAKOTA, under the command of USS WASHINGTON. 2. The wind was slight. Conditions of visibility were in general poor due to the enemy position close against shorelines of Salvo and Guadalcanal Islands. Radar ranges accurately obtainable only when enemy drew away from close island backgrounds. 3. Estimated order of events follows as all logs and records went down with the ship. The formations as described steamed on course 150 True between Florida and Savo Islands until approximately 00:20, reducing speed from 23 to 17 knots in search of the reported enemy. At 00:20 turned to course 270 True. At 00:30 following action of WASHINGTON and South DAKOTA, WALKE opened fire to starboard on visible target believed to be a cruiser with a single raked stack. WALKE continued rapid fire on this target for two minutes with FOX DOG Radar range 11,000 yards. The target appeared to blow up under heavily concentrated fire. Our formation increased speed to 26 knots. At 00:32 checked fired and shifted target to apparent enemy destroyer bearing one point on the starboard bow. Resumed rapid fire at the rage of 7,500 yards by Radar. Apparent straddled clearly visible followed by heavy black smoke. Flames were reported on the target as she disappeared behind the northwest point of Savo Island. At 00:37 checked fire to shift target to port hand flashes of gunfire off Guadalcanal. Resumed rapid fire., Numerous gun flashes visible on starboard hand. At 00:37 USS PRESTON blew up astern of WALKE. At 00:39 attempted to shift torpedo battery from Curved Fire Ahead setup to Broadside Fire to Starboard when a heavy explosion occurred in the vicinity of frame 45 to starboard. WALKE had been straddled twice by gunfire immediately prior to this explosion caused by torpedo whose wake was observed. Following initial explosion, WALKE was struck by an apparent cruiser salvo. Shell hits were reported in the Radio Room, on the foremast, below the gig davits and in the vicinity of gun three. The explosion blew the forecastle and a section of the superstructure desk completely off as far aft as the bridge. Fires broke out throughout the forward section and the forward 20mm magazine exploded. The bulkhead of the forward fireroom was buckled, as was the main deck amidships. All engines were ordered to stop immediately and the commanding officer gave the order to abandon ship, which was sinking fast by the head. Only two life rafts were left in a condition to be freed. Depth charges were double checked and reported set on safe. At 00:42 the ship disappeared stern last. The bow, detached, remained afloat. At 00:43, an unknown number of WALKE's depth charges exploded, killing and seriously injuring many of the men in the water. The crew was organized in the water and seriously injured being placed on the rafts. At approximately 02:00 an enemy submarine surfaced close to the rafts and illuminated all survivors for several minutes, but proceeded without incident. An enemy destroyer later illuminated survivors on the detached bow. There was much shouting from this vessel, but she also proceeded without taking action. Survivors were sighted and signaled at dawn by friendly aircraft. The USS MEADE was observed throughout the morning of November 15th firing on beached enemy transports. USS MEADE commenced picking up survivors with the aid of boats and cruiser aircraft at 14:00. 151 survivors were landed on Tulagi, where six died of wounds received in action. Total killed or missing in action were six officers and seventy six enlisted. 4. During the action, the USS WALKE expended approximately 300 5inch anti aircraft common projectiles. Gun three stood by throughout the action for illumination by star shells. 5. The courage and coolness of the entire crew was excellent throughout the action and the difficult period in the water. Morale and cooperation was so high on the part of all the officers and men that is it impossible to cite any individual above the group for exceptional heroism. //signed WJ Collum Jr., Lt. USN//

Японские снаряды дважды охватили Walke, а затем торпеда "Long Lance" врезалась в его правый борт почти прямо под установкой 52. Почти одновременно залп снарядов с Nagara, Ayanami и Uranami обрушился на несчастный эсминец, поток стали, который нанес сокрушительный удар в радиокомнату, переднюю мачту, ниже гик-давитов и в районе установки 53, на кормовой надстройке. Тем временем торпеда сорвала нос корабля; и вспыхнул пожар, когда взорвался передний 20-миллиметровый магазин. Понимая, что ситуация безнадежна, командир Томас Э. Фрейзер, командир Walke, приказал покинуть корабль. Когда эсминец быстро пошел ко дну носом вперед, удалось спустить только два спасательных плота. Остальные были безвозвратно повреждены. Убедившись, что глубинные бомбы установлены на безопасный режим, они перешли за борт непосредственно перед тем, как корабль стремительно ушел под воду. Когда Washington, сражаясь с японским линкором Kirishima и меньшими кораблями, пронесся сквозь обломки битвы, он вкратце отметил бедственное положение Walke и Preston, который также пошел ко дну под градом снарядов. В 00:41, всего через минуту или около того до того, как Walke затонул, спасательные плоты с линкора были спущены в море для спасения выживших. Хотя глубинные бомбы эсминца, по-видимому, были установлены на "безопасный", некоторые глубинные бомбы взорвались, убив нескольких пловцов и тяжело ранив других. Пока битва продолжалась впереди, дееспособные выжившие поместили своих более тяжелораненых товарищей на плоты. Выжившие Walke в какой-то момент были в двух группах; некоторые цеплялись за все еще плавучий носовой отсек, а другие сгрудились вокруг двух плотов, которые смог спустить корабль. В течение мучительной ночи их дважды освещали вражеские военные корабли, но не беспокоили, прежде чем враг выключил прожекторы и ушел. Однако на рассвете выжившие Walke и Preston стали свидетелями конца квартета японских транспортов, выброшенных на берег ночью. Бомбардированные и обстрелянные армейской, морской пехотой и военно-морскими самолетами, включая самолеты с Enterprise, четыре японских корабля получили смертельный удар от Meade тем утром, прямо перед тем, как эсминец изменил курс и поднял эсминцев с Walke и Preston. Meade спас 151 человека с Walke, шесть из которых позже умерли после того, как их доставили в Тулаги. Шесть офицеров, включая командира Фрейзера, и 76 человек погибли в огненном конце корабля у острова Саво. Он был исключен из реестра военно-морских судов 13 января 1943 года.

Japanese shells straddled Walke twice, and then a "Long Lance" torpedo slammed into her starboard side at a point almost directly below mount 52. Almost simultaneously, a salvo of shells from Nagara, Ayanami, and Uranami hurtled down upon the hapless destroyer, a deluge of steel that struck home with devastating effect in the radio room, the foremast, below the gig davits, and in the vicinity of mount 53, on the after deckhouse. Meanwhile, the torpedo had blown off the bow of the ship; and fire broke out as the forward 20 millimeter magazine blew up. With the situation hopeless, Commander Thomas E. Fraser, Walkes commanding officer, ordered the ship abandoned. As the destroyer sank rapidly by the bow, only two life rafts could be launched. The others had been damaged irreparably. After the crew made sure that the depth charges were set on safe, they went over the side just before the ship slipped swiftly under the surface. As Washington, dueling with Japanese battleship Kirishima and smaller ships, swept through the flotsam and jetsam of battle, she briefly noted Walkes plight and that of Preston, which had also gone down under in a deluge of shells. At 0041, just a minute or so before Walke sank, life rafts from the battleship splashed into the sea for the benefit of the survivors. Although the destroyer's depth charges had apparently been set to "safe", some depth charges went off, killing a number of swimming survivors and seriously injuring others. As the battle went on ahead of them, the able bodied survivors placed their more seriously wounded comrades on rafts. Walkes survivors were, at one point, in two groups; some clinging to the still floating bow section and others clustered around the two rafts that ship had been able to launch. During the harrowing night, they were twice illuminated by enemy warships but not molested, before the enemy switched off his searchlights and moved on. At dawn, however, Walkes survivors, and those from Preston, witnessed the end of a quartet of Japanese transports beached during the night. Bombed and strafed by Army, Marine, and Navy planes, including aircraft from Enterprise, the four Japanese ships received the coup de grâce from the Meade that morning, just before the destroyer altered course and picked up the destroyermen from Walke and Preston. Meade rescued 151 men from Walke, six of whom later died after they were brought ashore at Tulagi. Six officers, including Commander Fraser, and 76 men had died in the ship's fiery end off Savo Island. She was stricken from the Naval Vessel Register on 13 January 1943.

Марапаттар

Уолке Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін үш шайқас жұлдызымен марапатталды.