Кіріспе
Массачусетс шығанағы колониясының губернаторы Ричард Беллингэм (шамамен 1592 – 7 желтоқсан 1672) – колониялық судья, заңгер және Массачусетс шығанағы колониясының бірнеше рет губернаторы болған, сондай-ақ өлімінде колониялық хартаға қол қойған соңғы тірі адам. 1634 жылы Жаңа әлемге аттанғанға дейін Линкольнширдегі бай заңгер болды, умеренный Джон Уинтроптың либералды саяси қарсыласы еді. Ол сайлау құқығы мен заң шығару саласында кең көзқарастарды жақтады, бірақ діни тұрғыдан консервативті болды, квакерлер мен баптистердің колонияда қоныстану әрекеттеріне (кейде өте қатал) қарсылық көрсетті. Ол Массачусетс бостандықтарының жинағының авторларының бірі еді, бұл құжат АҚШ-тың құқықтарының білдесуінде де кездесетін көптеген идеяларды қамтиды. Колониядағы алғашқы жылдары көбінесе азшылықта болғанымен, ол он жыл колониялық губернатор болып қызмет етті, оның көп бөлігі Англияның қайта жаңғыруының қиын жылдарында болды, сол кезде король Карл II колониялық үкіметтердің әрекеттерін қатаң бақылады. Беллингэм корольдің Англияға келу туралы тікелей бұйрығын орындаудан бас тартты, бұл 1684 жылы колониялық хартаның күшін жоюға себеп болуы мүмкін. Ол екі рет үйленді, екінші әйелі және жалғыз ұлы Самуил одан қалды. Ол 1672 жылы қайтыс болды, қазіргі Челси, Массачусетс және Бостон қалаларында мүліктер қалдырды. Оның өсиеті ұлымен дауға түсіп, ақырында күшін жойды, нәтижесінде мүлікке қатысты сот ісі 100 жылдан астам уақытқа созылды. Беллингэм Натаниел Хоторнның «Қызыл әріп» және Генри Уодсворт Лонгфеллоудың «Жаңа Англия трагедиялары» шығармаларында бейнеленген, екеуі де колониялық дәуірдегі оқиғаларды көркемдеп суреттейді.
Richard Bellingham (c. 1592 – 7 December 1672) was a colonial magistrate, lawyer, and several time governor of the Massachusetts Bay Colony, and the last surviving signatory of the colonial charter at his death. A wealthy lawyer in Lincolnshire prior to his departure for the New World in 1634, he was a liberal political opponent of the moderate John Winthrop, arguing for expansive views on suffrage and lawmaking, but also religiously somewhat conservative, opposing (at times quite harshly) the efforts of Quakers and Baptists to settle in the colony. He was one of the architects of the Massachusetts Body of Liberties, a document embodying many sentiments also found in the United States Bill of Rights. Although he was generally in the minority during his early years in the colony, he served ten years as colonial governor, most of them during the delicate years of the English Restoration, when King Charles II scrutinized the behavior of the colonial governments. Bellingham notably refused a direct order from the king to appear in England, an action that may have contributed to the eventual revocation of the colonial charter in 1684. He was twice married, survived by his second wife and his only son Samuel. He died in 1672, leaving an estate in present day Chelsea, Massachusetts, and a large house in Boston. The estate became embroiled in legal action lasting more than 100 years after his will was challenged by his son and eventually set aside. Bellingham is immortalized in Nathaniel Hawthorne's The Scarlet Letter and Henry Wadsworth Longfellow's The New England Tragedies, both of which fictionalize events from colonial days.
Ерте өмір
Уильям Беллингэм мен Фрэнсис Амкотстың ұлы Ричард Беллингэм 1592 жылы шамамен Линкольнширде (Англия) дүниеге келген. Отбасының жағдайы жақсы болған көрінеді; олар Сканторпқа жақын Бромби Вудтағы поместьеде тұрған. Ол Оксфордтың Брассеноз колледжінде заң оқыды және 1609 жылдың 1 желтоқсанында тіркелді. 1625 жылы ол Бостонның рекордері (ең жоғары қоғамдық құқықтық лауазым) болып сайланды, ол 1633 жылға дейін осы лауазымды атқарды. Ол 1628 және 1629 жылдары Парламент мүшесі ретінде Бостонды өкілдік етті. Ол алғашқыда Беркширдің Суоллоуфилд қаласынан Элизабет Бекхаусқа үйленді, олармен бірнеше бала болды, бірақ олардың ұлы Сэмюэл ғана ересек жасқа жетті. 1628 жылы ол Массачусетс шығанағы компаниясына инвестор болды және Жаңа Англия үшін Плимут кеңесі берген жер грантына қол қойғандардың бірі болды. Оның аты 1629 жылы Массачусетс шығанағы колониясына берілген патшалық жарғыда да кездеседі. 1633 жылы ол Бостонның рекордері лауазымынан кетіп, мүлкін сата бастады. Келесі жылы ол әйелі мен ұлымен Жаңа әлемге сапарлады; Елизавета Бостонға (Массачусетс штаты) келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды.
Массачусетс шығанағы колониясы
Беллингэм дереу колонияда көрнекті рөлге ие болды, Бостон істерін бақылайтын комитетте қызмет етті (сарапшылар кеңесінің алдындағысы). Осы рөлде ол Бостон орталығын құруды қамтитын қауымдық жерлерді бөлуге қатысты. Келуінен көп ұзамай ол Сэмюэл Мавериктан Бостон мен Виннессимет (қазіргі Челси) арасындағы паром қызметін, сондай-ақ Челсидің көп бөлігін қамтитын жер учаскелерін сатып алды. Бостондағы сарай үйінен басқа, ол Виннессиметтегі паромның жанында ел үйін де салған. Ол 1659 жылы салған үйі әлі күнге дейін Челсиде тұр және ол Беллингэм Кэри үйі деп аталады. Көп жылдар бойы ол колония кеңесінің көмекшісіне сайланды, ол губернаторға заңнамалық мәселелер бойынша кеңес берді және сот органы ретінде қызмет етті, сонымен қатар бірнеше рет колониялық қазынашы болып тағайындалды. 1635 жылы, Джон Уинтроптың беделі төмендеген кезде, ол колонияның губернаторының орынбасары болып сайланды және 1640 жылы тағы да осы лауазымға сайланды. 1637 жылы Антиномиандық дау кезінде ол Анна Хатчинсонның соты кезінде отырған судьялардың бірі болды және оны колониядан қууға дауыс берді. Тарихшы Фрэнсис Бремердің айтуынша, Беллингэм біршама осал және қасқыр болған, сондықтан ол Уинтроппен саяси мәселелерде жиі келіспейтін. Осы жылдары Беллингэм Гарвард колледжінің алғашқы бақылаушылар кеңесіне енді. Ол сондай-ақ Массачусетс бостандықтары жинағы деп аталатын колонияның алғашқы заң кодексін әзірлеуге үлес қосты. Бұл жұмысты заң шығарудың жалпы құқықтық тәсілін жақтаған Уинтроп қарсылық көрсетті және бірнеше рет тоқтатты. Алайда ол бір жыл ғана қызмет етіп, 1642 жылы Уинтроппен алмастырылды. Беллингхемнің жеңілісіне оның екінші некесіне байланысты туындаған жағдай себеп болуы мүмкін. Оның үйінде қонақ болған досы жиырма жастағы Пенелопа Пелхамға ғашық болған. Уинтроптың айтуынша, қазір 50 жастағы жесір Беллингэм оның жүрегін жеңіп алған, ал неке рәсімін күтпей, өзінің үйлену тойын өткізген. Бұл мәселе отаршылдық судьялар алдына келгенде, Беллингэм (губернатор және бас судья ретінде) айыптауларға қарсы тұру үшін соттан бас тартты, осылайша мәселе біршама қиын жағдайға түсті. Уинтроп Беллингхемнің билік мерзімін өте қиын деп сипаттады: "Жалпы сот Беллингхемнің басқа судьяларға деген достықсыздығына байланысты мазасыздық пен дау-жанжалға толы болды. Ол барлық іс-әрекеттерде оларға қарама-қарсы тұрды, бұл жұмысты баяулатты". 1640 жылдары көмекшілердің өкілеттігіне қатысты конституциялық мәселелер туындады. Бірде шошқа қашып кеткенде, көмекшілер жесір әйелдің адасқан малын ұрлаған саудагердің пайдасына шешім шығарды. Ол жалпы сотқа шағымданды, ол оның пайдасына шешім шығарды. Содан кейін көмекшілер жалпы соттың шешіміне вето қою құқығын талап етті, бұл дауды тудырды. Джон Уинтроп көмекшілердің тәжірибелі судьялар ретінде жалпы соттың демократиялық институтын тексеруге қабілетті болуы керектігін айтты, өйткені "демократия көптеген азаматтық елдерде үкімет формаларының ең нашарсы және ең нашарсы болып саналады". Беллингэм екі көмекшінің бірі болды (екіншісі Ричард Солтонсталл) көмекшілердің ветосын қолдауға қарсы шыққан соңғы шешімге қарсы. Беллингэм мен Солтонсталл көбінесе Уинтроп пен Томас Дадлидің консервативті көзқарастарына қарсы шыққан азшылықта болды. 1648 жылы Беллингэм колонияның заңдары колониялық жарғыда талап етілгендей "Англия заңдарына қайшы келмейтінін" көрсету үшін құрылған комитеттің мүшесі болды. 1650 жылы Беллингэм көмекші болған кезде, ол көптеген пуритандықтардың еретика деп санаған көзқарастарын білдірген Уильям Пинчонның "Біздің құтқарылуымыздың құрметті бағасы" атты еңбегін тыйым салған сот шешіміне келісті. Беллингэм 1654 жылы, 1665 жылы мамыр айында губернатор Джон Эндекотт қайтыс болғаннан кейін қайтадан губернатор болып сайланды. Содан кейін ол қайтыс болғанға дейін жыл сайын осы лауазымға қайта сайланып, он жыл губернатор және он үш жыл губернатордың орынбасары болып қызмет етті. Ол 1656 жылы Эндекотттың орынбасары болған кезде бірнеше квакерлерді тасымалдайтын кеме Бостонға келді. Эндекотт Салемде болғандықтан, Беллингэм олардың келуіне үкіметтің реакциясын бағыттады. Пюритандар квакерлерді жек көретіндіктен, оларды кемеге қамап, заттарын тексеріп, діндерін насихаттаған кітаптарын жойды. Бес апта тұтқында болғаннан кейін, оларды Англияға қайтарып жіберді. Эндекотттың басқаруы кезінде колониядан қуғын-сүргінге ұшыраған квакерлерге қатысты жазалар күшейді, олар қайтадан келгендерге өлім жазасын қоса алды. Осы заңдар бойынша төрт квакер колониядан қуылғаннан кейін қайтып келгені үшін өлім жазасына кесілді. Квакер тарихшылары да Беллингхемді сынады. Массачусетс билігі өлім жазасының тиімді еместігіне келіскеннен кейін (ол ұзақ мерзімді жағымсыз салдарға әкелді, Массачусетстің кешірімсіздігі туралы пікірлерді күшейтті), заңға түзетулер енгізіліп, жазалар өртеу және қамшылауға дейін төмендетілді.
Ағылшынның қайта қалпына келтіруі
1640 және 1650 жылдары Англияда зор дүрбелең болды. Англия азамат соғысы Англияның Достастығының құрылуына және, әрі қарай, Оливер Кромвельдің қорғаушылығына әкелді. Осы кезеңде Массачусетс Кромвельге және Парламенттік іске көбінесе жақсы қарым-қатынас көрсетті. 1660 жылы Карл II таққа қайта келгеннен кейін, барлық колониялар, әсіресе Массачусетс, оның тығырықтан қарауына ілікті. 1661 жылы ол квакерлерді қуғынға салуға тыйым салатын жарлық шығарды. Сондай-ақ, ол Массачусетс заңдарына нақты өзгерістер енгізуді сұрады, олар сайлау құқығын кеңейтуге және басқа протестанттық діни амалдарға төзімділікті арттыруға бағытталған еді, бірақ Эндекотт әкімшілігі кезінде бұл шаралар қарсылыққа ұшырады немесе назарсыз қалды. Карл ақыры 1664 жылы өзінің талаптарын орындау үшін Жаңа Англияға корольдік комиссарларды жіберді, бірақ Жаңа Англия колонияларының ішінде Массачусетс ең мойынсұнбайтын болып шықты, барлық маңызды талаптарды қабылдаудан бас тартты немесе мәселенің бетін ғана бағатын өзгерістерді қабылдады. Карл мұндай жағдайға 1666 жылы бұйрық шығару арқылы жауап берді, онда сол кезде губернатор болған Беллингхем мен жалпы соттың спикері Уильям Хаторн Англияға барып, колонияның әрекеттері үшін жауап беруі керек болды. Бұл пікірталас кеңесшілер кеңесінде патшаның талаптарына кез келген құнмен қарсы тұруды қалаған қаталдыққа ұмтылғандар мен патшаның талаптарын қанағаттандыру қажет деп ойлаған орташалықтар арасында ұзақ араздық тудырды. Беллингхем қаталдық жақтастарын қолдады және патшаға хат жіберу туралы шешім қабылданды. Хатта бұл өтініштің шынымен патшадан келгеніне күмән білдіріліп, колония оған адал екендігі айтылды және билер патшаның талаптарын орындай алмауының себептерін толық түсіндірді. Голландиямен соғысқа және ішкі саяси мәселелерге ден қойған Карл Беллингхемнің қайтысынан кейін ғана бұл мәселені қайта қарастырды, бірақ көптеген себептерге байланысты Массачусетс шығанағы колониясының жарғысы 1684 жылы күшін жойды.
Өлім және мұра
Ричард Беллингэм 1672 жылдың 7 желтоқсанында қайтыс болды. Ол отарлық жарғыға қол қойған соңғы тірі адам болды және Бостонның астық қоймасы жерлеу орнына жерленді. Оның бірінші некеден туған ұлы Самуил және екінші әйелі Пенелопа одан 30 жыл артық өмір сүрді. Оның Виннессиметтегі жер иеліктері 100 жылдан астам сот дауларына тартылып, Атлантиканың екі жағындағы сот және процедуралық шешімдермен реттелді. Оның өсиеті бойынша Виннессиметтегі бір бөлігі діни мақсаттарға бөлінді. Оның ұлы өсиетке қарсы шықты, бірақ ол ақырында күшінен шығарылды. Сот процесі оның мұрагерлері мен мүлік иелері мен пайдаланушылары тарапынан жалғастырылып, 1785 жылы аяқталды. Массачусетс штатының Беллингэм қаласы оның құрметіне аталған, ал Челсидегі бірнеше нысан – алаң, көше және төбе – Беллингэм есімін алып жүр. Беллингэм Натаниел Хоторнның «Қызыл әріп» романындағы ойдан туған кейіпкер ретінде бейнеленген, ол сиқыршылық жасады деген айыппен (нағыз өмірде 1656 жылы, сондай-ақ кітапта) жазаланған Энн Хиббинстің бауыры. Энн Хиббинс Беллингхемнің қарындасы екеніне қазіргі заманда куәлік жоқ – Хоторнның осы байланысты жасауы Джеймс Савидждің 1825 жылғы Джон Уинтроптың күнделіктерінің басылымындағы түсіндірмеге және 20 ғасырдың басында жарияланған Беллингхемдердің генеалогиялық ағашында оның есімі жоқ. Дегенмен, Энн Хиббинстің екінші күйеуі Уильям Хиббинс алғаш Ричард Беллингхемнің қарындасы Хестерге үйленген, бірақ ол бір жылдан кейін қайтыс болып, Англияда жерленді. Беллингэм Генри Уодсворт Лонгфеллоудың «Жаңа Англия трагедиялары» шығармасында да кездеседі, онда квакерлерге қатысты оқиғалар көркемделіп суреттелген.