Элстон Ховард: Бейсбол жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Элстон Гин Говард – американдық бейсболшы және жаттықтырушы (1929–1980)

Элстон Гин Говард (23 ақпан 1929 – 14 желтоқсан 1980) – американдық кәсіби бейсболшы, қақпашы және сол жақ қорғаушы. 14 жылдық бейсбол карьерасы барысында ол 1948 жылдан 1968 жылға дейін негр лигаларында және Үлкен бейсбол лигасында, негізінен «Нью-Йорк Янкис» командасында ойнады. 12 рет «All-Star» атанған ол «Канзас-Сити Монаркс» және «Бостон Ред Сокс» командаларында да өнер көрсетті. Говард 1969 жылдан 1979 жылға дейін «Янкис» командасының жаттықтырушы штабында қызмет етті. 1955 жылы ол «Янкис» командасының құрамындағы алғашқы афроамерикалық ойыншы болды; бұл Джеки Робинсонның 1947 жылы MLB-дегі түс дискриминациясын жойғанынан кейін сегіз жыл өткен соң болды. Говард 1963 жылы лиганың ең құнды ойыншысы атанды, ол лигада соққының орташа көрсеткіші бойынша үшінші және үйдегі соққылар саны бойынша бесінші орынды иеленді, соның арқасында AL тарихында осы құрметке ие болған алғашқы қара терілі ойыншы болды. Ол 1963 және 1964 жылдары «Алтын қолғап» сыйлығын жеңіп алды, соңғы маусымда бір маусымда ауттар мен жалпы мүмкіндіктер бойынша AL рекордтарын жаңартты. Қақпашы ретіндегі өмірлік ұстау көрсеткіші .993 құрады, бұл 1967 жылдан 1973 жылға дейін үлкен лигалық рекорд болды, ал ол ауттар (7-ші, 6447) және жалпы мүмкіндіктер (9-шы, 6977) бойынша AL карьералық көшбасшыларының қатарында зейнеткерлікке шықты.

Ерте өмір

Хауард Миссури штатының Сент-Луис қаласында Трэвис Хауард пен Эмалин Хилл отбасында дүниеге келді. Оның анасы жергілікті ауруханада медбике болып жұмыс істеген. Алты жасында ата-анасы ажырасып, анасы қайтадан тұрмысқа шықты. Хауард Вашон жоғары мектебінде өте талантты спортшы ретінде көзге түсті.

Бейсбол карьерасының алғашқы жылдары

1948 жылы он тоғыз жасар Говард Иллинойс, Мичиган және Мичиган штатынан колледж футболы бойынша стипендия ұсыныстарын қабылдамай, менеджер Бак О'Нил басқаратын Негролық американдық лигасының «Канзас-Сити Монархтары» командасымен ай сайын 500 доллар төлеммен кәсіби бейсбол ойнауға келісім жасады. Ол үш маусым бойы сыртқы шабуылшы болды және 1950 жылы Эрни Бэнкспен бір бөлмеде тұрды. 1954 жылы ол Class AAA International League-дің «Торонто Мейпл Лифс» командасында ойнады, онда 16 үштік соққымен, 22 хоум-ранмен, 109 ұпаймен және .330 орташа көрсеткішпен лигада көш бастады, соның нәтижесінде лиганың ең құнды ойыншысы (MVP) атағын жеңіп алды. «Янкилер» Говардтың қақпашылық дағдыларын жетілдіру үшін Билл Дикиге онымен жұмыс істеуді тапсырды.

1950 жылдар

Хауард 1955 жылғы маусымның басында «Янкилердің» жоғары лигасының құрамына ілікті. 1955 жылдың 14 сәуірінде (маусымның екінші ойынында) Говард алтыншы иннингте сол жақ қорғаушы ретінде ойынға түсіп, жоғары лигадағы дебютін жасады. Ол күні бойындағы жалғыз соққысында сингл соқты. Говард «Янкилер» сапындағы алғашқы қара терілі ойыншы атанды. Хауард 28 сәуірде алғаш рет негізгі құрамда ойнады.

"Red Sox" командасына ауыстырылды және соңғы әлем чемпионаты өтті

1967 жылы Ховард қиындыққа тап болды. Ол Джейк Гиббстің қосалқы ойыншысы болды және тамыздың басына дейін .198-ге дейін соқты. 1967 жылдың 3 тамызында Ховард Пит Магрини және кейін анықталатын Рон Климовски үшін «Бостон Ред Сокс» клубына ауыстырылды. «Бостон» үшін .147 ғана соқса да, ол питчерлерді басқаруда тиімді болды; командаласы Тони Конильяро: «Мен ешқашан питчердің оның белгісін қабылдамағанын көрген емеспін. Олар оған тым көп құрметпен қарады». 1967 жылы Ховард Шерм Лоллардың карьералық филдинг көрсеткіші бойынша рекордты жаңартты; Фрихан 1973 жылы одан өтті. Ховардтың «Ред Сокс» құрамындағы ең жарқын сәттерінің бірі 1967 жылдың 27 тамызында болды, осы күні «Чикаго Уайт Сокс» командасы «Ред Сокс» командасымен лига жеңісі үшін күресіп жатқанда. «Ред Сокс» командасы төртінші және үшіншіге есеп бойынша жеңіске шығып, тоғызыншы иннингтің соңында Кен Берри үшінші базада бір ойыншымен шықты, ал Дюэн Джозефсон оң жақтағы Хосе Тартабуллға соқты. Мықты қолымен танылмаған Тартабуллдың лақтыруы жоғары көтеріліп, секіріп тұрған Ховард ұстады, ол төмен түскенде сол аяғымен тақтаны жапты және Берриге жылдам белгі қойып, ойынды аяқтады. «Ред Сокс» жанкүйерлері үшін бұл оқиға «Мүмкін емес арман» маусымының маңызды сәті саналды. Ховардтың постсезондық ең жарқын сәті 1967 жылғы Әлем сериясында «Кардиналс» командасына қарсы өткен кезде болды, онда тоғызыншы иннингте базасы толы болғандағы соққысы екі ұпай әкеліп, 3:0 есебімен жеңіске жеткізді. Бұл соққы маңызды болды, өйткені бұрынғы командаласы Марис «Кардиналс» үшін иннингтің соңында гол соқты, ал «Ред Сокс» 3:1 есебімен жеңіске жетті. Алайда, Сент-Луис жеті ойыннан кейін серияны жеңіп алды. Бұл Ховардтың Әлем сериясында ойнаған алтыншы жеңілісші командасы болды; ол және Пи-Ви Риз ең көп жеңіліс көрген Әлем сериясында ойнағандығы үшін жағымсыз рекордын бөліседі. 1968 жылдың 29 қазанында Ховард «Ред Сокс» клубынан босатылды. 14 жылдық мансабында ол 167 хоум-ран, 1471 соққы, 762 RBI, 619 ұпай, 218 дабл, 50 трипл және 9 ұрланған базаға ие болды, 1605 ойында .274 көрсеткішпен ойнады. Оның .427 соққы көрсеткіші тек Дикидің (.486), Берраның (.482) және Микки Кокранның (.478) көрсеткіштерінен ғана төмен болды. Қорғаныс жағынан ол ұстап алушы ретінде .993 және жалпы .992 филдинг көрсеткішін тіркеді. Ховард сол және оң жақта, сондай-ақ бірінші базада да ойнады. Оның 54 Әлем сериясындағы ойыны оны командаластары Берра мен Мантлдан кейін қалдырды. Ховард сондай-ақ екі ойыншы бар екенін көрсету үшін кеңейтілген көрсеткіш және саусақ (корна) қолданған алғашқы ойыншы ретінде танылады, бұл аутфилдердегі командаластарына әдеттегі көрсеткіш және ортаңғы саусақтың «екі» белгісінен гөрі жақсы көрінеді.

Howard struggled in 1967. He backed up Jake Gibbs and batted only .198 through the start of August. On August 3, 1967, Howard was traded to the Boston Red Sox for Pete Magrini and a player to be named later, Ron Klimkowski. Though he batted only .147 for Boston, he was effective in handling the pitchers; teammate Tony Conigliaro noted, "I don't think I ever saw a pitcher shake off one of his signs. They had too much respect for him." In 1967, Howard also took over Sherm Lollar's major league record for career fielding average; Freehan moved ahead of him in 1973. One of Howard's highlights during his time with the Red Sox occurred on August 27, 1967, when the Chicago White Sox were battling the Red Sox for the pennant. With Ken Berry on third base with one out in the bottom of the ninth inning and the Red Sox leading 4–3, Duane Josephson lined out to Jose Tartabull in right field. Not known for having a strong arm, Tartabull's throw sailed high and was caught by a leaping Howard, who blocked the plate with his left foot as he came down, and swipe tagged Berry — ending the game. For Red Sox fans, the play was considered a key event during their "Impossible Dream" season. Howard had his last postseason highlight in the 1967 World Series against the Cardinals when his bases loaded single in the ninth inning of Game 5 drove in two runs for a 3–0 lead. The hit was crucial, as former teammate Maris homered in the bottom of the inning for the Cardinals before the Red Sox closed out the 3–1 win. St. Louis, however, won the Series in seven games. It was the sixth losing World Series team Howard played on; he and Pee Wee Reese have the dubious distinction for playing on the most losing World Series teams. On October 29, 1968, Howard was released by the Red Sox. Over his 14 year career, he batted .274 with 167 home runs, 1,471 hits, 762 RBI, 619 runs, 218 doubles, 50 triples and nine stolen bases in 1,605 games. His .427 slugging average trailed those of only Dickey (.486), Berra (.482) and Mickey Cochrane (.478) among AL catchers. Defensively, he recorded a .993 fielding percentage as a catcher and an overall .992 fielding percentage. Howard also played at left and right field and first base. His 54 total World Series games placed him behind only teammates Berra and Mantle. Howard is also credited with being the first to use the extended index and pinky finger (corna) to indicate that there were two out in the inning, this being more visible to teammates in the outfield than the usual "two" gesture of the index and middle fingers.

Кейінгі өмір және өлім

Говард келесі жылы «Янкиске» оралды, онда 1969 жылдан 1979 жылға дейін бірінші база жаттықтырушысы болып жұмыс істеді. Ол Америка лигасының алғашқы афроамерикандық жаттықтырушысы болды. Команда 1976 жылы АЛ чемпиондығын, ал 1977 және 1978 жылдары Әлем сериясын жеңіп алды. 1977 жылғы маусымда «Фенуэй паркінде» «Бостон Ред Сокс» командасына қарсы өткен ойын кезінде Говард пен Йоги Берра «Янкис» ойыншысы Реджи Джексон мен «Янкис» бас жаттықтырушысы Билли Мартин арасындағы жанжалды таратуға көмектесті. Говардтың жаттықтырушылық мансабы аяқталғаннан кейін ол «Янкис» командасының әкімшілік көмекшісі болды, бірақ денсаулығы нашарлағандықтан бұл қызметте ұзақ қалмады. Говардқа миокардит диагнозы қойылды, бұл сирек кездесетін жүрек ауруы, ол жүрек жеткіліксіздігіне әкеледі. Ол жүрек трансплантациясын қарастырып жатқан, бірақ жағдайы тез нашарлады.

Мұра

Говардтың естелігіне орай, «Янкилер» 1981 жылғы маусымда жеңдерінде қара ленталар тақты. 1984 жылдың 21 шілдесінде «Янкилер» Говардтың 32-нөмірі бар формасын қабылдамады және «Янки стадионындағы» Ескерткіштер саябағында оның құрметіне тақта орнатты. Сол күні «Янкилер» Говардтан айырмашылығы, әлі тірі болған Роджер Мариске де осындай құрмет көрсетті. Говардтың тақтасында ол «үлкен мейірімділік пен қадір-қасиет иесі» және «нағыз ұлы «Янкилердің» бірі» деп сипатталған. Говард соққы жасау үшін қолданылатын «донат» деп аталатын, дөңгелек қорғасын салмағы бар, резеңке қабықшасы бар құралды ойлап тапқанмен есімдері шеңберінде соққышылар өздерінің соққысын ауыррақ сезіну үшін құбыжыққа орнатады, содан кейін тақтада оңайрақ соғу үшін жеңілдейді. Оның кеңінен қолданылуы соққы күтіп тұрғанда бірнеше таяқтарды бір уақытта шайқау әдетінен бас тартуға әкелді. Говард Нью-Джерсидің екі кәсіпкері Фрэнк Хамильтон мен Винс Сальвуччиге бұл құралды сатуға көмектесті және өнімге өз атын берді. 2020 жылы бұрынғы «Янки стадионының» орнындағы бейсбол алаңы Говардтың құрметіне қайта аталды. Алаң жаңа стадионның тікелей қарсы бетінде орналасқан. Говардты 2001 жылғы «61*» фильмінде және 2014 жылғы «Бронкс бомбалаушылары» бродвейлік спектаклінде Бобби Хосеа сомдады. Оның шөбересі – НБА ойыншысы Джош Харт, ол оны өрнек ретінде сипаттады.