Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Төрт және/немесе алты қырлы кремнийлі шұңғылдары бар шұңғылдар класы.
Class of sponges with siliceous spicules
Гексактинолидті шұңғылдар – төрт және/немесе алты қырлы кремнийлі шұңғылдардан құралған қаңқасы бар шұңғылдар, олар көбінесе "шыны шұңғылдар" деп аталады. Олар әдетте басқа шұңғылдармен бірге Porifera типіне жатқызылады, бірақ кейбір зерттеушілер оларды жеке Symplasma типіне бөлуге лайық деп санайды. Кейбір мамандар шыны шұңғылдардың Жердегі ең ұзақ өмір сүретін жануарлар екенін айтады; осы ғалымдардың болжауынша, олардың өмірі 15 000 жылға дейін созуы мүмкін.
Hexactinellid sponges are sponges with a skeleton made of four and/or six pointed siliceous spicules, often referred to as glass sponges. They are usually classified along with other sponges in the phylum Porifera, but some researchers consider them sufficiently distinct to deserve their own phylum, Symplasma. Some experts believe glass sponges are the longest lived animals on earth; these scientists tentatively estimate a maximum age of up to 15,000 years.
Биология
Шынылы губкалар салыстырмалы түрде сирек кездеседі және көбінесе теңіз деңгейінен төмен тереңдікте табылмайды. Оопсакас минута түрінің өкілдерінің кейбіреулері жақын суларда кездессе де, қалғандары одан да тереңде табылады. Олар әлемнің барлық мұхиттарында кездеседі, бірақ Антарктика және Солтүстік Тынық мұхитының суларында олар ерекше көптеп таралған. Олар көбінесе тостаған тәрізді жануарлар болып келеді, биіктігі шамамен 5 см-ден басталады, және шыны тәрізді кремний диоксидінен (кремний шұбаты) тұратын берік қаңқаға ие, ол торапты құрайды. Кейбір шыны губкаларда, мысалы, Euplectela туысына жататын түрлерде, бұл құрылымдар глассин деп аталатын белоктың көмегімен нығайтылады. Ол қоршаған теңіз суынан сіңірілген кремний қышқылынан кремний диоксидінің өндірілуын үдетуге көмектеседі. Денесі салыстырмалы түрде симметриялық, көптеген түрлерде қаңқадан құралған сілем арқылы сыртқа ашылатын үлкен орталық қуысы бар. Кейбір шыны губкалар түрлері рифтер немесе биохермалар құру үшін бірігіп өсе алады. Олар әдетте ақтан қызғылт сары түске дейін боялған. Барлық гексактинеллидтер әртүрлі өлшемдерге жете алады, бірақ орташа ең ірі өсу шамамен 32 сантиметрге жетеді. Кейбіреулері одан да ұзын болып, 1 метрге дейін созылады. 1 метрге дейін өсетін гексактинеллидтердің өмір сүру ұзақтығы шамамен 200 жылды құрайды (Плиз). Шыны губкалар денелерінде электр импульстарын жылдам өткізуге қабілетті ерекше жүйеге ие, бұл оларға сыртқы тітіркендіргіштерге жылдам жауап беруге мүмкіндік береді. Rhabdocalyptus dawsoni мысалында, губка шөгінділер сияқты сыртқы тітіркендіргіштерді анықтау үшін электрлік нейрондық сигналдарды пайдаланады, содан кейін организм белсенді тамақтануын тоқтату үшін дене жүйесі арқылы сигнал жібереді. Р. Даусонидің сол экспериментіне қатысқан тағы бір шыны губка түрі, осы класс губкалардың электр өткізгіш жүйесінің тамақтану процесін тоқтату алдында қанша сыртқы тітіркендіргіштерге, шөгінділерге және т.б. төтеп бере алатынына қатысты өзінің шегі бар екенін көрсетті. "Венераның гүл себеті" сияқты түрлердің қаңқасының түбінде сыртқа қарай кеңейетін, кері тәж сияқты талшықтар болады. Бұл талшықтардың ұзындығы шамамен бір метрге жетеді және олардың қалыңдығы адам шашының қалыңдығымен шамалас.
Glass sponges are relatively uncommon and are mostly found at depths from below sea level. Although the species Oopsacas minuta has been found in shallow water, others have been found much deeper. They are found in all oceans of the world, although they are particularly common in Antarctic and Northern Pacific waters. They are more or less cup shaped animals, ranging from in height, with sturdy skeletons made of glass like silica spicules, fused to form a lattice. In some glass sponges such as members of the genus Euplectela, these structures are aided by a protein called glassin. It helps accelerate the production of silicas from the silicic acid absorbed from the surrounding seawater. The body is relatively symmetrical, with a large central cavity that, in many species, opens to the outside through a sieve formed from the skeleton. Some species of glass sponges are capable of fusing together to create reefs or bioherms. They are generally pale in colour, ranging from white to orange. All hexactinellids have the potential to grow to different sizes, but the average maximum growth is estimated to be around 32 centimeters long. Some grow past that length and continue to extend their length up to 1 meter long. The estimated life expectancy for hexactinellids that grow around 1 meter is approximately 200 years (Plyes). Glass sponges possess a unique system for rapidly conducting electrical impulses across their bodies, making it possible for them to respond quickly to external stimuli. In the case Rhabdocalyptus dawsoni, the sponge uses electrical neuron signaling to detect outside stimuli, such as sediments, and then send a signal through its body system to alert the organism to no longer be actively feeding. Another glass sponge species in the same experiment of R. dawsoni, showed that the electrical conduction system for this class of sponges all has its own threshold of how much outside stimuli, sediments, etc, it can endure before it will stop its feeding process. Species like "Venus' flower basket" have a tuft of fibers that extends outward like an inverted crown at the base of their skeleton. These fibers are long and about the thickness of a human hair.
Сынцития
Шынылы губкалардың денелері басқа губкалардан көптеген жағынан өзгеше. Мысалы, олардың цитоплазмасының көп бөлігі мембраналармен бөлініп жеке жасушаларға айналмайды, көптеген ядролары бар цитоплазманың синцициі немесе үздіксіз массасын құрайды (мысалы, Рейсвиг және Макки, 1983); ол кремний диоксидінен (silica) жасалған қаңқа тәрізді құрылыммен тор сияқты ілініп тұрады. Хоаноциттердің орнына, осындай көпірлерде хоаносинциттер деп аталатын қосымша синциттер болады, олар судың перфорациялар арқылы кіретін қоңырау пішіндес қуыстарды жасайды. Осы қуыстардың ішкі беті "жағалық денелермен" жабылады, олардың әрқайсысы жағадан және қамшыдан тұрады, бірақ өз ядросы болмайды. Қамшының қозғалысы "тордың" ішіндегі өткелдер арқылы суды сорып алып, оны қоңырау пішіндес қуыстардың ашық жақтарынан шығарады.
Bodies of glass sponges are different from those other sponges in various other ways. For example, most of their cytoplasm is not divided into separate cells by membranes, but forms a syncytium or continuous mass of cytoplasm with many nuclei (e. g., Reiswig and Mackie, 1983); it is held suspended like a cobweb by a scaffolding like framework made of silica spicules. Instead of choanocytes, these bridges have further syncytia, known as choanosyncytia, which form bell shaped chambers where water enters via perforations. The insides of these chambers are lined with "collar bodies", each consisting of a collar and flagellum but without a nucleus of its own. The motion of the flagella sucks water through passages in the "cobweb" and expels it via the open ends of the bell shaped chambers.
Ұзақ өмір сүру
Бұл жандар ұзақ өмір сүреді, бірақ нақты жасын анықтау қиын; модельдеуге негізделген бір зерттеу Scolymastra joubini түрінің үлгісінің жасын шамамен 23 000 жыл (13 000 – 40 000 жыл аралығында) деп бағалады. Дегенмен, соңғы мұз дәуірінен бері теңіз деңгейінің өзгеруіне байланысты, оның ең көп жасы 15 000 жылдан аспайды деп саналады, сондықтан AnAge деректер базасында оның жасы шамамен 15 000 жыл деп тіркелген. Гексактинеллидтердің қалың суда кездесуі дүние жүзінде сирек. Антарктидада екі түрі мұздың астында 33 метр тереңдікте кездеседі. Жерорта теңізінде бір түрі терең судың көтерілетін жеріндегі үңгірде кездеседі (Boury Esnault & Vacelet, 1994).
These creatures are long lived, but the exact age is hard to measure; one study based on modelling gave an estimated age of a specimen of Scolymastra joubini as 23,000 years (with a range from 13,000 to 40,000 years). However, due to changes in sea levels since the Last Glacial Maximum, its maximum age is thought to be no more than 15,000 years, hence its listing of c. 15,000 years in the AnAge Database. The shallow water occurrence of hexactinellids is rare worldwide. In the Antarctic, two species occur as shallow as 33 meters under the ice. In the Mediterranean, one species occurs as shallow as in a cave with deep water upwelling (Boury Esnault & Vacelet (1994))