Говард Гарднер: Американдық дамыту психологының өмірбаяны мен еңбектері
Howard Gardner
Говард Гарднер – американдық дамыту психологы, Гарвард университетінің профессоры. Зертеу жұмыстары, «Ақылдың синтезі» кітабы, Harvard Project Zero жобасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық дамыту психологі (1943 жылы туған)
American developmental psychologist (born 1943)
Говард Эрл Гарднер (11 шілде 1943 жылы туған) – американдық дамыту психологі және Гарвард университетінің Джон Х. және Элизабет А. Хоббс атындағы Когнитивтік және Білім беру ғылыми-зерттеу профессоры. Ол 1967 жылы Гарвардтың «Жобалық нөл» бағдарламасын құрушылардың бірі болды және 1972 жылдан 2023 жылға дейін сол зерттеу орталығында жетекші қызметтер атқарды. 1995 жылдан бері «Жақсы жоба» бағдарламасының тең директоры болып табылады. Гарднер жүздеген ғылыми мақала жазды. 2020 жылы ол өзінің интеллектуалды естеліктерін «Жинақтаушы ой» деген атпен жариялады. Ол зерттеу және жазу қызметін жалғастыруда, соның ішінде бірнеше блог жазады.
Howard Earl Gardner (born July 11, 1943) is an American developmental psychologist and the John H. and Elisabeth A. Hobbs Research Professor of Cognition and Education at Harvard University. He was a founding member of Harvard Project Zero in 1967 and held leadership roles at that research center from 1972 to 2023. Since 1995, he has been the co director of The Good Project. Gardner has written hundreds of research articles In 2020, he published his intellectual memoir A Synthesizing Mind. He continues his research and writing, including several blogs.
Ерте өмір
Говард Эрл Гарднер 1943 жылдың 11 шілдесінде Пенсильвания штатының Скрантон қаласында Ральф Гарднер мен Хильде (құрметті әкесі Вейлгеймер) Гарднердің отбасында дүниеге келді. Олар Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Германиядан қашқан неміс еврей иммигранттары еді. Гарднер өзін "пианода ойнаудан үлкен ләззат алатын, жақсы оқитын бала" деп сипаттады. Гарднерлер отбасында білім алу ең маңызды мәселе болды. Оның ата-анасы ол Массачусетс штатының Андовер қаласындағы Филлипс академиясына оқуға түссе екен деп үміттенеді, бірақ Гарднер Пенсильваниядағы туған қаласына жақын Вайоминг семинариясын таңдады. Гарднер білім алуға құштар болды және мектепте үлкен жетістіктерге қол жеткізді.
Howard Earl Gardner was born July 11, 1943, in Scranton, Pennsylvania, to Ralph Gardner and Hilde (née Weilheimer) Gardner, German Jewish immigrants who fled Germany just prior to World War II. Gardner described himself as "a studious child who gained much pleasure from playing the piano". Education was of the utmost importance in the Gardner home. While his parents had hoped that he would attend Phillips Academy in Andover Massachusetts, Gardner opted to attend a school closer to his hometown in Pennsylvania, Wyoming Seminary. Gardner had a desire to learn and greatly excelled in school.
Мансап
Гарднер 1965 жылы Гарвард колледжін үздік дипломмен аяқтады, әлеуметтік қатынастар саласы бойынша бакалавр дәрежесін алды және әйгілі Эрик Эриксонның басшылығымен оқыды. Лондон экономика мектебінде бір жыл оқығаннан кейін, Гарвардта психологтар Роджер Браун және Джером Брунермен, сондай-ақ философ Нельсон Гудменмен бірге жұмыс істеп, даму психологиясы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Зерттеу туралы ақпарат, соның ішінде ондаған блогтар Гарднердің веб-сайтында қолжетімді. 2024 жылдың басында Edu Scholar Public Influence Ratings рейтингісі бойынша Гарднер АҚШ-тағы ең көп сілтемеленген білім беру ғалымы атанды. 2024 жылы Teachers College Press Гарднердің екі мақала жинағын жариялайды: «Білім туралы Говард Гарднердің маңызды еңбектері» және «Ой туралы Говард Гарднердің маңызды еңбектері».
Gardner graduated from Harvard College with highest honors in 1965 with a BA in Social Relations, and studied under the renowned Erik Erikson. After spending one year at the London School of Economics, he went on to obtain his PhD in developmental psychology at Harvard while working with psychologists Roger Brown and Jerome Bruner, and philosopher Nelson Goodman. Information about the study, including several dozen blogs, is available on Gardner's website. At the start of 2024, Gardner was the most cited Educational Scholar in the United States, according to the Edu Scholar Public Influence Ratings. In 2024, Teachers College Press will publish two collections of Gardner’s papers: The Essential Howard Gardner on Education and The Essential Howard Gardner on Mind.
Теория және сын
Гарднердің көп интеллекция теориясына сәйкес, адамдар ақпаратты өңдеудің әртүрлі тәсілдеріне ие, және бұл тәсілдер бір-бірінен салыстырмалы түрде тәуелсіз. Теория стандартты интеллект теориясын сынап бағалайды, ол қабілеттер арасындағы байланысты, сондай-ақ лингвистикалық, логикалық және кеңістіктік қабілеттерді ғана ескеретін IQ тесттері сияқты дәстүрлі өлшемдерді баса көрсетеді. 1999 жылдан бері Гарднер сегіз интеллекцияны анықтады: лингвистикалық, логикалық-математикалық, музыкалық, кеңістіктік, дене-қимылдық/кинестетикалық, жекелеген адамдармен қарым-қатынас, өзіне-өзі қарым-қатынас және табиғаттық. Гарднер және оның әріптестері экзистенциалдық және педагогикалық екі қосымша интеллекцияны қарастырды. Көптеген мұғалімдер, мектеп әкімшілері және арнайы білім беру мамандары Гарднердің көп интеллекция теориясынан шабыттанды. Гарднердің интеллект туралы анықтамасы білім беру және психология салаларында кейбір сынға ұшырады. Оның көп интеллекция теориясына қатысты ең күшті және тұрақты сын – эмпирикалық дәлелдердің жетіспеушілігіне негізделген, олардың көпшілігі "g" деп аталатын жалғыз интеллект құрылымына сілтеме жасайды. Гарднер өзінің теориясы тәжірибелік емес, толыққанды эмпирикалық дәлелдерге негізделгенін айтты, өйткені ол тәжірибелік дәлелдердің өзі теориялық синтезді тудыра алмайды деп санайды. Гарднердің көп интеллекция теориясын 20 ғасырдағы адам интеллекті жөніндегі жұмыстардан кету және жалғасу ретінде қарастыруға болады. Осы саладағы зерттеулерді әртүрлі дамытқан немесе кеңейткен басқа да көрнекті психологтар: Чарльз Спирман, Луис Терстон, Эдвард Торндайк және Роберт Стернберг. 1967 жылы профессор Нельсон Гудман Гарвард Білім беру мектебінде "Жоба Нөл" атты білім беру бағдарламасын бастады, ол өнер біліміне бағытталған және қазір білім беру салаларының кең спектрін қамтиды. Говард Гарднер мен Дэвид Перкинс бастапқы зерттеушілер болды, кейіннен 1972 жылдан 2000 жылға дейін Жобаны бірлесіп басқарды. Жобаның миссиясы – жеке және институционалдық деңгейде өнерде, сондай-ақ гуманитарлық және ғылыми пәндердің кең ауқымында оқуды, ойлауды және шығармашылықты түсіну және жақсарту. Екі он жылдан астам уақыт бойы Уильям Дэймон, Михали Чиксентмихали және басқа да бірнеше әріптестерімен бірлесіп, Гарднер "Жақсы жобада" жақсы жұмыс, жақсы ойын және жақсы ынтымақтастықтың мәнін зерттеді. Оның зерттеуінің мақсаты – бір уақытта өте жақсы, қызықты және этикалық тұрғыдан дұрыс орындалатын жұмысты қалай жүзеге асыру керектігін анықтау. Коллегалары Линн Барендсен, Кортни Битер, Шелби Кларк, Венди Фишман, Кэрри Джеймс, Кирстен МакХью және Дэнни Муцинскаспен Гарднер білім беру және кәсіби ортада пайдалану үшін осы тақырыптар бойынша оқу құралдарын әзірледі.
According to Gardner's theory of multiple intelligences, humans have several different ways of processing information, and these ways are relatively independent of one another. The theory is a critique of the standard intelligence theory, which emphasizes the correlation among abilities, as well as traditional measures like IQ tests that typically only account for linguistic, logical, and spatial abilities. Since 1999, Gardner has identified eight intelligences: linguistic, logical mathematical, musical, spatial, bodily/kinesthetic, interpersonal, intrapersonal, and naturalistic. Gardner and colleagues have also considered two additional intelligences, existential and pedagogical. Many teachers, school administrators, and special educators have been inspired by Gardner's theory of multiple intelligences. Gardner's definition of intelligence has been met with some criticism in education circles as well as in the field of psychology. Perhaps the strongest and most enduring critique of his theory of multiple intelligences centers on its lack of empirical evidence, much of which points to a single construct of intelligence called "g". Gardner has responded that his theory is based entirely on empirical evidence as opposed to experimental evidence, as he does not believe experimental evidence in itself can yield a theoretical synthesis. Gardner's theory of multiple intelligences can be seen as both a departure from and a continuation of the 20th century's work on the subject of human intelligence. Other prominent psychologists whose contributions variously developed or expanded the field of study include Charles Spearman, Louis Thurstone, Edward Thorndike, and Robert Sternberg. In 1967, Professor Nelson Goodman started an educational program called Project Zero at the Harvard Graduate School of Education, which began with a focus in arts education and now spans a wide variety of educational arenas. Howard Gardner and David Perkins were founding Research Assistants and later Co Directed Project Zero from 1972 to 2000. Project Zero's mission is to understand and enhance learning, thinking, and creativity in the arts, as well as a broad range of humanistic and scientific disciplines at the individual and institutional levels. For over two decades, in collaboration with William Damon, Mihaly Csikszentmihalyi, and several other colleagues, Gardner has been directing research at The Good Project on the nature of good work, good play, and good collaboration. The goal of his research is to determine what it means to achieve work that is at once excellent, engaging, and carried out in an ethical way. With colleagues Lynn Barendsen, Courtney Bither, Shelby Clark, Wendy Fischman, Carrie James, Kirsten McHugh, and Danny Mucinskas, Gardner has developed curricular toolkits on these topics for use in educational and professional circles.
Жетістіктері мен марапаттары
1981 жылы Гарднер МакАртур стипендиясын алды. 1990 жылы ол Луисвилл университетінің білім саласындағы Граумайер сыйлығын алған алғашқы американдық болды. 1985 жылы Ұлттық психологиялық сыйлықтар Гарднерге «Ойдың шеңберлері: Көптеген интеллект теориясы» кітабы үшін кітап сыйлығын табыс етті. 1987 жылы ол Америка психологиялық қауымдастығынан Уильям Джеймс сыйлығын алды. 1998 жылы SUNY Plattsburgh Гарднерді Omicron Delta Kappa құрметті мүшелігіне қабылдады. 1999 жылы Гарднер Америка жетістіктері академиясының Алтын тақта сыйлығымен марапатталды. 2000 жылы ол Джон С. Гуггенхайм мемориалдық қорынан стипендия алды. Төрт жыл өткен соң, Шанхай қаласындағы Шығыс Қытай нормалық университетінде құрметті профессор атанды. 2005 және 2008 жылдары Foreign Policy және Prospect журналдары Гарднерді әлемдегі ең ықпалды 100 қоғамдық зиялылардың бірі деп таныды. 2011 жылы ол көптеген интеллект теориясын дамытқаны үшін Әлеуметтік ғылымдар саласындағы Астурия ханзадасы сыйлығын жеңіп алды. 2020 жылы Гарднер Америка білім беру зерттеулер қауымдастығынан білім беру саласындағы зерттеулерге қосқан еңбегі үшін сыйлық алды. Ол әлемнің 31 колледжі мен университетінен, соның ішінде Болгария, Канада, Чили, Грекия, Гонконг, Ирландия, Израиль, Италия, Оңтүстік Корея және Испаниядағы оқу орындарынан құрметті дипломдар алды. Ол сондай-ақ бірнеше құрметті қоғамдардың мүшесі: Америка өнер және ғылым академиясы, Америка философиялық қоғамы, Ұлттық білім академиясы және Америка саяси және әлеуметтік ғылым академиясы.
In 1981 Gardner was the recipient of a MacArthur Prize Fellowship. In 1990 he became the first American to receive the University of Louisville Grawemeyer Award in Education. In 1985, The National Psychology Awards for Excellence in the Media, awarded Gardner The Book Award for Frames of Mind: The Theory of Multiple Intelligences. In 1987, he received the William James Award from the American Psychological Association. SUNY Plattsburgh inducted Gardner selected Gardner for honoris causa membership in Omicron Delta Kappa in 1998. In 1999, Gardner received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. In 2000 he received a fellowship from the John S. Guggenheim Memorial Foundation. Four years later he was named an Honorary Professor at East China Normal University in Shanghai. In the years 2005 and 2008 he was selected by Foreign Policy and Prospect magazines as one of the top 100 most influential public intellectuals in the world. In 2011, he won the Prince of Asturias Award in Social Sciences for his development of multiple intelligences theory. In 2020, Gardner received the Distinguished Contributions to Research in Education Award from the American Education Research Association. He has received honorary degrees from 31 colleges and universities around the world, including institutions in Bulgaria, Canada, Chile, Greece, Hong Kong, Ireland, Israel, Italy, South Korea, and Spain. He is also a member of several honorary societies: American Academy of Arts and Sciences, American Philosophical Society, National Academy of Education, and the American Academy of Political and Social Science.
Жеке өмір
Говард Гарднер Бостон колледжінің психология профессоры Элен Виннерге үйленген. Олардың Бенжамин есімді бір ұлы бар. Гарднердің бұрынғы некесінен үш баласы бар: Керит (1969), Джей (1971) және Эндрю (1976); сондай-ақ бес немересі бар: Оскар (2005), Агнес (2011), Оливия (2015), Фэй Маргарита (2016) және Август Пьер (2019).
Howard Gardner is married to Ellen Winner, Professor Emerita of Psychology at Boston College. They have one child, Benjamin. Gardner has three children from an earlier marriage: Kerith (1969), Jay (1971), and Andrew (1976); and five grandchildren: Oscar (2005), Agnes (2011), Olivia (2015), Faye Marguerite (2016), and August Pierre (2019).