Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Форт-Джордж – Канаданың Онтарио провинциясындағы Ниагара-он-те-Лейк қаласындағы әскери бекініс. Бұл фортты Британ армиясы, Канада жасақтары және АҚШ Қарулы күштері қысқа мерзімге пайдаланған. 1812 жылғы соғыс кезінде форт көбінесе қиратылды. 1921 жылдан бері форт Канаданың Ұлттық тарихи орны болып табылады және Форт-Джордждың қайта құрылымын көрсетеді. Британдықтар 1790 жылдары Ниагара фортының орнына Форт-Джорджді салған. Оның көптеген құрылыстары 1813 жылғы мамыр айында Форт-Джордж шайқасы кезінде бұзылды. Шайқастан кейін американдық әскерлер фортты жеті ай бойы басып алып, 1813 жылдың желтоқсанында шығып кетті. Британдықтар фортты көп ұзамай қайтарып алғанмен, келесі аптада Ниагара фортын басып алғаннан кейін оны қайта жаңартуға көп күш жұмсалмады. Форт-Джорджтың соғыс кезеңіндегі нашар дизайны 1820 жылдары Форт-Миссиссаугамен алмастыруға әкелді, бірақ Форт-Джордж аумағы Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін әскери мақсаттар үшін пайдаланылды. 1930 жылдардың соңында Ниагара саябақтар комиссиясы Форт-Джорджді қайта құруға кірісті. 1940 жылы ашылған бұл орын 1969 жылдан бері Канада саябақтары арқылы тарихи орын және тірі музей ретінде басқарылуда. Фортта дөңгелек пішінді алты бастион және бірнеше қайта құрылған ғимараттар бар. Қайта жаңартылған оқ-дәрі қоймасы – Форт-Джордждің түпнұсқасынан сақталған жалғыз ғимарат. Форт Форт-Джордж Ұлттық тарихи орнының бір бөлігі болып табылады, сонымен қатар форттың шығысына орналасқан Navy Hall да кіреді. Бұл тарихи орын 1812 жылғы соғыс, 19 ғасырдағы Канададағы әскери өмір және 1930 жылдардағы тарихи мұраны сақтау қозғалысы туралы білім беру ресурсы ретінде қызмет етеді.
Fort George was a military fortification in Niagara on the Lake, Ontario, Canada. The fort was used by the British Army, the Canadian militia, and the United States Armed Forces for a brief period. The fort was mostly destroyed during the War of 1812. The site of the fort has been a National Historic Site of Canada since 1921, and features a reconstruction of Fort George. The British established Fort George in the 1790s to replace Fort Niagara. Many of its structures were demolished in May 1813, during the Battle of Fort George. After the battle, American forces occupied the fort for seven months before withdrawing in December 1813. Although the British regained the fort shortly afterwards, little effort was put into its reconstruction after they captured Fort Niagara the following week. The poor wartime design of Fort George led its replacement by Fort Mississauga in the 1820s, although the grounds of Fort George saw some use by the military until the end of the First World War. During the late 1930s, the Niagara Parks Commission built a reconstruction of Fort George. The site was opened in 1940, and has been managed as a historic site and living museum by Parks Canada since 1969. The fort has irregular shaped earthwork with six bastions, and a number of reconstructed buildings within it. The restored gunpowder magazine is the only building that dates to the original Fort George. The fort forms a part of Fort George National Historic Site, which also includes Navy Hall to the east of the fort. The historic site serves as a learning resource for the War of 1812, 19th century military life in Canada, and the historic preservation movement during the 1930s.
Өмірбаян
Бұл жерде бекіністі алғаш рет Корольдік инженерлер корпусының Готэр Манн қарастырды. Форт Ниагараға көмекші форт ретінде, егер шабуыл болса, оның қорғанысына қолдау көрсету мақсатында салынды. Форт-Джорджтің үлкен өлшемі оның бастапқы мақсатына байланысты болды – ол нағыз қорғаныс бекінісі емес, көбінесе жабдықтау қоймасы ретінде пайдаланылды. Форт өзеннің аузын немесе жақын орналасқан елді мекенге жолдарды қорғамады. Бірақ, Джей шарты қол қойылғаннан кейін, британдық әскерлер АҚШ территориясынан, оның ішінде Форт Ниагарадан шығуға міндетті болды. Париж шарты британдық әскерлердің жаңа құрылған АҚШ-тан кетуін талап еткенімен, британдықтар 1796 жылы Джей шартына қол қойылғанға дейін Американың Солтүстік-Батыс аймағынан шыққан жоқ. 1791 жылы Ниагара-он-де-Лейктегі Теңіз залының жанындағы биік жерде жаңа бекіністер салу үшін жер ресми түрде бөлінді. Бұл орынды Корольдік инженерлер таңдады, себебі оның биіктігі Форт Ниагарадан 4 метрге жоғары болды.
A fort was first considered on the site by Gother Mann of the Royal Engineers. The fort was intended to serve as a secondary fort to Fort Niagara, assisting in that fort's defence in the event it was attack. Fort George's large size was due to its original purpose as a supply depot, rather than as a true defensive fortification. The fort neither defended the mouth of the river, nor any approach to the adjacent settlement. However, after the Jay Treaty was signed, British forces were required to withdraw from U. S. territory, including Fort Niagara. Although the Treaty of Paris stipulated British forces withdraw form the newly formed United States, British forces did not withdraw from the American Northwest Territory until after Jay Treaty was signed in 1796. In 1791, land was formally set aside to build new fortifications on the high ground adjacent to the Navy Hall at Niagara on the Lake. The site was selected by members of the Royal Engineers, as its elevation was 14 feet (4 m) higher than the elevation of Fort Niagara.
Тарих
Британдықтар жаңа форт салу үшін Navy Hall маңындағы жерді бөлгенмен, британдық армия 1796 жылы Джей келісімшартына қол қойылғаннан кейін ғана Форт Джордж құрылысын бастады немесе Форт Ниагарадан бас тартты. Форт Джордж сол жылы блокхаус/казарма, тас оқ-дәрі қоймасы және екі кішкентай қоймамен аяқталды. Осы үстемдікті жоққа шығаруға тырысып, американдық күштер Форт Джорджға қарама-қарсы, биік өзен жағалауында батарея салды. Британдықтар американдық батареяға қарсы тұру үшін Форт Джордждің оңтүстік-шығысында жарты ай пішіндес батарея салды. Форт Джорджді негізінен британдық әскерлер Үсті Канададан бірқатар сарбаздарды алып кеткеннен кейін Корольдік Канадалық еріктілер жасағының мүшелері күзетті. 1790 жылдардың соңындағы алғашқы халықтармен және АҚШ үкіметімен туған шиеленістер британдық күштерді колонияны, соның ішінде фортты қайта нығайтуға итермеледі. Форттың айналасында 4 метрлік ағаш қоршаумен байланыстырылған және арықпен қоршалған алты топырақ және ағаштан жасалған бастиондар салынды; 19 ғасырдың басында форттың ішінде бес блокхаус/казарма, аурухана, асхана, шеберханалар және офицерлердің пәтерлері болды. Ағаш аймақтағы ағаштардан алынып, Ниагара өзені арқылы тасымалданды. Форттың көп бөлігін 1802 жылы таратылған Корольдік Канадалық еріктілер жасағының мүшелері салды. 1812 жылға қарай форт Британ армиясының орталық бөлімшесінің штабы және Үндістер департаменті үшін қойма ретінде пайдаланылды. Форт Джорджді қорғауға тым үлкен деп есептеген генерал-майор Исаак Брок форттың көлемін үштен бірге азайту жоспарын жасады. Ол оңтүстік бастиондарды, сегізбұрышты блокхаусты және тас оқ-дәрі қоймасын тастап кетуді ұсынды; тастап кеткен бөліктерді форттың қалған бөлігінен бөліп тұру үшін қоршаулар орнатуды жоспарлады.
Although the British set aside land near Navy Hall to build a new fort, the British Army did not begin construction of Fort George, or its withdrawal from Fort Niagara until 1796, after the Jay Treaty was signed. Fort George was completed in the same year with a blockhouse/barracks, a stone gunpowder magazine, and two small warehouses. In an attempt to negate this advantage, American forces built a battery on an elevated river bank opposite of Fort George. In an effort to counter the American battery, the British built a half moon battery southeast of Fort George. Fort George was largely manned by members of Royal Canadian Volunteers after British forces withdrew a number of soldiers from Upper Canada. Tensions with First Nations, and the U. S. government in the late 1790s prompted British forces to refortify the colony, including the fort. Six earthen and log bastions, connected by a wooden 12 feet (4 m) palisade, and surrounded by a ditch were built around the fort; with the fort containing five log blockhouses/barracks, a hospital, kitchens, workshops, and officers' quarters by the start of the 19th century. Timber was obtained from trees felled in the area; and transported via the Niagara River. Most of the fort was built by members of the Royal Canadian Volunteers, a unit that was later disbanded in 1802. By 1812, the fort was used as the headquarters for the central division of the British Army and a depot for the Indian Department. Believing Fort George was too large to defend given the number of soldiers he had available, Major General Isaac Brock drafted plans to reduce the size of the fort by a third. Specifically, he proposed to abandon the southern bastions, the octagonal blockhouse, and the stone gunpowder magazine; erecting palisades to cut off the abandoned sections from the rest of the fort.
1812 жылғы соғыс
Америка соғыс жариялағаннан кейін, Йорк милициясының мүшелері солтүстік-шығыс бастионында жұмыс жүргізді. Соғыс кезінде форт британдықтардың басқаруында болғанда, британдық армияның қатардағы әскерлері, капитан Ранчидің түсті терілілер жасағы, сондай-ақ Канада милициясының мүшелері мен Бірінші Ұлт өкілдері фортта орналасты. Форт Канада-АҚШ шекарасына жақын болғандықтан, 1812 жылғы соғыс кезінде бірнеше әскери операциялардың орталығына айналды. 1812 жылдың қазан айында Куинстон-Хайтсқа жасалған американдық шабуылдан ыңғай табу үшін американдық Ниагара фортынан фортқа қыздырылған оқтармен бомбалау шабуылы жасалды. Диверсиялық бомбалау, сондай-ақ 1812 жылдың қараша айында жасалған тағы бір бомбалау форттағы бірнеше ғимараттың қирауына себеп болды. Брок Куинстон-Хайтста қаза болғаннан кейін Форт-Джордждың солтүстік-шығыс бастионында әскери салтанатпен жерленді.
Shortly after the American declaration of war, work on the northeast bastion was undertaken by members of the York Militia. When the fort was manned by British during the war, the fort was occupied by British Army regulars; members of the Canadian militia, including the Captain Runchey's Company of Coloured Men; and First Nation allies. Given the fort's location near the Canada–United States border, the fort became the centre of several military actions during the War of 1812. In October 1812, the fort was subject to bombardment with heated shots from American forces in Fort Niagara, as a diversion for the American assault on Queenston Heights. The diversionary bombardment, in addition to another bombardment in November 1812 led to the destruction of several buildings in the fort. After Brock's death at Queenston Heights, he was buried in a military funeral at Fort George's northeast bastion.
Форт-Джордж шайқасы
Форт-Джордж шайқасы 1813 жылдың 25 мамырында Форт-Джордж форты артиллериялық оққа түсірілгенде және Форт-Ниагарадан, сондай-ақ жаңадан салынған және нығайтылған жағалау батареяларынан қызу оқтар шашылғанда басталды, нәтижесінде форт ішіндегі ағаш құрылыстар қирады. Екі күннен кейін 2300 сарбаздан тұратын американдық десант күштері төрт толқынмен Онтарио көлінің жағалауындағы Форт-Джорджға түсіп, артиллериялық оқ астында қону жасады. Үшінші қону толқынына қарай бригадир генерал Джон Винсент өзінің 560 адамынан тұратын күшінің қамалға алынып, Форт-Джордж фортында қоршауға түсу қаупі бар екенін түсінді. Осыдан кейін ол форттың оқ-дәрілерін жоюға, қаруларын істен шығаруға және форттан шегініп, эвакуациялауға бұйрық берді. Джон Нортон басшылығындағы Бірінші Ұлттардың жауынгерлері британдықтардың шегінісін қамтамасыз етті, бірақ американдықтар оларды қууға тырыспады. Американдықтар фортқа абайлап жылжыды, мүмкін саботажға ұшыраған оқ-дәрі қоймасына қарсы кез келген жарақаттан қашынғысы келді; осыған ұқсас жағдай Йорк шайқасының соңында орын алған болатын. Американдық әскерлер форттың қалған бөлігінің жойылмауына мүмкіндік берді, өйткені АҚШ артиллериялық капитаны оқ-дәрі қоймасының бірінші қозғалтқышын сөндіру үшін жеткілікті уақытта келді.
The Battle of Fort George began on 25 May 1813, when Fort George was subjected to an artillery barrage and heated shots from Fort Niagara, and newly built and fortified shore batteries; resulting in the destruction of the log buildings within the fort. Two days later, an American landing force of 2,300 troops disembarked in four waves approximately from Fort George, on the shoreline of Lake Ontario under the cover of cannonade fire. By the third landing wave Brigadier General John Vincent realized that his force of 560 men were at risk of being outflanked, and trapped at Fort George; resulting in him giving the order to destroy the fort's ammunition, to spike its guns, and to retreat and evacuate the fort. First Nations warriors under John Norton covered the British retreat, although the Americans made no real effort to pursue them. The Americans advanced cautiously towards the fort, wanting to avoid any potential casualties against a potentially sabotaged gunpowder magazine; which occurred at the conclusion of the Battle of York. American forces were able to prevent the destruction of a substantial portion of what remained of the fort, having arrived quickly enough for a U. S. artillery captain to extinguish one of the magazine fuses.
Америкалық оккупация
Британдықтар 7 маусымда фортты эвакуациялағанмен, американдық күштер 9 маусымға дейін фортты ресми түрде басып алмады. Американдықтар фортты басып алғаннан кейін, олар дереу жаңа бекініс жұмыстарын бастады, форттың бастиондарын нығайтып, солтүстік-батыс бастионын кеңейтті; форт орталықтың АҚШ армиясының штабы ретінде пайда болды. Американдық күштер форттың ескі бекіністерінің бір бөлігін пайдаланғанмен, форт айтарлықтай кішірейтіліп, қорғануға қолайлы бесбұрышты нығамға айналды. Жер қабаттарын қайта жаңартумен қатар, олар палисадты жөндеп, солтүстік-шығыс бастионға жақын және өзенге қарай ор қазды. Дегенмен, форт ішінде басқа тұрақты құрылыстар салынбады, оның әскерлері форттың шетіндегі кішкентай бекеттерде орналасты. Форт негізінен фортқа іргелес американдық лагерьді іштен шабуылдан қорғау үшін қайта жабдықталды. Американдықтар лагерьді Ниагара түбегіне басып кіру үшін бастапқы пункт ретінде пайдалануды жоспарлады. Фортты жеті ай бойы басып алған кезде, американдық әскерилер бастапқыда өздерінің шабуылына дайындалу үшін фортқа көбірек сарбаздар әкелді және жергілікті еріктілер корпусын құрды, бұл соғыс барысында форт ішінде құрылған жалғыз әскери бөлім болды. Форт түбекке американдық шабуылға көпір ретінде қызмет етуі тиіс болғанмен, американдық әскерилер бірнеше қиындықтарға тап болғаннан кейін шабуыл жоспарларын қайта қарауға мәжбүр болды, олардың ішінде ауру, дезертирлік деңгейінің жоғарылауы, лагерь шегінен тыс жерде шабуылға ұшу қаупі және Стони Крик пен Бивер Дам шайқастарынан кейін британдықтардың аймаққа жақындауы болды. Ішкі аймаққа одан әрі ілгерілеу жоспарлары ақырында тоқтатылды, ал американдық күштер форттан баяу шегіне бастады; 1813 жылдың желтоқсанына дейін Форт-Джорджде бар болғаны 60 сарбаз қалды. 1500 британдық сарбаз бен 700 жергілікті жауынгер фортқа қарай жылжып келе жатыр деген хабарды алғаннан кейін, американдық гарнизонға шегінуге және фортты, сондай-ақ жақын маңайдағы елді мекенді қиратуға бұйрық берілді. Американдық гарнизон 11 желтоқсанда форттың қаруларын істен шығарып, елді мекенді өртеп, фортты тастап кетті; бірақ форттың қалдықтарын бұзбады.
Although the British evacuated the fort on 7 June, American forces did not formally occupy the fort until 9 June. Once the Americans occupied the fort, they immediately began work on new fieldworks, refortifying the bastions of the fort, and extending the northwest bastion; with the fort serving as the U. S. Army of the center's headquarters. Although American forces used some parts of the fort's old fieldwork, the fort was made substantially smaller, into a more defensible pentagonal shape fort. In addition to rebuilding the earthwork ramparts, they also repaired the palisades, and added entrenchments near the northeast bastion and towards the river. However, they did not erect any other permanent structures in the fort, with its forces instead garrisoning in small outlying outposts around the fort. The fort was largely modified to defend the American encampment adjacent to the fort from an attack from inland. The Americans intended to use the encampment as a staging ground for an invasion further into the Niagara peninsula. During its seven month occupation of the fort, the American military initially brought more soldiers to the fort in preparation for their advance, and raised a local volunteer corps, making it the only military unit to be raised within the fort during the war. Although the fort was intended to act as a bridgehead for an American invasion of the peninsula, the American military was forced to reconsider its invasion plans after facing several setbacks; including disease, increased desertion rates, continued risk of ambush outside the confines of the encampment, and a British advance towards the area after the battles at Stoney Creek, and Beaver Dams. Plans to advance further inland were eventually scrapped, and American forces commenced a slow withdrawal from the fort; with only 60 soldiers remaining in Fort George by December 1813. Upon receiving intelligence that 1,500 British and 700 First Nations warriors were advancing onto the fort, the American garrison was ordered to withdraw, and to raze the fort and the adjacent settlement. The American garrison left the fort on 11 December after spiking the fort's guns and razing the settlement; although they did not destroy what remained of the fort.
Британдықтардың қайтадан басып алуы
Британдық әскерлер американдықтар қаладан кеткеннен кейін көп ұзамай фортқа келді, форттағы жалғыз қалған ғимараттар оқ-дәрі қоймасы және американдықтар салған бірнеше уақытша қоймалар болды. Фортты қайта басып алғаннан кейін, британдықтар дереу уақытша казарма, офицерлерге арналған жатақхана, қарауыл үйі және тағы бір қойма салуға кірісті. Фортты қайта басып алғаннан тоғыз күн өткен соң британдық әскерлер шабуыл жасап Форт-Ниагараны басып алды, ал Ниагараның өртелуіне жауап ретінде өзеннің американдық жағындағы елді мекендерді қиратты. Форт-Ниагара соғыстың соңына дейін британдықтардың бақылауында болғандықтан, британдық әскери назар стратегиялық маңызы бар Форт-Ниагараға ауысты, ал Форт-Джорджді күтіп ұстауға қосымша инвестициялар жасалмады. 1814 жылдың шілде айында Винфилд Скотт басқаратын американдық әскерлер Джордж және Ниагара форттарын басып алуға тырысты. Бірақ Скотт уәделенген теңіз күші келмейтінін түсінген соң, шегінуге мәжбүр болды.
British forces arrived at the fort shortly after the Americans departure from the town, finding the only remaining buildings in the fort being the gunpowder magazine, and some temporary magazines erected by the Americans. Shortly after reoccupying the fort, the British began working on building a temporary barracks, officers' quarters, guardhouse, and another magazine. Nine days after reoccupying the fort, British forces conducted an assault that led to the capture of Fort Niagara, and the razing of communities on the American side of the river in retaliation for the burning of Niagara. name=niagara As Fort Niagara remained occupied by the British for the remainder of the war, British military focus shifted towards the more strategically placed Fort Niagara; with no further investments made in maintaining Fort George. In July 1814, American forces under Winfield Scott attempted to seize forts George and Niagara. However, Scott was forced to withdraw after realizing the naval support he was promised would not materialize.
1812 жылғы соғыс
1817 жылы американдық президент Джеймс Монро Ниагара өзенінің канадалық жағына достық сапармен келді және фортта британдық офицерлер оны құрметпен қарсы алды. Бірақ, соғыстан кейін әскери сарапшылар Форт Джорджтың Ниагара өзенінің сағасын күзетуге қабілетсіздігін сынады, нәтижесінде 1820 жылдары өзен сағасына жақын жерде Миссиссага форты салынды. Осы кезеңде форттың оңтүстік-батысында, американдық жағындағы батареялардың атыс қашықтығынан тыс жерде Батлер казармасының құрылысы басталды. Кейін 1821 жылы форттағы мүлік аукционға шығарылды, ал келесі жылы оның палисадалары басқа жерлерге көшірілді. 1825 жылы Исаак Броктың денесі солтүстік-шығыс бастионнан шығарылып, Куинстондағы Брок ескерткішіне қайта жерленді. 1828 жылы британдық армияның орталық дивизиясының штабы ресми түрде Йоркке көшірілді, форт тек бірнеше «ағаштан жасалған, шіріп бара жатқан казармалардан» тұрды делінген. 1839 жылы Navy Hall британдық гарнизонның казармасына айналдырылды, ал форттың бұрынғы казармалары жылқы қораларына бейімделді. 1860 жылдары Канада үкіметі аймақтағы британдық әскери кешенді – Форт Джордж, Форт Миссиссауга, Батлер казармасы және жаттығу алаңын – бақылауға алды. Бірақ Форт Джорджтың қираған қалдықтарын канадалық милиция аз пайдаланды. Форттың қираған жерлері уақыт-уақыт жеке азаматқа жалға беріліп, ол мүліктің күзетшісі болып жұмыс істеді. Осы кезеңде бірнеше ғимараттар басқа мақсаттарға бейімделді: офицерлердің пәтерлері ферма үйіне қосылды, оқ-дәрі қоймасы сено сақтауға пайдаланылды, ал жер учаскесі мал жаюға қолданылды. 1880 жылдары бастиондар мен оқ-дәрі қоймасы нашар күйде болды, форттың бір бөлігі егістік жер ретінде пайдаланылды, тек офицерлердің пәтерлері күзетшімен қамтылған. 1882 жылы Райт отбасына Милиция және қорғаныс департаментінен жалға алуға рұқсат берілді, бұл аймақта гольф клубының ашылуына әкелді, ал гольф алаңы форттың қираған жерлерінің бір бөлігін алып жатты. 1895 жылы гольф алаңы он сегіз тесікті алаңға айналдырылды және 1895 жылы одан әрі қираған жерлерге дейін кеңейтілді. Гольф клубы форттың қираған жерлерін тазартуды ұсынғанда, форттың қираған жерлері даудың тууына себеп болды. Гольф клубының мүшелері негізінен осы аймақта жазғы демалысын өткізетін американдықтардан құралғандықтан, бұл ұсыныс жергілікті және Торонто газеттерінен сынға ұшырады. Газеттер ұлтшыл мақалалар жариялап, бұл ұсынысты «қасиетті ерлік орындарына құрметсіздік жасау және демалыс күнін бұзушы американдықтарға [сату]» деп сипаттады. Күшті сынға ұшыраған гольф клубы форттың қираған жерлеріне қатысты жоспарларынан бас тартты. Гольф клубы Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін аз уақыттан кейін жұмысын тоқтатты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде канадалық әскер форттың эспланадасында әскери госпиталь салдырды, онда асхана, ас үй, күзет үйі және фортқа іргелес жерлер болды, бұл жиынтыс Ниагара лагері деп аталды. Ғимараттар соғыс аяқталғанға дейін әскерилердің қызметінде болды.
In 1817, American president James Monroe visited the Canadian side of the Niagara River during a goodwill trip, and was entertained by British officers at the fort. However, Fort George's inability to guard the mouth of the Niagara River was criticized by military analysts after the war, leading to the construction of Fort Mississauga near the mouth of the river in the 1820s. During the same period, work on Butler's Barracks was undertaken southwest of the fort, and out of range of the batteries on the American side of the river. The equipment within the fort was later auctioned away in 1821, and its palisades relocated to other sites in the next year. By 1825, the body of Isaac Brock was disinterred from the northeast bastion, and placed at Brock's Monument in Queenston. In 1828, the headquarters of British Army centre division was formally moved to York, with the fort reportedly only made up of a few "wooden decaying barracks". In 1839, Navy Hall was converted into a barracks for the British garrison, with the fort's former barracks being converted to a stables. During the 1860s, the Canadian government took control of the British military complex in the area, which included Fort George, Fort Mississauga, Butler's Barracks, and the training commons; although the ruins of Fort George saw little use from the Canadian militia. The ruins of the fort was intermittently leased to a private citizen, who acted as a custodian tenant of the property. During this period, several buildings were converted for other uses; with the officers' quarters incorporated into a farmhouse, the stone gunpowder magazine used for storing hay, and the property itself used as a grazing field for cattle. By the 1880s the bastions and the gunpowder magazine were in poor condition, portions of the fort were being used as farmland, with only the officers' quarters occupied by a custodian. In 1882, the Wright family was granted a lease from the Department of Militia and Defence; which led to the opening of a golf club in the area, with the golf course occupying portions of the ruins. The golf course was transformed into an eighteen hole course in 1895, further expanding into the ruins in 1895. The fort's ruins were the subject of controversy when the golf club proposed clearing the ruins of the fort. As the golf club's membership was predominantly made up of American residents summering in the area, the proposal was subject to criticism from local and Toronto based newspapers that published nationalistic editorials critical of the proposal; describing it as a "desecration of sacred heroic sites as [selling out] to Sabbath breaking Americans". Facing stiff criticism, the golf club eventually abandoned their plans for the fort ruins. The golf club ceased operations shortly before the First World War. During the First World War, the Canadian military built a military hospital on the site of the fort's esplanade, with a mess, kitchen, and guardhouse and lands adjacent to the fort; collectively known as Camp Niagara. The buildings remained in use by the military until the end of the war.
Тарихи нысанға айналдыру
1921 жылдың 21 мамырында бұл орын Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші деп танылды және орынға тас тіреуі орнатылды. 1930 жылдардың ортасында Ұлттық қорғаныс департаменті Ниагара парктері комиссиясынан ұсыныс қабылдады, онда комиссия Форт Джордж, Форт Миссиссауга және Флот залын қайта жаңартуға және қалпына келтіруге міндеттенді, ал барлық үш мүлікті жылына 1 долларға 99 жылға жалға алды; департамент алты айлық хабарлама бергеннен кейін мүлікті қайтарып алу құқығын сақтап қалды. Комиссия 1937 жылдың тамызында Флот залын қалпына келтіруді бастады, содан кейін форттың оқ-дәрі қоймасын қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Алайда, форттың офицерлік жатақханасы бұзылып, форттың басқа бөлігіне көшірілді; ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде салынған ғимараттар форттан тысқары жерге көшірілді. Осы кезеңде бульдозерлер форттың топырақ қоршауларын орнына қою үшін де пайдаланылды. Айналасындағы аумақ та, орынның үнемі тасталып кетуінен туындаған өсімдіктерден тазартылды. 1939 жылы форттың бұрынғы ғимараттарын қайта құру және форттан тыс жердегі келушілер орталығы ашылды. Құрылыс жұмыстарын жеңілдету үшін ақ қарағай Солтүстік Онтариодан әкелінді. Фортты қайта құру 1939 жылы ағаш қақпаларын орнатумен аяқталды, бірақ оның келушілер орталығы бірнеше ай бойы салынып жатты. Қайта құру және қалпына келтіру жұмыстары негізінен 1799 жылғы форттың бастапқы жобаларына сүйене отырып, Ниагара парктері комиссиясының төрағасы Томас МакКвестен, сонымен қатар провинциялық қоғамдық жұмыстар министрі болып қызмет ете отырып, жұмыс бағдарламалары арқылы жүзеге асырылды. Қайта құру кезінде пайдаланылған ағаш материалдарының беріктігін арттыру үшін креозотпен өңделді, бұл материал 2010 жылға дейін сақталды. Форт Джордж 1939 жылы Канада Корольдік турының бағдарламасына енгізілді, бірақ Корольдік кортежі форттан ғана өтті, оның ішіне ешқашан кірмеді. Ниагара Капитал Комиссиясы бастапқыда орынның "салтанатты ашылуын" жоспарлаған еді; бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан, бұл ұсыныстар тоқтатылып, соғыс кезінде "жеткіліксіз" деп танылды. Форт Джордж 1940 жылдың 1 шілдесінде көпшілікке ашылды; бірақ оның "ресми ашылуы мен бағышталуы" 1950 жылдың маусымына дейін болған жоқ, онда Корольдік Канада Әуе күштері мен АҚШ Әуе күштерінің ұшқыштары арнайы көрсетілім жасады. Ниагара парктері комиссиясы фортты музей ретінде басқарды, қайта құрылған блокхаустарда әскери артефактілерді көрсететін болды. 1969 жылы комиссиямен жасалған жалға алу шарты мерзімінен бұрын тоқтатылды, өйткені мүлік Ұлттық қорғаныс департаментінен Канада парктеріне берілді. 1987 жылы Форт Джордж достары атты азаматтардың бірлестігі құрылды. 2009-2010 жылдары форттың ландшафтын анықтау және соғыс кезінде сарбаздар қалдырған артефактілерді қазу мақсатында бірнеше археологиялық қазбалар жүргізілді.
On 21 May 1921, the site was named as a National Historic Site of Canada, with a stone cairn placed on the site. During the mid 1930s, the Department of National Defence accepted an offer from the Niagara Parks Commission, where the commission would reconstruct and restore Fort George, Fort Mississauga, and the Navy Hall, in return for a 99 year lease on all three properties for C$1 per year; although the department reserved the right to reclaim the properties after providing six months notice. The commission began to restore the Navy Hall in August 1937, which was followed by restoration efforts to the fort's gunpowder magazine. However, the fort's officers' quarters were torn down and relocated to another part of the fort; while the buildings erected during the First World War were relocated outside the fort. During this period, bulldozers were also used to push the fort's earthen ramparts into place. The surrounding area was also cleared of overgrowth, resulting from the site's intermittent abandonment. In 1939, reconstruction of the fort's former buildings, in addition to a visitor centre outside of the fort took place. White pine was imported from northern Ontario in order to facilitate the building's construction. The fort reconstruction was completed in 1939 with the installation of its wooden gates, although its visitor centre remained under construction for several months after. Reconstruction and restoration efforts were largely guided by the fort's original 1799 designs; and were largely completed through make work programs, with the head of the Niagara Parks Commission, Thomas McQuesten, also serving as the provincial Minister of Public Works. Wood used during the reconstruction effort were pressurized with creosote for longevity, with the material lasting until 2010. Fort George was included in the 1939 royal tour of Canada, although the royal cavalcade only passed by the fort, having never stepped inside it. The Niagara Capital Commission had initially planned a "grand opening" of the site; although the outbreak of the Second World War resulted in these proposals being shelved, deemed "inappropriate" in the midst of a war. Fort George was opened to the public on 1 July 1940; although its "official opening and dedication" did not occur until June 1950, with a flypast provided by the Royal Canadian Air Force, and the United States Air Force. The Niagara Parks Commission operated the fort as a museum, exhibiting military artifacts in the reconstructed blockhouses. In 1969, the lease with the commission was prematurely ended when the property was transferred from the Department of National Defence to Parks Canada. In 1987, a citizen cooperating association, the Friends of Fort George, was formed. From 2009 to 2010, several archaeological digs were conducted to ascertain the landscape of the fort, as well as excavate artifacts left behind by soldiers during the war.
Негіздер
Форт пен оның айналасындағы аумақтарды Канаданың Парктер Канадасы Канаданың Форт-Джордж Ұлттық тарихи орны ретінде басқарады. Ұлттық тарихи орынға форт және форттың сыртында орналасқан келушілерді қарсы алу орталығы кіреді. Форттың батысында Форт-Джордж Ұлттық тарихи орнын Батлер казармасынан бөліп тұратын жасыл кеңістік – ортақ жер орналасқан, Батлер казармасы да Канаданың Ұлттық тарихи орны болып табылады. Тарихи орындағы түпнұсқа фортқа қатысты жалғыз құрылым – тас ұнтақ дәрі қоймасы. Ал қалған ғимараттардың көпшілігі 1930 жылдардағы фортты қайта жаңарту кезінде салынған. Барлық тарихи қайта жаңартылған құрылымдар "2-деңгейлі мәдени мүліктер" саналады, себебі олар форттың "тарихи ерекшелігін" көрсетеді, Ұлы депрессия кезінде жұмыс жасау арқылы тарихи орындарды дамытуға арналған оқу ресурсы болып табылады, сондай-ақ 1930 жылдардағы тарихи мұраны сақтау қозғалысы қолданған әдістерді көрсетеді.
The fort, and its surrounding grounds are operated by Parks Canada as the Fort George National Historic Site of Canada. The national historic site includes the fort, and a visitor reception centre situated outside the fort. West of the fort is the Commons, of green space that separates the Fort George National Historic Site from Butler's Barracks, another National Historic Site of Canada. The only structure on the historic site that dates back to the original fort is the stone gunpowder magazine, with the majority of the buildings on the site dating back to the fort's reconstruction in the 1930s. All the historic reconstructed structures are considered "level 2 cultural resources," as they provide the fort's "historical character," a learning resource for the development of historical sites through make work programs during the Great Depression, and illustrate the methods used by historic preservation movement in the 1930s.
Қалқа
Форт 19 ғасырдың басында бірнеше рет өзгертілгенімен, 1937-1939 жылдардағы қайта құру форттың 1799 жылғы конфигурациясына ұқсас етіп келтірді. Дегенмен, қайта құру алдында толыққанды археологиялық зерттеу жүргізілмегендіктен, қайта құрылған форт пен 1799 жылғы түпнұсқа форт арасында бірнеше айырмашылықтар бар; ең бастысы – қоршаудың орналасуы және блокхаустардың сыртқы келбетіндегі езгешеліктер. Сонымен қатар, бульдозерлер форттың топырағын қайта жасай келгендіктен, форттың ішкі жазықтығы айтарлықтай тегістелді, нәтижесінде түпнұсқа фортқа қарағанда беткейі тегіс болды. Оқ-дәрі қоймасы – форттағы жалғыз сақталған түпнұсқа ғимарат. Фортта қайта құрылған ғимараттарға төрт блокхаус, бір қабатты офицерлердің асханасы, колониалдық жаңғыру стилінде салынған бір қабатты тікбұрышты офицерлер пәтері және кедр шатырларымен жабылған екі қабатты шатырлы тікбұрышты қарауыл үйі кіреді. Барлық қайта құрылған ғимараттар түпнұсқа құрылыстардың еркін интерпретациясы болып табылады, олардың дизайны сәулетшінің шекаралық фортқа қатысты түсінігіне негізделген. Ғимарат қазіргі заманғы шеберхана ретінде пайдаланылады, бірақ ол басқа қайта құрылған ғимараттармен үйлесімді эстетикалық стильде салынған. Үш блокхаустың бәрі екі қабатты ағаш құрылыстар, екінші қабаты бірінші қабаттан сәл шығып тұрады. Олардың барлығы төмен еңісті шатырмен және кедр ағашымен жабылған. Басқа блокхаустар сияқты, олар екі қабатты және екінші қабаты шығып тұрады; бірақ басқа блокхаустардан айырмашылығы, оның пішіні сегізбұрышты. Форт әскери-теңіз күштерінің залынан жоғарыда орналасқан болса да, оқ-дәрі қоймасы шатқырдың ойысына салынған; сондықтан Ниагара фортынан көрінетін жалғыз бөлігі – шатыры ғана. Оқ-дәрі қоймасы салынысымен бірге, шатқырдан жиналған ылғалды суды кешіру үшін дренаж жүйесі қажет болды, бұл еден тақталарының шіруін болдырмауға көмектесті. Форттың оқ-дәрі қоймасы аяқталғанға дейін, британдықтар өз гарнизонын Ниагара фортынан Джордж фортына көшірген соң, бастапқы әскери-теңіз залы қысқа мерзімге оқ-дәрі сақтау орны ретінде пайдаланылды. Оқ-дәрі қоймасы аяқталғаннан кейін, оны одан әрі нығайту мақсатында, қойманың солтүстүстүбатысында қорғаныс топырақ жұмыстары жүргізілді. Қабырғалар 2 метрлік (6 фут) әк тастан қаланған, бұл тас жақын жердегі Куинстоннан алынған болуы мүмкін. Ішкі бөлігі кірпіштен салынған, ал төбесін нығайту үшін 1 метрлік (3 фут) кірпіш арка қолданылған. Кішкентай терезелер мен есіктер мыспен қапталған, бұл оқ-дәрінің ұшқындардан кездейсоқ тұтануын болдырмайды. Екі қабатты ағаш едендер де шегеленген емес, тіреулермен бекітілген. Алайда, осы ерекшеліктерге қарамастан, ғимарат снарядтан қорғалмаған және жазатайым оқиғалар немесе жаудың шабуылы салдарынан өртке ұшырауы мүмкін. Оқ-дәрі қоймасы Исаак Брок тастап кеткен форттың бөлігінде орналасқан болса да, ол пайдалануда болды. Квинстон биіктігіндегі шайқаста, қойманың төбесіндегі металл жабын өртенді, бірақ гарнизон металл жабындыларды тез алып тастап, өртті сөндірді. Форт 1820 жылдары британдықтар Форт Миссиссаугаға көшкенімен, қойма 1830 жылға дейін Форт Миссиссауга гарнизонымен пайдаланыла берді. 19 ғасырдың ортасында ғимаратқа кейде жер басып алушылар кіріп отырды. Ғимарат 300 баррель оқ-дәрі сақтауға арналған, сондай-ақ тас және кірпіштен салынған екінші оқ-дәрі қоймасы салынды, бірақ ол тасталып, 1814 жылы "құлаған" деп хабарланды.
Although the fort was modified several times in the early 19th century, the 1937–39 reconstruction configured the layout of the fort to resemble its 1799 configurations. However, as a serious archaeological survey was not conducted prior to its reconstruction, several differences exist between the reconstruction and the original 1799 fort; most notably differences with the rampart's placement and a difference in the blockhouses' appearances. Additionally, as the bulldozers were used to reshape the fort's earthworks, the fort's interior terrain was significantly flattened, resulting in a flatter topography when compared the original fort. The gunpowder magazine is the only original building in the fort. Reconstructed buildings in the fort include the four blockhouses, a single storey officers' kitchen, a single storey rectangular officers' quarters built in a Colonial Revival style, and a rectangular guardhouse with a gabled roof clad in cedar shakes. All the reconstructed buildings are loose interpretation of the original structures, with the designs based on the architect's interpretation of a frontier fort. The building is used as a modern workshop, although it was designed in the same aesthetic as the other reconstructed buildings. All three blockhouses are two storey log structures, whose second storey overhangs from the first. They all also feature a low pitched roof, clad in cedar shakes. As with the other blockhouses it is two storeys tall and features an overhanging second storey; although unlike the other blockhouses, it takes the shape of an octagon. Although the fort was built on elevated ground above Navy Hall, the gunpowder magazine was built over a depression of a ravine; making the roof the only part of the building visible from Fort Niagara. A drainage system was required to drain the moisture collected from the ravine shortly after the magazine's completion, in order to preventing the floor boards from rotting. Until the fort's gunpowder magazine was completed, the original Navy Hall was briefly used as an ammunition store after the British transferred their garrison from Fort Niagara to Fort George. Shortly after the gunpowder magazine's was completed, defensive earthworks were created to the northeast of the magazine in an effort to further fortify it. The walls are made of 8 feet (2 m) limestone likely quarried from nearby Queenston. The interior was built with bricks, with a 3 feet (1 m) brick arch to reinforce its roof. The small windows and doors are sheathed in copper, preventing any accidental ignition of the gunpowder from sparks. The double layered wooden floors were also pegged to the ground as opposed to nailed. In spite of these features however, the building itself was not shell proof, and may be liable to fires as a result of accidents or enemy action. Although the gunpowder magazine was situated in the portion of the fort that was abandoned by Isaac Brock, it remained in use. During the Battle of Queenston Heights, the metal covering on the magazine's roof was set ablaze, although the Garrison quickly removed the metal coverings and extinguished the fire. Although the fort was largely abandoned by the British in the 1820s in favour of Fort Mississauga, the magazine remained in use by Fort Mississauga's garrison until the 1830s. During the mid 19th century, the building was occasionally occupied by squatters. The building could store 300 barrels of gunpowder, a second stone and brick gunpowder magazine was built, though that magazine was abandoned and reported "in ruins" by 1814.
Қалқалар
Форттың қабырғалары алты бастионнан тұратын, әрқайсысы ағашпен бекітілген және пикет желісімен байланыстырылған, тегіс емес жер жұмыстарынан құралған. Жер жұмыстары 1930 жылдары бульдозерлермен жасалған. Қазіргі жер жұмыстары көбінесе бульдозерлермен салынып жатқанмен, алғашқы форттың жер жұмыстары шатқалдың үстіне ағаштан жасалған тіреулермен, ал топырақты тұрақтандыру үшін суға толы сазды пайдаланып салынған. Жер жұмыстарын қайта құруда бульдозерлер қолданылғандықтан, бастапқы форттың орналасуымен тек екі солтүстік бастион маңындағы аймақ ғана ұқсас. Форт нағыз қорғаныс бекінісі емес, жабдықтау қоймасы ретінде жобаланғандықтан, жер жұмыстарының бастиондары тиімсіз орналасқан, өзара байланыспаған атыс жолдары қабырғалардың кейбір бөліктерінде осал жерлерді тудырған. Бұл кемшіліктерді жоюға тырысулар 1812 жылғы соғысқа дейін жасалды, сол кезде Исаак Брок форттың көлемін кішірейте отырып, оңтүстік қабырғаларын тастап, жаңа қорғаныс шебінде палисадтар орнатуды бұйырды. Американдықтар фортты басып алған кезде форттың алғашқы қабырғаларына қосымша өзгерістер енгізіліп, оны кішкентай, қорғанысқа қабілетті бесбұрышты фортқа айналдырды. Бұл өзгерістер қайта жаңартылған Джордж фортында көрсетілмейді, қалпына келтіру процесі фортты 1799 жылғы түріне қайтарады; бірақ форттың жанындағы американдықтардың қазған орларының археологиялық қалдықтары әлі де көрініп тұр.
The ramparts of the fort were made up of irregular earthworks consisting of six bastions, each framed with timber and connected by a line of picketing. The earthworks were bulldozed into place during the 1930s. As opposed to the present earthworks, which were largely bulldozed in place, the original fort's earthworks were built using wooden cribs over the ravine gully, and using inundated clay to stabilize the soil. Because bulldozers were used for the earthworks reconstruction, only the area around the two northern bastions have a resemblance with the original fort's configuration. Because the fort was designed as a supply depot and not a true defensive fortification, the earthwork's bastions were poorly positioned, with a lack of interlocking lines of fire creating areas of vulnerability at certain parts of the ramparts. Attempts to rectify these deficiencies were made prior to the War of 1812, when Isaac Brock instructed that the fort's size be reduced, by abandoning the southern ramparts and erecting palisades at the new defensive line. Further modifications made to the fort's original ramparts during the Americans occupation of the fort, transforming it into a smaller, more defensible pentagonal fort. These modifications are not reflected in the reconstructed Fort George, with the restoration process restoring the fort to its 1799 configuration; although the archaeological remains of the American dug entrenchments next to the fort are still visible.
Әскери-теңіз залы
Форттан басқа, Форт Джордж ұлттық тарихи алаңында Ниагара өзенінің жағалауындағы форттың шығыс қамалдарының астында орналасқан, қайта құрылған тарихи ғимарат – Navy Hall бар. Алғашқы Navy Hall форт Джордждің алғашқы құрылысынан бұрын салынған, бұл ғимарат провинциялық теңіз корпусының казармасы ретінде қызмет еткен, ал аумақтың үлкен бөлігі Форт Ниагара үшін кеме жасау және жабдықтау орталығы ретінде пайдаланылған. 1780-ші жылдардың соңы мен 1790-шы жылдардың басында ғимаратты Үстіңгі Канаданың вице-губернаторы Джон Грейвс Симко уақыт-уақыт жеке резиденция ретінде пайдаланған. Симконың кеңсесі Форт Джордждегі сарбаздар үшін офицерлер клубына айналдырылған, ал ғимараттың қалған бөлігі провинциялық теңіз корпусының мүліктерін сақтау үшін қолданылған. 1812 жылдың қараша айында американдық артиллериялық оқшашу салдарынан алғашқы Navy Hall қирады. Британдықтар соғыс аяқталғаннан кейін Navy Hall-ды және жаңа кемежайды қайта салды, бірақ бұл жаңа құрылыс сәл кішірек болды. 1840 жылға қарай Navy Hall казарма ретінде қайта жабдықталды, ал айналасында күзет үйі, кеден үйі, паром станциясы және таверналар салынды. Алайда, 1850-ші жылдарға қарай бұл ғимараттар тек қойма ретінде пайдаланылатын болды. Эри және Ниагара теміржолының құрылысына орай, Navy Hall форттың қираған қалдықтарына жақынырақ жылжытылды және кейіннен жылқы тұрағы ретінде пайдаланылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ғимарат Канада медициналық корпусының зертханасына айналдырылғаннан кейін жартылай реставрацияланды. Бірақ соғыс аяқталғаннан кейін ол тағы да тасталып, нашарлауына себеп болды. Эри және Ниагара теміржолы жабылғаннан кейін ғимаратты бастапқы орнында қайта құру жұмыстары басталды. Жаңа тас іргетас салынды, ғимараттың қасбеті көбінесе таспен қапталды, ал ағаш ескі қорадан құтқарылды. 1969 жылы Navy Hall Канаданың ұлттық тарихи орны деп жарияланды, бірақ ол Форт Джордж ұлттық тарихи орнымен байланысты күйінде қалды. Форт Джордждегі басқа қайта құрылған ғимараттар сияқты, Navy Hall-дың тарихи мәртебесі ғимараттың негізгі ауданымен шектеледі. Басқа қайта құрылған ғимараттар сияқты, Navy Hall-дың ұлттық маңызын Канаданың тарихи сайттар және ескерткіштер жөніндегі кеңесі бағаламады және бұл тарихи орын үшін "2-деңгейлі мәдени ресурс" саналады.
In addition to the fort, Fort George National Historic Site also contains Navy Hall, a reconstructed historical building below the eastern ramparts of the fort at the shoreline of the Niagara River. The original Navy Hall predates the construction of the original Fort George, with the building having served as the barracks for the Provincial Marine, and the larger area being used as a shipyard and supply depot for Fort Niagara. During the late 1780s and early 1790s, the building was intermittently used by the lieutenant governor of Upper Canada, John Graves Simcoe as a private residence. Simcoe's offices were made into an officers' mess for soldiers in Fort George; while the rest of the building was used as storage for the Provincial Marines. An American artillery barrage in November 1812 led to the destruction of the original Navy Hall. The British rebuilt Navy Hall, and a new wharf shortly after the end of the war; albeit one that was slightly smaller. By 1840, Navy Hall was modified to fit a barracks; and the area surrounded with a guardhouse, customs house, ferry house, and taverns. However, these buildings were relegated to storage use by the 1850s. In an effort accommodate the construction of the Erie and Niagara Railway Navy Hall was moved closer to the fort ruins, and was later converted for use as a stable During the First World War, the building was partially renovated after it was converted into a laboratory for the Canadian Medical Corps. However, it was abandoned again after the war, resulting in its deterioration. After the Erie and Niagara Railway line closed, process of reconstruct the building at its original location was undertaken. A new stone foundation was used, with the building's facade largely encased in stone; while the lumber was salvaged from an old barn. In 1969, Navy Hall was also designated a National Historic Site of Canada, although it remains associated with the Fort George National Historic Site. As with the other reconstructed buildings in Fort George, Navy Hall's historical designation is restricted to the building's footprint. Like the other reconstructed buildings at the historic site, Navy Hall has not been evaluated by the Historic Sites and Monuments Board of Canada for possible national significance, and is considered a "level 2 cultural resource" for the historic site.
Мұражайдың қызметі
Парктер Канада фортты тірі мұражай ретінде басқарады, келушілерге 19 ғасырдағы Жоғарғы Канададағы әскери өмірге шолу жасауға, сондай-ақ 1812 жылғы соғысқа арналған көрмелерді ұсынады. Көптеген көрмелері губернатор-лейтенант Симкоға және провинциялық теңіз күштеріне – Канада жасақтарының теңіздік бөліміне арналған. Мұражайда 1812 жылғы соғыс кезеңінде фортта болған бірнеше артефакттар сақталған, оның ішінде 100-ші пехоралық полктің офицерінің портреті, Корольдік инженерлер офицерінің қолданған деп саналатын қылышы және Линкольн мен Велланд жасақтарының қылыш белбеуінің пластинасы бар.
Parks Canada operates the fort as a living museum providing visitors a glimpse of military life in 19th century Upper Canada, as well as exhibits on the War of 1812. A number of its exhibits focus on lieutenant governor Simcoe, as well as the Provincial Marine, the maritime equivalent of the Canadian militia. The museum contains several artifacts that originate from the fort during the War of 1812 period, including a portrait of an officer from the 100th Regiment of Foot that was stationed; a sword believed to be carried by an officer of the Royal Engineers, and a sword belt plate from the Lincoln and Welland Militia.