1000 Blank White Cards ойыны – ережесі жоқ, өзіңнен құрастыратын, шексіз мүмкіндіктер беретін қызықты кештегі ойын. Жаңа карталар жасап, ережелерді өзгертіңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кез келген кеш ойыны
Party game
"1000 бос ақ карта" – ойынның өзінде карталар жиынтығы құралатын карталармен ойналатын кеш ойыны. Бұл ойынды бүкіл әлемдегі ұйымдастырылған топтарда ересектер ойнағанымен, Hoyle's Rules of Games еңбегінде "1000 бос ақ карта" балаларға да өте қолайлы екені айтылған. Ойынның барлық ережелері карталардың үстінде жазылған (толыққанды ережелер түрінде немесе ереже кітабында емес) болғандықтан, "1000 бос ақ карта" ойынын номикалық ойын түрі деп санауға болады. Оны кез келген сандағы ойыншы ойнай алады, сондай-ақ карта жасауға және бір ойын сессиясынан тыс ойынды жалғастыруға мүмкіндік береді. Ойын барысында жаңа карталар жасауға, бұрынғы карталардың әсерлерін ескеруге рұқсат етіледі, ал ережелерді өзгерту ойынның маңызды бөлігі ретінде қолдауға ие.
1000 Blank White Cards is a party game played with cards in which the deck is created as part of the game. Though it has been played by adults in organized groups worldwide, 1000 Blank White Cards is also described as well suited for children in Hoyle's Rules of Games. Since any game rules are contained on the cards (rather than existing as all encompassing rules or in a rule book), 1000 Blank White Cards can be considered a sort of nomic. It can be played by any number of players and provides the opportunity for card creation and gameplay outside the scope of a single sitting. Creating new cards during the game, dealing with previous cards' effects, is allowed, and rule modification is encouraged as an integral part of gameplay.</blockquote>
Картаның құрылымы
Ең қарапайым түрінде карта – бұл физикалық карта, ол қандай да бір өзгерістерге ұшырауы мүмкін немесе ұшырамауы мүмкін. Ойын ішіндегі оның міндеті – өзінің болуы және ол тасымалдайтын, өзгертуге, жоюға немесе түзетуге болатын кез келген ақпарат. Қолданылатын карталардың мөлшері кең ауқымды: бастапқы x Vis Ed брендінің флэш-карталарынан бастап, жартылай немесе толық индекс-карталарына дейін, тіпті A7 форматындағы қарапайым қағаз парақтарына дейін. Карталар кез келген белгілеу құралымен жасалуы мүмкін және ойын шеңберінде көрсетілмесе, мөлшері немесе мазмұнына қатысты ешқандай талаптарға бағынуы міндетті емес. Карталар алуан түрлі материалдардан жасалған, ал картаның пішінін немесе құрамын өзгертуге рұқсат етіледі: бастапқы Vis Ed қорабында әлі де Mycroftiv жасаған карта бар, оған желіммен цинк таблеткасы жабыстырылған; картада «Бұлды же! Бірнеше минуттан кейін ЦИНК сіздің денеңізге еніп кетеді» деп жазылған. Оған жергілікті кофеханада көрген бір өнім әсер еткен: 1000 данадан тұратын Vis Ed брендінің бос ақ флэш-карталары салынған қорап. Ойын физикалық тұрғыдан сақталды, бірақ олардың әдеттегі жиналатын орны жойылғаннан кейін бастапқы ойыншылардың көпшілігі бір-бірінен алыстады, көп ұзамай көптегендері басқа қалаларға көшіп кетті. 1990 жылдардың соңында ойын әртүрлі әлеуметтік желілер арқылы, көбінесе студенттік ортада мем ретінде тарала бастады. Мэдисон қаласының бұрынғы тұрғыны Аарон Мандел ойынды Гарвард университетіне әкеліп, белсенді ойын тобын құрды, ол карталардың мөлшерін көбірек таралған жартылай индекс форматына өзгертті. Бостондық ойыншылар Дэйв Пакер және Стюарт Кинг ойынды бейнелейтін алғашқы веб-мазмұнды жасады. Олардың бітіруі ойынды батыс жағалауға және интернетке таратуға ықпал етті. Кейіннен GAMES журналында жарияланған мақала және 2001 жылғы Hoyle's Rules of Games қайта қаралуы ойынды ойын мәдениетінің жеке бөлігі ретінде бекітті. Ойынға әртүрлі танымал тұлғалар да үлес қосты, олардың ішінде музыканттар Бен Фолдс және Джоната Брук, сондай-ақ карикатурист Билл Плимптон болды. Ойынның авторы және оның бастапқы ойыншылары ойынның таралуына жиі қуанды, олар оны көбінесе керемет, бірақ өте ерекше, концептуалды юмор ретінде қарастырды, бұл оларға әзілді мультфильмдер салуға мүмкіндік берді.
At its simplest, a card is just that: a physical card, which may or may not have undergone any modifications. Its role in the game is both as itself and as whatever information it carries, which can be changed, erased or amended. The cards used vary widely in size, from the original x Vis Ed brand flash cards, to half or full index cards, to simply sheets of A7 sized paper. Cards may be created with any marking medium and need not conform to any conventions of size or content unless specified within the scope of the game. Cards have been made of a wide range of substances, and modifying the shape or composition of a card is entirely acceptable: the original Vis Ed box still contains a card, created by Plan 9 From Bell Labs developer Mycroftiv, to which a tablet of zinc has been affixed with adhesive tape; the card reads "Eat This! In a few minutes, the ZINC will be entering your system." He was inspired by seeing a product at a local coffeehouse: a box of 1000 Vis Ed brand blank white flash cards. The game physically survived but with the loss of their regular meeting place the majority of the original players fell out of contact with one another, and soon most had moved on to other cities. The game started to spread as a meme through various social networks, mostly collegiate, in the late 1990s. Aaron Mandel, a former Madison resident, brought the game to Harvard University and started an active playgroup which changed the size of the cards to the more standard half index dimensions Boston players Dave Packer and Stewart King created the first web content representing the game. Their graduation served to further spread the game to the west coast and onto the web. Subsequently, an article in GAMES Magazine and inclusion in the 2001 revision of Hoyle's Rules of Games established the game as an independent part of gaming culture. Various celebrities have also contributed cards to the game, including musicians Ben Folds and Jonatha Brooke, and cartoonist Bill Plympton. The game's inventor and its original players have frequently expressed amusement at the spread of a game they regarded mostly as a brilliant but highly idiosyncratic bit of conceptual humor which provided them with an excuse to draw goofy cartoons.