Жоғалып бара жатқан Императордың тоқылдағы

Кіріспе

Мүмкін жойылған шұбар түрі

Императорлық шұбар (Campephilus imperialis) – Мексикаға ендемік шұбар түрі. Егер ол жойылмаса, онда ол әлемдегі ең ірі шұбар түрі болып табылады. Зерттеушілер императорлық шұбардың басқа шұбарларға қарағанда баяу жылға қарай өрлеп, қанаттарын жылдам қағатынын анықтады. Таксономиялық жақындығы мен сыртқы түрінің ұқсастығына байланысты, оны кейде мексикалық ақтісті шұбар деп атайды, бірақ бұл атау қазіргі ақтісті шұбар (C. guatemalensis) үшін де қолданылады. Бұл ірі және көзге түсетін құс Мексиканың жергілікті тұрғындарына бұрыннан белгілі болған және науатль тілінде cuauhtotomomi, тепехуандықтар uagam, ал тарахумаралар cumecócari деп атаған.

Сипаттамасы мен экологиясы

Императорлық шұңқырдың мөлшері әдетте еркегінің қызыл жақты, қара орталық жотасымен, бірақ көбінесе қара түсті, үлкен ақ қанатты дақтары, мантиясында жұқа ақ "тіреулер" және зәйтүн түсті үлкен саңырауқұлағы бар. Олардың барлық бөлігі қара, тек ішкі қанатты қауырсындары ақ ұштармен, екінші қанатты қауырсындары ақ және ақ иық жолағымен ерекшеленеді, бұл жолақ пил сүйегінен жасалған шұңқырдан айырмашылығы, мойынға дейін созылмайды. Анасы да ұқсас, бірақ оның жотасы толығымен қара және (пил сүйегінен жасалған шұңқырдың анасынан айырмашылығы) жоғары жағында иілген, қызыл түсі жоқ. Оның дауысы ойыншық трубасының дыбысына ұқсайды. Бұл құс бұрын кең таралған, және 1950 жылдардың басына дейін Мексиканың Сиерра-Мадре-Оксиденталь тауларында, батыс Сонора және Чиуауадан бастап Оңтүстікке қарай Халиско және Мичоаканға дейін жиі кездесетін. Бұрын оның таралған аймағы Сиерра-Мадре тауларымен Аризонаға дейін созылған болуы мүмкін, бірақ 19 ғасырда ғылыми тұрғыдан сипатталған кезде ол Мексикамен шектелген. Оның Аризонада кездесуі мүмкін деген болжам бар, сондай-ақ 1958 жылы Техас штатының Биг Бенд Ұлттық паркіндегі гипотетикалық жазба да бар, бірақ бұл туралы Оберхолсердің "Техастың құс өмірі" атты екі томдық кітабында ескерілмеген. Императорлық шұңқыр теңіз деңгейінен жоғары орналасқан, дюранго, мексикалық ақ, лоблолли және Монтесума қарағайларынан, сондай-ақ емен ағаштарынан тұратын ашық тау ормандарын ұнатады. Көптеген жазбалар теңіз деңгейінен жоғары биіктікте жасалған, бірақ одан төмен биіктікте де жазбалар бар. Ол негізінен өлі қарағай ағаштарының қабығының астында табылған жәндіктердің дернәсілдерімен қоректенеді. Төрттен астам жеке құстан тұратын топтар туралы көптеген хабарлар бар, және бұл топтасу мінез-құлқы оның азық іздеуге бейімділігімен байланысты болуы мүмкін. Көбейтілу наурыз және маусым аралығында жүреді, және шамамен бірден төртке дейін жұмыртқа туады. Жұптасқан құстар тірі қалу үшін өте үлкен, бұрынғы табиғаты бұзылмаған ормандардың аумағын қажет етеді, шамамен; көбейтілу маусымынан тыс уақытта құстар 12 жеке құстан тұратын шағын топтар құрап, кең аумақта қозғалады, бұл азық-түліктің болуына байланысты болады.

The imperial woodpecker's typical size ranges from The male imperial woodpecker has a red sided crest, centered black, but otherwise mostly black, with large white wing patches, thin white “braces” on its mantle and a huge ivory colored bill. They are all black except for the inner primaries, which are white tipped, the white secondaries and a white scapular stripe which, unlike the ivory billed woodpecker, does not extend onto the neck. The female is similar, but her crest is all black and (unlike the female ivory bill) recurved at the top, lacking any red. Much larger than any other sympatric woodpecker, it is the only woodpecker in the area with solid black underparts. Its voice is reportedly toy trumpet like. The bird was once widespread and, until the early 1950s, not uncommon throughout the Sierra Madre Occidental of Mexico, from western Sonora and Chihuahua southwards to Jalisco and Michoacán. It is likely that, in the past, the woodpecker's range followed the Sierra Madre north into Arizona, but by the time it was scientifically described in the 19th century, it was already confined to Mexico. It has been suggested that it might occur in Arizona, and there is also a hypothetical record of it in 1958 in Big Bend National Park, Texas, however this is not mentioned in Oberholser's two volume The Bird Life of Texas. The imperial woodpecker prefers open montane forests made up of Durango, Mexican white, loblolly and Montezuma pines, as well as oaks, usually between above sea level. Most records are from elevations of , but there are records as low as It feeds mainly on the insect larvae found underneath bark scaled from dead pine trees. There are many reports of more than four individuals, and this grouping behaviour may be related to its foraging specialisation. Breeding has been recorded between February and June, and probably one to four eggs are laid. A mated pair requires a very large area of untouched mature forest to survive, approximately ; outside the breeding season, the birds are reported to form small groups of up to 12 individuals and move about a wide area, apparently in response to the availability of food.

Құлдырау және ықтимал жойылу

Императорлық шырғалы құс IUCN және BirdLife International ұйымдары тарапынан ресми түрде "қатерлі (мүмкін жойылған)" деп тізілген. Табиғи ортасында бұл түр тарихи тұрғыдан сирек кездеспеген, бірақ жалпы саны ешқашан 8000-нан аспаған (Lammertink және басқалар, 1996 ж.). 1956 жылдан бері расталған деректердің жоқтығына байланысты қалған популяцияның өте аз (50-ден кем ересек құс) болуы мүмкін деп есептеледі; қалған мекендеу орындарының талдауы түрді сақтауға жеткілікті аумақтың жоқтығын көрсетеді. Соңғы расталған дерек 1956 жылы Дюрангода тіркелген, сондықтан бұл түр қазір жойылған болуы мүмкін. Егер түр жойылған болса, мұның себебі мекендеу ортасының жойылуы мен фрагментациясы, сондай-ақ аң аулау болған. Осы факторлар түрдің 60 жылдан астам уақыттан бері көрінбеуіне себеп болған, бірақ жергілікті тұрғындардан көру туралы хабарлар түскен. Зерттеушілердің пікірінше, олардың санының азаюы орман шаруашылығымен айналысатын компаниялардың белсенді жою науқанымен, халық медицинасында пайдалану үшін аң аулаумен және тараумара тайпасының ұядағы балаларды дәмді деп санауымен үдетілген. Бұл түр ұзақ жылдар бойы спорттық аң аулау, тағамдық және емдік мақсаттар үшін ауланған, ал қауырсындары мен тұмсығы Дурангоның оңтүстігіндегі Тепехуана және Уичол тайпаларының рәсімдерінде қолданылған. Сонымен қатар, императорлық шырғалы құстар әдемі болып табылады және түрдің сирек кездесуіне байланысты, оларға ешқашан тап болмаған адамдар жақыннан көру үшін оларды атып тастаған жағдайлар болған. Императорлық шырғалы құстың мекендеу ортасы негізінен қылқан жапырақты ормандарда (2700-2900 м биіктікте) орналасқан. Олардың мекендеген жерінде көптеген өлі ағаштар болған, олардың алынуы түрдің жойылуына байланысты болуы мүмкін. 2010 жылға дейін бұл аумақ бірнеше рет тазартылып, ағаш кесілген. Құрып кету қаупін талдау және сирек кездесетін, ұзақ уақыттан бері көрінбеген түрлерді іздеуге қатысты табиғатты қорғау биологиясы саласындағы күштер артып келеді. Соңғы, расталмаған көріністер де болған. Галлахердің "Граль құсы" (2006) атты кітабында императорлық шырғалы құстың қауіпті орналасуына байланысты оны іздеудің қаншалықты қиын екені талқыланады. Мексиканың Сиерра-Мадре-Оксиденталь аймағында марихуана мен опиум егістігінің ірі аймақтары бар, оларды қарулы күзетшілер бақылайды. Есірткі картельдері өз егістіктеріне тым жақын келгендерді көбінесе өлтіреді. Зерттеуде императорлық шырғалы құстың 144 нақты үлгісі бар екені, оның ішінде үш толық қаңқасы ғана бар екені анықталды. Трингтегі Табиғи тарих мұражайындағы ағаштан жасалған құсқұйрық қаңқасы да осы түрге жататын болып шықты. Бұл түр 1956 жылы түсірілген бір әуесқой фильмнен белгілі, онда бір құстың көтеріліп, азық іздеп, ұшып бара жатқаны көрсетілген. Фильм Корнелл университеті арқылы қалпына келтіріліп, жарық көрді. Мексика үкіметі 2001 жылдан бері императорлық шырғалы құсты жойылған деп санайды. Алайда, оны қайта табу немесе қайта енгізу заң бойынша бірден қорғау шараларын қабылдауға әкеледі.

The imperial woodpecker is officially listed as "critically endangered (possibly extinct)" by the IUCN and BirdLife International. It was not historically a rare species within a suitable habitat, but the total population probably never numbered more than 8,000 individuals (Lammertink et al. 1996). Any remaining population is assumed to be tiny (numbering fewer than 50 mature individuals) based on the lack of confirmed records since 1956; analyses of remaining habitats indicate that no tracts remain which are large enough to support the species. The last confirmed record was from Durango in 1956 and the species is very likely now extinct. If they have gone extinct, it would have been due to habitat destruction and fragmentation combined with hunting. These factors are the reason why the species has not been seen in over 60 years, although there have been local reports of sightings. Researchers believe that their decline was also accelerated by active eradication campaigns conducted by logging interests and by over hunting — for use in folk medicine and because nestlings were considered a delicacy by the Tarahumara. It has been hunted for sport, food and for medicinal purposes over a long period of time and feathers and bills were reportedly used in rituals by the Tepheuana and Huichol tribes in the south of Durango. Additionally, imperial woodpeckers are stunning birds and, as the species became increasingly rare, many were apparently shot by people who had never encountered such a bird and wanted to get a closer look. The habitat in which the imperial woodpecker was located was predominantly in coniferous forests (terrain levels at 2,700 2,900 m. elevation). The area in which they lived was abundant with large dead trees, the removal of which could be linked to their extinction. The area had been cleared and logged multiple times by 2010. Increasing effort in conservation biology is being devoted to the analysis of the extinction risk as well as the search for the rare, long unseen, species. There are a handful of more recent, unconfirmed sightings,

In Gallagher's nonfiction account The Grail Bird (2006), he discusses how difficult the search is for the imperial woodpecker due to its dangerous location. In Mexico's Sierra Madre Occidental, there are major marijuana and opium poppy growing regions that are patrolled by armed guards. The drug cartels often kill anyone who comes too close to their crops. reveals that only 144 physical specimens of the imperial woodpecker exist, including only three known complete skeletons. An overlooked woodpecker skeleton from the Natural History Museum at Tring appears to also belong to the species. The species is also known from a single amateur film from 1956 depicting one bird climbing, foraging and flying. The film has been restored and released by Cornell University. The imperial woodpecker has been considered to be extinct by the Government of Mexico since 2001. However, its rediscovery or reintroduction would prompt immediate protection under the law.