Джон Эндекотт: Массачусетс колониясының ұзақ жыл қызмет еткен губернаторы
John Endecott
Джон Эндекотт (1600-1664) – Массачусетс Бөлігінің ең ұзақ қызмет еткен губернаторы. Пуритан, сепаратист көзқарастары, Роджер Уильямсқа қолдау көрсеткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массачусетс шығанағы колониясының губернаторы (1600–1664)
Governor of Massachusetts Bay Colony (1600–1664)
Джон Эндекотт (сондай-ақ Эндикотт деп те жазылады; 1600 жылдан бұрын – 15 наурыз 1664/1665), Массачусетс шығанағы колониясының ең ұзақ қызмет еткен губернаторы болды, ол Массачусетс штатының одақтастығына айналды. Ол барлығы 16 жыл қызмет етті, оның ішінде өмірінің соңғы 15 жылының көп бөлігін қамтыды. Губернатор болып қызмет етпеген кезде, 1634 жылды қоспағанда, 1628 жылдан 1665 жылға дейін басқа сайланған және тағайындалған лауазымдарда жұмыс істеді. Эндекотт – Англия шіркеуіне қатысты сепаратистік көзқарастары бар, ынталы және біршама тойтарыс беретін пуритан болды. Бұл оны колонияның алғашқы басшылары арасында басым болған нонконформистік көзқарастармен қақтығысқа түсірді, бұл дауыспен сепаратист Роджер Уильямсқа пана берген кезде айқын болды. Эндекотт сондай-ақ әйелдердің ұқыпты киінуі керектігін, ал ерлердің шаштарын қысқа ұстауы керектігін айтты және пуритандыққа сәйкес келмейтін діни көзқарасы бар адамдарды елден қуу туралы сот шешімдерін шығарды. Ол ағылшын туын қиратты, өйткені Санкт-Джордж кресін папалықтың символы деп қарады, ал елден қуылғаннан кейін қайтып келгені үшін төрт квакерді өлімге кестірді. Оның 1636 жылы басқарған экспедициясы Пеквот соғысының бастапқы шабуылы болып саналады, ол Пеквот тайпасын бірлік ретінде жоқ етті. Эндекотт өзінің кейбір жерлерін жеміс ағаштарын өсіру үшін пайдаланды; ол отырғызған алмұрт ағашы бүгінгі күнге дейін Денверсте (Массачусетс штаты) өмір сүреді. Ол сондай-ақ колонияларда кен өндіру өнеркәсібін дамытуға жасалған алғашқы әрекеттердің біріне қатысты, өйткені оның жерінде мыс кені табылды. Оның есімі 1652 жылы Массачусетс колониясының солтүстік шекарасын анықтау үшін жіберілген геодезистермен Виннипесоки көліндегі тасқа қашалған. Оның құрметіне көптеген жерлер мен мекемелер аталған, және (көптеген ерте колонистер сияқты) оның бірнеше белгілі ұрпақтары бар.
John Endecott (also spelled Endicott; before 1600 – 15 March 1664/1665), was the longest serving governor of the Massachusetts Bay Colony, which became the Commonwealth of Massachusetts. He served a total of 16 years, including most of the last 15 years of his life. When not serving as governor, he was involved in other elected and appointed positions from 1628 to 1665 except for the single year of 1634. Endecott was a zealous and somewhat hotheaded Puritan, with Separatist attitudes toward the Anglican Church. This sometimes put him at odds with Nonconformist views that were dominant among the colony's early leaders, which became apparent when he gave shelter to the vocally Separatist Roger Williams. Endecott also argued that women should dress modestly and that men should keep their hair short, and issued judicial decisions banishing individuals who held religious views that did not accord well with those of the Puritans. He notoriously defaced the English flag because he saw St George's Cross as a symbol of the papacy, and had four Quakers put to death for returning to the colony after their banishment. An expedition he led in 1636 is considered the opening offensive in the Pequot War, which practically destroyed the Pequot tribe as an entity. Endecott used some of his properties to propagate fruit trees; a pear tree he planted still lives in Danvers, Massachusetts. He also engaged in one of the earliest attempts to develop a mining industry in the colonies when copper ore was found on his land. His name is found on a rock in Lake Winnipesaukee, carved by surveyors sent to identify the Massachusetts colony's northern border in 1652. Places and institutions are named for him, and (like many early colonists) he has several notable descendants.
Өмір
Ендекоттың тегі туралы көп мәлімет жоқ. 19 ғасырдың өмірбаяндары оның Дорчестер, Дорсеттен шыққан деп санайды, себебі ол кейіннен сол аймақтан шыққан адамдармен тығыз байланыста болды. 20 ғасырдың басында тарихшы Ропер Летбридж Эндекотт шамамен 1588 жылы Девон штатындағы Чагфорд қаласында немесе оның жанында дүниеге келгенін айтты. Алайда, Жаңа Англия тарихи генеалогиялық қоғамының жақындағы зерттеулері Летбридждің тұжырымдарындағы кемшіліктерді анықтады және олармен келіспейді. Олардың зерттеулеріне сәйкес, Эндекотт Чагфордта немесе оның маңында туған болуы мүмкін, бірақ бұны растайтын нақты дәлел жоқ, сондай-ақ оның ата-анасын анықтайтын мәліметтер де табылмады. Қолда бар мәліметтерге сүйене отырып, олар оның 1600 жылдан кешікпеген шақта туған деген қорытындыға келді. 1620 жылдардағы колонизациялық күш-жігерге қатысқанға дейін Эндекотттың өмірі туралы тым аз мәлімет белгілі. Ол сэр Эдвард Кокпен таныс болған, және осы байланыс арқылы Роджер Уильямспен де танысқан болуы мүмкін. Ол жақсы білім алған және француз тілінде еркін сөйлеген.
Little is known of Endecott's origins. 19th century biographers believed he hailed from Dorchester, Dorset, due to his significant later association with people from that area. In the early 20th century, historian Roper Lethbridge proposed that Endecott was born circa 1588 in or near Chagford in Devon. However, more recent research by the New England Historic Genealogical Society has identified problems with Lethbridge's claims, which they dispute. According to their research, Endecott may have been born in or near Chagford, but there is no firm evidence for this, nor is there evidence that identifies his parents. They conclude, based on available evidence, that he was probably born no later than 1600. Very little is known of Endecott's life before his association with colonisation efforts in the 1620s. He was known to Sir Edward Coke, and may have come to know Roger Williams through this connection. He was highly literate, and spoke French.
Жаңа дүниедегі қоныс
1627/28 жылдың наурыз айында Ендекотт "Массачусетс штатындағы плантация үшін Жаңа Англия компаниясына" (немесе Жаңа Англия компаниясына) Уорвик графы, Жаңа Англия үшін Плимут Кеңесі атынан берген жер грантына қол қойған жеті адамның бірі болды. Кеңес сол кезде Солтүстік Америкадағы 40 және 48 градус аралығындағы ағылшын отарлау күш-жігерін бақылайтын бас ұйым болды. Ендекотт алғашқы экспедицияны жетекшілік етуге таңдалды және 1628 жылдың 20 маусымында "Абигейл" кемесімен елуге жуық "өсірушілер мен қызметшілермен" Жаңа әлемге аттанды. Олар құрған қоныс бастапқыда жергілікті үнді тайпасының атымен Наумкег деп аталды, бірақ 1629 жылы Салем деп қайта аталды. Бұл аймақта бұрын талқанға түскен Дорчестер компаниясының қоныс аударушылары орналасқан, олардың кейбіреулері Жаңа Англия компаниясына да қатысқан. Роджер Конант басқарған бұл ертедегі қоныс аударушылар тобы, Энн мысығындағы (қазіргі Глостер, Массачусетс) қоныс тасталып кеткеннен кейін осы жерге көшіп келген. Ендекотт 1629 жылы патшалық жарлық берілгенге дейін жаңа колонияның губернаторы болып ресми түрде тағайындалмады. Сол кезде ол Лондонғы компания кеңесімен губернатор болып тағайындалды, ал Мэтью Крэддок Лондонғы компанияның губернаторы болып тағайындалды. Ендекотттың міндеті – колонияны құру және оны қосымша қоныс аударушылардың келуіне дайындау еді. 1629 және 1630 жылдардың қыстары Англиядағы қыстарға қарағанда ауыр болды, сондықтан ол Плимут колониясынан медициналық көмек сұрады. Оның сапар кезінде ауырып қалған әйелі сол қыста қайтыс болды. Ол кездескен басқа қиындықтар – колонияның қоныс аударушылары арасындағы діни келіспеушіліктің (ноконформистер мен сепаратистердің арадағы бөлініс) және Томас Мортонмен жағдайдың нашарлауы, оның сәтсіз Вессагусет колониясы мен бостандыққа ұмтылған әрекеттері (оның ішінде май бағанасы мен би) Массачусетс шығанағы мен Плимут колонияларындағы көптеген қоныс аударушылар ұстанатын консервативті пуритандыққа қарсы болды. Губернаторлық мерзімінің басында ол Мортонның тасталған колониясының орнына барып, май бағанасын бұздырды. Ертедегі қоныс аударушылардың бір тобы колония басшылығы құрған шіркеуден тәуелсіз шіркеу құруды қалағанда, ол олардың басшыларын дереу Англияға қайтарып жіберді.
In March 1627/28, Endecott was one of seven signatories to a land grant given to "The New England Company for a Plantation in Massachusetts" (or the New England Company) by the Earl of Warwick on behalf of the Plymouth Council for New England; the council was at the time the umbrella organisation overseeing English colonisation efforts in North America between 40 and 48 degrees latitude. Endecott was chosen to lead the first expedition, and sailed for the New World aboard the Abigail with fifty or so "planters and servants" on 20 June 1628. The settlement they organized was first called Naumkeag, after the local Indian tribe, but was eventually renamed Salem in 1629. The area was already occupied by settlers of the failed Dorchester Company, some of whose backers also participated in the New England Company. This group of earlier settlers, led by Roger Conant, had migrated from a settlement on Cape Ann (near present day Gloucester, Massachusetts) after it was abandoned. Endecott was not formally named governor of the new colony until it was issued a royal charter in 1629. At that time, he was appointed governor by the Company's council in London, and Matthew Craddock was named the Company's governor in London. Endecott's responsibility was to establish the colony and to prepare it for the arrival of additional settlers. The winters of 1629 and 1630 were difficult compared to those in England, and he called on the Plymouth Colony for medical assistance. His wife, who had been ill on the voyage over, died that winter. Other difficulties he encountered included early signs of religious friction among the colony's settlers (dividing between Nonconformists and Separatists), and poor relations with Thomas Morton, whose failed Wessagusset Colony and libertine practices (which included a maypole and dancing) were anathema to the conservative Puritanism practiced by most settlers in the Massachusetts Bay and Plymouth colonies. Early in his term as governor he visited the abandoned site of Morton's colony and had the maypole taken down. When one group of early settlers wanted to establish a church independent of that established by the colonial leadership, he had their leaders summarily sent back to England.
1630-шы жылдардың басында
Эндекотттың губернатор ретінде алғашқы қызметі 1630 жылы Джон Уинтроп пен отарлық хартаның келуімен аяқталды. Компания өзін қайта ұйымдастырып, кеңсесін колонияның өзіне көшірді, ал Уинтроп оның жалғыз губернаторы болды. Салемдегі жағдайды көргеннен кейін, Уинтроп колония кеңсесін Чарльз өзенінің сағасына көшіруге шешім берді, онда ол қазіргі Бостон қаласын құрды. Эндекотт губернатордың көмекшілерінің бірі (кейінірек губернатор кеңесі деп аталатын ұғымның алғашқысы) болып таңдалды және өмірінің соңына дейін Салемде қалып, қалалық кеңесші, жасақ жетекшісі және штаттағы жасақ жетекшісі, судья, вице-губернатор және губернатор лауазымдарында қызмет етті. Ол Салем ауылында (қазіргі Денверс) «Орчард» деген плантация құрды, онда жеміс ағаштарының көшеттерін өсірді. Алғашқы қоныстану кемелерінің бірінде жас түпкілікті ретінде әкелінген бір алмұрт ағашы бүгінгі күнге дейін тірі және жеміс береді; ол Эндекотт алмұрт ағашы деп белгілі. 1630-жылдардың басында нонконформистер мен сепаратистер арасындағы діни шиеленіс колониядағы саяси келіспеушіліктің басты себебі болды және Бостон мен Салемде құрылған шіркеулерде көрінді. Салем шіркеуі Англия шіркеуімен толық үзіліске ұмтылған сепаратистік ілімдерді ұстанды, ал Уинтроп пен Бостондағы отарлық басшылықтың көпшілігі ұстанған нонконформистік ілімдер Англикан шіркеуін іштен реформалауға тырысты. 1631 жылы Бостонға сепаратист Роджер Уильямстың келгені бұл шиеленісті күшейтті. Ол жергілікті билік тарапынан қуылды және бірінші болып Салемге барды, онда Эндекотттың араласуымен жергілікті шіркеуде мұғалім қызметіне ие болды. Бұл туралы хабар Бостонға жеткенде, Эндекотт Уильямсты қолдағаны үшін сынға ұшырады, ол колониядан қуылған еді. Уильямс Плимутқа кетті, бірақ бірнеше жылдан кейін Салемге оралды, 1634 жылы Сэмюэл Скелтонның қайтысынан кейін шіркеудің ресми емес пасторы болды. Осы уақытта Эндекотт әйелдердің шіркеуде бет жабуы керек деп талап етті және даулы түрде жергілікті жасақтың туын бұзды, өйткені ол Уильямстың паптықтың символы деп мәлімдеген Санкт-Джордж кресін бейнеледі. Бұл оқиға Натаниел Хоторнның «Эндекотт және Қызыл Крест» әңгімесінде бейнеленген, онда автор «Эндекоттты діни төзімсіздіктің символы және Жаңа Англияның шетелдік үстемдігіне қарсы батыл қарсылықтың белгісі» ретінде көрсетеді. Эндекотт мұны король Чарльз I-нің құпия кеңесі Массачусетс істерін тексерген кезде жасады және отарлық басшылық отарлық хартаны жоғалтудың алдын алу үшін қатаң жауап беру қажет деп алаңдады. Эндекотт оның әрекеті үшін сөккіге ұшырады (бірақ іс-әрекетінің өзі үшін емес) және бір жылға лауазымдарды атқарудан шеттетілді; 1635 жыл ол ешқандай лауазымда болмаған жалғыз жыл болды. Отарлық жасақты басқаратын комитет сол жылы ағылшын туын өз стандарты ретінде пайдалануды тоқтатуға дауыс берді. Осы оқиғадан кейін және Уильямстың Салемде болуына байланысты колониялық ассамблея Салемге Марблхед Нексте қосымша жер беруден бас тартты, содан кейін Салем шіркеуі колониядағы басқа шіркеулерге хат таратты, бұл заң актісін қорқынышты күнә деп атады. Хаттың авторлығы белгісіз болса да, Эндекотт Бостонға шақырылған кезде хатты қорғады және содан кейін бір күнге қамауға алынды; «ол келіп, кінәсін мойындағаннан кейін босатылды».
Endecott's first tenure as governor came to an end in 1630, with the arrival of John Winthrop and the colonial charter. The company had reorganised itself, relocating its seat to the colony itself, with Winthrop as its sole governor. After seeing the conditions at Salem, Winthrop decided to relocate the colony's seat at the mouth of the Charles River, where he founded what is now the city of Boston. Endecott, who was chosen as one of the governor's Assistants (a precursor to the later notion of a Governor's Council), chose to remain in Salem, where he was one of its leading citizens for the rest of his life, serving in roles as town councilor and militia leader, in addition to statewide roles as militia leader, magistrate, deputy governor, and governor. He established a plantation called "Orchard" in Salem Village (now known as Danvers), where he cultivated seedlings of fruit trees. One particular pear tree, brought over as a sapling on one of the early settlement convoys, still lives and bears fruit; it is known as the Endicott Pear Tree. In the early 1630s the religious conflict between the Nonconformists and the Separatists was the primary source of political disagreement in the colony, and it was embodied by the churches established in Boston and Salem. The Salem church adhered to Separatist teachings, which sought a complete break with the Church of England, while Nonconformist teachings, which were held by Winthrop and most of the colonial leadership in Boston, sought to reform the Anglican church from within. The arrival in Boston in 1631 of Roger Williams, an avowed Separatist, heightened this conflict. Authorities there banished him, and he first went to Salem, where, due to Endecott's intervention, he was offered a position as a teacher in the local church. When word of this reached Boston, Endecott was criticised for supporting Williams, who was banished from the colony. Williams went to Plymouth, but returned to Salem a few years later, becoming the church's unofficial pastor following the death of Samuel Skelton in 1634. During this time Endecott argued that women should be veiled in church, and controversially defaced the local militia's flag, because it bore St George's Cross, which Williams claimed was a symbol of the papacy. This action is celebrated in Nathaniel Hawthorne's story, "Endicott and the Red Cross", where the writer presents the "tension between Endecott as a symbol of religious intolerance and as emblem of heroic resistance to foreign domination of New England." Endecott did this at a time when the Privy Council of King Charles I was examining affairs in Massachusetts, and the colonial administration was concerned that a strong response was needed to prevent the loss of the colonial charter. Endecott was censured for the rashness of his action (and not for the act itself), and deprived of holding any offices for one year; 1635 was the only year in which he held no office. The committee managing the colonial militia voted that year to stop using the English flag as its standard. Following the incident, and the refusal of the colonial assembly to grant Salem additional land on the Marblehead Neck because of Williams' presence in Salem, the Salem church circulated a letter to other churches in the colony, calling the legislative act a heinous sin. Although the authorship of the letter is uncertain, Endecott defended the letter when summoned to Boston, and was consequently jailed for a day; after "he came and acknowledged his fault, he was discharged."
Пеквот соғысы
1636 жылы Массачусетс саудагері Джон Олдхэмнің қайығы Блок аралының жағасында, көптеген үндістермен толы қалпында көрінді. Үндістер тергеуші колонистердің жақындауымен қашып кетті, ал Олдхэмнің денесі негізгі палубаның астынан табылды. Шабуыл жасағандардың Наррагансеттермен байланысы бар тайпалардан екеніне сенеді, бірақ Наррагансеттер басшылары кінәлілердің Пекоттардың қорғауына қашқандарын мәлімдеді. Пекоттар сол кезде айналасындағы жергілікті тайпалармен (соның ішінде Наррагансеттермен) қарым-қатынаста агрессивті экспансия саясатын ұстанды, бірақ қазіргі Оңтүстік Жаңа Англияның ағылшын отаршыларымен әдетте бейбіт қарым-қатынаста болды. Наррагансеттердің айыптауы Массачусетс билігін ашуландырды (сол кезде губернатор Генри Вэйн басқарды), олар Пекоттардың бұрын Коннектикут өзенінде тағы бір саудагерді өлтіруге қатысы бар адамдарды ұстап бермегеніне де ашуланып жүрген еді. Бұл екінші рет келген наразылық Массачусетсте Пекоттарға қарсы әрекет етуге шақырды. 1636 жылдың тамызында губернатор Вэйн Эндекотты Пекоттардан әділет алу үшін 90 адамнан тұратын отрядтың басына қойды. Эндекоттің міндеті – Блок аралына барып, барлық үндістерді өлтіріп, әйелдер мен балаларды тұтқынға алу болды. Содан кейін Эндекотт Коннектикут өзенінің сағасындағы ағылшын қонысы Сейбрукке бет алды. Сол жердегі жетекші Лайон Гардинер миссияның мақсатын білгенде Эндекоттқа ашуланып: «Сен мұнда құлағымның айналасына осы былдырықтарды ояту үшін келдің, содан кейін қанат бітіріп қашып кетесің» деді. Біраз талқылаудан және нашар ауа райынан кейін Гардинер мен оның адамдары Массачусетс отрядымен бірге Пекоттардың егін қоймаларына шабуыл жасауға келісті. Сакем мәселені ауылда талқылауға кеткенде, Эндекотт оның қайта оралуын күтемін деп уәде берді; алайда, сакем кеткеннен кейін көп ұзамай ол толық қаруланған әскерін жағаға шығара бастады. Сакем бас тайпа көшбасшылары Лонг-Айлендте екенін айтып, кері қайтты. Эндекотт бұған өтірік деп жауап беріп, ауылға шабуыл жасауға бұйрық берді. Ауыл тұрғындарының көпшілігі қашып кетті, және экспедицияның қызметі ауылды жоюға және оның өнімдерін тартып алуға дейін кеміді; Гардинер «Байлық иелері бір адамды да өлтірмеді» деп хабарлады. Бұл жұмысты аяқтаған соң Эндекотт пен Массачусетс әскері қайықтарына мініп, Бостонға қайтып келді, Гардинер мен оның адамдарын егін қалдықтарын жинауды аяқтауға қалдырды. Пекоттар қайта жиналып, Гардинер отрядына шабуыл жасады, олардың қарулары жебеден қорғады, бірақ қашып кету олар үшін қиын болды. Тарихшы Альфред Кейв Эндекоттің әрекеттерін «үндістер соғысын тудыруға жасалған ауыр әрекет» деп сипаттады. Барлық көршілес колониялар бұл әрекетке наразылық білдіріп, шабуыл олардың азаматтарының өмірін қауіпке тікелей салғанын мәлімдеді. Эндекотт соғыста одан әрі қатыспады, ол Пекоттардың тайпа ретінде жойылуымен аяқталды; олардың жері 1638 жылғы Хартфорд шарты бойынша колониялар мен олардың үндістер одақтастары арасында бөлісті, ал аман қалған тайпа мүшелері көршілеріне таратылды. 1637 жылы бір тұтқын, Пекот баласы, Эндекоттқа құл ретінде сатылды.
In 1636 the boat of Massachusetts trader John Oldham was seen anchored off Block Island, swarming with Indians. The Indians fled at the approach of the investigating colonists, and Oldham's body was found below the main deck. The attackers were at the time believed to be from tribes affiliated with the Narragansetts, but Narragansett leaders claimed that those responsible had fled to the protection of the Pequots. At the time the Pequots were aggressively expansionist in their dealings with the surrounding native tribes (including the Narragansett), but had generally kept the peace with the English colonists of present day southern New England. The accusation of the Narraganssetts angered Massachusetts authorities (then under governor Henry Vane), who were already upset that the Pequots had earlier failed to turn over men implicated in killing another trader on the Connecticut River. This second perceived affront produced calls in Massachusetts for action against the Pequots. In August 1636 Governor Vane placed Endecott at the head of a 90 man force to extract justice from the Pequots. Endecott's instructions were to go to Block Island, where he was to kill all of the Indian men and take captive the women and children. Endecott then sailed for Saybrook, an English settlement at the mouth of the Connecticut River. Lion Gardiner, the leader there, angrily informed Endecott when he learned of the mission's goals, "You come hither to raise these wasps around my ears, and then you will take wing and flee away." After some discussion and delays due to bad weather, Gardiner and a company of his men agreed to accompany the Massachusetts force to raid the Pequot harvest stores. When the sachem left to discuss the matter in the village, Endecott gave a promise to await his return; however, shortly after the sachem left, he began landing his fully armed men on shore. The sachem rushed back, claiming the senior tribal leaders were away on Long Island; Endecott responded that this was a lie, and ordered an attack on the village. Most of the villagers got away, and once again the expedition's activity was reduced to destroying the village and seizing its crop stores; Gardiner reported that "[t]he Bay men killed not a man." After completing this work, Endecott and the Massachusetts men boarded their boats to return to Boston, leaving Gardiner and his men to finish the removal of the crops. The Pequots regrouped and launched an attack on Gardiner's party whose armor protected them from the arrowfire, but their escape was nevertheless difficult. Historian Alfred Cave describes Endecott's actions as a "heavy handed provocation of an Indian war." All of the surrounding colonies protested the action, complaining that the lives of their citizens were placed in jeopardy by the raid. Endecott had no further role in the war, which ended with the destruction of the Pequots as a tribe; their land was divided up by the colonies and their Indian allies in the 1638 Treaty of Hartford, and the surviving tribespeople were distributed among their neighbors. One captive, an enslaved Pequot boy, was sold to Endecott in 1637.
Кейінгі губернаторлық мерзімдері
Ендекотт 1641 жылы губернатордың орынбасары болып сайланды және осы қызметінде Массачусетс бостандықтарының жарғысына қол қойғандардың бірі болды. Бұл жарғы барлық отарлаушыларға қол жетімді жеке құқықтарды тізімдеп, АҚШ-тың құқықтар туралы билліне жол ашты. Келесі бірнеше жыл бейбіт өтті, бірақ үндістермен соғыс қаупі 1643 жылы Жаңа Англия конфедерациясының құрылуына әкелді. Конфедерацияның мақсаты – Жаңа Англия колонияларының ортақ сыртқы қауіптерге қарсы бірігіп әрекет етуін және құлдарды ұстау, заңнан қашқандар сияқты ішкі мәселелерді шешуді жеңілдету болды. 1643 жылы губернатор Уинтроп көршілес француз Акадиясындағы билік үшін күресте қай жаққа қосылу керектігі туралы дауға тартылды. Ендекотт, ағылшыздардың араласуынсыз француздың өзіндік күресіне рұқсат етуі керек екенін айтты, себебі бұл оларды әлсіретеді. 1644 жылғы губернатор сайлауы Уинтроптың саясатына қатысты референдумға айналды. Ендекотт губернатор болып сайланды, ал Уинтроп оның орынбасары болды. Бір жылдық өкілеттігі барысында ол колонияны төрт округке – Саффолк, Эссекс, Миддлсекс және Норфолк округтеріне бөлді. Салемдегі Ендекотттың беделінің артуы Салем тұрғындарының колония астанасын сол жерге көшіру әрекетіне себеп болды, бірақ губернатордың кеңесшілер кеңесі бұл әрекетті қабылдамады. Ендекотттың өкілеттігі кезінде Англиядағы азамат соғысының (1642 жылы басталған) салдары Бостонға да әсер етті. Бостонға роялист капитан басқарған бір кеме мен парламентші капитан басқарған кеме келді. Парламентші роялист кемесін басып алуға тырысты. Ұзақ ой-толғаныстан кейін, Ендекотттың кеңесі парламентшілердің ұстанымын қолдады, бірақ парламент "кейін зұлым күшке айналса" тәуелсіздік жариялау құқығын сақтап қалды. Парламентшіге роялист кемесін басып алуға рұқсат берілді, сондай-ақ колония портқа келген роялист кемелерін ұстай бастады. 1645 жылы Томас Дадли губернатор болып сайланды, ал Уинтроп оның орынбасары болды. Ендекоттқа жұбаныш ретінде губернаторға бағынышты отаршыл әскеріне басшылық етуі тапсырылды. Ол тағы да губернатордың кеңесшісі болды және 1646 жылы конфедерацияда колонияны өкілдік етуге тағайындалды. Көрші колониялардағы үндістермен қақтығыс болуы мүмкін екені колонияны қорғанысын күшейтуге итермеледі, онда Ендекотт жетекші рөл атқарды. Уинтроп 1646 жылы губернатор болып қайта сайланды. 1649 жылы қайтыс болғаннан кейін Ендекотт оның орнына губернатор болды. Жыл сайынғы сайлаулар арқасында Ендекотт 1664/5 жылы қайтыс болғанға дейін үзбей қызмет етті. Оның орынбасарлығы екі рет болды (1650–1651 және 1654–1655 жылдары). 1639 жылы Ендекоттқа Салемнің солтүстігінде, қазіргі Боксфорд және Топсфилд аймағында бірнеше жүз акр жер берілді. Бұл жер 1659 жылы ғана ресми түрде бөлінді, бірақ 1651 жылы Ендекоттқа оның жеріне іргелес орналасқан мыс зауытын салуға жәрдемдесу үшін қосымша "үш жүз акр жер" берілді. Ендекотт жақын маңдағы Линнде темір зауытында жұмыс істеген Ричард Лидерді жалдады, бірақ мыс өңдеу орталығын дамытуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. Бұл әрекет бір мәселені шешті, бірақ колонияның патшадан рұқсаты болмады. Ендекотт губернатор болып тұрғанда бұл мәселе туындамаса да, кейіннен патшалықпен келіспеушілікке себеп болды және шаққы 1682 жылға қарай тоқтаған сияқты. Ендекотттың билік ету кезеңінде колонияның шекарасы, әсіресе 1650 жылдары, біршама кеңейді. Қазіргі Коннектикут штатының Стонингтон қаласын Пеквот соғысынан алынған олжа ретінде ресми түрде талап етумен қатар, Ендекотт колонияның солтүстік шекарасын белгілеуге тырысты. 1652 жылы ол Мерримак өзенінің ең солтүстік нүктесін табу үшін межелеушілермен бірге комиссия жіберді, өйткені колониялық грант солтүстік шекарасын сол өзеннен солтүстікке қарай 5 шақырым деп белгіледі. Бұл геодезиялық экспедицияны үнділік жетекшілер Виннипесуки көлінің сағасына алып барды, олар бұл жерді Мерримак өзенінің бастауы деп мәлімдеді. Сол жерде экспедиция мұражайда сақталған және қазір Нью-Гэмпширдегі шағын мемлекеттік саябақта орналасқан жартасқа жазу жазды. Бұл шекара сызығы шығысқа қарай созылғанда, шекара Каско шығанағындағы жағалауға түсетіні анықталды, соның салдарынан колония қазіргі оңтүстік Мэн және Нью-Гэмпширдің көп бөлігін иеленді.
Endecott was elected deputy governor in 1641 and in this role was one of the signatories to the Massachusetts Body of Liberties, which enumerated a number of individual rights available to all colonists, and presaged the United States Bill of Rights. The next few years were quiet, although rumors of war with the Indians led to the formation in 1643 of the New England Confederation, designed to facilitate united action by the New England colonies against common external threats as well as internal matters such as dealing with escaped slaves and fugitives from justice. In 1643, Governor Winthrop became embroiled in a controversy over the propriety of taking sides in a power struggle going on in neighbouring French Acadia. Endecott pointed out that he should have let the French fight amongst themselves without English involvement, as this would weaken them both. The 1644 governor's election became a referendum on Winthrop's policy; Endecott was elected governor, with Winthrop as his deputy. During his one year term he oversaw the division of the colony into four counties: Suffolk, Essex, Middlesex, and Norfolk. The ascent of the Salem based Endecott also prompted an attempt by other Salem residents to have the colonial capital relocated there; the attempt was rejected by the governor's council of assistants. Fallout from the English Civil War (begun in 1642) also permeated Boston during Endecott's tenure. Two ships, one with a Royalist captain, the other with a Parliamentarian captain, arrived in Boston, and the Parliamentarian sought to seize the Royalist ship. After much deliberation, Endecott's councils essentially adopted support of the Parliamentarian position, reserving the right to declare independence if the Parliament "should hereafter be a malignant spirit." The Parliamentarian was permitted to seize the Royalist vessel, and the colony also began seizing Royalist vessels that came into port. Thomas Dudley was elected governor in 1645, with Winthrop as his deputy. Endecott, as a consolation, was given command of the colonial militia, reporting to the governor. He was also once again made a governor's assistant, and was chosen to represent the colony to the confederation in 1646. The threat of Indian conflicts in neighbouring colonies prompted the colony to raise its defensive profile, in which Endecott played a leading role. Winthrop was reelected governor in 1646; after his death in 1649, Endecott succeeded him as governor. By annual re elections Endecott served nearly continuously until his death in 1664/5; for two periods (1650–1651 and 1654–1655) he was deputy governor. In 1639 Endecott had been granted several hundred acres of land north of Salem, in what is now Boxford and Topsfield. The tract was not formally laid out until 1659, but as early as 1651 Endecott was granted an additional "three hundred acres of land to tend the furtherance of a copper works" that was adjacent to his land. Endecott hired Richard Leader, an early settler who had done pioneering work at an iron works in nearby Lynn, but the efforts to develop the site for copper processing failed. This act solved a practical problem, but the colony had no authority to do so from the crown. Although this did not become an issue while Endecott was governor, it eventually became a source of controversy with the crown, and the mint had apparently ceased operations around 1682. The colony's boundaries expanded somewhat during Endecott's tenure, mainly in the 1650s. In addition to formally claiming present day Stonington, Connecticut as spoils from the Pequot War, Endecott sought to establish the colony's northern boundary. In 1652 he sent a commission with surveyors to locate the most northerly point on the Merrimack River, since the colonial grant defined its northern border as 3 mile (5 km) north of that river. These surveyors were led by Indian guides to the outlet of Lake Winnipesaukee which was claimed by the guides to be the source of the Merrimack. At that location, the party incised an inscription on a rock that survives, and is now located in a small New Hampshire state park. When this survey line was extended eastward, the boundary was determined to fall on the coast at Casco Bay, and the colony thus claimed most of what is now southern Maine and New Hampshire.
Діни төзімсіздік
1649 жылғы мамыр айында оның қызметінің басында жасалған бір мәлімдемеде Ендекотттың ұзын шашқа қарсы екені білінді: «Руффиандар мен варварлық үндістердің салты бойынша ұзын шаш кию Жаңа Англияға Құдай сөзіне қайшы келіп жатқандықтан, осы қағазға қол қойған [қол қойған] билік өкілдері мұндай ұзын шаш киюге наразы екенін және жек көретінін жариялайды». 1651 жылы ол үш адамды баптист екендігі үшін сотқа берді, бұл дін 1644 жылдан бері колонияда тыйым салынған болатын. Джон Кларкты кінәлі деп танып, айыппұл төлеуге немесе қамшымен жазалауға үкім кескен кезде Эндекотт, Кларктың айтуынша, Кларкқа «өлімге лайық екенін және оның билігіне мұндай қоқысты әкелмейтінін» айтты. Кларк айыппұл төлеуден бас тартты; оны достары оның қалауына қарсы төледі, ол Род-Айлендке қайтып келді. Үш адамның ішінде тек Обадия Холмс қамшыланды. Джон Крандалл кепілдікпен босатылып, Кларкпен бірге Род-Айлендке оралды. 1650 жылдардың басында Оливер Кромвелл Англиядағы билігін нығайта бастағанда, ол өзінің діни көзқарастарымен келіспейтін діни қауымдарға қарсы күресті бастады. Бұл, әсіресе, баптистер мен квакерлерді қамтыды, және олар қудалаудан қашу үшін Солтүстік Америка колонияларына көшіп кетті. 1656 жылы Бостонға алғаш келгендер Эндекотт Салемде болған кезде Эндекотттың орынбасары Ричард Беллингэм тарапынан дереу елден қуылды. Ендекотт Бостонда тұрған кезде тағы көптеген квакерлер келді, ол оларды сотқа дейін және елден қууға дейін түрмеге қамады. Ол квакер Мэри Принстен бірнеше рет кездесті, одан «атақты хат» алғаннан кейін. Кездесулер нәтижесіз болды, және ол басқа квакерлермен бірге елден қуылды. Осыдан кейін Жаңа Англия Конфедерациясының мүшелері квакерлерді өз юрисдикцияларынан тездетіп шығарып тастау шараларын қабылдады. Қабылданған шаралар осы «көңілсіздердің» келуін тоқтатуға жеткіліксіз болды, сондықтан қатаң шаралар қабылданды. Қайталап қылмыс жасағандардың құлақтары кесіліп, үшінші рет қылмыс жасағандардың тілі «қайып темірмен» тесіліп жазаланды. 1658 жылға қарай үшінші қылмыс үшін жаза өлім жазасына дейін көтерілді, «егер олар сол жерде және сол уақытта өздерінің қарғыс пікірлерінен және шайтандық сенімдерінен ашық және анық бас тартса». Бір жылдан кейін үш квакер қамауға алынып, осы заң бойынша өлім жазасына кесілді. Олардың екеуі, Мармадюк Стивенсон мен Уильям Робинсон, асылып өлтірілді, ал үшіншісі, Мэри Дайер, соңғы сәтте кешірілді. Дайер 1660 жылы колонияға оралды, және Эндекотт пен басқа судьялардың сұрақтарына жауап бергенде, өзінің сенімінен бас тартуға немесе колониядан мәңгілік қууға келіспеді. Ол 1660 жылдың 1 маусымында асылды; ол, Стивенсон, Робинсон және Уильям Леддра (1661 жылы асылған) қазір Бостон шейіттері ретінде танымал. Осы әрекеттердің ауырлығы колонистер тарапынан мойықталды, және заңдар өзгертілді, соның салдарынан бесінші қылмыс үшін өлім жазасы қарастырылды. (Квакерлер мен басқа діни қарсылық білдіргендерге жасалған жаман қарым-қатынас 1684 жылы колониялық жарғының күшін жою себептерінің бірі ретінде келтірілді.) Эндекотттың квакерлерді қарымтастауы туралы Джон Гринлиф Уиттиер «Кассандра Саутвиктің балладасы» атты өлеңінде мәңгілікке сақталды, ол күйеуі Лоуренс және кем дегенде оның алты баласының үшеуімен бірге қуғын-сүргінге ұшыраған тағы бір квакердің есімімен аталған. Уиттиер Эндекоттты «қара және мақтаншыл» деп сипаттады, және квакерлерге «қатты жек көрушілік пен тұншығу» көрсетті. Кристасон Эндекотттың Массачусетске қайтып келгені үшін өлім жазасына кескен соңғы квакер болды. Алайда ол өлім жазасына кесілген жоқ, өйткені заң көп ұзамай өзгертілді. Автор Натаниел Хоторн «Жай бала» атты еңбегінде Эндекоттты, оның басты кейіпкері Уильям мен Мэри Дайердің алты жасар ұлы, «тар көзқарасты және білімі жетілмеген адам, оның келісімсіз фанатизмі күшті және асығыс құмарлықтармен қызу және зиянды болды; ол өз ықпалын құмарлықтардың [яғни квакерлердің] өліміне қарсы тұруға әдепсіз және әділетсіз қолданды; және олардың барлық қарым-қатынасы қатыгездікпен белгіленді». Жаңа Англияның пуритан отаршылары Оливер Кромвельдің Англиядағы билігін қолдаса да, оның ұсыныстарын әрдайым қабылдамайтын. Кромвельдің Жаңа Англиядан Ирландияға көшіп барып, протестант халқының санын көбейту туралы ұсынысына жауап ретінде, Массачусетс ассамблеясы Эндекотт қол қойған сыпайы жауап дайындады, бұл оның халқының өздерінің тұрған жерінде бақытты екенін көрсетті.
One written statement made early in his tenure in May 1649 showed Endecott's dislike of a fashionable trend toward long hair: "Forasmuch as the wearing of long haire after the manner of Ruffians and barbarous Indians, hath begun to invade new England contrary to the rule of gods word Wee the Magistrates who have subscribed [signed] this paper doe declare and manifest our dislike and detestation against the wearing of such long haire." In 1651 he presided over a legal case in which three people were accused of being Baptists, a practice that had been banned in the colony in 1644. In convicting John Clarke and sentencing him to either pay a fine or be whipped, Endecott, according to Clarke's account of the exchange, told Clarke that he "deserved death, and said he would not have such trash brought into his jurisdiction." Clarke refused to pay the fine; it was paid by friends against his wishes, and he returned to Rhode Island. Of the three men convicted, only Obadiah Holmes was whipped; John Crandall, out on bond, returned to Rhode Island with Clarke. When Oliver Cromwell consolidated his control over England in the early 1650s, he began a crackdown on religious communities that dissented from his religious views. This notably included Baptists and Quakers, and these groups began their own migration to the North American colonies to escape persecution. Those that first arrived in Boston in 1656 were promptly deported by Endecott's deputy, Richard Bellingham, while Endecott was in Salem. More Quakers arrived while Endecott was resident in Boston, and he had them imprisoned pending trial and deportation. He met several times with the Quaker Mary Prince, after receiving an "outrageous letter" from her. The meetings were apparently fruitless, and she and the other Quakers were deported. Following these acts, the members of the New England Confederation all adopted measures for the prompt removal of Quakers from their jurisdictions. The measures adopted were insufficient to prevent the influx of these perceived undesirables, so harsher measures were enacted. Repeat offenders were to be punished by having ears cut off, and, on the third offense, to have the tongue "bored through with a hot iron". By 1658 the punishment for the third offense had been raised to death, "except they do then and there plainly and publicly renounce their said cursed opinions and devilish tenets." One year later, three Quakers were arrested and sentenced to death under this law. Two of them, Marmaduke Stephenson and William Robinson, were hanged, while the third, Mary Dyer, received a reprieve at the last minute. Dyer returned to the colony in 1660, and, under questioning by Endecott and the other magistrates, refused to either recant her beliefs or agree to permanent banishment from the colony. She was hanged on 1 June 1660; she, Stephenson, Robinson, and William Leddra (hanged in 1661) are now known as the Boston martyrs. The severity of these acts was recognized by the colonists as problematic, and the laws were changed so that execution was the penalty for the fifth offense. (The poor treatment of Quakers and other religious dissenters would be cited as one of the reasons for revocation of the colonial charter in 1684.) Endecott's role in the treatment of the Quakers was immortalized by John Greenleaf Whittier in his poem "The Ballad of Cassandra Southwick," named for another Quaker who suffered persecution along with husband Lawrence and at least three of her six children, daughter Provided and sons Daniel and Josiah, while Endecott was governor. Whittier characterized Endecott as "dark and haughty", and exhibiting "bitter hate and scorn" for the Quaker. Christison was the last Quaker Endecott sentenced to death for returning to Massachusetts after having been banished. He was not executed, however, because the law was changed shortly after his sentencing. Author Nathaniel Hawthorne described Endecott in "The Gentle Boy", whose title character is the six year old son of William and Mary Dyer, as "a man of narrow mind and imperfect education, and his uncompromising bigotry was made hot and mischievous by violent and hasty passions; he exerted his influence indecorously and unjustifiably to compass the death of the enthusiasts [i. e., the Quakers]; and his whole contact, in respect to them, was marked by brutal cruelty." Even though the Puritan colonists of New England were supportive of Oliver Cromwell's reign in England, they were not always receptive to Cromwell's suggestions. In response to a proposal by Cromwell that New Englanders migrate to Ireland to increase its Protestant population, the Massachusetts assembly drafted a polite response, signed by Endecott, indicating that its people were happy where they were.
Ағылшынның қайта қалпына келтіруі
1660 жылдың шілдесінде Бостонға Карл II-нің Англия тағына қайта оралғандығы туралы хабар жетті. Бұл Кромвельді қолдаған барлық колонияларда алаңдаушылық тудырды, себебі олардың жарғылары күшін жоюы мүмкін еді. Бостонда бұл Чарльз I-ді өлімге кесуге дауыс берген «патша өлтірушілер» комиссарларының екеуі – Эдвард Уэлли мен Уильям Гофф үшін қиын мәселе тудырды. Карл 1660 жылғы Бреда декларациясында парламент актісі арқылы ғана барлық адамдарға кешірім берілетінін уәделегенмен, 1660 жылғы Кешірім және ұмыту туралы заң барлық патша өлтірушілерді жазалау үшін бөліп көрсетті. Уэлли мен Гофф Бостон аймағында біраз уақыт еркін жүрді, ал Эндекотт Кешірім туралы заңның қабылдануы туралы хабар келгенше оларды тұтқындауға бұйрық беруден бас тартты. Эндекотт 1661 жылдың 8 наурызында оларды тұтқындауға ордер берді. Уэлли мен Гофф ордер туралы алдын ала ескертілгені белгісіз, бірақ олар, көрінеу, Нью-Хейвен аймағына қашып кетті. Эндекотттің ордерінен кейін король Чарльз наурыз айында шығарған және Эндекотт 1661 жылдың мамырында алған бұйрық екі қашқынды ұстап, Англияға қайтару туралы тікелей бұйрық болды. Іздеу нәтижесіз аяқталды, сондықтан Уэлли мен Гофф қашып құтылды. Биограф Лоуренс Мейо Эндекотт оларды ұстауға ниеттенген болса, іздеуге басқа адамдарды тағайындаған болар еді деп болжайды. Массачусетс штатындағы пуритандық үкімге қарсылар жаңа корольге өз шағымдарын айтты. Олардың шағымдарының бірі – Карлдың билікке келуі ресми түрде жарияланбағаны еді; бұл тек 1661 жылы Эндекотт корольден жазалау бұйрығын алғаннан кейін болды. Бұл жиналысты корольге мақтау хаттарын жазуға итермеледі, оның билікке келуіне құттықтады. Айыптауларды елемеудің жақсырақ екеніне сенген Эндекотт пен ескі гвардияның басқа мүшелері осы айыптауларға қарсы пікір білдіру үшін Лондонға өкілдер жіберуге қарсы болды. Идеяны қолдағандар жеке жазылым арқылы қаражат жинап, Лондонға комиссия жіберді. Болашақ губернатор Саймон Брэдстрит пен пастор Джон Нортон басқарған отарлық миссия сәтті аяқталды, ал король Чарльз отарлық жарғыны жаңартатынын мәлімдеді, егер отар Англия шіркеуінің сол жерде жұмыс істеуіне рұқсат берсе. Эндекотт әкімшілігі оны жүзеге асыруда кешікті, бірнеше ай әрекетсіз болғаннан кейін король колонияның ең белсенді сыншыларының бірі Сэмюэл Маверик басқаратын комиссияны тергеуге жіберді. Эндекотт комиссия нені тергеуі керектігін алдын ала білді және күтілетін іс-қимылдардың кейбірін форма бойынша, мазмұны бойынша емес, түзету үшін шаралар қабылдады. Чарльз барлық діни қарсыластарды босатуды талап етті, Эндекотт Маверик келгенге дейін бұрыннан-ақ осыны істеген, бірақ оларды депортациялау арқылы істеді. Комиссия мүшелері келгеннен кейін жиналыс Англия шіркеуінің колониядағы қызметіне рұқсат беру мәселесін қарастырды. Олар корольдің тілін әдейі пайдалана отырып, колонияда «дінінде дұрыс» кез келген адамға дінін ұстануға рұқсат беретін заң қабылдады; алайда олар мұндай дұрыстықты жергілікті діни қызметкерлерге қолайлы көзқарастардан тұратын деп анықтады. Бұл заңның күшін жойды, өйткені колонияда ағылшындықтардың олардың дұрыстық идеясын қанағаттандыратын дін қызметкерлері болмады.
In July 1660 word arrived in Boston that Charles II had been restored to the English throne. This was an immediate cause for concern in all of the colonies that had supported Cromwell, since their charters might be revoked. In Boston it created a more difficult problem for Edward Whalley and William Goffe, two of the "regicide" commissioners who had voted to execute Charles I. Although Charles promised in the 1660 Declaration of Breda that all were pardoned except by act of Parliament, the Indemnity and Oblivion Act 1660 singled out all of the regicides for punishment. Whalley and Goffe moved freely about the Boston area for some time, and Endecott refused to order their arrest until word arrived of the passage of the Indemnity Act. Endecott then issued a warrant for their arrest on 8 March 1661. It is unknown whether Whalley and Goffe had advance warning of the warrant, but they fled, apparently to the New Haven area. Endecott's warrant was followed by an order issued by King Charles in March and received by Endecott in May 1661 containing a direct order to apprehend the two fugitives and ship them back to England. Somewhat predictably, their search came up empty, and Whalley and Goffe thus escaped. Biographer Lawrence Mayo suggests Endecott would have appointed different men for the search had he been serious about catching them. Opponents to the rule of the Puritans in Massachusetts were vocal in airing their complaints to the new king. Among their complaints was the fact that Charles' ascension to power had not been formally announced; this only took place in 1661 after Endecott received a chastising order from the king. This prompted the assembly to draft another of several laudatory letters it addressed to the king, congratulating him on his rise to power. Believing that it was best to ignore the accusations, Endecott and other members of the old guard opposed sending representatives to London to argue against these charges. Supporters of the idea raised funds in a private subscription, and sent a commission to London. The colonial mission, led by future governor Simon Bradstreet and pastor John Norton, was successful, and King Charles announced that he would renew the colonial charter, provided the colony allowed the Church of England to practice there. The Endecott administration dragged its feet on implementation, and after months of inaction, the king sent a commission headed by Samuel Maverick, one of the colony's most vocal critics, to investigate. Endecott had advance warning of what the commission was to investigate, and took steps to address in form, if not in substance, some of the expected actions. Charles insisted that all religious dissenters be freed, which Endecott had done long before Maverick's arrival, but he did so by deporting them. Upon the commissioners' arrival, the assembly took up the matter of allowing Church of England activity in the colony. They passed a law deliberately using the king's language, allowing anyone "orthodox in religion" to practice in the colony; however, they also defined such orthodoxy as consisting of views that were acceptable to local ministers. This effectively negated the law, because there were probably no ministers in the colony who would agree that Anglicans satisfied their idea of orthodoxy.
Соңғы жылдар
1655 жылы Массачусетс ассамблеясы губернатордың Бостонға жақын тұруын талап ететін заң қабылдады; бұл, әлдебір Эндекотттың губернатор болып қатарынан алтыншы рет сайлануына жауап ретінде жасалған болуы мүмкін. Осыған байланысты Эндекотт Бостонда тұрғын үй алуға міндетті болды; ол жиі Салемге оралса да, Бостон оның өмірінің соңына дейін үйі болды. Эндекотт 1664 жылдың 15 наурызында Бостонда қайтыс болды. Бастапқы мәліметтерде ол Бостонның Король шіркеуіне жерленгені айтылғанмен, кейінірек оның жерленген жері астық сақтау орнындағы 189-қабір екені анықталды.
In 1655 the Massachusetts assembly passed a law requiring its governor to live closer to Boston; this was probably done in response to Endecott's sixth consecutive election as governor. Endecott was consequently obliged to acquire a residence in Boston; although he returned to Salem frequently, Boston became his home for the rest of his life. Endecott died in Boston on 15 March 1664/5. Although early accounts claim he was buried at Boston's King's Chapel, later evidence has identified his burial site as tomb 189 in the Granary Burying Ground.
Отбасы
1628 жылы колонияларға келгенге дейін Эндекотт өзінің бірінші әйелі Анн Гурермен үйленді, ол губернатор Мэтью Краддоктың туысы болды. Жаңа Англияда қайтыс болғаннан кейін, ол 1630 жылы тегі Гибсон әйелге үйленді, ал 1640 жылы Сомерсетширлік Филоберт Коганның қызы Элизабетке үйленді. Бұл екі әйелдің екі түрлі әйел болғаны ма, әлде Елизавета (Коган) Гибсон есімді бір әйел болғаны белгісіз. Оның екі ұлының анасы кім болғаны да белгісіз. 1640 жылы Элизабетке үйленгеніне ғана нақты дәлел бар, ал ұлдары туған 1630-шы жылдардағы жазбаларда әйелі атымен көрсетілмеген. Олардың ешқайсысы да, көрінетін нәрсе, оның мемлекеттік қызметтегі жолын жалғастырмады. Жоғары лауазымда болғанына қарамастан, Эндекотт аса бай болған емес. Оның өсиеті бойынша, Салемдегі Орчард иелігі және Блок Айлендтің төрттен бірін қамтитын бірнеше үлкен жер учаскелері әйелі мен ұлдарына бөлінді; алайда, оның кейбір кітаптары қарыздарды өтеу үшін сатылды. Эндекотттың қалдырған күтпеген мұрасы – Орчард иелігінің белгісіз шекарасы. Бірнеше ұрпақтан кейін оның ұрпақтары иелікке қатысты даулы мәселелер бойынша соттасуға түсті. Эндекотттың ұрпақтарының арасында Массачусетс губернаторы Эндикотт Пибоди және АҚШ Соғыс министрі Уильям Кроншиншильд Эндикотт бар. Оның ұрпақтары колониялық дәуірге дейінгі отбасылық жазбаларды Массачусетс тарихи қоғамына сыйға тартты. 1930 жылы Массачусетстің 300 жылдығына орай Эндекотттың суреті бар медаль шығарылды, оны Лаура Гардин Фрейзер жасаған. Беверлидегі (Массачусетс штатының бұрынғы Салем қаласының бөлігі) Эндикотт колледжі оның құрметіне аталған.
Before he came to the colonies in 1628, Endecott was married to his first wife, Anne Gourer, who was a cousin of Governor Matthew Craddock. After her death in New England, he was married in 1630 to a woman whose last name was Gibson, and by 1640 he was married to Elizabeth, the daughter of Philobert Cogan of Somersetshire. It is uncertain whether these represent two different wives, or a single wife whose name was Elizabeth (Cogan) Gibson. Due to this uncertainty concerning his wives, it is not known who the mother of his two sons was. There is only firm evidence that he was already married to Elizabeth in 1640, and the records that survive for the 1630s, when his sons were born, do not otherwise identify his wife by name. neither of whom, seemingly to his disappointment, followed him into public service. Despite his high position, Endecott was never particularly affluent. According to his will, several large tracts of land, including the Orchard estate in Salem and one quarter of Block Island, were distributed to his wife and sons; however, it was also noted that some of his books were sold to pay debts. One unexpected legacy left behind by Endecott was the uncertain boundaries of the Orchard estate. Several generations later, his descendants were involved in litigation concerning disputed occupancy of part of the estate. Endecott's descendants include Massachusetts governor Endicott Peabody and United States Secretary of War William Crowninshield Endicott. His descendants donated family records dating as far back as the colonial era to the Massachusetts Historical Society. In 1930, the Massachusetts tercentenary was marked by the issuance of a medal bearing Endecott's likeness; it was designed by Laura Gardin Fraser. Endicott College in Beverly, Massachusetts (once a part of Salem) is named for him.
Атаулар ауыстырылуы
1831 жылы Салем қаласынан шыққан «Губернатор Эндикотт» бригі, капитаны Х.Х. Дженкс, Суматра аймағында бұрыш саудасымен айналысып жатқанда, «Достық» (Friendship) бригіне, капитаны Чарльз Эндикотт, малай пираттарынан құтылуға көмектесуге мәжбүр болды. Ол және оның бірнеше офицерлері Куала Батту қаласында бұрыш сатып алу үшін жағаға шыққанда, пираттар кемені басып алып, экипаждың бір бөлігін өлтіріп, жүкті тонап кетті. Капитан Эндикотт «Губернатор Эндикотт» және Нью-Йорк қаласынан шыққан «Джеймс Монро» кемесінен (капитаны Дж. Портер) көмек алып, кемесін пираттардан босатып, оны Салемге қайтарды. Ол 1831 жылдың 16 шілдесінде Салемге жетті.
In 1831, the brig Governor Endicott, of Salem, H. H. Jenks, master, was engaged in the pepper trade on the coast of Sumatra when she had occasion to help free Friendship, also of Salem, Charles Endicott, master, from Malay pirates. He and some of his officers had gone ashore to negotiate for pepper in the town of Quallah Battoo when pirates took over the ship, murdered some of her crew and looted the cargo. Captain Endicott obtained aid from Governor Endicott and the ship James Monroe, of New York, J. Porter, master, to rescue his ship from her captors and return her to Salem, where he arrived 16 July 1831.