Джеймс Джонс: Соғыс және өмір туралы шығармалар авторы

Кіріспе

Американдық жазушы

Джеймс Рамон Джонс (6 қараша 1921 жыл - 9 мамыр 1977 жыл) – Екінші дүниежүзілік соғыс және оның салдары туралы зерттеулерімен әйгілі американдық романист. Ол 1952 жылы өзінің тұңғыш романы – «Мұнда мәңгілікке дейін» үшін Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды, ол бір жылдан кейін фильмге бейімделді (және «Үздік фильм» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды) және бір ұрпақтан кейін телесериал болып түсірілді.

Өмір

Джеймс Рамон Джонс Робинсон қаласында, Иллинойс штатында, Рамон мен Ада М. (құрметті есімі Блессинг) Джонстың ұлы болып дүниеге келді. 1939 жылы 17 жасында АҚШ армиясына қатарына енді және Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның барысында 25-ші жаяу әскер дивизиясының, 27-ші жаяу әскер полкінің құрамында қызмет етті. Алдымен Гавайиде, Оахудағы Скофилд казармасында, содан кейін Гуадалканалдағы Аустен тауының шайқасында, Галопинг Ат және Теңіз Аты шайқастарында болды, онда басынан жарақат алды. Буынға жасалған операциядан кейін 1944 жылдың шілдесінде АҚШ-қа оралды. Ол сондай-ақ Вьетнам соғысын жариялаған журналист ретінде жұмыс істеді. Армияда Джонс жазушы болуды шешті, немесе ол айтқандай, "Мен өмірім бойы жазушы болғанымды түсіндім, бірақ оны білмедім немесе жазған жоқпын". Соғыс жылдарындағы тәжірибесі оның ең танымал туындыларына, соғыс трилогиясына әсер етті. Ол Жапонияның Перл-Харборға шабуылына куә болды, бұл оның алғашқы жарияланған романы "Бұл жерден мәңгілікке дейін" (1951) тууына себеп болды. "Жұқа қызыл сызық" (1962) Гуадалканалдағы оның жауынгерлік тәжірибесін көрсетеді, ал "Сыбызғы" (өлімнен кейін, 1978) Мемфистегі (Теннесси штаты) ауруханада, аралда қайта жарақат алған буынына жасалған операциядан кейін сауығу кезінде болған оқиғаларды баяндайды. Джонс екі баланың әкесі болды, оның ішінде 1960 жылдары Парижде Джонстың өмірі туралы аздаған жамылған естелік "Әскердің қызы ешқашан жыламайды" романының авторы Кейли Джонс. (Оның ұлы Джейми Джонс Францияда асырап алынған.) Кейли Джонстың романы 1998 жылы Крис Кристоферсон, Барбара Херши және Лили Собискидің қатысуымен фильмге айналдырылды. Бұл фильмнің шығуы, сондай-ақ 1998 жылы Терренс Малик режиссерлік еткен және Роберт Майкл Гейслер мен Джон Робердо продюсерлік еткен "Жұқа қызыл сызық" фильмінің жаңа нұсқасының шығуы Джеймс Джонстың өмірі мен туындыларына қызығушылықты қайта жаққыза түсті. 2011 жылы Джонс ханым Джеймс Джонстың "Бұл жерден мәңгілікке дейін" кітабының цензураланбаған басылымын жариялауда маңызды рөл атқарды. Джонс өзінің бір жынысты тәжірибелері туралы ашық айтты және "Жұқа қызыл сызық" фильміндегі жыныстық жағынан екіұшты кейіпкер Фифтің бейнесін өзіне негіздейді. 1951 жылдың мамыр айында LIFE журналы бірнеше бетін Джонс пен Лоуни Хендиге (т.ж. 1904) арнады, олардың алғашқы кездесуі 1943 жылдың қарашасында Робинсонға қайтып келгенде және оның "Суретшілер тобы" деп аталатын шығармалар құруға дейінгі жазуына қолдау көрсетуінен басталады. Джонс 1950 жылы Иллинойс штатының Маршалл қаласындағы жазушылар колониясын құруға, оның сүйіктісі Лоуни Хенди мен оның күйеуі Гарри Хендиге көмектесті. Оны Гарри қаржыландырды, ал "Бұл жерден мәңгілікке дейін" фильмінің қаржылық табысынан кейін Джонс та қаржыландырды. Бастапқыда жас суретшілердің тек жазу жобаларына ғана назар аударуы мүмкін болатын утопиялық коммуна ретінде жоспарланған колония, Джонс актриса Глория Мосолиномен некелескеннен кейін Францияға көшіп кеткеніне байланысты бірнеше жылдан кейін таратылды, өйткені қызғанышпен қараған Лоуни оған шабуыл жасады. Алайда, колонияның құлдырауының басты себебі Лоунидің тұрақсыз, иеленуші және бақылаушы мінез-құлқы болды, әсіресе Джонсқа қатысты. Ақын Дэвид Рей Джордж Гарреттке: "Мен сізге Лоунидің күш-қуатының күшін жеткізе алмаймын. Ол харизматикалық және жындық еді. Ол жас шәкірттерінің адалдығын нығайту үшін бірдей миды жуу әдістерін қолданғандықтан және елдің сол бөлігінен болғандықтан, мен Джонстаунның Джеймс Джонс оны білетінін немесе онымен кездескенін жиі ойладым. Ол өте қатыгез әйел болды, және оның қызғаныш иеленушілігіне ешкім тең келмеді, Джонс оның басты нысаны болды. Оның қоғамды басқаруға деген құдіреті туралы аңыз бар: мен оның полиция бастығына не істеу керектігін айтып тұрғанын көрдім, ол 'жақсылық пен жамандықтан жоғары' екендігімен мақтанады. Мүмкін, солай болған шығар. Джонсты түсіну үшін Лоуниді және олардың қарым-қатынасының қарқындылығын түсіну керек". Джонс Нью-Йорк штатының Саутгемптон қаласында жүрек қатқырынан қайтыс болды және Нью-Йорк штатының Бриджгемптон қаласында Поксабог Evergreen зиратында жерленді. Оның еңбектері қазір Остиндегі Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығында сақталады. Оның жесірі Глория 2006 жылдың 9 маусымында қайтыс болды. Джеймс Джонстың көптеген кітаптары әлі де цифрлық форматта қол жетімді, соның ішінде "Күлкіге мұрагер болады" кітабынан үзінділер, "Соғыс аяғына дейін" деп жарияланған. Әдебиеттер кеңесі кейіннен оны 20 ғасырдың 100 үздік романының бірі деп атады. Оның екінші жарияланған романы "Кейбірдер қашып кетті" (1957) тастап кетілген алғашқы әрекетінен туындады. "Мәңгілікке дейін" романынан өзгеше, оны сыншылар қатты сынады. Олар жиі қате жазылған сөздер мен пунктуациялық қателерге ерекше назар аударды; олар мұндай элементтердің романның кейіпкерлері мен оқиға орнының провинциалдығын көрсететін Джонстың саналы стилі екенін мойындамады. Джонс бұл стильмен "Кейбірдер қашып кетті" романымен бір уақытта жазылған бірнеше әңгімелерде ойнаған (кейін "Мұзқаймақ бас ауруы және басқа әңгімелер" жинағында жиналған), бірақ 1962 жылы "Жұқа қызыл сызық" романын аяқтаған кезде одан бас тартты, бүгін оның ең танымал еңбектерімен байланысты тікелей, бірақ грамматикалық жағынан дұрыс стильге көшті. "Кейбірдер қашып кетті" романы Фрэнк Синатра, Дин Мартин және Ширли Маклейн қатысқан фильмге тез бейімделді, ол сыншылар тарапынан мақталып, бес "Оскар" номинациясын алды. Оның повесті "Тапанша" (1959) "Бұл жерден мәңгілікке дейін" және "Жұқа қызыл сызық" сияқты оның әскери тәжірибесінен алынған. Джонс өзінің соңғы романы "Сыбызғыны" аяқтауға үлкермеді; оны жазу кезінде жүрек қатқырынан қайтыс болатынын білді. Алайда, оның өлімінен кейін соңғы бөлімді аяқтау үшін Уилли Морриске көптеген жазбаларды қалдырды, және "Сыбызғы" 1978 жылы жарияланды. Бұл Джонстың соғыс трилогиясын аяқтады (бірінші бөлімдері "Бұл жерден мәңгілікке дейін" және "Жұқа қызыл сызық"), ол туралы былай деді: "Бұл соғыстың адамдық жағдайы туралы және ол бізге нені білдіреді, біз оның нені білдіретінін айтқаннан гөрі".

James Ramon Jones was born and raised in Robinson, Illinois, the son of Ramon and Ada M. (née Blessing) Jones. He enlisted in the United States Army in 1939 at the age of 17 and served in the 25th Infantry Division, 27th Infantry Regiment before and during World War II, first in Hawaii at Schofield Barracks on Oahu, then in combat on Guadalcanal at the Battle of Mount Austen, the Galloping Horse, and the Sea Horse, where he was wounded in his head. He returned to the US after an operation on his ankle, and was discharged in July 1944. He also worked as a journalist covering the Vietnam War. It was in the Army that Jones decided he would be a writer, or as he put it, "I realized I had been a writer all my life without knowing it or without having written." His wartime experiences inspired some of his most famous works, the so called war trilogy. He witnessed the Japanese attack on Pearl Harbor, which led to his first published novel, From Here to Eternity (1951). The Thin Red Line (1962) reflected his combat experiences on Guadalcanal and Whistle (posthumous, 1978) was based on his hospital stay in Memphis, Tennessee, recovering from surgery on an ankle he had reinjured on the island. Jones was the father of two children including Kaylie Jones, an author best known for A Soldier's Daughter Never Cries, a thinly veiled memoir of the Joneses' life in Paris during the 1960s. (The son Jamie Jones was adopted in France.) Kaylie Jones's novel was made into a film starring Kris Kristofferson, Barbara Hershey and Leelee Sobieski in 1998. The release of this film, along with the 1998 release of a new film version of The Thin Red Line, directed by Terrence Malick and produced by Robert Michael Geisler and John Roberdeau, sparked a revival of interest in James Jones's life and works. In 2011, Ms. Jones was instrumental in publishing an uncensored edition of James Jones's From Here to Eternity. Jones was open about his same sex experiences, and would base the sexually ambiguous character of Corporal Fife in The Thin Red Line on himself. In May 1951, LIFE magazine devoted several pages to Jones and Lowney Handy (b. 1904), beginning with their first meeting in November 1943 when the veteran returned to Robinson, and her support for his writing prior to formation of what is described as the "Handy Artists Group"—From Here to Eternity is given considerable mention, but there is none of any Jones Handy romantic relationship. Jones assisted in the 1950 formation of the Handy Writers' Colony in Marshall, Illinois, by his then lover Lowney Handy and her husband Harry Handy. It was funded partly by Harry and, after the financial success of From Here to Eternity, partly by Jones. Originally conceived as a Utopian commune where budding artists could focus exclusively on their writing projects, the colony dissolved after only a few years, because Jones relocated to France following his marriage to actress Gloria Mosolino after a jealous Lowney attacked her, leaving the colony back in a financially compromised situation in 1957. However, the colony's decline was largely due to Lowney's continued erratic, possessive, and controlling behavior, particularly toward Jones. Poet David Ray commented to George Garrett, "I cannot possibly convey to you the intensity of Lowney's power. It was charismatic and demonic. Since she used some of the same brainwashing methods to assure the loyalty of her young disciples and was from the same part of the country, I've often wondered if the James Jones of Jonestown knew of her, or perhaps visited her. . She was a very violent woman, and unyielding in her jealous possessiveness of her charges, of whom Jones was the chief one. Her control of the community was legend: I saw her tell the Chief of Police what to do, and she boasted of being 'above good and evil.' She may well have been. Anyway, to understand Jones you have to understand Lowney and the intensity of their relationship." Jones died in Southampton, New York, of congestive heart failure and is buried in Poxabogue Evergreen Cemetery, Bridgehampton, New York. His papers are now held at the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin. His widow, Gloria, died on June 9, 2006. Many of James Jones's books are still available in digital format, including excerpts from They Shall Inherit the Laughter, published as To the End of the War. The Modern Library Board later named it one of the 100 best novels of the 20th century. His second published novel, Some Came Running (1957), had its roots in the abandoned first effort. In contrast to Eternity, it was savaged by critics. They were especially harsh about the frequently misspelled words and punctuation errors; they did not recognize that such elements were a conscious style choice by Jones to evoke the provinciality of the novel's characters and setting. Jones apparently played around with this style in several short stories written at about the same time as Some Came Running (later collected in The Ice Cream Headache and Other Stories), only to abandon it by the time he finished The Thin Red Line in 1962, in favor of the blunt but more grammatically sound style most associated with him today. Some Came Running was immediately adapted as a film starring Frank Sinatra, Dean Martin, and Shirley MacLaine, which was critically acclaimed and nominated for five Oscars. His novella The Pistol (1959) was drawn from his military experience, not unlike From Here to Eternity and The Thin Red Line. Jones did not live long enough to finish his last novel, Whistle; he knew he was dying of congestive heart failure while writing it. However, he left behind copious notes for Willie Morris to complete the final section after his death, and Whistle was published a year later, in 1978. That completed Jones's war trilogy (the first parts being From Here to Eternity and The Thin Red Line), of which he wrote: "It will say just about everything I have ever had to say, or will ever have to say, on the human condition of war and what it means to us, as against what we claim it means to us."

Бейімделулер

"Бұл жерден мәңгілікке" 1953 жылы сол атпен фильм ретінде, 1979 жылы сол атпен телесериал ретінде, 1980 жылы сол атпен телешоу ретінде бейімделді. 2013 жылы Лондонда кітаптың музыкалық қойылымы ашылды. "Кейбіреулер жүгіріп келді" 1958 жылы сол атпен фильм ретінде бейімделді. "Жұқа қызыл сызық" 1964 және 1998 жылдары сол атпен түсірілген фильмдерге бейімделді. ("Пистолет" романының элементтері 1964 жылғы "Жұқа қызыл сызық" фильмінің бейімделуіне енгізілді.)