Батыс майданында ештеңе жаңа емес

Кіріспе

1929 жылғы роман Эрих Мария Ремарк жазған 1929 жылғы роман. «Батыстық майданда тыныштық» (Im Westen nichts Neues) – Бірінші дүниежүзілік соғыстың неміс ардагері Эрих Мария Ремаркның романы. Кітапта неміс сарбаздарының соғыс кезінде алған ауыр физикалық және психикалық жарақаттары, сондай-ақ соғыстан оралғаннан кейін көптеген адамдардың бейбіт өмірден шеттелуі суреттеледі. Роман алғаш рет 1928 жылдың қараша және желтоқсан айларында неміс газеті «Vossische Zeitung»-та, ал 1929 жылдың қаңтар айының соңында кітап түрінде жарық көрді. Осы кітап және оның жалғасы «Кере оралу жолы» (1930) нацистік Германияда тыйым салынған және өртеліп тасталған кітаптардың қатарына кірді. «Батыстық майдандағы тыныштық» романының алғашқы 18 айда 22 тілде 2,5 миллион данасы сатылды. Кітап бойынша үш фильм түсірілді, олардың барлығы жоғары бағаланды. Льюис Майлстоун режиссерлік еткен 1930 жылғы американдық бейімдеу екі «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Делберт Маннның 1979 жылғы британдық-америкалық телефильмі «Алтын глобус» және «Эмми» сыйлықтарына ие болды. Эдвард Бергер режиссерлік еткен 2022 жылғы неміс бейімдеуі төрт «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Кітап 2024 жылы АҚШ-та авторлық құқығын жойды, ал 1930 жылғы фильм бейімдеуі 2026 жылы авторлық құқығын жояды.

Атауы және аудармасы

Артюр Уэсли Уийннің ағылшын тіліне аудармасында бұл кітап «Батыс майданында бәрі тыныш» деп аталады. «Im Westen nichts Neues» сөзбе-сөз аудармасы «Батыста жаңалық жоқ», мұндағы «Батыс» – Батыс майданына сілтеме жасайды; бұл фраза романның соңындағы ресми хабарламаның мазмұнымен байланысты. 1993 жылы Брайан Мердоктың аудармасында бұл тіркес «Батыс майданынан хабарлауға ешқандай жаңалық болған жоқ» деп берілген. Дегенмен, кіріспе сөзінде ол түпнұсқа кітап атауын сақтауын түсіндіреді:

Дәл немiс тiлiмен сәйкес келмесе де, Уийннің атауы әділ түрде ағылшын тілінің бір бөлігіне айналды және оған ризашылықпен сақталады. Бұл фраза кез келген контексте тоқырау немесе көзге көрінетін өзгерістердің болмауын білдіретін әдеттегі тіркес болып кеткен. Мердок сондай-ақ Уийннің аудармасы жарық көрген уақытына байланысты, кейбір аз танымал неміс тіліндегі сілтемелерді ағылшыншалауға, ал кейбір бөлімдердің әсерін әлсіретуге, ал басқаларын мүлдем жоюға мәжбүр болғанын түсіндіреді. Мердоктың аудармасы түпнұсқа мәтінге ең жоғары дәлдікпен келтірілген және толығымен цензураланбаған.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Бұл кітап Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс майданында болған Пол Баумер деген неміс сарбазы туралы. Соғысқа дейін Пол ата-анасы мен қарындасымен бірге Германияның сүйкімді ауылында тұрған. Ол мектепке барып, мұғалімі Канторектің патриоттық сөздері Ұлы соғыс басталғаннан кейін бүкіл сыныпты Императорлық неміс армиясына ерікті болып тіркелуге итермеледі. Оқу-жаттығу лагерінде олар Химмельстосспен танысады, олардың сыныбы фриздік балықшылардың, шаруалардың және жұмысшылардың арасында таратылады, олармен тез арада дос болады. Баумер достары мен мектептес серіктерімен (Лир, Мюллер, Кропп, Кеммерих және басқа да кейіпкерлер) бірге Батыс майданына келеді. Сол жерде олар Кат есімді, қайта шақырылған ескі сарбаз Станислав Каццинскиймен танысады, ол Полдың ұстазы болады. Баумер және оның серіктері майдандағы шайқастарда жиі қатысып, окоп соғысының қауіпті және лас жағдайларын бастан өткереді. Бұл жердегі шайқастардың есімдері жоқ, тек аз ғана жер бағындырылады, бірақ олар кейіннен қайтадан жоғалады. Ремарк тірі сарбаздарды ескі және өлген, эмоционалдық тұрғыдан құрғап, дірілдеген деп сипаттайды. Пол үйге қайтады, және азаматтық өмірмен салыстырғанда соғыстың оның психикасына тигізген зиянын көреді. Қала соғысқа кеткеннен бері өзгермеген, бірақ ол өзгерген: ол енді "мұнда жат екенін, бұл өзгеше әлем" сезінеді. Пол балалық шағындағы бөлмесінде қалдырған кітаптары мен жазбаларын табады, бірақ соғыстың ауыр жағдайларының әдебиетке деген құштарлығын толығымен жойғанын түсінеді. Ол қала тұрғындарының көпшілігінен өзін бөлек сезінеді, олар одан оның басынан өткендері туралы "ақылсыз және мазасыз" сұрақтар қояды немесе Парижге шабуыл жасау стратегиясы туралы лекция оқиды, Пол мен оның достары тек "өздерінің кішкентай секторын" біледі, бірақ үлкен суретті білмейді. Шындығында, оның жанындағы жалғыз адам - өліп бара жатқан анасы, ол онымен мейірімді, бірақ тартымды қарым-қатынаста. Соңында ол "демалысқа келмегені жөн еді" деген қорытындыға келеді. Пол жолдастарымен қайта қосылғанына қуанышты. Бірақ көп ұзамай ол күзетке ерікті болып шығады және алғаш рет қолға-қол соғыста француз сарбазын өлтіреді. Ол сағаттап оның азаппен өліп бара жатқанын бақылайды. Ол өкінішпен толғандықтан, өлген сарбаздан кешірім сұрайды. Кейін ол Кат пен Альбертке осы жағдайды айтады, олар оны жұбатуға тырысып, бұл соғыстың бір бөлігі ғана екенін айтады. Пол мен оның бөлімі басып алынған француз қаласындағы жабдықтау қоймасына жіберілгенде, окоптардың қорқынышты рационы мен жағдайларынан уақытша босатылады. Олар қоймадан немесе қаладан тоналған тағамдар мен заттардан ләззат алады, бірақ одақтастардың оқ жаудыруынан адамдарды жоғалтуды жалғастырады, нәтижесінде Пол мен Альберт азаматтық тұрғындарды эвакуациялау кезінде жараланады және алыс қатардағы католик ауруханасына жеткізілуге мәжбүр болады. Альберт аяғын кесуді қажет етеді, ал Пол әскери қызметке жарамды деп танылып, майданға қайта оралады. Соғыстың соңғы айларында неміс сарбаздарының рухы құлдырап, олар тек соғыс бітуді кешіктіру үшін соғысып жатқанын түсінеді. Америкалықтар соғысқа енді ғана қосылды, олар да, ағылшыздар да нашар жабдықталған немістерден жақсырақ әрекет ете бастады. Пол үмітсіздікпен достарының бірінен соң бірі қаза болатынын көреді. Каттың өлімі Полдың өмір сүруге деген құштарлығын жоғалтуына себеп болатын соңғы соққы болады. Соңғы тарауда ол бейбітшілік жақын арада орналайтынын айтады, бірақ болашақты жарқын деп қарамайды. Пол өмірде мақсаты қалмағанын және олардың буыны басқаша болады және дұрыс түсінілмейді деп сезінеді. 1918 жылдың қазан айында Пол тыныш күнінде қаза табады. Алдыңғы қатардан келген хабарламада қарапайым сөздер айтылған: "Батыс майданында тыныштық орнады". Полдың денесі бетіндегі тыныш көрініс "соңына жеткеніне қуанғандай" сезім береді.

The book centers on Paul Bäumer, a German soldier on the Western Front during World War I. Before the war, Paul lived with his parents and sister in a charming German village. He attended school, where the patriotic speeches of his teacher Kantorek led the whole class to volunteer for the Imperial German Army shortly after the start of the Great War. At the training camp, where they meet Himmelstoß, his class is scattered over the platoons amongst Frisian fishermen, peasants and labourers, with whom they soon become friends. Bäumer arrives at the Western Front with his friends and schoolmates (Leer, Müller, Kropp, Kemmerich and a number of other characters). There they meet Stanislaus Katczinsky, an older recalled reservist, nicknamed Kat, who becomes Paul's mentor. While fighting at the front, Bäumer and his comrades engage in frequent battles and endure the treacherous and filthy conditions of trench warfare. The battles fought here have no names and only meager pieces of land are gained, which are often lost again later. Remarque often refers to the living soldiers as old and dead, emotionally drained and shaken. Paul visits home, and the contrast with civilian life highlights the cost of the war on his psyche. The town has not changed since he went off to war, but he has: he finds that he does "not belong here any more, it is a foreign world". Paul recovers the books and writings he had left in his childhood room, but finds his passion for literature to have been completely erased by the trauma of war. He feels disconnected from most of the townspeople, who ask him "stupid and distressing" questions about his experiences or lecture him about strategy and advancing to Paris while insisting that Paul and his friends know only their "own little sector" but nothing of the big picture. Indeed, the only person he remains connected to is his dying mother, with whom he shares a tender yet restrained relationship. In the end, he concludes that he "ought never to have come [home] on leave". Paul is glad to return and reunite with his comrades. Soon after, he volunteers to go on a patrol and kills a Frenchman in hand to hand combat for the first time. He watches the man die slowly in agony for hours. He is remorseful and devastated, asking for forgiveness from the man's corpse. He later confesses to Kat and Albert, who try to comfort him and reassure him that it is only part of the war. Paul and his company receive a temporary reprieve from the horrid rations and living conditions of the trenches when they are instead sent to a supply depot in an occupied French town. They enjoy food and luxuries taken from the depot or looted from the town but continue to lose men to Allied shelling, culminating in Paul and Albert being wounded while evacuating civilians and needing to be diverted to a Catholic hospital far behind the lines. Albert eventually has his leg amputated, whilst Paul is deemed fit for service and returned to the front. By the closing months of the war, German morale is almost nonexistent as the men realize they are only fighting to delay an armistice. The Americans have recently joined the war as both they and the English begin outperforming the far more poorly equipped Germans. In despair Paul watches as his friends fall one by one. Kat's death is the last straw that finally causes Paul to lose his will to live. In the final chapter he comments that peace is coming soon but he does not see the future as bright and shining with hope. Paul feels that he has no aims left in life and that their generation will be different and misunderstood. In October 1918 Paul is finally killed on a remarkably peaceful day. The situation report from the frontline states a simple phrase: "All quiet on the Western Front." Paul's corpse displays a calm expression on its face, "as though almost glad the end had come."

Тақырыптар

Бірінші дүниежүзілік соғыстың ең маңызды мұраларының бірі – қаруласу тоқтағаннан кейін жаудың өзі соғыс болады, немістер, орыстар немесе француздар емес. Кітап осыны бейнелейді және Ұлы соғыстың соғысқа қарсы ең көрнекті мәлімдемесіне айналады. Доктор Томас Дохарти. Кітап батырлық туралы әңгімелерге емес, солдаттардың жағдайына назар аударады. Шабуылдар арасындағы монотондық, артиллериялық оқтар мен бомбалаудың үнемі қауіп-қатері, тамақ табу үшін күрес, жас сарбаздардың жеткіліксіз дайындығы (өмірге деген үміт азаюы) және сарбаздардың өмірі мен өліміндегі жай-күйзелістің үлкен рөлі егжей-тегжейлі сипатталған. Роман сонымен қатар бұрынғы сарбаздардың ауыр жауынгерлік жағдайларды бастан өткергеннен кейін бейбіт өмірге оралудағы қиындықтарын көрсетеді. Бұл ішкі құлдырау алғашқы тарауда-ақ көрінеді, онда Пауль барлық балалар жас болғанымен, жастықтары оларды тастап кеткенін айтады. Сонымен қатар, соғыстағы адам өлімінің көптігі және ұсақ жеңістерге үнемі назар аударылады. Сарбаздардың өмірі майданнан алысқа орналасқан, майдан шебіндегі азап пен қорқынышқа бейжай қараған командирлер тарапынан құрбандыққа шалынады. Тағы бір маңызды тақырып – соқыр ұлтшылдық. Ремарк жиі атап көрсетеді, ұлдар соғысқа өз еркімен емес, патриотизм мен мақтаныш сезімімен қатысқан. Канторек Паульдің взводына «Темір жас» деген ат қойды, студенттеріне Отанға деген борыш пен даңқпен соғысудың романтикалық көрінісін үйретті. Бірақ тек соғысқа барғаннан кейін, жаудың оқтарынан, аштықтан және аурудан қорғанышсыз, тар, лас окоптарда өмір сүріп, күрескенде ғана олар әскерде қызмет етудің қаншалықты қиын екенін түсінеді.

Пауль Баумер

Романның басты кейіпкері және орталық тұлғасы.

Альберт Кропп

Кропп Полдың мектептегі сыныптасы және топтың ең айқын ойлысы, сонымен қатар ең кішкентайы деп сипатталады. Романның соңына қарай Кропп жараланып, аяғы ампутацияланады. Ол да, Баумер де католик ауруханасында бірге уақыт өткізеді, Баумердің аяғы мен қолына сынықтардан жарақаттар тиеді. Кропп ампутация жасалса өзін-өзі өлтіруді жоспарлағанмен, әскери достықтың күші мен тапаншаның болмауына байланысты оны кейінге шегерді. Кропп пен Баумер Баумер жазылып полкіне қайта шақырылғаннан кейін ажырасып кетеді. Пауль қоштасудың "өте қиын болғанын, бірақ әскери адам оған төзуге үйренеді" деп мәлімдейді.

Хаи Вестхус

Хаие бойы ұзын, денесі мықты, юморы жақсы, кәсібі – торф қазушы. Оның сырт келбеті мен мінез-құлқы Пауылдан ересектеу көрінеді, бірақ ол Пауыл мен оның мектептегі достарындай 19 жаста (кітап басталғанда). Шайқас кезінде ол арқасынан қаза болады (6-тарау). Оның салдарынан денесіндегі жара Пауылға Хаиедің тыныс алып жатқан өкпесін көруге мүмкіндік береді, ал Химмельстосс (Химмельстосс) оны қауіпті жерден шығарып алады. Кейін ол осы жарақаттан көз жұмады.

Фридрих Мюллер

Мюллер Баумердің сыныптастарының бірі, ол 19 жасында Германия армиясына ерікті болып келіседі. Ол ескі оқулықтарын майданға алып барады және білімнің маңыздылығын үнемі өзіне еске салады. Тіпті жаудың атысына түскен кезде де ол "физикалық теоремаларды қайталап жатады". Ол Кеммерихтің буттарын ұнатады және Кеммерих кітаптың басында қаза тапқанда оларды мұраға алады. Кейіннен оны жақыннан қарынға оқтап өлтіреді. Өлімі алдында "толыққанды есін сақтап, қатты ауырып" жатқанда, ол Кеммерихтен мұраға алған буттарын Паульге тапсырды.

Станислав "Кат" Кацзинский

Качинский – еске алынған резервтік әскери, азаматтық өмірде аяқкиімші болған. Ол Пол Баумер мен оның серіктерінен шамамен 40 жасқа үлкен, олардың көшбасшысы рөлін атқарады. Сондай-ақ, ол жас және егде жастағы сарбаздар арасындағы айырмашылықты көрсететін әдеби үлгі болып табылады. Егде жастағы әскерилер соғысқа дейін кәсіби және жеке тәжірибе жинаған, ал Пол мен оның құрбыларының өмірлік тәжірибесі мен жеке дамуға уақыты жетпеген. Кат кез келген нәрсені, әсіресе тамақты таба білуімен белгілі. Бірде ол төрт қорап лобстер әкелген. Полдың айтуынша, Каттың алтыншы сезімі бар. Бір күні түнде Пол және басқа әскерилер бір фабрикада азық-түліксіз және ыңғайлы төсексіз қалды. Качинский қысқа уақытқа кетіп, төсек сымдарын жабатын сабанмен оралып қайтады. Кейін ашқандарға нан, жылқы еті, май, тұз және тамақ пісіруге қазан әкеледі. Оқиғаның соңында Каттың аяғына шрапнель тиіп, тібік сүйегі сынған. Пол оны лагерьге арқасында алып келеді, бірақ келген кезде, ошақтан ұшқан сынық Каттың басына тиіп, жолда қаза тапқанын біледі. Осылайша ол Полдың соғыста қаза болған жақын достарының соңғысы болды. Дәл Каттың өлімі Баумердің соғыстан аман қалғанына немесе қаза болғанына бей-жай қарауына себеп болды, бірақ ол қалған өмірін қорқынышсыз қарсы ала алатынына сенімді болды. "Айлар мен жылдар келсін, олар менің ештеңемді ала алмайды, енді ештеңе ала алмайды. Мен өте жалғызмын, үмітім жоқ, сондықтан оларға еш қорқынышсыз қарсы тұра аламын".

Жаден

Баумердің мектепте оқымаған достарының бірі. Соғысқа дейін Тьяден құлыпшы болған. Бұрынғы пошташыдан сержантқа айналған Химмельстоссқа (оның қатаң "дисциплиналық шараларынан" кейін) өш сақтайтын, көп жейтін адам, бірақ кітаптың соңында оны кешіреді. Кітап бойында Пауль оның қаншалықты көп жейтінін жиі айтады, дегенмен ол әлдеқандай тұрғыда "қарақайдай арық" болып қалады. Ол "Кереу жол" атты жалғастыруда да кездеседі.

Химмельстосс

Сержант дер Резерв Химмельштосс соғысқа шақырылғанға дейін ауылдық пошташы болды және Ландверде (28-39 жастағы резервтегілер) сержант лауазымын иеленді. Химмельштосс – билікке құмар, қатал адам, ол өзінің қоғамдағы беделінің төмендігін өзінің бағыныштарына оқудан жауапты офицер ретіндегі лауазымын теріс пайдаланып, олардың кішкентай қателіктерін жазалаудан садистік ләззат алып толтыратын. Ол Пауль мен оның достарына ерекше жамандықпен қарады, себебі олар оны жергілікті пошташы ретінде білген. Пауль кейін Химмельштосс берген тәрбие оларды "қатал, күдікшіл, аяусыз және мықты" еткенін, бірақ ең бастысы – оларға достық сезімін үйреткенін түсінеді. Баумер мен оның серіктері Химмельштосқа кек қайтарады, майданға аттанған күні алдында оны аяусыз сауаттайды. Кейін Химмельштосс оларға қосылып, бетіндегі кішкене сызақтан жараланғандай болып, өзінің қорқақтығын көрсетеді. Пауль Баумер оны содан соң ұрып-сабап, лейтенант окопқа шабуыл жасауға адам іздеп келгенде, Химмельштосс қосылып, шабуылға жетекшілік етеді. Ол Хайе Вестхустың денесін Паульге, оның қаза болғаннан кейін жеткізеді. Өмірінен алған тәжірибесі арқылы жетілген және өкініш білдірген Химмельштосс кейін бұрынғы бағыныштарынан кешірім сұрайды. Жаңа аспаз болған соң, достығын дәлелдеу үшін Баумерге екі фунт қант, ал Тьяденге жарты фунт май әкеледі.

Қосалқы таңбалар

Франц Кеммерих 19 жасында ең жақын досы және сыныптасы Бэймермен бірге әскерге шақырылды. Кеммерихтің оқиғаның басында аяғына оқ тиді; жарақаттанған аяғын ампутациялау қажет болды, ол көп ұзамай қайтыс болды. Кеммерихтің өліміне дайындық күтіп, Мюллер оның буттарын алуға асықты. Кейін Пол Кеммерихтің анасына барып, Францтың бірден және ауырсынусыз өлгенін айтады. Бехм жас және семіз студент және Полдың класындағы жалғыз адам, ол Канторектің патриотизмімен соғысқа қосылуға тез ықпалдана қоймады, бірақ достарымен бірге ерікті түрде қатысуға мәжбүр болды. Ол Полдың қайтыс болған алғашқы досы болды. Ол ешкімнің жерінде соқыр болып, достары оның өлгенін ойлады. Келесі күні ол ешкімнің жерінде соқыр жүріп бара жатқаны байқалды, оның тек есінен танылғаны, бірақ құтқаруға үлкермей қайтыс болғаны анықталды. Канторек Полдың және оның достарының, соның ішінде Кропптың, Лирдің, Мюллердің және Бехмнің мұғалімі. "Бұл оған ештеңеге тұрмайтын нәрсе" деп әрекет ете отырып, Канторек соғысты ынтамен қолдайды және Бэймерді және оның сыныптастарының басқа да оқушыларын соғысқа қатысуға шақырады. Канторек екі жүзді, ол өзінің жастарын патриотизм атынан соғысуға шақырады, бірақ өзі ерікті түрде әскерге түспейді. Миттельштедт - Полдың тағы бір мектеп досы, ол фронттың артында резервистерді даярлауға тағайындалды, онда тағдырдың бұрылысымен ол мектеп мұғалімі өзі шақырылғаннан кейін Канторекпен бірге болады. Миттельштедт Канторекке қарсы ашу-ызасын білдіру үшін өзінің билігін пайдаланады. Лир - Баумердің ротасындағы ақылды сарбаз, оның сыныптастарының бірі және әйелдерді ұсыну және сүйіншілеудегі "шебер". Кейіннен ол сынықтан жарақаттанғаннан қансырап қайтыс болады, бұл Полдың өзін: "Мектепте математиканы жақсы білгені енді оған не қажет?" деп сұрауына себеп болады. Лейтенант Бертинк - Баумердің ротасының басшысы. Оның адамдары оны қатты құрметтейді, ал Бертинк өз адамдарын құрметтейді, олардың қарны тоқ болуын қамтамасыз етеді және ауыр жарақат алғанда өкініш білдіреді. Ол соғыстың соңында өз адамдарын жалын шашушылардан қорғап, Лирді жарақаттаған жарылыста қаза табады. Детеринг - әйелі мен шаруашылығына қайта оралуға құштар шаруа. Ол жылқыны жақсы көреді және оларды шайқаста қолданғанда ашуланады. Ол: "Соғыста жылқыны пайдалану - ең төменгі әрекет", - дейді, топ бірнеше жарақаттанған жылқылардың бомбалау кезінде ұзақ уақыт бойы қырылып, айқайлап жатқанын естігенде. Ол гүлдеген вишня ағашын көргенде, шөлге кетеді, бұл оған үйін еске салады. Оны әскери полиция тауып, сотқа береді, одан кейін одан ешкім естімеді. Хамашер Пол мен Альберт Кропп уақытша орналасқан католик ауруханасының пациенті. Ол аурухананың жұмысын жақсы біледі. Сонымен қатар, оның "Арнайы рұқсаты" бар, ол бас жарақатынан туындаған әрекеттеріне жауапкер емес екенін растайды, бірақ ол өте ақылды және ауруханада және соғыстан мүмкіндігінше ұзақ уақыт қалу үшін рұқсатын пайдаланады.

Franz Kemmerich had enlisted with his best friend and classmate, Bäumer, at only 19 years. Kemmerich is shot in the leg early in the story; his injured leg has to be amputated, and he dies shortly after. In anticipation of Kemmerich's imminent death, Müller was eager to get his boots. Paul later visits Kemmerich's mother while on leave, and lies to her that Franz died instantly and painlessly. Behm was a youthful and overweight student and the only one in Paul's class that was not quickly influenced by Kantorek's patriotism to join the war, but is pressured into volunteering alongside his friends. He is the first of Paul's friends to die. He is blinded in no man's land and believed to be dead by his friends. The next day, when he is seen walking blindly around no man's land, it is discovered that he was only unconscious, but he is killed before he can be rescued. Kantorek is the schoolmaster of Paul and his friends, including Kropp, Leer, Müller, and Behm. Behaving "in a way that cost [him] nothing," Kantorek is a strong supporter of the war and encourages Bäumer and other students in his class to join the war effort. Kantorek is a hypocrite, urging the young men he teaches to fight in the name of patriotism, while not voluntarily enlisting himself. Mittelstädt is another of Paul's school friends who is promoted to training reservists behind the front, where in a twist of fate he ends up with Kantorek in his unit after the schoolmaster is drafted himself. Mittelstädt uses his power to torment and mock Kantorek as revenge for Behm's death. Leer is an intelligent soldier in Bäumer's company, and one of his classmates, and an "old hand" at womanizing and seduction. He later bleeds to death from a shrapnel wound, causing Paul to ask himself, "What use is it to him now that he was such a good mathematician in school?" Lieutenant Bertinck is the leader of Bäumer's company. His men have a great respect for him, and Bertinck has great respect for his men, ensuring they have full stomachs and expressing regret when they suffer heavy casualties. He is shot towards the end of the war while defending his men from a flamethrower team, losing his chin in the same explosion that wounds Leer. Detering is a farmer who constantly longs to return to his wife and farm. He is fond of horses and is angered when he sees them used in combat. He says, "It is of the vilest baseness to use horses in the war," when the group hears several wounded horses writhe and scream for a long time before dying during a bombardment. He is driven to desert when he sees a cherry tree in blossom, which reminds him of home. He is found by military police and court martialed and is never heard from again. Hamacher is a patient at the Catholic hospital where Paul and Albert Kropp are temporarily stationed. He has an intimate knowledge of the workings of the hospital. He also has a "Special Permit", certifying him as sporadically not responsible for his actions due to a head wound, though he is clearly quite sane and exploiting his permit so he can stay in the hospital and away from the war as long as possible.

Жариялану және қабылдау

1928 жылдың 10 қарашасынан 9 желтоқсанына дейін «Батыс майданындағы тыныштық» романы «Vossische Zeitung» журналында бөлім-бөлім жарияланды. Келесі жылы ол кітап түрінде шығып, сол жылы бір жарым миллион дана сатылды. «Publishers Weekly» журналының мәліметінше, 1929 жылы Америкада ең көп сатылған көркем әдебиет туындысы осы роман болды. Басшылар Бірінші дүниежүзілік соғысқа деген қызығушылық соғыс аяқталғаннан кейін 10 жылдан астам уақыт өткен соң азайды деп алаңдаса да, Ремарк жас сарбаздардың көзқарасынан траншеялық соғысты шынайы бейнелегендігі соғыстан аман қалғандар – сарбаздар мен бейбіт азаматтардың – жанын тебірентіп, әлем бойынша оң және теріс пікірлерге орын берді. «Батыс майданындағы тыныштық» романымен Ремарк өзінің сөзімен айтқанда, «соғыс құртқан, бірақ оның снарядтарынан аман қалған» буынның сөзін жеткізуші шешен өкілі ретінде танылды. Ремаркке ең қатал сын айтқандар – оның отандастары болды. Олардың көпшілігі кітап неміс соғыс күшін кемсірткенін және Ремарк соғыстың қорқынышын артық көрсетіп, бейбітшілік идеологиясын қолдауға тырысқан деп санайтын. Ремаркке қарсы ең күшті қарсылық жаңадан пайда болған нацистік партия мен оның идеологиялық жақтастарынан келді. 1933 жылы нацистер билікке келген кезде «Батыс майданындағы тыныштық» романы жария түрде өртеліп, дегенеративті әдебиеттердің бірі саналды. 1930 жылы роман негізінде түсірілген «Оскар» сыйлығын жеңіп алған фильмнің көрсетілімі нацистер ұйымдастырған наразылық акцияларымен және кинотеатрлар мен көрермендерге жасалған шабуылдармен қарсы алынды. Ремарк Дуйсбургтегі әскери госпитальдегі бір науқасқа монахинялар мен науқастардың жағымсыз бейнеленгеніне және жалпы сарбаздардың суретіне наразылық білдірді: «Отанды, үйді және шаруашылықты, отбасын қорғау – сол солдаттардың ең жоғары мақсаты болды және отанын қорғауға деген осы ниет оларға кез келген қиындыққа төзуге күш берді». Нацистер Германияны қайта әскерилендіріп жатқан кезде, кітап Германияның қайта қарулануына кедерілді деп есептелгендіктен, оған тыйым салынды. Керісінше, «Батыс майданындағы тыныштық» романы бейбітшілдер тарапынан соғысқа қарсы туынды ретінде мақұлданды. Әдеби сынның көп бөлігі Соломон Фридлаендерден келді, ол «Эрих Мария Ремарк шынымен өмір сүрген бе?» деген тақырыпта кітап жазды (Майнона псевдонімімен), ал бұл кітапқа Курт Тухольский «Минона шынымен өмір сүрген бе?» деген кітабымен жауап берді. Фридлаендердің сынымы көбінесе жеке сипатта болды – ол Ремаркты өзімшіл және ашкөз деп айыптады. Ремарк бұл романды пайда табу үшін емес, жеке себептерге байланысты жазғанын мәлімдеді, Фридлаендер айтқандай. Оның ішінде 3-ші «Оскар» сыйлығының «Үздік фильм» номинациясы да бар. «Батыс майданындағы тыныштық» – 1979 жылы Делберт Маннның CBS телефильмі, Ричард Томас пен Эрнест Борньиннің қатысуымен. «Батыс майданындағы тыныштық» – 2022 жылы Эдвард Бергер режиссерлік еткен, Феликс Каммерер мен Альбрехт Шухтың қатысуымен шыққан неміс фильмі. 95-ші «Оскар» сыйлығына тоғыз номинация ие болды, соның ішінде «Үздік фильм» номинациясы да бар, сондай-ақ жеті «Британ академиясының» кино сыйлығы мен төрт «Оскар» сыйлығын жеңіп алды.

From November 10 to December 9, 1928, All Quiet on the Western Front was published in serial form in Vossische Zeitung magazine. It was released in book form the following year to great success, selling one and a half million copies that same year. It was the best selling work of fiction in America for the year 1929, according to Publishers Weekly. Although publishers had worried that interest in World War I had waned more than 10 years after the armistice, Remarque's realistic depiction of trench warfare from the perspective of young soldiers struck a chord with the war's survivors—soldiers and civilians alike—and provoked strong reactions, both positive and negative, around the world. With All Quiet on the Western Front, Remarque emerged as an eloquent spokesman for a generation that had been, in his own words, "destroyed by war, even though it might have escaped its shells." Remarque's harshest critics, in turn, were his countrymen, many of whom felt the book denigrated the German war effort, and that Remarque had exaggerated the horrors of war to further his pacifist agenda. The strongest voices against Remarque came from the emerging Nazi Party and its ideological allies. In 1933, when the Nazis rose to power, All Quiet on the Western Front became one of the first degenerate books to be publicly burnt; in 1930, screenings of the Academy Award winning film based on the book were met with Nazi organized protests and mob attacks on both movie theatres and audience members. A fellow patient of Remarque's in the military hospital in Duisburg objected to the negative depictions of the nuns and patients and to the general portrayal of soldiers: "There were soldiers to whom the protection of homeland, protection of house and homestead, protection of family were the highest objective, and to whom this will to protect their homeland gave the strength to endure any extremities." When the Nazis were re militarizing Germany, the book was banned as it was deemed counterproductive to German rearmament. In contrast, All Quiet on the Western Front was trumpeted by pacifists as an anti war book. Much of the literary criticism came from Salomo Friedlaender, who wrote a book Hat Erich Maria Remarque wirklich gelebt? "Did Erich Maria Remarque really live?" (under the pen name Mynona), which was, in its turn, criticized in: Hat Mynona wirklich gelebt? "Did Mynona really live?" by Kurt Tucholsky. Friedlaender's criticism was mainly personal in nature—he attacked Remarque as being egocentric and greedy. Remarque publicly stated that he wrote All Quiet on the Western Front for personal reasons, not for profit, as Friedlaender had charged. including Best Picture at the 3rd Academy Awards. All Quiet on the Western Front, a 1979 CBS television film by Delbert Mann, starring Richard Thomas and Ernest Borgnine. All Quiet on the Western Front, a 2022 German film directed by Edward Berger, starring Felix Kammerer and Albrecht Schuch. Nominated for nine Oscars, including Best Picture, at the 95th Academy Awards, and winning seven British Academy Film Awards and four Oscars.

Комикстер

"Батыс майданында бәрі тыныш" – 1952 жылы Classics Illustrated сериясының бір бөлігі ретінде шыққан комикс кітабына бейімделген нұсқа.

Музыка

"All Quiet on the Western Front", Элтон Джонның 1982 жылғы Jump Up! альбомындағы ән, Элтон және Берни Таупин екеуінің бірлескен туындысы.

Аудиокітаптар

"Батыс майданында бәрі тыныш" – 2000 жылы Recorded Books аудиокітабы, Фрэнк Мюллер оқыған. "Батыс майданында бәрі тыныш" – 2010 жылы Hachette Audio UK аудиокітабы, Том Лоуренс оқыған. "Батыс майданында бәрі тыныш" – 2024 жылы Electric City Entertainment аудиокітабы, Фрэнк Чоппеттини оқыған.

Радио

Батыстық майдандағы тыныштық, 2008 жылы BBC Radio 3 радиосында көрсетілген, Роберт Лонсдейл мен Шэннон Грейни бас рөлдерде ойнаған, Дейв Шиасби жазған және Дэвид Хантер қойған радио адаптациясы.