Прецизизм: Американдық модернизм және индустриалды пейзаж
Precisionism
Прецизионизм – бұл 1-ші дүйн. соғысынан кейін АҚШ-та пайда болған модернистік өнер қозғалысы. Геометриялық пішіндер, машиналар, қала көріністері бейнеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көркемдік қозғалыс
Art movement
Прецизионизм – Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Америка Құрама Штаттарында пайда болған модернистік өнер қозғалысы. Кубизм, пуризм және футуризмнің әсерімен прецизионист суретшілер нысандарды олардың негізгі геометриялық пішіндеріне дейін тоғытып, бөлшектемелерді жойды және көбінесе жарық жазықтықтарын қатаңдық және жылтырлық сезімін тудыру үшін, сондай-ақ машина пішіндерінің тегістігін көрсету үшін пайдаланды. 1920-ші және 1930-шы жылдардың басындағы ең жоғары танымалдылығында прецизионизм қалалық көкжайлар, көпірлер және фабрикалардың жаңа американдық ландшафтын "кубистік реализм" деп аталатын формада мақтан тұтты. "Прецизионизм" термині алғаш рет 1920-ші жылдардың ортасында пайда болды, мүмкін, Заманауи өнер мұражайының директоры Альфред Х. Барр енгізген, бірақ Эми Демпсидің сөзіне сәйкес, бұл терминді Чарльз Шилер ойлап тапқан. Бұл стильде жұмыс істейтін суретшілерді "Иммакулаттар" деп те атады, бұл сол кезде көбірек қолданылған термин еді. Екі өнер тарихы атауының да қатаңдығы замандас сыншыларының осы суретшілерді сипаттауға тырысқандағы қиындықтарын көрсетеді.
Precisionism was a modernist art movement that emerged in the United States after World War I. Influenced by Cubism, Purism, and Futurism, Precisionist artists reduced subjects to their essential geometric shapes, eliminated detail, and often used planes of light to create a sense of crisp focus and suggest the sleekness and sheen of machine forms. At the height of its popularity during the 1920s and early 1930s, Precisionism celebrated the new American landscape of skyscrapers, bridges, and factories in a form that has also been called "Cubist Realism." The term "Precisionism" was first coined in the mid 1920s, possibly by Museum of Modern Art director Alfred H. Barr although according to Amy Dempsey the term "Precisionism" was coined by Charles Sheeler. Painters working in this style were also known as the "Immaculates", which was the more commonly used term at the time. The stiffness of both art historical labels suggests the difficulties contemporary critics had in attempting to characterize these artists.
Америкалық қозғалысы
Кубизм, пуризм және футуризм сияқты еуропалық модернистік көркемдік бағыттардың ықпалында болғанымен, Прецизионизм американдық ландшафттағы индустрияландыру мен жаңару тақырыптарына ден қойды, мұнда нақты, қатаң геометриялық пішіндер қолданылды. Прецизионизм суретшілері өздерінің американдық ерекшеліктерін қабылдады, ал кейбіреулері еуропалық көркемдік ықпалдарды мойындауға құлшынбады. Бұл бағытта индустриялық дәуірге деген құрмет сезімі бар, бірақ стильдің өзі әлеуметтік сынға негізделмеген. Поп-арт сияқты, Прецизионизм де кейде бейнеленген қоғамның бұрмаланғандығына қарсы сын ретінде түсіндіріледі, бірақ суретшілері өздерінің туындыларын осы тұрғыдан қарауға көбінесе дайын болған жоқ. Эльзи Дриггстің «Питтсбург» (1926) атты туындысы осы айырмашылықты көрсетеді. Қара және сұр түсті болат қорыту зауытының түтін шығаратын мұржалары, қалың құбырлар мен қиылысқан сымдар, суреттің қаталдығын жұмсарту үшін тек түтін бұлттары бейнеленген. Көрермендер бұл қара суретті қоршаған ортаға қатысты алаңдаушылықты білдіретін мәлімдеме деп қарауға ұмтылды. Алайда, Дриггс әрқашан суретте ирониялық сұлулықты бейнелегенін және оны «өз Эль Грекосы» деп атағанын айтқан. Суретті көрген Чарльз Дэниел оны «жаңа классицистердің бірі» деп атады. Көбінесе Прецизионизм адамның жасаған динамизмін және жаңа технологияларды мақтан тұтатын. Бұл ережеден ерекшелік ететін жағдайлар Луи Лозовиктің қараңғы, клаустрофобиялық қалалық пейзаждары және Престон Дикинсонның антикапиталистік сатиралары болуы мүмкін. Прецизионистік туындыларда абстракцияның түрлі деңгейлері кездеседі. Чарльз Демуттың Уильям Карлос Уильямстың өрт машинасы туралы имиджистік өлеңіне құрмет ретінде жасалған «The Figure 5 in Gold» (1928) абстрактілі және стилденген, ал Чарльз Шилердің кескіндемелері кейде фотореализмнің бір түріне жақындап кетеді. («River Rouge Plant» және «American Landscape» сияқты егжей-тегжейлі суреттерінен басқа, Шилер, өзінің досы Пол Странд сияқты, зауыттар мен қоғамдық ғимараттардың өткір суреттерін жасады.) Кейбір Прецизионистік жұмыстар «техника мен формаға қатаң бақылаумен» және «ұзақ таныс американдық көріністерге қатаң стильді қолданумен» сипатталады. Прецизионизм суретшілері көбінесе қалалық бейнелерге назар аударды: кеңсе мұнаралары, пәтер үйлері, көпірлер, туннельдер, метро станциялары, көшелер, қазіргі қаланың көкжиегі және торы. Дегенмен, Джорджия О’Кифф, Чарльз Демут, Найлс Спенсер, Ралстон Кроуфорд, Санфорд Росс және Чарльз Шилер сияқты басқа суретшілер осы тәсілді ауылдық жерлерге де қолданды және қоралар, коттедждер, ауылдық жолдар мен шаруа үйлерінің геометриялық бейнелерін жасады. Стюарт Дэвис және Джеральд Мерфи Прецизионизм стилінде натюрморт композицияларын суреттеді.
While influenced by European modernist artistic movements like Cubism, Purism, and Futurism, Precisionism focused on the themes of industrialization and modernization in the American landscape, using precise, sharply defined geometrical forms. Precisionist artists embraced their American identity and some were reluctant to acknowledge European artistic influences. There is a degree of reverence for the industrial age in the movement, but social commentary was not fundamental to the style. Like Pop Art, Precisionism has on occasion been interpreted as a criticism of the de natured society it portrays, though its artists did not often feel comfortable with this reading of their work. Elsie Driggs' Pittsburgh (1926) illustrates this gap in perception. A painting of black and gray steel mill smokestacks, thick piping, and crisscrossing wires, with only clouds of smoke to relieve the severity of the image, viewers have been tempted to see this dark painting as a statement of environmental concern. To the contrary, Driggs always claimed that she intended an ironic beauty in the image and referred to it as "my El Greco." Upon seeing the painting, Charles Daniel dubbed her "one of the new classicists." More often than not, Precisionism implicitly celebrated man made dynamism and new technologies. Possible exceptions to this statement are some of the darker, more claustrophobic city paintings of Louis Lozowick and the comic anti capitalist satires of Preston Dickinson. Varying degrees of abstraction are found in Precisionist works. The Figure 5 in Gold (1928) by Charles Demuth, an homage to William Carlos Williams' imagist poem about a fire truck is abstract and stylized, while the paintings of Charles Sheeler sometimes verge on a form of photorealism. (In addition to his meticulously detailed paintings like River Rouge Plant and American Landscape, Sheeler, like his friend Paul Strand, also created sharply focused photographs of factories and public buildings.) Some Precisionist work tended toward a "highly controlled approach to technique and form" as well as an application of "hard edged style to long familiar American scenes". Precisionist artists often focused on urban imagery: office towers, apartment houses, bridges, tunnels, subway platforms, streets, the skyline and grid of the modern city. Other artists, however, such as Georgia O'Keeffe, Charles Demuth, Niles Spencer, Ralston Crawford, Sanford Ross, and Charles Sheeler, applied the same approach to more pastoral settings and painted starkly geometric renderings of barns, cottages, country roads, and farm houses. Stuart Davis and Gerald Murphy painted still life compositions in a Precisionist style.
Дәлдікшіл
Американдық суретшілер, олардың туындылары дәлдікшілдікке жатқызылады: Джордж Олт, Ралстон Кроуфорд, Фрэнсис Крисс, Стюарт Дэвис, Чарльз Демут, Джорджия О’Киф, Престон Дикинсон, Элси Дриггс, Луис Лозовик, Джеральд Мерфи, Чарльз Шилер, Найлс Спенсер, Мортон Шамберг, Джозеф Стелла, Чарльз Розен, Дейл Никколз, Миллард Шейтс, Вирджиния Берресфорд, Генри Биллингс, Питер Блум, Стефан Хирш, Эдмунд Левандовски, Джон Сторрс, Миклош Суба, Сандор Бернат, Герман Тронк, Арнольд Уилц, Кларенс Холбрук Картер, Эдгар Корбридж және фотографтар Пол Странд пен Льюис Хайн. Бұл қозғалыс АҚШ-тан тыс жерлерде кең таралмаған, бірақ Джеффри Смарт оның қағидаларын қабылдаған Австралия өнеріне әсер еткен. Манифест жазылмағанмен, осы суретшілердің кейбіреуі дос болып, жиі бір галереяларда көрмелер өткізген. Джорджия О’Киффтің күйеуі, фотограф және өнер сатушы Альфред Стиглиц бұл топ үшін құрметті кеңесші болды және әсіресе Пол Страндты қолдады. Дәлдікшілдік кейіннен магиялық реализм, поп-арт және фотореализм сияқты стильдерге тікелей емес, ықпал етті, бірақ 1950 жылдары ол көбінесе ескірген «мерзімдік стиль» деп есептелді. Дегенмен, оның жарнамалық суреттерге, сондай-ақ сахна және декорация дизайнына әсері жиырмасыншы ғасыр бойына жалғасты. Оның ең белгілі өкілдері – Чарльз Демут пен Чарльз Шилер.
American artists whose work has been labeled as reflective of Precisionism include: George Ault, Ralston Crawford, Francis Criss, Stuart Davis, Charles Demuth, Georgia O'Keeffe, Preston Dickinson, Elsie Driggs, Louis Lozowick, Gerald Murphy, Charles Sheeler, Niles Spencer, Morton Schamberg, Joseph Stella, Charles Rosen, Dale Nichols, Millard Sheets, Virginia Berresford, Henry Billings, Peter Blume, Stefan Hirsch, Edmund Lewandowski, John Storrs, Miklos Suba, Sandor Bernath, Herman Trunk, Arnold Wiltz, Clarence Holbrook Carter, Edgar Corbridge and the photographers Paul Strand and Lewis Hine. The movement had no major presence outside the United States, although it did influence Australian art where Jeffrey Smart adopted its principles. Although no manifesto was ever created, some of the artists were friends and frequently exhibited at the same galleries. Georgia O'Keeffe's husband, photographer and art dealer Alfred Stieglitz, was a highly regarded mentor for the group and was especially supportive of Paul Strand. Precisionism had an indirect influence on the later styles known as magic realism, pop art, and photorealism, but it was largely considered a dated "period style" by the 1950s, though its influence on advertising imagery and stage and set design continued throughout the twentieth century. Its two most famous practitioners are Charles Demuth and Charles Sheeler.