Кіріспе
ХХ ғасыр өнерінде жаңа материалдар ғасырдың басынан бастап қолданысқа енгізілді. Жаңа материалдардың (және техникалардың) енгізілуі, сондай-ақ бұрын өнерге жатпаған материалдардың пайдалануы ХХ ғасырда өнердегі өзгерістерге ықпал етті. ХХ ғасырда дәстүрлі материалдар мен техникалар міндетті түрде ығыстырылмады. Керісінше, олар ғасырдың жаңалықтарымен қатар қолданылды. Маслян бояумен сурет салу, мүсін жасау сияқты негізгі бағыттар ХХ ғасырдан бастап ХХІ ғасырға дейін жалғасты. Сонымен қатар, тіпті «дәстүрлі» материалдар да ХХ ғасырда кеңейтілді. Суретшілерге (атап айтқанда, суретшілерге) қолжетімді пигменттердің саны мен сапасы артты. Дәстүрлі материалдарға жаңа формулалар, әсіресе акрилді бояудың коммерциялық қолжетімділігі кеңінен қолданыла бастады, бұл олардың тұрақтылығы мен ұзақ өмір сүруіне қатысты алғашқы мәселелерді тудырды. Пабло Пикассо, Жорж Брак, Курт Швиттерс, Джозеф Корнелл және тағы басқалар өздерінің туындыларында қағаз коллажын және аралас техниканы (материалдарды) бояумен үйлестірді. Пикассо мен Марсель Дюшан 1910 жылдары табылған заттарды сурет пен мүсін жасау үшін материал ретінде пайдаланудың алғашқы қадамдарын жасады. 1940 жылдары Джексон Поллок үй бояуы, күміс және алюминий бояуы, дуко және түрлі заттарды суреттерінде қолдануды енгізді. 1950 жылдары Роберт Раушенберг өз туындыларына шиналар мен мал төлдері сияқты 3D элементтерді, сондай-ақ қираған немесе жалпақталған картон қораптар сияқты қолданылған материалдарды қосты. Ив Клейн өзінің перформанстарында тірі жалаңаш модельдер мен симфониялық оркестрді пайдаланды. Джон Чемберлен сынған автокөлік бөліктерін мүсін жасау үшін қолданды. 1960 жылдары поп-арт суретшілері Энди Уорхол, Клас Ольденбург, Том Вессельман және Рой Лихтенштейн коммерциялық өнімдерден өнер жасады немесе теледидар, шұбат банкалары, брилло қораптары, комикс кітаптары, үй жиһаздары және мейрамхана заттары сияқты коммерциялық өнімдерге ұқсайтын өнер тудырды. Эдвард Кинхольц тұрмыстық және коммерциялық ортаның нақты көшірмелерін жасады, ал Джордж Сегал нақты заттар мен реквизиттерді пайдалана отырып, өмірлік өлшемдегі гипстен мүсіндер жасады. Дан Флавин скульптура жасау үшін флуоресцентті шамдар мен балластарды қолданды. 1970 жылдары Франк Стелла бал аралы алюминий мен жылтырды енгізді. 1980 жылдары Джулиан Шнабель сынған ыдыстарды бетіне жабыстырып, содан кейін сырлап боялған «тақта суреттерін» жасады, ал Ансельм Кифер мен Ричард Лонг өздерінің жұмыстарында саз, топырақ немесе қара шайырды қолданды. 1960 жылдары және 1990 жылдары суретшілер экскременттерді пайдаланды, атап айтқанда 1961 жылы итальян суретшісі Пьеро Манцони және 1990 жылдары фил зәрiн пайдалануға маманданған британдық суретші Крис Офили. Трейси Эмин 1999 жылы «Менің төсегім» деп аталатын төсегін көрмеге қойды. Өнерде қолданылатын материалдарға қатысты кейбір жаңалықтар тек қосымша рөл атқарады, ал басқа инновациялық материалдар көбірек көзге түседі. Фрэнк Стелланың бал аралы алюминийді пайдалануы бейнелеу үшін жеңіл, берік және конфигурацияланатын қолдау ретінде қызмет етті. Роберт Раушенбергтің «Монограмма» атты мүсінінде ангора ешкісі орталық рөлде тұрады.
as well as using discarded materials like crushed or flattened cardboard boxes. Yves Klein incorporated live nude models and a symphony orchestra in his performance pieces of his paintings. John Chamberlain used crushed auto parts for sculpture. In the 1960s Pop artists Andy Warhol, Claes Oldenburg, Tom Wesselmann and Roy Lichtenstein made art from commercial products, or art that resembled commercial products like television sets, soup cans, brillo boxes, comic books, household furniture and restaurant items among other things. Edward Kienholz made replicas of actual environments both domestic and commercial, while George Segal made life size plaster figures in settings using real objects and props. Dan Flavin used electric fluorescent lights and ballasts to create sculpture. In the 1970s Frank Stella introduced honeycombed aluminum and glitter. In the 1980s Julian Schnabel made "plate paintings" with broken crockery stuck to the surface and then painted over, Anselm Kiefer and Richard Long used mud, soil or tar in their works. In the 1960s and again in the 1990s artists used excrement notably the Italian artist Piero Manzoni in 1961 and the British artist Chris Ofili who specialized in using elephant dung in the 1990s. Tracey Emin included her bed, entitled My Bed, in 1999. Some innovations concerning materials used in art merely function in a supportive way, and other innovative materials are much more conspicuous. Frank Stella's use of honeycombed aluminum served as a lightweight and strong and very configurable support for imagery. In the sculpture entitled "Monogram," by Robert Rauschenberg, an angora goat assumes a position of central importance.
ХХ ғасырдың басында
ХХ ғасырдың басындағы алғашқы онжылдықтарда модернизм мен заманауи өнердің пайда болуы суретшілерді дәстүрлі және консервативті өнер жасау формаларының шекараларын және шектеулерін сынап, жаңа формалар мен жаңа материалдарды іздеуге шақырып, оларды басып өтуге ұйқыртыды. Винсент ван Гог, Поль Сезанн, Поль Гоген, Жорж Серат, Анри де Тулуз-Лотрек және француз символистері сияқты суретшілердің инновациялары Париж бен Еуропаның басқа да аймандарындағы жас суретшілер буынының заманауи өнерін дамытуға маңызды түрткіс болды. Анри Матисс және басқа да жас суретшілер "құйрықты", көп түсті, экспрессивті картиналарымен Париж өнер әлемін революциялады, оларды сыншылар фавизм деп атады. Анри Руссо, Пабло Пикассо, Джорджио де Кирико, Амедео Модильяни, Марк Шагал, Роберт Делоней және Париждегі көптеген жас суретшілер абстракцияға және бейнелі, натюрморттық және пейзаждық бейнелеуді жаңаша құрастырудың басқа да жолдарына бет бұрып, алғашқы заманауи картиналарын жасады.
1900-жылдар
ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығында заманауи өнер бір мезгілде Еуропаның бірнеше аймақтарында (Франция, Англия, Скандинавия, Ресей, Германия, Италия) және АҚШ-та дамыды. Суретшілер бір-бірімен байланысты емес сияқты көрінетін заманауи өнердің әртүрлі бағыттарын қалыптастыра бастады. Графика өнерінде линогравюра 1905-1913 жылдар аралығында Германиядағы Die Brücke тобының суретшілері тарапынан ойлап табылды. Бастапқыда олар өз басылымдарын ағаш кесімі деп сипаттады, себебі ол көбірек құрметке лайық болды. Бұл техника әлі де өте қарапайым басып шығару әдісі ретінде танымал, тіпті мектептерде қолдануға да ыңғайлы.
Кубизм
Пабло Пикассо, Жорж Брак, Хуан Грис және басқа да кубистік суретшілер өз суреттеріне газет қиындылары, мата және ноталар сияқты жаңа элементтер мен материалдарды енгізді. Бұл қозғалыс ақырында 1912-1919 жылдар аралығында дамыған синтетикалық кубизм деп аталды. Синтетикалық кубизмге әртүрлі текстуралар, беттер, коллаж элементтері, қағаз коллаждар және кең тақырыптық әртүрлілік тән. Бұл авангардтың бейнелеу өнері туындыларында коллаж материалдарын маңызды құрамдас бөлік ретінде енгізудің бастамасы болды. Бұл жаңа стильдің алғашқы туындысы деп Пабло Пикассоның «Отырар төсегі бар натюрморт» (1911–1912) жұмысы саналады, ол өрнектелген кресло тоқымасын еске түсіретін майлы матадан және мәтіннен тұрады, бәрі сопамен шеңберленген. Суреттің сол жақ жоғарғы бөлігінде «JOU» әріптері орналасқан, олар көптеген кубистік суреттерде кездеседі және «Le Journal» газетіне сілтеме жасайды.
Әке
Дада-хикмет Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде соғыстың ақымақтығы мен зорлық-зомбылығына қарсы наразылық ретінде басталды. Дадаистер өнерге шок тактикасы мен анархияны қолдана отырып, коллаж, фотомонтаж, дайын өнімдер және табылған заттарды пайдалану сияқты жаңа көркемдік әдістерді енгізді. Марсель Дюшан, Ханна Хёх, Курт Швиттерс, Фрэнсис Пикабия, Ман Рэй және басқалар сияқты суретшілер өз жұмыстарына кездейсоқ, күнделікті қолданылатын заттарды, көбінесе дәстүрлі суретші материалдарымен біріктірді. Олар фотосуреттер, шыны панельдер, сурет рамкалары, көзілдіріктер, қораптар, газеттер, журналдар, билеттер, металл құбырлар, шамдар, бөтелке тіректері, писсуарлар, велосипед дөңгелектері және басқа да заттарды қамтыды. Марсель Дюшан 1915-1923 жылдар аралығында "Күйеу жігіттерінен арылған келіншегі" атты туындысын жасады. Ол осы жұмысты екі шыны панельге, қорғасын фольгасы, фитил сымы және шаң сияқты материалдарды қолдана отырып жасады.
Сюрреализм
1930 жылдары сюрреалистік суретші Мерет Оппенхайм сексуалдық қуатқа толы эротикалық туындылар жасады. Оппенхаймның ең белгілі туындысы – "Объект" (Le Déjeuner en fourrure) (1936). Бұл мүсін шайнаш, ішек және қасықтан тұрады, суретші оларды қытай газелінің терісімен қаптаған. Ол Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында көрсетіледі.
1950 жылдар
Роберт Раушенберг 1950 жылдардың басында кейіннен Комбайндар картиналары деп танылатын туындыларын жасауды бастады.
1960 жылдар
1960 жылы Ив Клейн өзінің картиналарында тірі жалаңаш модельдер мен симфониялық оркестрді пайдаланды. Клейн сондай-ақ өзінің Париж көшесіндегі қабырғадан секіріп түскенін бейнелейтін танымал псевдо-перформанс суретіне, "Le Saut dans le Vide" ("Бос кеңістікке секіру") фотомонтажын қолданды. 1960 жылдары Джон Чемберлен мүсін жасау үшін ұсатылған автокөлік бөліктерін пайдалануды жалғастырды. Дан Флавин мүсінін жасау үшін электрлі флуоресценттік шамдар мен балластарды қолданды. 1961 жылдың мамыр айында итальян суретшісі Пьеро Манцони өзінің нәжісін қолданып, оны "Суретшінің зәрi" (Merda d'Artista) деп аталатын банкаларда сатты. Дегенмен, банкалардың ішіндегі мазмұн әлі де көп дау тудыратын жұмбақ болып қалуда, себебі оларды ашу өнер туындысының құнын жояды. Мазмұны туралы әртүрлі теориялар айтылды, оның ішінде оның гипс екендігі туралы болжамдар да бар.