Оқсыз оқ-дәрілі автоматтары прототипі

Кіріспе

Қаптамасыз оқ-дәрі шабуыл мылтығының прототипі

4.73×33 мм қаптамасыз оқ-дәрі (DM11): G11 K2, LMG11
4.7 мм, 4.3 мм, 4.9 мм – басқа G11 прототиптері үшін
4.92x34 мм
4.73×25 мм қаптамасыз: NBW
|механизмі=Газбен жұмыс істейтін, айналмалы құлпы (G11 сериясы үшін)
|ату жылдамдығы=
460 оқ/мин (толық автоматты)
2100 оқ/мин (3 оқтың тізбегі) Барлығы 1000 дана ғана өндірілді, олардың бір бөлігі Бундесверге жетті. Нәтижесінде, неміс қарулы күштері G3 мылтығын G36 мылтығымен алмастырды.

Тарих және дамуы

Даму 1967 жылы басталды, когда НАТО екінші стандартты шағын калибрлі оқ-дәрілерді қабылдау идеясын ұсынды. Кейін үш бәсекелес тағайындалды: біреуі американдық, екіншісі бельгиялық, ал үшіншісі неміс Heckler & Koch. НАТО қапсыз оқ-дәрілерге қызығушылықты тез жоғалтты, бірақ Батыс Германия үкіметі одан бас тартпады. 1968–1969 жылдары Батыс Германия үкіметі болашақ шабуыл мылтығының мүмкіндігін зерттеуді бастады және үш келісімшарт тиісінше Diehl, IWKA Mauser және Heckler & Koch компанияларына берілді. Техникалық тапсырмалар (спецификациялар) өте жалпы болды, ол сол кездегі кез келген қарудан жақсырақ соққы алу ықтималдығы бар, бірақ FINABEL (Франция, Италия, Нидерланды, Германия, Бельгия және Люксембургтің атын алған) қашықтығы мен атыс жылдамдығының сипаттамаларын орындайтын жетілдірілген жаяу әскер қаруын талап етті. Дизайнерлерге қолданылған әдістерге еркіндік берілді, бірақ Heckler & Koch кез-келген маңызды жақсартуды алудың жалғыз жолы – бұл тәсілді түбегейлі өзгерту екенін түсінді. Бастапқыда, қажетті соққы ықтималдығы қарапайым темір көзге қол жеткізуге болмайтыны анық болды. Оптикалық көзбен көру қажетті қашықтықты жету үшін дәлдікті жақсартудың жалғыз шешімі болды. Hensoldt AG G3 үшін 100 000 оптикалық нысананы жеткізгеннен кейін, H&K-мен екі көзбен де нысананы алуға мүмкіндік беретін, кішігірім, төмен қуатты ұлғайтуды әзірлеуде ынтымақтасты. Алайда, ол шығынды ескеріп, тоқтатылды. Қару қысқа болғандықтан, көзге түсу үшін тек 37 см қалды, бұл қарапайым темір көзге өте қысқа, сондықтан бұл сөзден тыс. 1968 жылдың ортасында Hensoldt қолжетімді рефлекторлы көзді ұсынды. Ол ескі және ұмытылып қалған патентке негізделген, ал жаңғыртылған модельді құрастыру бөлімінен шебер салу керек болды. 1968 жылы 30 қыркүйекте Hensoldt-ке одан әрі дамыту үшін зерттеу жүргізу тапсырылды. 1970 және 1971 жылдар аралығында көптеген зерттеулер жүргізілді. Heckler & Koch және Dynamit Nobel компаниясы лайықты оқ-дәрілерді іздеу үшін қарқынды сынақтар жүргізді. Алғашқы жақтағы тұтану құрылғысы құйрықтағы тұтану құрылғысына жол берді. 1970 жылы зерттеулер бір және үш рет атылатын автоматты модельді, бірақ толық автоматты түрде жұмыс істемейтін модельді жасауға мүмкіндік беретін дәрежеде дамыды. 1970 жылы бірде қорапты журнал таңдалды. Дисперсияны зерттеу үшін 9×19 мм ату және рефлексивті нысанамен жабдықталған модель қолданылды. Оның айналу жылдамдығы 2400 айналым/мин. Зерттеуді Фраунгофер қоғамының (Fraunhofer Gesellschaft) ғылыми-зерттеу институты жүргізген деп есептеледі. Дәлдікті анықтау үшін лазер қолданылды, ол 3 рет атылған кезде фильмге атылды. Ашық жүзетін оқпанның құрылымы қарудың дәлдігіне айтарлықтай ықпал еткен. 1971 жылдың қыркүйек айының аяғында / қазан айының басында қару толық автоматты атыспен толықтай аяқталды және 4,9 мм-ге бөлінді және бүйірінен қоректендірілді. 1976 жылдың басында рефлекстік көрудің тиімділігіне күмән туды. Жағымсыз жағдайда контраст талаптары және айнымалы жарық пен қашықтық параметрлері сияқты қосымша мүмкіндіктер құнын арттырды, ұқсас өлшемдегі тиісті көлемнен асып түсті. 1976 жылдың 11 маусымында микроскоппен тексеруге шешім қабылданды. 1976 жылдың 15 маусымында, спектрдің ерекшеліктері аяқталды және алғашқы модель 1976 жылдың 5-6 тамызында ұсынылды. 1977 жылдың қарашасында FODTP осыған сәйкес спецификацияны өзгертті. 1978 жылдың жазында келісімшарт аяқталғаннан кейін ол талапқа сай деп табылды. Осы арада, калибр 3, прототиппен 4,75 мм-ге өзгертілді. Бұл телескоппен жабдықталған 4-ші және 5-ші үлгілер 1977 жылы Меппенде өткен НАТО-ның алдын ала сынағына қатысқан. FODTP-мен келісімшарт аяқталғаннан кейін H&K, Dynamit Nobel және Hensoldt жеке қаражаттарымен өздері дамуды жалғастыруға мәжбүр болды. 1980 жылы 28 қазанда НАТО альянс шеңберінде пайдалану үшін екінші кіші калибрлі патрон ретінде 5.56×45 мм НАТО стандарттауды (STANAG 4172) мақұлдады. 1982 жылға дейін сынақтан кейін өзгерістер енгізілді. 6-шы үлгі үшін калибр 4,7х21 мм-ге өзгертілді. Кәдімгі нитроцеллюлозалық қозғалтқыш Октогенге негізделген жоғары тұтану температурасы бар қозғалтқышпен (HITP) ауыстырылды. Оқпанға көпбұрышты қаптамалар салынған. АҚШ Қорғаныс министрлігімен және Бундесвер мен НАТО-мен қорапсыз оқ-дәрілерді қабылдау үшін. 1986 жылдың 8 желтоқсанында Хенсольдт соңғы "Зиелоптик ZO 1" жеткізуге дайын болды. G11 K1 (K - конфигурация) өндіріс моделі 1987 жылдың наурыз айында аяқталды. Майдан сынақтары мен әскер сынақтары маусым айында Хаммельбургте Бундесверда басталды және 1989 жылдың қаңтарына дейін жалғасты. Ол G3 қарағанда 100% жоғары Ph деңгейіне жетті. Оқ-дәрінің соңғы дамуы 1988 жылдың соңында, 4 жыл бұрынғыдай өлшемдермен аяқталды. 1989 жылдың наурыз айында G11 K1 үшін алғашқы Оператор нұсқаулығы ACR бағалауы үшін жасалды. Сол кезде G11 K2 жұмысы басталған еді. 1989 жылдың 3 наурызында алғашқы бес ACR блогы Абердин сынақ алаңына жіберілді. Мамыр айында H&K сынаушыларды қаруды қалай пайдалану керектігін үйретті. Бундесвер үшін жасалған келісімшарттың көлемі 300 000 данаға 2,7 миллиард DM құрады. 1990 жылдың 1 сәуір күні Варшава шарты таратылды, Батыс Германияға жүз мыңдаған Калашниковтың артық қалдығы қалды. 1974 жылдан 1989 жылға дейін G11 дамуы салық төлеушіге 84,1 миллион DM тұс келді, ал H&K 180 миллион DM қарызбен қалды. H&K Федералды экономика және экспортты бақылау кеңсесінен (Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle) 80 елге мылтықты экспорттауға және 15 елге лицензия беруге рұқсат алды. 28 айлық II кезеңде G11 қапсыз оқ-дәрілері АҚШ армиясының қалауынша көбейтіліп, бейімделді (жоғары жанар жылдамдығы). 2007 жылдың мамырында қапсыз оқ-дәрілер 5,56 мм снарядына телескопты және дөңгелек пішінде бейімделді. Сонымен қатар, полимерлі корпус нұсқасы жасалды.

Development began around 1967 when NATO launched the idea of adopting a second standard small caliber ammunition. Three competitors were then nominated: one American, another Belgian, and finally the German Heckler & Koch. NATO quickly lost interest in caseless ammunition but the West German Government held on. During 1968–1969, the government of West Germany started a feasibility study into a future assault rifle and three contracts were awarded respectively to Diehl, IWKA Mauser and Heckler & Koch. The terms of reference (specifications) were very general, calling for an improved infantry weapon with a better hit probability than any then in existence, yet fulfilling the FINABEL (named after France, Italy, Netherlands, Allemagne, Belgium and Luxembourg) range and rate of fire characteristics. The designers were given a free hand for the methods used, but Heckler & Koch realized that the only way to obtain any significant improvement was to radically change the approach. From the very beginning, it was obvious the required hit probability could not be achieved with common iron sights. An optical sight was the only solution to improve accuracy to reach the desired range. The Hensoldt AG, having delivered 100,000 optical sights for the G3, cooperated with H&K on developing a small sight with low power magnification which would allow target acquisition with both eyes. However, it was dropped because of the cost. Because the weapon was to be short, only 37 cm would have been left for a sightline, too short for a common iron sight, so that was out of the question. In mid 1968, Hensoldt presented an affordable reflector sight. It was based on an old and nearly forgotten patent, and a modernized model had to be built by a master from the assembly department. On September 30, 1968, Hensoldt was commissioned for a study for further development. Numerous studies followed in the period between 1970 and 1971. Intensive tests were run by Heckler & Koch and Dynamit Nobel in search of a suitable ammunition. The early side way ignition design gave way to a tail ignition design. By 1970, studies progressed far enough to allow the construction of an automatic single and 3 shot burst model but without full automatic operation. Sometime in 1970, the box magazine was selected. To study the dispersion, a model firing 9×19mm and equipped with the reflexive sight was used. It had a cadence of 2400 rpm. The study supposedly was conducted by a research institute of the Fraunhofer Society (Fraunhofer Gesellschaft). To determine the precision, a laser was used, fired onto a film during the 3 shot burst. The free floating barrel design was found to contribute significantly to the precision of the weapon. At the end of September/beginning October 1971, the weapon was fully completed with full automatic fire and chambered for 4.9 mm and fed from the side. In early 1976, doubt about the viability of the reflex sight rose. The contrast requirements in adverse condition and added features like variable brightness and distance settings drove cost up, exceeding that of a proper scope of similar size. On June 11, 1976, it was decided to switch to a scope. On June 15, 1976, the specification for a scope was finalized and the first model presented on August 5/6, 1976. In November 1977, the FODTP changed the specification accordingly. At the end of the contract in the summer of 1978, it was found to satisfy the requirement. Meanwhile, the caliber was changed to 4.75 mm with Prototype 3. Prototype 4 and Prototype 5 equipped with the scope took part in the preliminary NATO field test in 1977 in Meppen. After the contract with the FODTP ended H&K, Dynamit Nobel and Hensoldt were forced to continue development on their own with their private funds. On 28 October 1980, NATO approved the standardization (STANAG 4172) of 5.56×45mm NATO as second small caliber cartridge for use within the alliance. Up to 1982, changes were made following the test. The caliber changed to 4.7x21 mm for Prototype 6. The conventional nitro cellulose propellant was replaced by High Ignition Temperatures Propellant (HITP) based on Octogen. The barrel received polygonal rifling. with the U. S. Department of Defense and for the adoption of caseless ammunition with the Bundeswehr and NATO. On December 8, 1986, Hensoldt was ready to deliver the final "Zieloptik ZO 1". The G11 K1 (K for Konfiguration) production model was completed in March 1987. Field test and troop trials began in June with the Bundeswehr in Hammelburg and lasted until January 1989. It achieved a 100% higher Ph than the G3. The final development of the ammunition was completed toward the end of 1988 with the same dimensions as 4 years earlier. In March 1989, the first Operator´s Manual was made for the G11 K1 for the ACR evaluation. By then, work had already started on the G11 K2. On March 3, 1989, the first five ACR units were shipped to the Aberdeen Proving Ground. In May, H&K began to instruct the testers on how to operate the weapon. The volume of a contract for the Bundeswehr alone was to cover 300,000 units worth 2.7 billion DM. On April 1, 1990, the Warsaw Pact dissolved, leaving West Germany with a surplus of hundreds of thousands of Kalashnikovs. The development of the G11 from 1974 to 1989 had cost the tax payer 84.1 million DM, while leaving H&K with a debt of 180 million DM. H&K was permitted by the Federal Office of Economics and Export Control (Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle) to export the rifle to 80 countries, and give licenses to 15 countries. In the 28 month long Phase II, the G11 caseless ammunition was replicated and customized to U. S. Army preferences (higher burn rate). In May 2007, the caseless ammunition was scaled and adapted to the 5.56 mm projectile in a telescoped and round form. An alternative polymer cased version was created in parallel.