Сент-Эндрюс: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Сент-Эндрюс – Канаданың Нью-Брансуик провинциясының Шарлотта округіндегі қала. Тарихи қала Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші болып табылады және 18 ғасырдағы британдық отаршылдық елді мекеннің көптеген ерекшеліктерін сақтайды, оның ішінде нарық алаңымен бастапқы торлы жоспары мен классикалық архитектурасы бар. Бұл ақпарат қаланың веб-сайтында көрсетілген; «St. Andrews by the Sea» – жергілікті сауда-өнеркәсіп палатасы туризмді дамыту мақсатында пайдаланатын бренд. 2023 жылдың 1 қаңтарында Сент-Эндрюс Бейсайд және Чамкук жергілікті қызмет көрсету аудандарын қосып алды. Жаңа санақ деректері әлі жарияланбады.

Тарих

Қала орналасқан жері Qunnnoskwamk'ook деп аталды, бұл малесит-пассамакуодди тілінде ұзын қиыршық тасқа толы жағалауды білдіреді. Қазіргі атауын осы жерге Сент-Эндрю күні келген француз миссионері берген. Қаланың шығыс жағында қазба орындары орналасқан, ол пассамакуодди халқының 2000 жылдан астам уақыт бойындағы қызметінен жиналған қабықтар мен басқа да қоқыстардан құралған үйінді. Бүгінде бұл провинциялық мұра нысаны болып табылады. 1783 жылы бұл жерге Пенобскоттың адалдары қоныстанды. Қала көшелерінің жоспарын Чарльз Моррис жасаған, ол сол кезде салынды және бүгінге дейін сақталған. Жағалау бойындағы Уотер-стриттен басқа, көшелердің аттары патшалық немесе отарлық байланыстарға ие: (Парр-стрит, Карлтон-стрит және Монтегю-стрит – барлығы губернаторлардың құрметіне аталған. Бұл көшелер король Георг III-нің балаларының құрметіне аталған он үш көшемен қиылысады). Бұл кездегі британдық отаршылдық қонысының ерекшелігі – қаланың қорғаныс орындары, қоғамдық кеңістіктері және шекаралары. 1820-1860 жылдар аралығында Сент-Эндрюс порты ирланд иммигранттарын қабылдады. Олар алдымен Пассамакуодди шығанағындағы Госпиталь аралында карантинге алынды. 1851 жылғы халық санауы бойынша, қала тұрғындарының 50% астамы Ирландияда туған. Пендлбери маяғы, сондай-ақ Сент-Эндрюс Солтүстік нүктесі маяғы деп те аталады, 1833 жылы жарты аралының ұшында салынды. 1938 жылы тоқтатылған, ол содан бері қалпына келтіріліп, Канаданың тарихи орны ретінде тіркелді. 1840 жылы Шарлотта округінің соты салынды және 2016 жылға дейін үздіксіз пайдаланылды. 1800 жылдардың соңы мен 1900 жылдардың басында Сент-Эндрюс Монреаль мен Бостоннан келген адамдар үшін жазғы ыстықтан қашуға арналған теңіз жағалауындағы курортқа айналды. 1889 жылы қалаға қарап тұрған төбеде "Альгонкин" курорты салынды, ол Канаданың алғашқы теңіз жағалауындағы курорты болды. "Аргилл" 1892 жылы өртеніп, қайта салынбады, ал "Альгонкин" 1914 жылы өртеніп, бір жылдан кейін қайта салынды. Бай жазғы демалыс кезіндегі қонақтардың өмірі Росс ескерткіш мұражайында көрсетілген. 1908 жылы федералды теңіз зерттеу орталығы – Сент-Эндрюс биологиялық станциясы құрылды. Қала 1998 жылы ұлттық тарихи нысан деп жарияланды.

The site of the town was named Qunnnoskwamk'ook, meaning long gravel bar in the Malecite Passamaquoddy language. The present name was given by a French missionary who landed at the site on Saint Andrew's Day. At the eastern end the town is a midden, a pile of shells and other refuse that accumulated over 2,000 years due to year round activity of the Passamaquoddy. Today it is a provincial heritage site. The site was settled in 1783 by Penobscot Loyalists. The town's street grid was designed by Charles Morris and was laid out at that time and persists today. Except for the shoreline Water Street, the names of streets have royal or colonial associations: (Parr Street, Carleton Street and Montague Street are all named after governors. These streets cross thirteen named after the children of King George III.). Also typical of British colonial settlement of the time are the town's defensive sites, public spaces, and delineation.]] Between 1820 and 1860, the port of Saint Andrews welcomed Irish immigrants. They were first quarantined at Hospital Island, in Passamaquoddy Bay. At the 1851 census, more than 50% of the town's population had been born in Ireland. The Pendlebury Lighthouse, also known as the St. Andrews North Point Lighthouse, was built in 1833 at the tip of the peninsula. Deactivated in 1938, it has since been restored and registered as a Canadian historic place. In 1840, the Charlotte County Court House was built, and was used continually until 2016. In the late 1800s and early 1900s, St. Andrews became a seaside resort for people from Montreal and Boston who were seeking to escape the summer heat. It was followed in 1889 by The Algonquin, a resort on a hill overlooking the town, which became Canada's first seaside resort. The Argyll burned down in 1892 and was never rebuilt while the Algonquin burned in 1914 and was rebuilt one year later. The lifestyle of wealthy summer visitors is commemorated at the Ross Memorial Museum. A federal marine research facility, the St. Andrews Biological Station, was established in 1908

The town was designated a national historic site in 1998.

География

Сент-Эндрюс жарым аралдың оңтүстік ұшында, Пасамакуодди шығанағына қарай созылып жатыр. Жағалау Сент-Эндрюс портына және Navy аралымен қалыптасқан Батыс арнасына қарап тұрады. Порт Сент-Кроа өзенінің құйылысында орналасқан. Қала Мэн штатының Роббинстон қауымының тікелей қарсысында, өзен құйылысынан батысқа қарай екі километр және жолмен 53 километр қашықтықта жатыр. Министрлер аралы қаланың шығысында орналасқан және жолмен тек төмен су кезінде ғана қолжетімді.