Артур Джозеф Голдберг: Американдық саяхатшы және заңгер өмірі мен қызметі
Arthur Goldberg
Артур Голдберг: Американдық саяхатшы, заңгер, Еңбек министрі, Жоғарғы сот судьясы және БҰҰ елшісі. Биографиясы, қызметі мен жетістіктері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артур Джозеф Голдберг (8 тамыз 1908 – 19 қаңтар 1990) – американдық мемлекет қайраткері және құқықшы (1908–1990).
American statesman and jurist (1908–1990)
Артур Джозеф Голдберг (8 тамыз 1908 – 19 қаңтар 1990) – Америка Құрама Штаттарының 9-шы еңбек министрі, АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы және БҰҰ-дағы АҚШ-тың 6-шы елшісі. Чикаго қаласында туған Голдберг 1930 жылы Солтүстік-Батыс университетінің құқық мектебін бітірген. Ол белгілі еңбек құқығы адвокаты болды және Америка Еңбек Федерациясы мен Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресінің бірігуіне көмектесті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Стратегиялық қызметтер кеңсесінде қызмет етіп, нацистік Германияға қарсы Еуропалық қарсылық қозғалысын ұйымдастырды. 1961 жылы президент Джон Ф. Кеннеди Голдбергті Еңбек министрі етіп тағайындады. 1962 жылы Кеннеди Феликс Франкфуртердің зейнетке шығуынан босаған орынға Голдбергті Жоғарғы Сотқа үміткер етіп ұсынды. Голдберг либералды бағытталған судьялар тобына қосылып, «Эскобедо Иллинойс штатына қарсы» ісі бойынша көпшілік пікірін жазды. 1965 жылы Голдберг президент Линдон Б. Джонсонның шақыруымен Біріккен Ұлттар Ұйымына елші болып тағайындалды. Бұл қызметте ол Алты күндік соғыстан кейін БҰҰ-ның 242-ші қаулысының жобасын дайындауға көмектесті. 1970 жылы Нью-Йорк штатының губернаторы лауазымына кандидат болды, бірақ Нельсон Рокфеллерден жеңілді. Жеңіліске ұшырағаннан кейін ол Америка еврей комитетінің президенті болып қызмет етті және құқық қызметін жалғастырды.
Arthur Joseph Goldberg (August 8, 1908January 19, 1990) was an American statesman and jurist who served as the 9th U. S. Secretary of Labor, an Associate Justice of the Supreme Court of the United States, and the 6th United States Ambassador to the United Nations. Born in Chicago, Illinois, Goldberg graduated from the Northwestern University School of Law in 1930. He became a prominent labor attorney and helped arrange the merger of the American Federation of Labor and the Congress of Industrial Organizations. During World War II, he served in the Office of Strategic Services, organizing European resistance to Nazi Germany. In 1961, President John F. Kennedy appointed Goldberg as the Secretary of Labor. In 1962, Kennedy successfully nominated Goldberg to the Supreme Court to fill a vacancy created by the retirement of Felix Frankfurter. Goldberg aligned with the liberal bloc of justices and wrote the majority opinion in Escobedo v. Illinois. In 1965, Goldberg resigned from the bench to accept appointment by President Lyndon B. Johnson as the Ambassador to the United Nations. In that role, he helped draft UN Resolution 242 in the aftermath of the Six Day War. He ran for governor of New York in 1970 but was defeated by Nelson Rockefeller. After his defeat, he served as president of the American Jewish Committee and continued to practice law.
Ерте өмір және білім
Голдберг Чикаго қаласының Вест-Сайд ауданында туып өскен, Ребекка Перлштейн мен Джозеф Голдбергтің сегіз баласының ең кішісі, Ресей империясынан келген ортодоксал еврей иммигранттары. Оның әкесінің әулеті Украинадағы Зенхов деген кішкентай қаладан (штетл) тегін алады, ал анасының әулеті Тетьевтен шыққан. Голдбергтің әкесі, жеміс-жидек сатушысы, 1916 жылы қайтыс болды, осыдан кейін Голдбергтің аға-інілері мен әпкелері мектепті тастап, отбасын асырау үшін жұмыс істеуге мәжбүр болды. Ең кіші бала болғандықтан, Голдбергке мектепте оқуды жалғастыруға рұқсат берілді, бірақ ол отбасына көмектесу үшін Wrigley Field стадионында сатушы және кітапханада кызметкер болып жұмыс істеді. Ол болашақ кәсіби боксшы Джеки Филдспен бала кезінен достық қарым-қатынаста болды. 16 жасында Голдбергтің заңға деген қызығушылығы 1924 жылы Леопольд пен Лоебтің танымал кісі өлтіру ісінен оянды, олардың ықпалды адвокаты Кларенс Дарроудың көмегімен өлім жазасынан құтылды. Голдберг орта мектептің оқушысы кезінде сот процесіне қатысты. Яһуди Жоғарғы Сотының судьялары Луи Брандейс және Бенджамин Кардозо да жас Голдбергке үлгі болды. Голдберг Иллинойс заң журналының редакторы (қазір Солтүстік-Батыс заң журналы) болды және заң профессоры Джон Генри Вигморға дәлелдемелер туралы еңбектің үшінші басылымын жазуға көмектесті. Ол белгілі блюз-рок клавишшісі Барри Голдбергтің інісі болды.
Goldberg was born and raised on West Side, Chicago, the youngest of eight children of Rebecca Perlstein and Joseph Goldberg, Orthodox Jewish immigrants from the Russian Empire. His paternal line derived from a shtetl called Zenkhov, in Ukraine, while his mother's family was from Tetiev. Goldberg's father, a produce peddler, died in 1916, forcing Goldberg's siblings to quit school and go to work to support the family. As the youngest child, Goldberg was allowed to continue school, but worked jobs on the side, including as a vendor at Wrigley Field and as a library clerk, to help support his family. He was childhood friends with future professional boxer Jackie Fields. at the age of 16. Goldberg's interest in the law was sparked by the noted murder trial in 1924 of Leopold and Loeb, two wealthy young Chicagoans who were spared the death penalty with the help of their high powered defense attorney, Clarence Darrow. Goldberg attended the trial while he was a high school senior. Jewish Supreme Court Justices Louis Brandeis and Benjamin Cardozo also served as inspiration to Goldberg from a young age. Goldberg served as the Editor of the Illinois Law Review (now known as the Northwestern Law Review) and helped Law Dean John Henry Wigmore write his third edition of the treatise on evidence. He was the uncle of prolific blues rock keyboardist Barry Goldberg.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Голдберг АҚШ армиясының құрамында болды, онда ол капитан, кейін майор болып қызмет етті. Ол теңіз жаяу әскеріне қосылғысы келді, бірақ физикалық жағдайы жеткіліксіз болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропаның жер асты жұмысшы қозғалысымен байланыс пен желілерді құруға жауапты Америка құпия қызметінің автономды бөлімінің басшысы болды. Еврей телеграф агенттігі былай деп хабарлады: "Голдбергтің іс қағаздарында, азаматтық және армия қызметкері ретінде, ол жау оккупациясы астындағы және жау елдеріндегі қарсылық күштері болуы мүмкін еңбек топтары мен ұйымдарымен байланыс ұстау үшін OSS-тың құпия барлау бөлімінің бір бөлімін басқарған. Ол анти-нацистік Еуропа көлік қызметкерлерін кең барлау желісіне ұйымдастырды."
During World War II, Goldberg was a member of the United States Army, wherein he served as a captain and later a major. He wanted to join the Marines, but was not physically fit enough. serving as chief of the Labor Desk, an autonomous division of the American intelligence agency that was charged with the task of cultivating contacts and networks within the European underground labor movement during World War II. The Jewish Telegraphic Agency stated, "Goldberg's file notes that as both a civilian and a member of the Army, he supervised a section in the Secret Intelligence Branch of OSS to maintain contact with labor groups and organizations regarded as potential resistance elements in enemy occupied and enemy countries. He organized anti Nazi European transportation workers into an extensive intelligence network."
Кейінгі мансабы
Вьетнам соғысынан көңілі толмаған Голдберг 1968 жылы елшіліктен кетіп, Нью-Йорк заң фирмасы Пол, Вайс, Рифкинд, Уортон және Гаррисонмен аға серіктестікке келісті. Кейін ол 1968 жылы бас судья зейнетке шыққанда, оны алмастыруға Ерл Уорреннің үміткері екенін айтты, бірақ президент Джонсон оның орнына Эб Фортасты таңдады. Фортастың кандидатурасы Сенаттың қарсылығынан кейін кері алынған соң, Джонсон Голдбергті қысқа мерзімге бас судья етіп тағайындауды қарастырды, бірақ кейін бұл идеядан бас тартты. 1972 жылы Голдберг Жоғарғы Сотқа адвокат ретінде оралып, "Флудқа қарсы Кун" ісінде Курт Флудтың мүддесін қорғады. Оның ауызша жауабын бір бақылаушы "Мен естіген ең нашар жауаптардың бірі – бірақ ең зиялы адамдардың бірінен" деп сипаттады. Президент Джимми Картер кезінде Голдберг 1977 жылы Белградтағы Адам құқықтары жөніндегі конференцияда АҚШ елшісі болды және 1978 жылы Президенттік бостандық медалімен марапатталды. Голдберг 1966 жылдан 1989 жылға дейін Сыртқы қатынастар кеңесінің мүшесі болды. Голдберг 1990 жылы қайтыс болды. АҚШ армиясының бұрынғы мүшесі болғандықтан, ол Вирджиния штатындағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Frustrated with the war in Vietnam, Goldberg resigned from the ambassadorship in 1968 and accepted a senior partnership with the New York law firm Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison. Longing to return to the bench, Goldberg later claimed that he was Earl Warren's preference to succeed him when the chief justice announced his retirement in 1968, but President Johnson selected Abe Fortas instead. After Fortas's nomination was withdrawn in the face of Senate opposition, Johnson briefly considered naming Goldberg chief justice as a recess appointment before ruling out the idea. In 1972, Goldberg returned to the Supreme Court as a lawyer, representing Curt Flood in Flood v. Kuhn. His oral argument was referred to by one observer as "one of the worst arguments I'd ever heard – by one of the smartest men I've ever known " Under President Jimmy Carter, Goldberg served as United States Ambassador to the Belgrade Conference on Human Rights in 1977, and was awarded the Presidential Medal of Freedom in 1978. Goldberg was a member of the Council on Foreign Relations from 1966 until 1989. Goldberg died in 1990. As a former member of the U. S. Army he was buried at Arlington National Cemetery in Virginia.