Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стюарт қалашығындағы үй, Пенсильвания штаты
House in Stewart Township, Pennsylvania
Фаллингвотер – 1935 жылы сәулетші Фрэнк Ллойд Райт жобалаған үй. Ол Стюарт қалашығының Милл Рун аймағында, Пенсильвания штатының оңтүстік-батысындағы Лорел жоталарында, АҚШ-тағы Питтсбургтен оңтүстік-шығысқа қарай 70 миль (113 км) қашықтықта орналасқан. Үй Лилиан мен Эдгар Кауфманға, Питтсбургтегі Кауфманның универмагының иесіне, демалыс күндерін өткізуге арналған болды. Салынысы аяқталғаннан кейін, Time журналы Фаллингвотерді Райттың "ең әдемі туындысы" деп атады және ол Смитсониан институтының "Өмір бойында көруге тиіс 28 орын" тізіміне енді. 1976 жылдың 11 мамырында үй Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1991 жылы Американдық сәулетшілер институтының (AIA) мүшелері Фаллингвотерді "американдық сәулет өнерінің ең үздік туындысы" деп таныды, ал 2007 жылы AIA оны Американың сүйікті сәулет өнері тізімінде 29-орынға қойды. 2019 жылы бұл үй және тағы жеті Райт салған құрылыстар "Фрэнк Ллойд Райттың 20 ғасырлық сәулеті" деген атаумен ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді.
Fallingwater is a house designed by the architect Frank Lloyd Wright in 1935. Situated in the Mill Run section of Stewart township, in the Laurel Highlands of southwest Pennsylvania, about 70 mile (113 km) southeast of Pittsburgh in the United States, it is built partly over a waterfall on the Bear Run river. The house was designed to serve as a weekend retreat for Liliane and Edgar J. Kaufmann, the owner of Pittsburgh's Kaufmann's Department Store. After its completion, Time called Fallingwater Wright's "most beautiful job" and it is listed among Smithsonians "Life List of 28 Places to See Before You Die". The house was designated a National Historic Landmark on May 11, 1976. In 1991, members of the American Institute of Architects (AIA) named Fallingwater the "best all time work of American architecture" and in 2007, the AIA ranked it 29th on its list of America's Favorite Architecture. In 2019, the house and seven other Wright constructions were inscribed as World Heritage Sites under the title, "The 20th Century Architecture of Frank Lloyd Wright".
Тарих
67 жасында Франк Ллойд Райтқа үш ғимаратты жобалау және салу мүмкіндігі туды. 1930 жылдардың соңындағы үш жұмысымен (Фоллингвотер, Висконсин штатының Расин қаласындағы Джонсон Вакс ғимараты және Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Герберт Джейкобс үйі) Райт архитектуралық қауымдастықтағы ықпалын қайта арттырды.
At age 67, Frank Lloyd Wright was given the opportunity to design and construct three buildings. With his three works of the late 1930s, (Fallingwater, the Johnson Wax Building in Racine, Wisconsin, and the Herbert Jacobs house in Madison, Wisconsin), Wright regained his prominence in the architectural community.
Кауфманндар
Эдгар Дж. Кауфман – Питтсбург кәсіпкері және Кауфманның универмагының президенті болды. Лилиан Кауфман, күйеуі сияқты, табиғатқа құштар еді; ол жаяу серуендеуді де, жылқымен жүруді де ұнататын. Оның үйдің дизайнында көрініс тапқан күшті эстетикалық сезімталдығы болды. Эдгар мен Лилианның жалғыз баласы, Эдгар Кауфман кіші, әкесінің Франк Ллойд Райтпен қарым-қатынасын дамытуға түрткіс болды. Оның ішіндегі барлық тас, ағаштар және жер бедерімен бірге, жобаны Пенсильвания штатының Юнионтаун қаласындағы Файетт инженерлік компаниясы дайындап, 1935 жылдың наурыз айында Райтқа жіберді.
Edgar J. Kaufmann was a Pittsburgh businessman and president of Kaufmann's Department Store. Liliane Kaufmann, like her husband, was a keen outdoors person; she enjoyed both hiking and horseback riding. She had a strong aesthetic sensibility which is reflected in the house's design. Edgar and Liliane's only child, Edgar Kaufmann Jr., became the catalyst for his father's relationship with Frank Lloyd Wright. One was prepared by Fayette Engineering Company of Uniontown, Pennsylvania, including all the site's boulders, trees, and topography, and forwarded to Wright in March 1935.
Құрылыс
Талиэсиндегі Франк Ллойд Райттың шәкірттері хабарлағандай, Кауфман алғашқы кездесуден тоғыз ай өткен соң 22 қыркүйекте Милуокиде болған және жексенбі күні таңертең ерте Райтті үйіне шақырып, сол күні онымен кездесетінін айтқан. Райт Кауфманға бұрынғы хабарламаларында жоспарлар бойынша жұмыс істеп жатқанын жеткізген, бірақ шындығында ештеңе жасалмаған еді. Таңғы астан кейін, өте шаршаған шәкірттер тобының арасында Райт тыныш түрде Кауфманның Талиэзинге дейін жол жүруіне кеткен екі сағат ішінде жоспарларды сызып шықты. Куәгерлер Эдгар Тафел мен Роберт Мошер, сол кезде Талиэзин шәкірттері болған, кейін Райт жоспарларды жасағанда кеңістіктердің қалай пайдаланылатыны туралы айтқанын, форма мен функцияны тікелей байланыстырғанын мәлімдеді. Райт үйді сарқыраманың үстіне жобалады: Кауфман оны сарқыраманың астында деп күткен, осылайша сарқыраманың көрінісін тамашалауға мүмкіндік болар еді. Ол бастапқыда бұл өзгеріске қатты ренжіді. Содан кейін Райт жұмысқа қатысты смета жасау үшін тағы да сол жерге сапар шекті. 1935 жылдың желтоқсан айында үйдің қабырғаларына қажетті тастарды алу үшін батыс жағындағы ескі тас карьері қайта ашылды. Райт құрылыс барысында тек уақыт-уақыт келді және өзінің шәкірті Роберт Мошерді объектідегі тұрақты өкілі етіп тағайындады. Бұл, Кауфманның кеңесші-инженерлері Райт көрсеткен болат мөлшерін екі есеге арттыруымен салыстырылады. Кауфманның келісімімен кеңесші-инженерлер батыс террасасының негізгі тірегіш арқасының астына қосымша тірек қабырғасын орнатты. Райт оны объектіге барған кезде байқап, Мошерге тастардың жоғарғы қатарын жасырын түрде алып тастауды бұйырды. Кейін Кауфман жасалғанды мойындағанда, Райт оған Мошердің не істегенін көрсетті және консольдің осы қабырғаның қолдауысыз сынақ жүктемелеріне өткен айда төтеп келгенін атап өтті. Негізгі үй 1938 жылы, ал қонақ үй келесі жылы аяқталды.
As reported by Frank Lloyd Wright's apprentices at Taliesin, Kaufmann was in Milwaukee on September 22, nine months after their initial meeting, and called Wright at home early Sunday morning to surprise him with the news that he would be visiting him that day. Wright had told Kaufmann in earlier communications that he had been making progress on the plans but in actuality, he had not done anything. After breakfast, amid a group of very nervous apprentices, Wright calmly drew the plans in the two hours in which it took Kaufmann to drive to Taliesin. Witnesses Edgar Tafel and Robert Mosher, Taliesin apprentices at the time, later stated that when Wright was designing the plans he spoke of how the spaces would be used, directly linking form to function. Wright designed the home above the waterfall: Kaufmann had expected it to be below the falls to afford a view of the cascades. It has been said that he was initially very upset with this change. after which Wright made an additional visit to the site to generate a cost estimate for the job. In December 1935, an old rock quarry was reopened to the west of the site to provide the stones needed for the house's walls. Wright visited only periodically during construction, assigning his apprentice Robert Mosher as his permanent on site representative. versus Kaufmann's consulting engineers doubling the amount of steel specified by Wright. With Kaufmann's approval, the consulting engineers had a supporting wall installed under the main supporting beam for the west terrace. When Wright discovered it on a site visit, he had Mosher discreetly remove the top course of stones. When Kaufmann later confessed to what had been done, Wright showed him what Mosher had done and pointed out that the cantilever had held up for the past month under test loads without the wall's support. The main house was completed in 1938 and the guest house was completed the following year.
Құны
Фоллингвотерді салудың бастапқы бағасы 35 000 долларды құрады. Үй мен қонақ үйдің соңғы құны 155 000 долларды құрады, оның ішінде үйге 75 000 доллар; аяқтау және жиһазға 22 000 доллар; қонақ үйге, гаражға және қызметшілер жатақтарына 50 000 доллар; және сәулетшінің еңбекақысы 8 000 доллар. 1938 жылдан 1941 жылға дейін қосымша бөлшектерге, аппараттық жабдықтарды және жарықтандыруды өзгертуге 22 000 доллардан астам жұмсалды. Инфляцияға сәйкес түзетілген жалпы құн 155 000 доллар, 1939 жылы шамамен 0,155 доллар болса, қазіргі кезде шамамен миллион долларға тең. 2001 жылы үйді қалпына келтіруге кеткен шығын 11,5 миллион доллар деп бағаланды (шамамен 11,5 доллар 2001 жылы қазіргі кезде шамамен миллион долларға тең).
The original estimated cost for building Fallingwater was $35,000. The final cost for the home and guest house was $155,000, which included $75,000 for the house; $22,000 for finishings and furnishings; $50,000 for the guest house, garage and servants' quarters; and an $8,000 architect's fee. From 1938 through 1941, more than $22,000 was spent on additional details and for changes in the hardware and lighting. The total cost of $155,000, adjusted for inflation, is equivalent to about $0.155 in 1939 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in The cost of the house's restoration in 2001 was estimated to be $11.5 million (approximately $11.5 in 2001 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ).
Қолданылуы
Фоллингвотер 1937 жылдан 1963 жылға дейін Кауфманн отбасының сенбі-жексенбілік үйі болды, содан кейін Эдгар Кауфманн кіші мүлікті Батыс Пенсильвания қорына сыйлады.
Fallingwater was the Kaufmann family's weekend home from 1937 until 1963, when Edgar Kaufmann Jr. donated the property to the Western Pennsylvania Conservancy.
Атауы
"Fallingwater" атауы 1937 жылдың соңында Фрэнк Райтпен бірге туындады, ол 1938 жылғы қаңтардағы "Архитектуралық форумда" оның мансабына арналған мақалаға қосатын мәтінді жазғанда. Осыған дейін ол Райттың суреттерінде және хат алысқандарында Е. Дж. Кауфманның үйі немесе Е. Дж. Кауфман резиденциясы деп аталды, бұл атаулар үйдің құрылысын жариялаған материалдарда қолданылды. Жаңа атау бірден кең танылды және 1938 жылы Музейде өткен көрмеде, сондай-ақ Генри Люсқа тиесілі танымал "Time" және "Life" журналдарында одан әрі жарияланды. Көрініп тұрғанындай, Е. Дж. және Лилиан Кауфман бұл атауды ұнатпады және оны пайдаланбады.
The "Fallingwater" name originated with Wright in late 1937, when he wrote the text that accompanied a feature article on Wright's career in the January 1938 Architectural Forum. Until that time it had been referred to on Wright's drawings and in correspondence as the E. J. Kaufmann Residence or E. J. Kaufmann House, the names used in publications covering the house's construction. The new name immediately became popular, and was amplified by a 1938 exhibition at the Museum of Modern Art and in Henry Luce's popular magazines Time and Life. The name was apparently disliked by E. J. and Liliane Kaufmann, who did not use it.
Дизайн
Фоллингвотер Райттың органикалық архитектурасының сәулеттік шедевр ретінде сипатталған. Бұл ғимаратқа Райттың жапон архитектурасын ұнатуына байланысты жапон архитектурасының элементтері енгізілген. Қазіргі заманғы жапон сәулетшісі Тадао Андо үй туралы былай деді:
Fallingwater has been described as an architectural tour de force of Wright's organic architecture. The building includes Japanese architectural details because of Wright's love of Japanese architecture. Contemporary Japanese architect Tadao Ando has said of the house:
Менің ойымша, Райт сәулет өнерінің ең маңызды жағын – кеңістікті пайдалануды жапон архитектурасынан үйренді. Пенсильваниядағы Фоллингвотерге барғанда да осындай кеңістік сезімін байқадым. Бірақ табиғаттың әсем дыбыстары да маған әсер етті. Бұл жеке тұрғын үй иелері үшін табиғат аясында демалуға арналған. Ол үйдің астынан ағып өтетін белсенді сарқыраманың үстіне салынған. Райт бастапқыда үйді Пенсильванияның ауылдық жеріндегі табиғи ортамен үйлестіруді жоспарлаған. Ол түстер палитрасын екі түске шектеді: бетон үшін ашық охр, ал болат үшін өзінің танымал «Чероки» қызыл түсін қолданды. Жергілікті карьерлерден алынған тастан жасалған тас қабырғалар мен консольдік террасалар жақын жердегі тау жыныстарын еске түсіреді, ал терезелер мен балкондар айналасына созылған. Райттың пікірінше, негізгі кіреберіс есігі сарқырамадан алыс орналасқан. Қонақ бөлмесіндегі камин ошағы үй салынған жерде табылған тастарды біріктіреді – қонақ бөлмесінің еденінен бір футқа дейін көтерілген тас тіреуі, сыртқы ортамен байланыстыру үшін өзгеріссіз қалдырылды. Райт бастапқыда тас тіреуін еденмен тегістеуді жоспарлаған, бірақ бұл отбасының сүйікті күнге күйіншікке айналған жері болғандықтан, Кауфман оны сол күйінде қалдыруды ұсынды. Тас едендер жылтыратылған, ал камин ошағы қарапайым қалдырылған, бұл өзеннен шығып тұрған құрғақ тастар сияқты әсер береді. Райт тіпті ең ұсақ бөлшектерде де сыртқы және ішкі дизайнды біріктіруге тырысты. Шыны мен тас қабырғалардың кездесетін жерінде шыны мен оның көлденең бөліктері тас қабырғалардағы ойыққа енгізілді, сондықтан тас қабырғалар шынымен бөлінбегендей көрінеді. Консольдік қонақ бөлмеден төменге қарай сатырап төменге, ағынның төменгі жағындағы оқшауланған алаңға басатын баспалдақ бар. Негізгі үйді қонақ және қызметшілер деңгейімен байланыстыратын кеңістікте табиғи бұлақтан су тамшылайды, содан кейін ол сыртқа шығарылады. Жатын бөлмелері кішкентай, кейбіреулері төмен жабындары бар; бұл адамдарды ашық әлеуметтік аймақтарға, террасаларға және сыртқы кеңістікке шығуға ынталандыру үшін жасалған. Басты үйдің үстінде төрт орындық автокөлік тұрағы, қызметшілердің бөлмелері және қонақ үйі орналасқан. Бұл қосалқы ғимараттар екі жылдан кейін негізгі үй сияқты сапалы материалдар мен егжей-тегжейге назар аудару арқылы салынған. Қонақ үйі астында өзенге ағып түсетін бассейн бар. Фоллингвотер жұртшылыққа тапсырылғаннан кейін, Кауфманның ұсынысымен үш автокөлік тұрағы жабылып, мұражайға келушілерге Батыс Пенсильвания қорығы туралы (үйге сеніп тапсырылған) экскурсиялардың соңында көрсетілімді көру үшін пайдаланылды. Кауфман кіші оның интерьерін Райттың басқа Фоллингвотер интерьерлерінде кездесетін ерекшеліктерге сәйкес жасады. Үйдің макеті 2009 жылы Заманауи өнер мұражайында көрсетілді.
I think Wright learned the most important aspect of architecture, the treatment of space, from Japanese architecture. When I visited Fallingwater in Pennsylvania, I found that same sensibility of space. But there was the additional sounds of nature that appealed to me. The private residence was intended to be a nature retreat for its owners. It is built on top of an active waterfall that flows beneath the house. Wright had initially planned to have the house blend into its natural settings in rural Pennsylvania. In doing so, he limited his palette to two colors, a light ocher for the concrete and his signature Cherokee red for the steel. The stone walls (made of stone from local quarries) and cantilevered terraces was intended to resemble the nearby rock formations, while the windows and balconies extended into their surroundings. In conformance with Wright's views, the main entry door is away from the falls. The fireplace hearth in the living room integrates boulders found on the site upon which the house was built—a ledge rock which protrudes up to a foot through the living room floor was left in place to link the outside with the inside. Wright had initially intended that the ledge be cut flush with the floor but this had been one of the family's favorite sunning spots, so Kaufmann suggested that it be left as it was. The stone floors are waxed while the hearth is left plain, giving the impression of dry rocks protruding from a stream. Even with smaller details, Wright tried to integrate the exterior and interior designs. Where glass meets stone walls, the glass and its horizontal dividers were run into a caulked recess in the stonework so that the stone walls appear uninterrupted by glazing. From the cantilevered living room, a stairway leads directly down to an isolated platform at the stream below. A connecting space which connects the main house with the guest and servant level, a natural spring drips water inside, which is then channeled back out. Bedrooms are small, some with low ceilings; this was intended to encourage people outward toward the open social areas, decks, and outdoors. On the hillside above the main house stands a four bay carport, servants' quarters, and a guest house. These attached outbuildings were built two years later using the same quality of materials and attention to detail as the main house. The guest quarters feature a spring fed swimming pool which overflows and drains to the river below. After Fallingwater was deeded to the public, three carport bays were enclosed at the direction of Kaufmann Jr. to be used by museum visitors to view a presentation at the end of their guided tours on the Western Pennsylvania Conservancy (to which the home was entrusted). Kaufmann Jr. designed its interior himself to specifications found in other Fallingwater interiors by Wright. A model of the house was featured at the Museum of Modern Art in 2009.
Батыс Пенсильванияның қорғаныс қоры
1955 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Кауфманн кіші Фоллингвотерді мұраға алды және 1960 жылдардың басына дейін оны демалыс орны ретінде пайдалана берді. Фоллингвотердің сақталуын қамтамасыз ету және әкесінің өсиетін орындау ниетімен, ол үйді және 1500 акрға жуық жерді ата-анасына құрмет көрсету мақсатында Батыс Пенсильвания қорына тапсырды. Ол ұйымға Фоллингвотерді басқару, күту және білім беру бағдарламаларын қалай дамыту керектігін ұсынып, 1964 жылы экскурсиялар басталғанда жиі келіп тұрды. Кауфманның серіктесі, сәулетші және дизайнер Пол Майен 1981 жылы аяқталған келушілер орталығының жобасын жасау арқылы Фоллингвотердің тарихына үлес қосты. Жыл сайын бұл үйге әлемнің түкпір-түкпірінен 160 000-нан астам адам келеді.
After his father's death in 1955, Kaufmann Jr. inherited Fallingwater, continuing to use it as a weekend retreat until the early 1960s. Increasingly concerned with ensuring Fallingwater's preservation and following his father's wishes, he entrusted the home and approximately 1,500 acres of land to the Western Pennsylvania Conservancy in tribute to his parents. He guided the organization's thinking about Fallingwater's administration, care, and educational programming and was a frequent visitor as guided tours began in 1964. Kaufmann's partner, architect and designer Paul Mayén, also contributed to the legacy of Fallingwater with a design for the visitor center, completed in 1981. The house attracts more than 160,000 visitors from around the world each year.
Сақтау
Өткен 80 жыл ішінде «Құйылған Су» нысаны нашарлау белгілерін көрсетті, бұл көбінесе ылғалдылық пен күн сәулесіне ұшыраудың нәтижесі болды. Пенсильванияның оңтүстік-батысындағы қатаң қырау-еріу жағдайлары және судың сіңуі де құрылымдық материалдарға әсер етті. Осы жағдайларға байланысты, сыртқы тас қабырғалардың мұқият тазалануы мерзімімен жүзеге асырылады. «Құйылған Су» нысанының алты жуынатын бөлмесі пробка плиткалармен қапталған. Еден материалдары ретінде қолданылғанда, пробка плиткалар қолмен балауыз жағылып, олардың суды тарту қабілетін күшейтетін жылтыр жабынға ие болды. Уақыт өте келе пробка су зақымдануын көрсетуге бастады, бұл «Қорғаушылық» ұйымының жиі жөндеу жұмыстарын жүргізуін қажет етті. Сонымен қатар, «Құйылған Су» нысанының құрылымдық жүйесіне өте еркін темір бетонды консольдік балкондар кіреді. Құрылыс кезінде қалыптар алынғаннан кейін бетон консольдердің айқын иілуі байқалды. Бұл иілу уақыт өте келе күшейді, ақырында белгілі бір аралыққа жетті. 1995 жылы Батыс Пенсильванияның «Қорғаушылық» ұйымы нысанның құрылымдық тұрақтылығын зерттеуді тапсырды. Құрылыс инженерлері консольдердің уақыт өте келе қозғалысын талдап, арматураны анықтау және мөлшерлеу үшін радарлық талдау жүргізді. Деректер мердігердің Райттың жоспарынан артық арматура қосып, нығайтқанын көрсетті; алайда, консольдер әлі де жеткіліксіз нығайтылған еді. Бетон және оның болат арматурасы да бұзу шегіне жақын болды. 1997 жылы уақытша арқалықтарды орнатудан бастап мәселені шешу үшін сәулет фирмасы шақырылды. 2002 жылы құрылымды посткернеу әдісімен толықтай жөндеу жұмыстары жүргізілді. Қонақ бөлмесінің тас плиткалары жеке-жеке белгіленіп, алынып тасталды. Плиткалар бетон консольдік арқалықтар мен еден жолдарына бекітілді; жоғары беріктік болат кабельдер плиткалар мен сыртқы бетон қабырғалар арқылы өткізіліп, домкраттармен тартылды. Содан кейін едендер мен қабырғалар қалпына келтірілді, «Құйылған Су» нысанының ішкі және сыртқы көрінісі өзгеріссіз қалды. 2011 жылдан бастап консольдер жеткілікті қолдауға ие және иілу тоқтатылды. «Қорғаушылық» ұйымы консольдердегі қозғалысты үздіксіз бақылап отыр.
Fallingwater had shown signs of deterioration over the past 80 years due in large part to its exposure to humidity and sunlight. The severe freeze thaw conditions of southwest Pennsylvania and water infiltration also affected the structural materials. Because of these conditions, a thorough cleaning of the exterior stone walls is performed periodically. Fallingwater's six bathrooms are lined with cork tiles. When used as a flooring material, the cork tiles were hand waxed, giving them a shiny finish that supplemented their natural ability to repel water. Over time the cork has begun to show water damage, requiring the Conservancy to make frequent repairs. In addition, Fallingwater's structural system includes a series of very bold reinforced concrete cantilevered balconies. Pronounced deflection of the concrete cantilevers was noticed as soon as the formwork was removed during construction. This deflection increased over time, eventually reaching over a span. In 1995, the Western Pennsylvania Conservancy commissioned a study of the site's structural integrity. Structural engineers analyzed the movement of the cantilevers over time and conducted radar analysis to locate and quantify the reinforcement. The data proved the contractor had indeed added reinforcement over Wright's plan; nevertheless, the cantilevers were still insufficiently reinforced. Both the concrete and its steel reinforcement were close to their failure limits. An architectural firm was hired to fix the problem beginning with the installation of temporary girders in 1997. In 2002, the structure was repaired permanently using post tensioning. The living room flagstone floor blocks were individually tagged and removed. Blocks were joined to the concrete cantilever beams and floor joists; high strength steel cables were fed through the blocks and exterior concrete walls and tightened using jacks. The floors and walls were then restored, leaving Fallingwater's interior and exterior appearance unchanged. as of 2011, the cantilevers have sufficient support and the deflection has stopped. The Conservancy continues to monitor movement in the cantilevers.
Халықтық мәдениеттегі бейнелер
Фоллингвотер 1959 жылы Альфред Хичкоктың "Солтүстікке қарай – Солтүстік-батысқа қарай" фильміндегі Маунт-Рашмордағы Вандамм резиденциясының прототипі болды. Композитор Майкл Догертидің 2013 жылғы скрипка мен струнный оркестрге арналған "Fallingwater" концерті осы үйден шабыттанды. Autechre тобының Envane EP-сінің обложкасы ғимараттың бөліктерін бейнелейді және стильдейді. Питер Блумның "Аска" картинасы, сонымен қатар Лилиан мен Эдгар Кауфманның тапсырысымен салынған, қазір Чикаго өнер институтының қорында сақтаулы және Fallingwater құрылысын еске түсіретін құрылыс көрінісін бейнелейді. Нил Шустерманның "Arc of a Scythe" кітап сериясында Мари Кюри мен Анастасия Фоллингвотерде тұрады, ол олардың қоныстанғанға дейін жұртшылық назарынан тыс қалып, құлдырауға ұшырады. "Eureka Seven" аниме сериалының 16-шы эпизодында үңгірде жасырылған Фоллингвотердің көшірмесі бар. Fallingwater "Амелия е ла пиетра пантарба" әңгімесінің мультфильміне енді, бұл итальяндық Disney журналы Topolino #2043-те жарияланды. Ғажайып әйелдің үйі сиқырдың арқасында Фоллингвотерге айналады, содан кейін бастапқы түріне қайта оралады. Дизайн 1979 жылғы анимациялық фильм "The Bugs Bunny/Road Runner Movie" бастингісінде пародияланды. Дэн Симмонстың "Endymion" ғылыми-фантастикалық романының соңғы тарауы кейіпкерлердің 31-ші ғасырда Фоллингвотерге сапаруын баяндайды. Fallingwater әнші Конор Оберсттің "Salutations" альбомындағы "Mamah Borthwick (A Sketch)" әнінде еске алынады. Lego Architecture 2009 жылы осы ғимараттың 811 бөліктен тұратын құрылыс жинағын шығарды. Фоллингвотер ұзақ жылдар бойы көрсетіліп келе жатқан "The Simpsons" анимациялық сериалының 18-ші маусымындағы 3-ші эпизодында пайда болады. Гомер Симпсонның жасаған әрекеттерінен кейін Мардж Симпсон ағаш өңдеуді үйреніп, басқа да сәулеттік жетістіктермен бірге Фоллингвотерді бейнелейтін құс үйін салады. Бұл үй психологиялық аниме сериалы "Psycho Pass" басты кейіпкері, бұрынғы психология профессоры Джоджи Сайганың резиденциясының үлгісі ретінде пайдаланылды. Грег Сестероның режиссерлік дебюті "Miracle Valley" фильмінің соңғы сахналары Fallingwater-те түсірілді. Бұл үйде түсірілген алғашқы көркем фильм.
Fallingwater inspired the fictional Vandamm residence at Mount Rushmore in the 1959 Alfred Hitchcock film North by Northwest. Composer Michael Daugherty's 2013 concerto for violin and string orchestra, "Fallingwater", was inspired by the house. The cover of Autechre's EP Envane traces and stylizes parts of the building. Peter Blume's painting, The Rock, also commissioned by Liliane and Edgar Kaufmann, and now in the collection of the Art Institute of Chicago depicts a construction scene reminiscent of the construction of Fallingwater. In Neal Shusterman's Arc of a Scythe book series, Scythes Marie Curie and Anastasia live at Fallingwater, which before their residency fell out of the public consciousness and into disrepair. Episode 16 of the anime series Eureka Seven includes a replica of Fallingwater hidden in a cave. Fallingwater appears in a cartoon of the story "Amelia e la pietra pantarba" on Topolino #2043, the long running Italian Disney magazine. The house of the witch is turned into Fallingwater by a spell before turning back to its normal appearance. The design is pastiched in the 1979 animated package film The Bugs Bunny/Road Runner Movie. The final chapter of the Dan Simmons science fiction novel Endymion follows the characters visiting Fallingwater in the 31st century. Fallingwater is referenced in the song "Mamah Borthwick (A Sketch)" by singer Conor Oberst on his album Salutations. Lego Architecture released a 811 piece construction model set of the building in 2009. Fallingwater appears in season 18 episode 3 of The Simpsons, the long running animated series. Following Homer Simpson's antics, Marge Simpson learns carpentry and builds a birdhouse depicting Fallingwater, along with other notable architectural achievements. The house was used as a model for the residence of Joji Saiga, a former psychology professor in the psychological anime series Psycho Pass. The conclusion of Greg Sestero's directorial debut Miracle Valley was shot inside of Fallingwater. This is the first feature film to ever shoot in the house.