Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джек Хилтон (нағыз аты Джон Гринхол Хилтон; 2 шілде 1892 – 29 қаңтар 1965) – ағылшын пианиношысы, композиторы, оркестр жетекшісі және импресарио. Хилтон британдық би оркестрлері дәуірінде танымал болды, музыка баспасөз оны "Британдық джаздың королі" және "Британдық би музыкасының елшісі" деп атады, бұл оның бүкіл әлемге тараған үлкен танымалдылығымен және сол кездегі ерекше ірі құрамымен, сонымен қатар оның өте сапалы аранжировкаларымен байланысты болды. 1940 жылдан кейін ол көбінесе музыка индустриясынан шығып, өмірінің соңына дейін сәтті театр кәсіпкері болды.
Jack Hylton (born John Greenhalgh Hilton; 2 July 1892 – 29 January 1965) was an English pianist, composer, band leader and impresario. Hylton rose to prominence during the British dance band era, being referred as the "British King of Jazz" and "The Ambassador of British Dance Music" by the musical press, not only because of his popularity which extended throughout the world, but also for his use of unusually large ensembles for the time and his polished arrangements. He mostly retired from the music industry after 1940, becoming a successful theatrical businessman until his death.
Ерте өмір және мансап
Ол Джон Гринхол Хилтон болып туған, Ланкаширдің Болтон қаласына жақын орналасқан Грейт-Ливерде, Жорж Хилтонның ұлы, мақта жіптерін бұраушы. Оның әкесі жергілікті Еңбек клубында әуесқой әнші болған, ал Хилтон сахнада оны сүйемелдеу үшін фортепиано үйренді. Кейінірек Хилтон әкесі жақын маңдағы Литтл Ливердегі пабты (The Round Croft) сатып алған кезде клиенттерге ән шырқады, ол "Әнші Милл Бой" деп аталды. Кейде 20-дан астам музыканттан тұратын Хилтон оркестрі тез арада өзгелерден ерекшеленіп кетті. Түнгі клубтар мен балдырларда тұратын басқа жетекшілерден айырмашылығы, Хилтон Англияның ұзақ турнелеріне шықты, бұл ақыр соңында британдықтардың көпшілігінің джаз туралы түсінігін қалыптастырды. 1920-жылдардың екінші жартысында Хилтонның ең жоғары беделіне жетті. 1927 жылы 20 қаңтарда Хэйс, Миддлсекстегі HMV студиясына бара жатқанда болған қазалы жол апатынан кейін ол 1930 жылға дейін созылған "континенттік турлар" тізбегінің алғашқысын жасады. Оркестр құрамында сол кездегі ең тәжірибелі музыканттар да болды. "Тұрақты" музыканттар арасында саксофонисттер Билли Тернент (ол сонымен қатар топтың негізгі аранжировщигі және ортақ жетекшісі болды), Эдвард Оуэн (Э. О.) "Погги" Погсон мен Ноэль "Чаппи" д'Амато, трубашы / корнетист Джек Джексон, тромбонист Лью Дэвис, скрипкашылар Хьюго Ринольд және Гарри Берли, пианист / аранжировщик Питер Йорк және (1928 жылдан бастап) әнші Сэм Браун. Оркестр жиі басқа Хилтон бақылауындағы топтардың мүшелерімен, әсіресе 12 дюймдік "концерттік аранжировкалар" үшін толықтырылды. 1930 жылы 7 маусымда шыққан Daily Herald газеті 1929 жылы сатылған төрт-бес миллион пластинка (барлығы 50 миллион пластинка) Хилтонның қолынан шыққан, дегенмен үш миллион пластинка дұрыс цифр деп саналады. Хилтон сонымен қатар 1931 жылдың соңында HMV-ден ауысқан жаңа Decca рекордтық лейблінің директоры және негізгі акционері болды. Келесі жылы француз үкіметі оны марапаттады, Пол Робсонмен бірге жазды және Пол Уайтмен және оның оркестрімен бірге алғашқы трансатлантикалық ойын-сауық хабарларын жасады. 1935 жылы ол өзінің алғашқы көркем фильмінде, Джун Клайд пен Клод Дэмпьердің қатысуымен шыққан She Shall Have Music музыкалық комедиясында пайда болды. Осы кезеңде ол жаңа жұлдыздарды тауып, радио, кино және театр қойылымдарын басқаратын импресарио болды, балеттен циркке дейін. Оның қойылымдары Лондон театрларында "Шат жесір", "Маған сүйіңіз", "Кейт" және "Кисмет" сияқты қойылымдармен басым болды. Олар 1929 жылы ажырасты, бірақ 1930 жылдардың ортасында қысқа өмір сүрген "Мисс Джек Хилтон Бендінің" құрылуына қарамастан, 1957 жылы Паркс қайтыс болғанға дейін салыстырмалы түрде жақын болды. 1930 жылдары ол модель Фредерика Коглер ("Фифи")мен ұзақ уақыт қарым-қатынаста болды, олармен екі қызы болды: Джеки (1932 ж.т.) және Георгина (1938 ж.т.). Оның ұлы Джек (1947 ж.т.) әнші және актриса Пэт Тейлормен болған кейініректегі қарым-қатынасынан дүниеге келді. 1963 жылы Женевада екінші рет австралиялық модель және сұлулық патшайымы Беверли Проузеге үйленді (1932–2000). Хилтон ойын-сауық индустриясына қосқан үлесі үшін екі рет француз үкіметімен марапатталды. Алайда, инфляцияға сәйкес түзету кезінде бұл 2018 жылы 4,6 миллион фунт стерлингке тең. Ол Эссекс штатының Госфилд қаласында орналасқан Сент-Кэтрин шіркеуінің бақшасында жерленген. Оның қасында әйелі Беверли де жерленген.
He was born John Greenhalgh Hilton in Great Lever near Bolton, Lancashire, the son of George Hilton, a cotton yarn twister. His father was an amateur singer at the local Labour Club and Hylton learned piano to accompany him on the stage. Hylton later sang to the customers when his father bought a pub (The Round Croft) in nearby Little Lever, becoming known as the "Singing Mill Boy". An ensemble consisting at times of more than 20 musicians, the Hylton orchestra quickly stood out from the rest. Unlike many other bandleaders who took up residences at nightclubs and ballrooms, Hylton often embarked on lengthy tours of England, which ultimately moulded the concept most Britons had of jazz. The second half of the 1920s marked Hylton's highest point of prominence. After recovering from a near fatal car accident – which took place on 20 January 1927, on the way to the HMV studios at Hayes, Middlesex – he made the first in a string of "continental tours" that lasted until 1930. The orchestra's line up also included some of the most skilled musicians of the time. "Regular" players included saxophonists Billy Ternent (who was also the band's main arranger and co leader), Edward Owen (E. O.) "Poggy" Pogson and Noel "Chappie" d'Amato, trumpeter/cornetist Jack Jackson, trombonist Lew Davis, violinists Hugo Rignold and Harry Berly, pianist/arranger Peter Yorke, and (from 1928) singer Sam Browne. The orchestra was often augmented with members of other Hylton controlled bands, especially for 12 inch "concert arrangements". According to the Daily Herald of 7 June 1930, between four and five million records sold in 1929 (out of 50 million sold overall) were made by Hylton, although three million has been suggested as likely a more accurate figure. Hylton also became a director and major shareholder of the new Decca record label, switching from HMV in late 1931. The following year, he was decorated by the French government, recorded with Paul Robeson, and made the first transatlantic entertainment broadcast with Paul Whiteman and his orchestra. In 1935, he appeared in his first feature film, the musical comedy She Shall Have Music, which starred June Clyde and Claude Dampier. At this point in his career he became an impresario, discovering new stars and managing radio, film and theatre productions, from ballets to circuses. His productions dominated the London theatres with such productions as The Merry Widow, Kiss Me, Kate, and Kismet. They separated in 1929, but remained relatively close until Parkes's death in 1957, despite the formation of a short lived "Mrs. Jack Hylton Band" in the mid 1930s. During the 1930s he had a long affair with model Frederika Kogler ("Fifi"), with whom he had two daughters: Jackie (b. 1932) and Georgina (b. 1938). He also had a son, Jack (b. 1947) by a later affair with Pat Taylor, a singer and actress. He secondly married in Geneva in 1963, to Australian model and beauty queen Beverley Prowse (1932–2000). Hylton was decorated by the French government on two occasions for his contribution to the entertainment industry. However, this equates to £4.6m in 2018, when adjusted for inflation. He is buried in the churchyard of St Catherine at Gosfield, Essex. His wife Beverley is buried beside him.
Мұра
Радио Дисмук және Свинг-стрит радио сияқты арнайы би музыкасымен таратқыш радиостанциялар оның жазбаларын ойнауды жалғастыруда. Хилтон Говард Кейн жүргізетін Манкс радиосының Sweet & Swing бағдарламасында да жиі естіледі. Оның 1930 жылы жазған "Happy Days Are Here Again" әні Кен Бернстің "The Roosevelts" деректі фильмдер сериясының төртінші бөлімінің соңында қолданылды. 2011 жылғы "Эрик және Эрни" телефильмінде Хилтон рөлін Тед Роббинс ойнады.
Specialist dance band radio stations, such as Radio Dismuke and Swing Street Radio, continue to play his records. Hylton also features regularly on the Manx Radio programme Sweet & Swing, presented by Howard Caine. His 1930 recording of "Happy Days Are Here Again" was used during the closing credits of episode four of Ken Burns's documentary series "The Roosevelts". Hylton is portrayed by Ted Robbins in the 2011 television film Eric and Ernie.