Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
В12 витаминінің жетіспеушілігіне байланысты анемия
Anemia caused by vitamin B12 deficiency
Зиянды анемия – әлем бойынша В12 витаминінің клиникалық түрде айқын жетіспеушілігінің ең көп кездесетін себебі. АҚШ-та аутоиммундық проблемаларға байланысты зиянды анемия 1000 адамның біреуінде кездеседі. 60 жастан асқандардың шамамен 2%-ы осы ауруға шалдығады. Бұл ауру көбінесе солтүстік еуропалық текті адамдарға жиірек кездеседі. Әйелдер ерлерге қарағанда көбірек ауырады. Тиісті ем жасалған жағдайда көптеген адамдар қалыпты өмір сүреді. "Зиянды" деген термин "өлімге әкелетін" деген мағынаны білдіреді, және бұл термин емнің қолжетімді болмаған кезде, ауру көбінесе өлімге соқтыратындықтан пайда болған.
Pernicious anemia is the most common cause of clinically evident vitamin B12 deficiency worldwide. Pernicious anemia due to autoimmune problems occurs in about one per 1000 people in the US. Among those over the age of 60, about 2% have the condition. It more commonly affects people of northern European descent. Women are more commonly affected than men. With proper treatment, most people live normal lives. The term "pernicious" means "deadly", and this term came into use because, before the availability of treatment, the disease was often fatal.
Белгілері мен симптомдары
Зыянды анемия көбінесе жайлап дамиды және жасырын және байқаусыз зиян келтіруі мүмкін. Емделмеген жағдайда, ол неврологиялық асқынуларға және ауыр жағдайларда өлімге әкелуі мүмкін. Симптомдардың басталуы бұлыңғыр және баяу болуы мүмкін, жағдайды басқа аурулармен шатастыру оңай, ал анемиясыз симптомдардың саны аз немесе көп болуы мүмкін. Пернициоздық анемия бастапқыда ешқандай белгілерсіз болуы мүмкін, бірақ уақыт өте келе шаршау, әлсіздік, бас қызылу, бас ауруы, жүрек соғысының жылдам немесе дұрыс емеуі, тынысқырудың қиындығы, глоссит (тілдің қызыл және ісінуі), физикалық жаттығуларға төзімділіктің төмендеуі, қан қысымының төмендеуі, қол-аяқтың суынуы, терінің бозаруы немесе сарғаюы, көгеру және қан кетудің оңай болуы, субфебрильді температура, діріл, суыққа сезімталдық, кеудедегі ауырсық, асқазанның бұзылуы, құсу, тәбеттің жоғалуы, қызылша, салмақтың төмендеуі, диарея, іш қату, буын ауруы, саусақтар мен аяқ саусақтарында (қарыштану және шаншу) қалыптан тыс сезімдер, құлақта шу сезімі пайда болуы мүмкін. Анемиямен бірге шаштың жұқаруы және түсіп қалуы, шаштың ерте ағаруы, ауыздағы жаралар, қан кетуге бейім тіс еттері немесе оптикалық нейропатия сияқты қосымша белгілер де кездесуі мүмкін. Сонымен қатар, несеп шығарудың бұзылуы, фертильділік мәселелері, дәм және иіс сезудің нашарлауы, сананың шатасуы, рефлекстердің өзгеруі, есте сақтау қабілетінің нашарлауы, көңіл күйдің ауытқуы, депрессия, тітіркену, танымдық бұзылыстар, шатасу, мазасыздық, психоз және ауыр жағдайларда деменция дамуы мүмкін. Анемия жүрек шуларына да себеп болуы мүмкін. Анемиядан басқа гематологиялық белгілерге цитопения, сүйек косындағы гемолиз және псевдотромботикалық микроангиопатия жатады. Зыянды анемия остеопорозға және сүйек сынуларына әкелуі мүмкін. Пернициоздық анемия балалардың дене дамуын тежеуі мүмкін, ал жасөспірімдерде жасыру кешігуіне себеп болуы мүмкін. ПА – ішкі фактордың жетіспеуінен туындаған В12 тапшылығымен сипатталады. В12 витаминінің жұтқыншақ ішегінде сіңуіне кедергі келтіретін басқа да жағдайларға целиакия, Крон ауруын хирургиялық жолмен жою және ЖИТС жатады. ПА – асқазан атрофиясымен және париеталды жасушаларға және ішкі факторға қарсы антиденелердің болуымен сипатталатын аутоиммунды атрофиялық гастриттің соңғы сатысы ретінде қарастырылуы мүмкін. Аутоиммунды атрофиялық гастрит, париеталды жасушалардың орналасқан жері – асқазан денесіне локализацияланған. Атрофиялық гастрит көбінесе асқазан қатерлі ісігінің алғы құрлысы болып табылады. Бір зерттеуде Helicobacter pylori бактериясынан туындаған В12 тапшылығы асқазан атрофиясы емес, CagA позитивтілігімен және асқазанның қабыну белсенділігімен байланысты болды. Сирек жағдайларда H. pylori және Zollinger-Ellison синдромы пернициоздық анемияға әкелуі мүмкін аутоиммунды емес гастриттің бір түрін тудыруы мүмкін. В12 сіңіруінің бұзылуы асқазанды жою (гастректомия) немесе асқазанды айналып өту операциясынан кейін де пайда болуы мүмкін. Мұндай операцияларда асқазан секрециясын өндіретін бөліктері алынып тасталады немесе айналып өтеді. Бұл ішкі фактордың, сондай-ақ В12 сіңіруіне қажетті басқа факторлардың жетіспеуіне әкеледі. Алайда, асқазан операциясынан кейін В12 тапшылығы көбінесе клиникалық мәселеге айналмайды, өйткені организм бауырда көп жылдық В12 қорын сақтайды және асқазан операциясынан өткен пациенттерге витаминмен толықтыру жасалады. ПА-ға бейімділік гендері анықталмаған, бірақ аурудың генетикалық факторы бар. Зыянды анемия көбінесе басқа аутоиммундық аурулармен бірге кездеседі, бұл жалпы аутоиммундық сезімталдық гендерінің себепші болуы мүмкін екенін көрсетеді. Сонымен қатар, асқазан жасушаларына қарсы антиденелердің түзілуі аутосомалық доминантты генмен анықталатындығы және асқазан жасушаларына қарсы антиденелердің болуы ПА-мен байланысты атрофиялық гастриттің пайда болуымен міндетті түрде байланысты емес екендігі көрсетілді.
Pernicious anemia often presents slowly, and can cause harm insidiously and unnoticeably. Untreated, it can lead to neurological complications, and in serious cases, death. The onset may be vague and slow and the condition can be confused with other conditions, and there may be few to many symptoms without anemia. Pernicious anemia may be present without a person experiencing symptoms at first, over time, feeling tired and weak, lightheadedness, dizziness, headaches, rapid or irregular heartbeat, breathlessness, glossitis (a sore red tongue), poor ability to exercise, low blood pressure, cold hands and feet, pale or yellow skin, easy bruising and bleeding, low grade fevers, tremor, cold sensitivity, chest pain, upset stomach, nausea, loss of appetite, heartburn, weight loss, diarrhea, constipation, severe joint pain, feeling abnormal sensations including tingling or numbness to the fingers and toes (pins and needles), and tinnitus, may occur. Anemia may present with a number of further common symptoms, including hair thinning and loss, early greying of the hair, mouth ulcers, bleeding gums, or optic neuropathy), impaired urination, fertility problems, decreased sense of taste and smell, decreased level of consciousness, changes in reflexes, memory loss, mood swings, depression, irritability, cognitive impairment, confusion, anxiety, clumsiness, psychosis, and, in more severe cases, dementia. Anemia may also lead to cardiac murmurs Other than anemia, hematological symptoms may include cytopenias, intramedullary hemolysis, and pseudothrombotic microangiopathy. Pernicious anemia can cause osteoporosis and may lead to bone fractures. Pernicious anemia can contribute to a delay in physical growth in children, and may also be a cause for delay in puberty for adolescents. PA is characterised by B12 deficiency caused by the absence of intrinsic factor. Other disorders that can disrupt the absorption of vitamin B12 in the small intestine include celiac disease, surgical removal of crohn's disease, and HIV. PA may be considered as an end stage of autoimmune atrophic gastritis, a disease characterised by stomach atrophy and the presence of antibodies to parietal cells and intrinsic factor. Autoimmune atrophic gastritis, is localised to the body of the stomach, where parietal cells are located. Atrophic gastritis is often a precursor to gastric cancer. In a study, B12 deficiency caused by Helicobacter pylori was positively correlated with CagA positivity and gastric inflammatory activity, rather than gastric atrophy. Less commonly, H. pylori and Zollinger Ellison syndrome may cause a form of nonautoimmune gastritis that can lead to pernicious anemia. Impaired B12 absorption can also occur following gastric removal (gastrectomy) or gastric bypass surgery. In these surgeries, either the parts of the stomach that produce gastric secretions are removed or they are bypassed. This means intrinsic factor, as well as other factors required for B12 absorption, are not available. However, B12 deficiency after gastric surgery does not usually become a clinical issue. This is probably because the body stores many years' worth of B12 in the liver and gastric surgery patients are adequately supplemented with the vitamin. Although no specific PA susceptibility genes have been identified, a genetic factor likely is involved in the disease. Pernicious anemia is often found in conjunction with other autoimmune disorders, suggesting common autoimmune susceptibility genes may be a causative factor. Moreover, it was further indicated that the formation of antibodies to gastric cells was autosomal dominant gene determined, and the presence of antibodies to the gastric cells might not be necessarily related to the occurrence of atrophic gastritis related to PA.
В12 екі реакция үшін ферменттерге қажет: метилмалонил CoA-ны сукцинил CoA-ға және гомоцистеинды метионинге айналдыру. Соңғы реакцияда левомефолик қышқылының метил тобы гомоцистеинге ауысып, тетрагидрофолат пен метионин түзіледі. Бұл реакцияны метионин синтаза ферменті катализдейді, оның маңызды кофакторы В12 болып табылады. В12 жетіспеушілігі кезінде бұл реакция жүрмейді, нәтижесінде левомефолик қышқылы жиналады. Бұл жиналу пурин және тимидилат синтезіне қажетті басқа фолат түрлерін азайтады, ал олар ДНК синтезіне қажет. Жаңарып келе жатқан эритроциттерде ДНК репликациясының тежелуі ірі, нәзік мегалобласты эритроциттердің пайда болуына әкеледі. Аурудың неврологиялық аспектілері метилмалонил CoA мутаза ферментінің кофакторы ретінде В12 қажеттілігіне байланысты метилмалонил CoA-ның жиналуынан туындайды деп есептеледі.
B12 is required by enzymes for two reactions: the conversion of methylmalonyl CoA to succinyl CoA, and the conversion of homocysteine to methionine. In the latter reaction, the methyl group of levomefolic acid is transferred to homocysteine to produce tetrahydrofolate and methionine. This reaction is catalyzed by the enzyme methionine synthase with B12 as an essential cofactor. During B12 deficiency, this reaction cannot proceed, which leads to the accumulation of levomefolic acid. This accumulation depletes the other types of folate required for purine and thymidylate synthesis, which are required for the synthesis of DNA. Inhibition of DNA replication in maturing red blood cells results in the formation of large, fragile megaloblastic erythrocytes. The neurological aspects of the disease are thought to arise from the accumulation of methylmalonyl CoA due to the requirement of B12 as a cofactor to the enzyme methylmalonyl CoA mutase.
Диагностика
АП-ның жасырын сипаты диагноз қоюды кешіктіруі мүмкін. Пациенттің қан сынамасында мегалобластар деп аталатын үлкен, нашар, жетілмеген эритроциттер байқалғанда АП күдікті болуы мүмкін. АП диагнозын қою үшін алдымен толық қан анализі мен қан жағын қарау арқылы мегалобластикалық анемияны анықтау қажет, ол орташа корпускулярлық көлемді (MCV) және орташа корпускулярлық гемоглобин концентрациясын (MCHC) бағалайды. Овалоциттер әдетте қан жағында көрінеді, ал мегалобластикалық анемияның (оған ПА және басқалары кіреді) патогномоникалық белгісі – гиперсегменттелген нейтрофилдер. В12 витаминінің сарысу деңгейі оның жетіспеушілігін анықтау үшін қолданылады, бірақ оның себептерін ажырата алмайды. В12 витаминінің деңгейі бұрмаланған жоғары немесе төмен болуы мүмкін, ал сезімталдық және ерекшелік туралы мәліметтер кең ауқымды. Миелопролиферативтік аурулар, бауыр аурулары, транскобаламин II немесе ішек бактерияларының шамадан тыс өсуі болған жағдайда қалыпты сарысу деңгейі табылуы мүмкін. В12 витаминінің төмен деңгейі В12 жетіспеушілігінен басқа да факторларға, мысалы, фолие қышқылының жетіспеушілігіне, жүктілікке, оралдық контрацептивтерді қолдануға, гаптокорриннің жетіспеушілігіне және миеломаға байланысты болуы мүмкін. В12 жетіспеушілігінде метаболизм және жасушалық функциялардағы рөліне байланысты белгілі бір метаболиттер жинақталады. Метилмалоно қышқылы (ММА) қанда да, зәрде де өлшенуі мүмкін, ал гомоцистеин тек қанда өлшенеді. ММА және гомоцистеиннің деңгейінің жоғарылауы В12 жетіспеушілігін фолие қышқылы жетіспеушілігінен ажыратады, себебі соңғысында тек гомоцистеин ғана жоғарылайды. ПА-сы бар адамдардың 90%-ында париетті жасушаларға қарсы антиденелер болады, бірақ жалпы халықтың тек 50%-ында ғана осы антиденелер табылады.
The insidious nature of PA may mean that diagnosis is delayed. PA may be suspected when a patient's blood smear shows large, fragile, immature erythrocytes, known as megaloblasts. A diagnosis of PA first requires demonstration of megaloblastic anemia by conducting a full blood count and blood smear, which evaluates the mean corpuscular volume (MCV), as well the mean corpuscular hemoglobin concentration (MCHC). Ovalocytes are also typically seen on the blood smear, and a pathognomonic feature of megaloblastic anemias (which include PA and others) is hypersegmented neutrophils. Vitamin B12 serum levels are used to detect its deficiency, but do not distinguish its causes. Vitamin B12 levels can be falsely high or low and data for sensitivity and specificity vary widely. Normal serum levels may be found in cases of deficiency where myeloproliferative disorders, liver disease, transcobalamin II, or small intestinal bacterial overgrowth are present. Low levels of serum vitamin B12 may be caused by other factors than B12 deficiency, such as folate deficiency, pregnancy, oral contraceptive use, haptocorrin deficiency, and myeloma. A buildup of certain metabolites occurs in B12 deficiency due to its role in metabolic processes and cellular functions. Methylmalonic acid (MMA) can be measured in both the blood and urine, whereas homocysteine is only measured in the blood. An increase in both MMA and homocysteine distinguishes B12deficiency from folate deficiency because homocysteine alone increases in the latter. About 90% of individuals with PA have antibodies for parietal cells; however, only 50% of all individuals in the general population with these antibodies have pernicious anemia.
Дифференциалдық диагностика
Мегалобластық анемияның дифференциалдық диагнозында ПА-дан басқа В12 витаминінің жетіспеушілігінің түрлерін ескеру қажет. Мысалы, мегалобластикалық анемияны тудыратын және классикалық ПА-мен шатастырылуы мүмкін В12 жетіспеушілігінің жағдайы Дифиллоботриум латум таспа құртымен жұғу нәтижесінде туындауы мүмкін, бұл паразиттің қабылданушымен В12 витамині үшін бәсекелесуіне байланысты болуы мүмкін. ПА-ны анықтауға арналған классикалық тест – Шиллинг тесті, қазіргі кезде кеңінен қолданылмайды, себебі тиімді әдістер қолжетімді. Бұл тарихи тесттің алғашқы қадамында радиоактивті белгіленген В12 витаминінің ауызша дозасы беріледі, содан кейін 24 сағат ішінде науқастың зәрiндегi витамин мөлшері радиоактивтілікті өлшеу арқылы анықталады. Тесттің екінші қадамы бірінші қадамдағы тәртіп пен процедураны қайталайды, бірақ оған ауызша ішкі фактор қосылады. ПА-мен ауырған науқаста ішкі фактордың мөлшері қалыпты деңгейден төмен болады; сондықтан екінші қадамда ішкі факторды қосу В12 витаминінің сіңірілуін арттырады (бірінші қадамда белгіленген бастапқы деңгейге қарағанда). Шиллинг тестісі ПА-ны В12 жетіспеушілігінің басқа түрлерінен ажыратады.
Forms of vitamin B12 deficiency other than PA must be considered in the differential diagnosis of megaloblastic anemia. For example, a B12 deficient state which causes megaloblastic anemia and which may be mistaken for classical PA may be caused by infection with the tapeworm Diphyllobothrium latum, possibly due to the parasite's competition with host for vitamin B12. The classic test for PA, the Schilling test, is no longer widely used, as more efficient methods are available. This historic test consisted, in its first step, of taking an oral dose of radiolabelled vitamin B12, followed by quantitation of the vitamin in the patient's urine over a 24 hour period via measurement of the radioactivity. A second step of the test repeats the regimen and procedure of the first step, with the addition of oral intrinsic factor. A patient with PA presents lower than normal amounts of intrinsic factor; hence, addition of intrinsic factor in the second step results in an increase in vitamin B12 absorption (over the baseline established in the first). The Schilling test distinguished PA from other forms of B12 deficiency,
Емдеу
Қауіпті анемия көбінесе қажетті деңгейде В12 витаминін толықтыру арқылы оңай емделеді. Қауіпті анемияны В12 витаминін бұлшыққа инъекциялау арқылы емдеуге болады. Алғашқыда күндізгі жоғары дозаларда, содан кейін жағдай жақсарған сайын сирек және төмен дозаларда. Анемияның кейбір ауыр жағдайларында гематологиялық салдарды жою үшін қан құю қажет болуы мүмкін. Қауіпті анемияның (ҚА) емделуі елдер мен аймақтар бойынша әртүрлі. В12 витаминін енгізу жолының (парентеральді/ ауызша), доза мөлшері мен аралығы, немесе витамин түрлерінің (мысалы, цианокобаламин/ гидрокобаламин) тиімділігі туралы пікірлер әртүрлі. Клиникалық тәжірибеде ҚА үшін нақты емдеу әдісінің нәтижелілігін анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет.
Pernicious anemia is usually easily treated by providing the necessary level of vitamin B12 supplementation. Pernicious anemia can be treated with intramuscular injections of vitamin B12. Initially in high daily doses, followed by less frequent lower doses, as the condition improves. In some severe cases of anemia, a blood transfusion may be needed to resolve haematological effects. The treatment of PA varies by country and area. Opinions vary over the efficacy of administration (parenteral/oral), the amount and time interval of the doses, or the forms of vitamin B12 (e. g. cyanocobalamin/hydroxocobalamin). More comprehensive studies are still needed in order to validate the feasibility of a particular therapeutic method for PA in clinical practices.
Болжам
Дұрыс емделген B12 жетіспеушілігімен күрескен адам сау өмір сүре алады. Дегенмен, дер кезінде диагноз қоймау және емдемеу жағдайында, мұңайтушы неврологиялық зақымданулар, шамадан тыс шаршау, депрессия, есте сақтау қабілетінің жоғалуы және басқа да асқынулар туындауы мүмкін. Ауыр жағдайларда, шалақан анемияның (B12 жетіспеушілігінің) неврологиялық асқынулары өлімге алып келуі мүмкін – сондықтан "шалақан" атауы, "өлімге қауіпті" деген мағынаны білдіреді. Атрофиялық гастрит белгісімен байланысты, шалақан анемиясы бар адамдарда асқазан қатерлі ісігіне шағу қаупі жоғары.
A person with well treated PA can live a healthy life. Failure to diagnose and treat in time, however, may result in permanent neurological damage, excessive fatigue, depression, memory loss, and other complications. In severe cases, the neurological complications of pernicious anemia can lead to death – hence the name, "pernicious", meaning deadly. There is an increased risk of gastric cancer in those with pernicious anemia linked to the common feature of atrophic gastritis.
Эпидемиология
АП жалпы халықтың 0,1%-ына және 60 жастан асып кеткендердің 1,9%-ына әсер етеді деп бағаланады, ересектердегі В12 витаминінің тапшылығының 20–50%-ын құрайды.
PA is estimated to affect 0.1% of the general population and 1.9% of those over 60, accounting for 20–50% of B12 deficiency in adults.
Тарих
1824 жылы Джеймс Комб алғаш рет анемияның, оның ішінде атрофикалық гастритпен қатар жүретін, қатерлі анемияның ерекшелігі ретінде кездесетін жағдайын сипаттады. Бұл ауру 1849 жылы британдық дәрігер Томас Аддисон тарапынан толық зерттелді, содан кейін ол Аддисон анемиясы деген атауға ие болды. 1871 жылы неміс дәрігері Майкл Антон Биермер континенттік Еуропада бұл ауруды алғаш рет дәл сипаттады, оның жағдайының жайлап дамуын атап өтті. Сол кезде емдеуге келмейтін және өлімге алып келетін болғандықтан, ол оны алғаш рет "қатерлі" анемия деп атады. Расселл омыртқа миының субакутты біріктірілген дегенерациясы терминін енгізді. 1920 жылға дейін қатерлі анемия өлімге әкелетін ауру болып келді; гематопоэзде бауырдың маңыздылығы анықталғанға дейін қатерлі анемияны емдеу сәтсіз және кездейсоқ болды. Бауыр ауруларына қызығушылық танытқан Джордж Уиппл гематопоэзде бауырдың рөлін зерттеуге ұмтылған болуы мүмкін. Уиппл созылмалы қан жоғалтудан туындаған анемияны емдеудің әсерін бағалауды бастады. Уиппл, Хьюбер және Робчет гемоглобинге және қанның жаңаруына әртүрлі емдеулердің әсерін зерттеді, олардың ішінде тек шикі бауыр ғана нағыз үміт берді. Тамақтанудың бір бөлігі ретінде жеміс-жидектер мен темір де қолданылды, бірақ сол кезде Мино мен Мерфи бауырдың маңызды фактор екеніне толық сенімді болмады. Иттердегі қан ағылу анемиясын емдегенде бауыр шырыны емес, бауыр тініндегі темір әсер етеді деп есептелді. Осылайша, бауыр шырынын қатерлі анемияны емдеу үшін қолдану кездейсоқ болды. Дегенмен, 1934 жылы Мино, Мерфи және Уиппл бұрын себебі белгісіз болған, өлімге алып келетін ауруды емдегені үшін бірлесіп Нобель сыйлығын алды, физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығын алған алғашқы американдықтар атанды. Пісірілмеген бауырды жеу қиын болғандықтан, бауыр шырынының концентраты инъекция үшін жасалды. 1928 жылы химик Эдвин Кохн шикі бауырдан 50-100 есе күштірек экстракт дайындады. Бұл 1950 жылдарға дейін қатерлі анемияны емдеудің стандартты әдісіне айналды. Бауырдағы белсенді ингредиент 1948 жылға дейін белгісіз болды. Анемияға қарсы факторды Смит, Рекс және басқалар ғана бауырдан бөліп алды. Бұл зат кобаламин болды, оны ашқандар "В12 витамині" деп атады. Келесі онжылдықтарда қатерлі анемияның патогенезін түсіну арта түсті. Аурудың асқазан-ішек жолының кемшіліктерімен байланысты екені көптен бері белгілі болды: науқастарда созылмалы гастрит және қышқыл секрециясының жетіспеушілігі (ахлоргидрия) байқалды. В12 витаминінің физиологиялық мөлшерін тасымалдау асқазан, ішек және панкреатикалық компоненттердің бірлескен әрекетіне байланысты екені мәлім. Асқазан компоненті 1930 жылы Уильям Касл тарапынан ашылды және "ішкі фактор" деп аталды. 1960 жылдардың басында Дониах қатерлі анемияның аутоиммундық ауру екенін анықтады, бұл маңызды жаңалық болды.
A case of anemia with a first recognition of associated atrophic gastritis a feature of pernicious anemia, was first described in 1824 by James Combe. This was fully investigated in 1849, by British physician Thomas Addison, from which it acquired the common name of Addison's anemia. In 1871, the first accurate description of the disease in continental Europe was made by Michael Anton Biermer, a German physician who noted the insidious course of the condition. Because it was untreatable and fatal at the time, he first referred to it as "pernicious" anemia. Russell coined the term subacute combined degeneration of spinal cord. Pernicious anemia was a fatal disease before about the year 1920; until the importance of the liver in hematopoiesis was recognized, the treatment of pernicious anemia was unsuccessful and arbitrary. It may have motivated George Whipple, who had a keen interest in liver diseases, to investigate the liver's role in hematopoiesis. Whipple began evaluating the effects of treatments for anemia caused by chronic blood loss. Whipple, Huber, and Robchett studied the effects on hemoglobin and blood regeneration of a variety of treatments, among which only raw liver showed real promise. Fruit and iron were also part of the diet, and it appears that at this point, Minot and Murphy were not quite sure that the liver was a very important factor. It was thought that iron in liver tissue, not liver juice soluble factor, cured hemorrhagic anemia in dogs. Thus, the discovery of liver juice as a treatment for pernicious anemia had been by coincidence. However, Minot, Murphy, and Whipple received the joint Nobel Prize for discovering a cure for a previously fatal disease of unknown cause in 1934, becoming the first Americans to be awarded the Nobel Prize in Physiology and Medicine. It is not easy to eat uncooked liver, and extracts were developed as a concentrate of liver juice for intramuscular injection. In 1928, chemist Edwin Cohn prepared an extract that was 50 to 100 times stronger than obtained from raw liver. This became part of the standard management of pernicious anemia until the 1950s. The active ingredient in the liver remained unknown until 1948. The anti pernicious anemia factor was only isolated from the liver by Smith, Rex, and others. The substance was cobalamin, which the discoverers called "vitamin B12". Understanding of the pathogenesis of pernicious anaemia increased over subsequent decades. It had long been known that the disease was associated with defects in the gastrointestinal tract: patients had chronic gastritis and lack of acid secretion (achlorhydria). It is known that transport of physiological amounts of vitamin B12 depends on the combined actions of gastric, ileal and pancreatic components. The gastric moiety was discovered and named 'intrinsic factor' by William Castle in 1930. A further important advance was made in the early 1960s by Doniach with the recognition that pernicious anemia is an autoimmune disease.
Пермеацияны күшейтуші заттар
Ауызға қабылданатын дәрілерді қолдану емдеуде ыңғайлырақ нұсқа, бірақ В12 витаминінің биожетімділігі төмен. Бұл ішекте нашар сіңірілуіне және ферменттердің әрекетінен ыдырауына байланысты. Зерттеулер сіңіруді күшейтуші немесе сіңіруге көмектесетін заттарды еммен бірге қолдануға бағытталған. Зерттелген күшейткіштердің ең тиімділерінің бірі – салькопрозат натрийі (SNAC). SNAC кобаламинмен ковалентті емес кешен құрастыра алады, оның химиялық тұтастығын сақтайды және В12 витаминін асқазан қышқылынан қорғайды. Бұл кешен суда еритін В12 витаминінен гөрі липофильдірек болғандықтан, жасушалық мембраналардан оңай өтеді. Әртүрлі молекулалардың молекулалық өзара әрекеттесуін және асқазан эпителийінде сіңірудің қаншалықты жеңіл екенін түсіну үшін эксперименттерде молекулалық динамика қолданылады.
Treatment using oral drugs is an easier option in management but the bioavailabity of B12 is low. This is due to low absorption in the intestine, and breakdown by enzyme activity. Research continues to focus on the use of permeation enhancers or permeation absorbers in combination with the treatment. One of the better performing enhancers studied is salcoprozate sodium (SNAC). SNAC is able to form a noncovalent complex with cobalamin while preserving its chemical integrity and protect B12 from gastric acidity. This complex is much more lipophilic than the water soluble vitamin B12, so is able to pass through cellular membranes with greater ease. Molecular dynamics are used in experiments to gain an understanding of the molecular interactions involved in the different molecules used and the degree of ease achieved in absorption across the gastric epithelium.