Тилбери форты: Англияның тарихи бекінісі

Кіріспе

Англиядағы бекіністер

Тилбери форты, тарихи түрде Термитаж қорғаны және Батыс Тилбери блокпосты деп те белгілі, Англиядағы Темза өзенінің солтүстік жағалауында орналасқан артиллериялық бекініс. Форттың ең алғашқы нұсқасы, өзенді бақылап тұрған артиллериясы бар шағын блокпосттан тұрды. Ол король Генрих VIII Франциядан болатын шабуылдан Лондонды қорғау мақсатымен, өзінің «Құрылғы» бағдарламасының бір бөлігі ретінде салды. 1588 жылғы испан армадасының шапқыншылығы кезінде нығайтылып, содан кейін жер қазылған бастионмен күшейтілді. 1640 жылдардағы ағылшыл азамат соғысы кезінде парламенттік күштер оны астананы қорғау үшін пайдаланды. Англо-голландия соғыстары кезіндегі теңіз шабуылдарынан кейін, форт 1670 жылдан бастап сэр Бернард де Гомм тарапынан кеңейтіліп, бұрыштық бастиондары, сумен толтырылған орлары және өзенге қарап тұрған екі қатар қару-жарағы бар жұлдыз тәрізді қорғаныс құрылысына айналды. Темзаны қорғаумен қатар, 18-шы ғасырда Тилбери транзиттік қойма ретінде және оқ-дәрі сақтау үшін де қолданыла бастады. Ол астананың қорғанысы үшін маңызды болып қала берді және Наполеон соғыстары кезінде оңтүстік-шығыс бұрышына жаңа артиллериялық батарея қосылды. 19-шы ғасырда әскери технологияның дамуына байланысты форттың қорғаныс құрылысы ретіндегі маңызы азайды. 1868 жылдан кейін ол ауыр артиллерияны орналастыру үшін қайта жабдықталды, өзен бойындағы екінші қорғаныс шебін құрады, бірақ технологиядағы одан әрі өзгерістер ғасыр соңына қарай оны қолданусыз қалдырды. Оның орнына Тилбери стратегиялық қоймаға айналып, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерлер мен материалдарды сақтау және тасымалдау үшін логистикалық орталыққа айналды. Форт Екінші дүниежүзілік соғыста шектеулі рөл атқарды және 1950 жылы демобилизацияланды. Қазіргі таңда Тилбери фортын «English Heritage Trust» қайырымдылық қоры туристік нысан ретінде басқарады және 2014 жылы 16 154 келушіні қабылдады.

XVI ғасыр

Эссекс штатындағы Тилберидегі алғашқы тұрақты бекініс Англия, Франция және Киелі Рим империясы арасындағы халықаралық шиеленістердің салдарынан Король Генрих VIII билігінің соңғы жылдарында салынған. Дәстүрлі түрде Тақ жағалауды қорғауды жергілікті лордтар мен қауымдастықтарға қалдырды, олар бекіністерді салу мен күтіп-ұстауда шағын рөл атқарды, ал Франция мен Империя бір-бірімен қақтығыста болған кезде, теңіз шабуылдары жиі болды, бірақ Англияға шабуыл жасау ықтимал емес сияқты көрінді. Оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында қарапайым блокхаустар мен мұнараларға негізделген қарапайым қорғаныс болды, Англияның солтүстігінде тағы бірнеше әсерлі жұмыстар жасалды, бірақ жалпы алғанда бекіністердің ауқымы өте шектеулі болды. 1533 жылы Генрих өзінің әйелі Арагондық Екатеринамен ұзақ жылдардан бері созылып келген некесін бұзу және қайтадан үйлену үшін Папа Павел III-тен бөлінді. Екатерина Киелі Рим императоры V Карлдың тәтесі болды және ол бұл ажырынуды жеке қорлау ретінде қабылдады. Нәтижесінде 1538 жылы Франция мен Империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға ынталандырды. Англияға шабуыл жасау әлдеқашан анық болды. Жауап ретінде Генрих 1539 жылы «құрылғы» деп аталатын жарлық шығарды, ол «шабуыл кезінде мемлекетті қорғау» және Англия жағалауында бекіністер салу туралы нұсқаулар берді. Темза өзені стратегиялық маңызға ие болды, өйткені Лондон қаласы және жаңадан салынған корольдік кемежайлар Депфорд пен Вулвич өзен сағасынан келетін теңіз шабуылына ұшырауы мүмкін еді, бұл Англия экспортының 80 пайызын тасымалдайтын маңызды теңіз жолы болды. Естуарьдің аузында Темза өзені едәуір тарылып, байланыс үшін табиғи орталыққа айналды: «Ұзын паром» жолаушыларды астанаға алып барды, ал «Кросс паром» өзен арқылы көлікті жылжытты. Бұл сонымен қатар шабуыл жасаушы күштердің Темза бойында оңай түсірілетін алғашқы нүктесі болды, өйткені осы уақытқа дейін саздықтың екі жағындағы саздықтар қонуды қиындатты. Уақытша қорғаныс Тилбериде 14 және 15 ғасырларда салынған, бірақ олардың дизайны туралы көп мәлімет жоқ. Корольдің жаңа жұмыс бағдарламасына сәйкес Темза өзені Грейвсенд, Милтон және Хигемдегі және қарсы жағалаудағы Батыс және Шығыс Тилберидегі блокхаустар желісімен өзара нығайтылды. Ішкі желінің бөлігі болған Батыс Тилбери блокхаусы бастапқыда «Термитаж қорғаны» деп аталды, өйткені ол 1536 жылы король таратып жіберген шөлдік монастырь орнында салынған. Оны Джеймс Недехам және Кристофер Морис жобалады, үш бақылаушы қолдады; жұмыстан бұрын бағаланған шығын 211 фунт стерлинг болды, бұл тас, ағаш, 150 000 кірпіш және әк үшін қарастырылды. D пішіндес блокхаус алдыңғы жағынан иілген, екі қабатты қару порттары бар және оның екі жағында өзен бойымен созылатын қосымша қару платформалары болған болуы мүмкін; қосымша ғимараттар артқы жағына орналастырылды және бүкіл аумақ қорғанмен және арықпен қорғалды, шығысқа қарай кеңейтілген батпақтар мен сағалар қосымша қорғаныс берді. Бастапқыда оған капитан Фрэнсис Грант пен оның орынбасары басшылық етті, құрамында портёр, екі сарбаз және төрт артиллериялық болды, оларға дейіз пушкасы және сакерлерді қоса алғанда бес артиллериялық құралмен жабдықталды. Шабуыл қаупі сейілді және 1553 жылы барлық блокхаустарға өз қаруларын қайтаруға бұйрық берілді; Милтон мен Хигем қиратылды. Алайда 1588 жылдың жазында испандық Армададан жаңадан шабуыл жасау қаупі туды. Естуарь аузын қорғау үшін әскер жұмылдырылды және Тилбери блокхаусындағы бекіністерді жедел жақсартуды Лестер графы Роберт Дадли жасады. Елизавета I 1588 жылдың 8 тамызында фортқа баржамен барып, жақын маңдағы әскер лагеріне шерумен барды, онда ол жиналған күштерге сөз сөйледі. Армада жеңілгеннен кейін де шабуылдан қорқу сезімі сақталды, ал келесі жылы итальяндық инженер Федериго Джанбелли блокхаусты екі концентрикалық жер қамалмен, арықтармен және қамаумен нығайтты. Грейвсендке дейін өзен арқылы 305 фунт стерлингке созылып, қазылып салынды. 1642 жылы король Карл I-нің жақтастары мен Парламент жақтастары арасында азаматтық соғыс басталды. Тилбери Парламент бақылауында болды, ол Тилбери мен Грейвсенд форттарын әскери губернатордың басқаруына тапсырды, оларды Лондонға кіретін көліктерді бақылауға және тыңшыларды іздеуге пайдаланды; ол соғыс кезінде әскери қимылдарға қатыспады. Тилбери 1651 жылы үш офицер мен алпыс алты адамнан тұратын гарнизонмен қамтамасыз етілді. 1660 жылы Карл II таққа қайта оралғаннан кейін, ол жағалау қорғанысы бойынша кең ауқымды жұмыс бағдарламасын бастады. Голландия флоты 1667 жылдың маусымында Темзаға шабуыл жасады, бірақ Тилбери мен Грейвсенд бекіністерінен қорқып, одан әрі барудан бас тартты. Шын мәнінде, форттар голландтық шабуылға қарсы тұруға нашар дайындалған еді; Тилбериде іс-қимылға дайын екі ғана қару болды. Де Гомме король үшін 1665 жылы бірнеше жоспар дайындады; жобаның тағы бір нұсқасы 1670 жылы ұсынылып, корольдік бекітілім алды. Жұмыс сол жылы басталды, бірақ жобаны аяқтауға 1685 жылға дейін уақыт кетті. Жұмысты білікті мердігерлер орындады, олар аймақтың әртүрлі бөлігінен әкелінген қысыммен жұмыс істейтін үлкен командалармен толықтырылды; 1671 жылы учаскеде 256 жұмысшыға дейін жұмыс істеді. 1671 жылы Норвегиядан жоба үшін шамамен 3000 ағаш қазық әкеліп, батпақты жерде негізді қолдауға қолданылды. Корольдің көптеген қорғаныс жобаларына қажетті ресурстар тартылып, 1681 жылы Тилберидегі жоспарланған бастиондардың бірі, бастапқыда өзенге қарап тұруы керек болған, ақшаны үнемдеу үшін тоқтатылды. Жобаның жалпы құны белгісіз, бірақ бастапқы бағалаудан 47 000 фунт стерлингтен әлдеқайда көп болды. Форттың екі жағында өзенге қарап тұрған қару платформаларының екі қатары созылып жатты. Генрихтік блокхаус қорғанысқа енгізілді, бірақ Елизаветалық жер қазбалары қиратылды. Жазушы Джон Эвелин жаңа фортты «шын мәнінде корольдік жұмыс» деп мақтады.

The first permanent fortification at Tilbury in Essex was built as a consequence of international tensions between England, France and the Holy Roman Empire in the final years of the reign of King Henry VIII. Traditionally the Crown had left coastal defences to the local lords and communities, only taking a modest role in building and maintaining fortifications, and while France and the Empire remained in conflict with one another, maritime raids were common but an actual invasion of England seemed unlikely. Basic defences, based around simple blockhouses and towers, existed in the south west and along the Sussex coast, with a few more impressive works in the north of England, but in general the fortifications were very limited in scale. In 1533, Henry broke with Pope Paul III in order to annul the long standing marriage to his wife, Catherine of Aragon, and remarry. Catherine was the aunt of Charles V, the Holy Roman Emperor, and he took the annulment as a personal insult. This resulted in France and the Empire declaring an alliance against Henry in 1538, and the Pope encouraging the two countries to attack England. An invasion of England appeared certain. In response, Henry issued an order, called a "device", in 1539, giving instructions for the "defence of the realm in time of invasion" and the construction of forts along the English coastline. The River Thames was strategically important, as the city of London and the newly constructed royal dockyards of Deptford and Woolwich were vulnerable to seaborne attacks arriving up the estuary, which was a major maritime route, carrying 80 per cent of England's exports. At the mouth of the estuary, the Thames narrowed considerably, forming a natural hub for communications: the "Long Ferry" took passengers into the capital, and the "Cross Ferry" moved traffic across the river. This was also the first point that an invasion force would be able to easily disembark along the Thames, as before this point the mudflats along the sides of the estuary would have made landings difficult. Temporary defences had been constructed at Tilbury as early as the 14th and 15th centuries, although little is known about their design. Under the King's new programme of work, the Thames was protected with a mutually reinforcing network of blockhouses at Gravesend, Milton, and Higham on the south side of the river, and West and East Tilbury on the opposite bank. West Tilbury Blockhouse, part of the inner line, was initially called the "Thermitage Bulwark", because it was on the site of a hermitage dissolved by the King in 1536. It was designed by James Nedeham and Christopher Morice, supported by three overseers; prior to the work, the estimated cost had been given as £211, allowing for stone, timber, 150,000 bricks and of chalk. The D shaped blockhouse was curved at the front, with two storeys of gun ports, and probably had additional gun platforms stretching along the river on either side of it; ancillary buildings were placed at the rear and the whole site was protected by a rampart and a ditch, with extensive marshlands and creeks giving additional protection to the east. It was initially commanded by Captain Francis Grant and his deputy, and garrisoned with a porter, two soldiers and four gunners, equipped with up to five artillery pieces including a demi cannon and sakers. The invasion threat passed and in 1553 all of the blockhouses were ordered to return their guns; Milton and Higham were demolished. In the summer of 1588, however, there was a fresh threat of invasion by the Spanish Armada. An army was mobilised to protect the mouth of the estuary and emergency improvements to the fortifications at Tilbury Blockhouse were made by Robert Dudley, the Earl of Leicester. Queen Elizabeth I visited the fort by barge on 8 August 1588 and rode in procession to the nearby army camp, where she gave a speech to the assembled forces. Fears of invasion continued even after the defeat of the Armada, and over the course of the next year the Italian engineer, Federigo Giambelli, reinforced the blockhouse with probably two concentric earthwork ramparts, with ditches and a palisade. A boom was stretched across the river to Gravesend at a cost of £305. In 1642 civil war broke out between the supporters of King Charles I and those of Parliament. Tilbury was controlled by Parliament, who placed the Tilbury and Gravesend forts under the command of a military governor, using them to control traffic entering London and to search for spies; it saw no military action during the war. Tilbury remained in use during the interregnum, having a garrison of three officers and sixty six men in 1651. After Charles II was restored to the throne in 1660, he began a wide ranging programme of work on the coastal defences. The Dutch fleet then attacked up the Thames in June 1667, but were deterred from going further for fear of the Tilbury and Gravesend fortifications. In reality, the forts were poorly prepared to resist a Dutch attack; at Tilbury there were only two guns ready for action. De Gomme prepared several plans for the King in 1665; a further iteration of the designs was submitted in 1670 and given royal approval. Work began the same year but it took until 1685 to complete the project. The work was carried out by skilled contractors, who were supplemented by large teams of pressed men brought in from across the region; during 1671, up to 256 workers were employed on the site. Around 3,000 timber piles had to be brought from Norway for the project in 1671 to support the foundations in the marshy ground. The resources needed for the King's multiple defence projects became stretched, and one of the planned bastions at Tilbury, originally planned to face the river, was cancelled in 1681, in part to save money. The total cost of the project is unknown, but was significantly more than the original estimate of £47,000. Two gun lines of gun platforms, facing the river, stretched alongside either the side of the fort. The Henrician blockhouse was incorporated into the defences, but the Elizabethan earthworks were destroyed. The writer John Evelyn praised the new fort as "a Royal work indeede".

18-19 ғасырлар

XVIII ғасырдың басында Тилбери форты Британиядағы ең қуатты форттардың бірі болды. Артиллериялық қарулардың саны әр түрлі болды; 1715 жылы батыс қару платформасында 17 деми-топ және 26 кальверн, ал шығысында 31 деми-топ және бір кальверн орнатылған. Келесі жылы фортта барлығы 161 қару болған, бірақ олардың 92-сі нашар күйде және істен шыққан. Темза өзенін қорғаудағы рөлінен өзге, форт 18-ғасырда әртүрлі әскери мақсаттарда қолданылды. 1716 жылдан бастап, Арсенал кеңесі оны оқ-дәрі сақтау орны ретінде пайдалана бастады. Лондон доктарына оқ-дәрі тасымалдау қауіпсіздік шектеулері болғандықтан, Тилбери оның орнына қолданылды. Екі үлкен қойма салынды, олардың әрқайсысы 3600 баррель ұнтаққа арналған, ал ескі блокхаус және басқа ғимараттар қосымша қоймалар ретінде қайта жабдықталды. Ақырында фортта 19000 баррельнен астам ұнтақ сақтауға болатын болды. Ол сонымен қатар солдаттар үшін транзиттік пункт ретінде, ал 1745 жылғы Якобит көтерілісінен кейін 268 таулық әскери тұтқынға арналған түрме ретінде де пайдаланылды. Форттағы тұрмыс жағдайы нашар болды. 1772 жылы офицерлер мен қатардағы әскерлер үшін жаңа казармалар қайта салынды, бірақ офицерлер көбінесе әскери штабқа жақын Грейвсенд қаласында, өзеннің арғы жағында тұруды жөн көрді. Газет есебінің қаншалықты дұрыс екені белгісіз, бірақ тарихшылар Эндрю Соундерс және Чарльз Кайтли оған сенім білдіреді. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Лондонға француз шабуылы жасалуы мүмкін деген қауіп болды. Томас Хайд Пейдж 1788 жылы Тилбериді тексеріп, Темзаға қараған қорғаныстың жеткіліксіз екенін хабарлады. Осының салдарынан қорғаныстың оңтүстік-шығыс бұрышында 32 фунттық (14,5 кг) қарулармен жабдықталған жаңа батарея салынды, ал өзен бойында шығысқа қарай Жаңа таверна форты салынды. Француз революциясы мен Наполеон соғыстары кезінде де қауіп жалғасты, 1794 жылы өзеннің жоғары жағында кішігірім батареялар салынды. Тилбери Темзадағы өткелді бақылауға алғандықтан, астананың қорғанысының маңызды бөлігі болып қала берді, ал қарулар жаңа айналу платформаларымен жаңартылды. Грейвсенд ерікті артиллериясы өзеннің екі жағындағы форттарды күзету үшін құрылды. 1803 жылғы шабуылдан қорқу кезінде Корольдік Тринити үйінің ерікті артиллериясы Тилбериде өзенге кедергі ретінде орналастырылған он қарулы кемені жасақтады. Ғасырдың бірінші жартысында гарнизонның мөлшері әртүрлі болды, бірақ 1830 жылы фортта 15 офицер мен 150 қатардағы әскерге орын болды. 1809 жылы жаңа құрылыстар салынғанына қарамастан, сарбаздардың тұрмыс жағдайы нашар болды, төрт сарбаз казармадағы екі жатын бөлмесінің әрқайсысын бөлісіп тұрды және жерде су болмады. XIX ғасырда жер астындағы құдықтан су тасымалдау үшін сорғы орнатылды. 1857 жылы Армия казармаларының жағдайына қатысты бүкіл ел бойынша жүргізілген зерттеулер Тилберидегі жақсартылған құрылыстарға инвестиция жасауға әкелді. 1877 жылы фортқа құбырлы су жүргізілді, ал 1880 жылдан кейін жақсартылған жайлылықтар мен санитария орнатылды. 1850-ші жылдары бу кемелерінің пайда болуы жау кемелерінің Темзаны бұрынғыдан гөрі жылдам жүзіп өтуіне мүмкіндік берді, бұл форттардың оларды тоқтату үшін жұмсайтын уақытын қысқартты. Жаңа қарулар мен мұнараға орнатылған қару-жарақ және броньдық қаптамалар жаудың әскери кемелері Тилбери сияқты форттарға өзеннен төмен қарай оңай атуына мүмкіндік берді, ал олардың қаруларынан қорғалды. Комиссия келесі жылы есеп берді және Темзаның төменгі ағысында жаңа, күшті форттар салуды ұсынды, ал Тилбери форты сияқты қорғаныстар қорғаныстың екінші шебін құрады. Батыс, солтүстік-шығыс және шығыс бекіністер мен оңтүстік-шығыс қабырға қабырғасы кірпішпен қапталған он үш мылтықпен жабдықталды, кірпіш қабырғалармен, жер жұмыстарымен және темір қалқандармен қорғалды. Келесі онжылдықтарда теңіз және қорғаныс технологиясы жақсара берді, Тилбери фортының бастиондық дизайны ескірді. Үкімет Темзаның төменгі ағысындағы қорғанысты жеткілікті деп санады, сондықтан Тилбери жақсартылмады. Ғасырдың соңына қарай ол қорғаныс бекінісі ретінде көбінесе қажетсіз болды, бірақ стратегиялық қойма ретінде қолданыла берді. 1889 жылдан бастап ол шабуыл болған жағдайда мобильді соққы күшін қолдау үшін мобилизациялық орталық құрды, бұл кеңірек Лондон қорғаныс жоспарының бір бөлігі болды, және материалдарды сақтау үшін ірі қоймалар салынды.

By the start of the 18th century, Tilbury Fort was one of the most powerful in Britain. The number of artillery guns varied; in 1715 there were 17 demi cannon and 26 culverins mounted on the west gun platform, and 31 demi cannons and one culverin on the east; the following year there were reported to be 161 guns in total at the fort, although 92 of these were in poor repair and inoperable. In addition to its role in protecting the Thames, the fort had various military uses during the 18th century. From 1716 onwards, the Board of Ordnance began to use it as a gunpowder depot; there were safety restrictions on moving gunpowder in and out of the London docks, so Tilbury was used instead. Two large magazines were built, able to hold 3,600 barrels of powder each, and the old blockhouse and other buildings were converted to act as further magazines. Eventually the fort could hold more than 19,000 barrels of gunpowder. It was also used as a transit depot for soldiers and, after the Jacobite rising of 1745, as a prison to hold 268 Highlander prisoners of war. The living conditions at the fort were poor. New barracks for the officers and enlisted men were rebuilt in 1772, but the officers often preferred to live across the river in the more urban setting of Gravesend, near the military headquarters there. It is uncertain how accurate the newspaper account was, although the historians Andrew Saunders and Charles Kightly give it some credence. During the American Revolutionary War there were fears of a French attack on London. Thomas Hyde Page inspected Tilbury in 1788 and reported that the defences facing the Thames were seriously inadequate. As a consequence, a new battery was built in the south east corner of the defences, armed with 32 pounders (14.5 kg) pointing down river, and a new battery, New Tavern Fort, was built along the river to the east. Fears continued during the French Revolutionary and Napoleonic Wars and smaller batteries were constructed further up the river in 1794. Tilbury continued to be an essential part of the capital's defences because of its control of the crossing point on the Thames, and the guns were upgraded with new traversing platforms; the Gravesend Volunteer Artillery was formed to man the forts on both sides of the river. During the invasion scare of 1803, the Royal Trinity House Volunteer Artillery manned ten armed hulks placed across the river as a barrier at Tilbury. The size of the garrison varied during the first half of the century, but in 1830 the fort had space for 15 officers and 150 enlisted men. Despite the construction of a new range of facilities in 1809, the living conditions of the soldiers remained poor, with four men sharing each of the two bed rooms in the barracks, and no running water on the site. During the 19th century, a pump was installed to bring water up from a well below the surface. Nationwide investigations into the standard of Army barracks during 1857 led to investment in better facilities at Tilbury; piped water was run into the site in 1877, and improved amenities and sanitation were installed after 1880. By the 1850s, the advent of steam ships meant that enemy vessels could sail up the Thames far more quickly than before, reducing the time available for forts to intercept them. Rifled guns and turret mounted weapons and new armour plating meant that enemy warships could fire on forts such as Tilbury from downstream more easily while being protected from their guns. The Commission reported the following year and recommended that new, more powerful forts be built further downstream, with defences such as Tilbury Fort forming a second line of defence. The west, north east and east bastions and the south east curtain wall were altered to house thirteen rifled muzzle loading guns, protected by brick walls, earthworks and iron shields. Naval and defensive technology continued to improve over the next few decades, rendering Tilbury Fort's bastion design out moded. The government considered the defences further down the Thames to be sufficient and Tilbury was therefore not improved; it was largely redundant as a defensive fortification by the end of the century, although still in use as a strategic depot. From 1889 onwards it formed a mobilisation centre to support a mobile strike force in the event of an invasion, part of the wider London Defence Scheme, and large storage buildings were built across the site to store materiel.

20 ғасырлар

Жаңа алаңдаушылықтар туды, себебі Темза торпедалық қайықтар мен бронекрейсерлердің шабуылына осал болуы мүмкін еді, және 1903 жылы Тилберидің оңтүстік-шығыс қабырғасында төрт жылдам атуға арналған 12 фунттық, 12 центнерлік (5.4 кг, 50.8 кг) зеңбіректер орналастырылды, 1904 жылы екі 6 дюймдік (15 см) артқы жағынан зарядталатын зеңбірекпен күшейтілді. Алайда, 1905 жылы үкімет Корольдік Әскери-теңіз күштері мен өзен бойындағы бекіністер астананы жеткілікті түрде қорғай алатынына шешім келтіріп, артиллерияны алып тастады, тек пулеметтерді қалдырды. Тилбери мобилизациялық қойма ретінде жұмыс істеуін жалғастырды және Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін ол 300-ге дейін әскерлерді уақытша орналастыруға және Пурфлит пен Белхус-Маншн жанындағы жаңа әскер лагерьлерін жабдықтауға пайдаланылды. Бастапқыда 1916 жылға дейін Корольдік Дублин фузилерлерінің 2-ші батальоны, содан кейін соғыс аяқталғанға дейін түрлі резервтік бөлімдер басқарды. Бекініс оқ-дәрілерді сақтау үшін пайдаланылды, ал батысқа қарай аттарды ауыстыру станциясы салынды; әскерлерді тасымалдау үшін Темза арқылы понтондық көпір салынды, ол бекіністің зеңбіректермен қорғалды. 1917 жылға дейін бірнеше жаяу әскер батальондарының штаб-пәтері ретінде де пайдаланылды. Электр жарығы орнатылды, сондай-ақ бекініске материалдарды тиеу-төгуға көмектесу үшін тарамдық теміржол және кемежайдағы бу машинасы қосылды. Соғыс аралық жылдары үкімет бекіністің әскери маңызы жоқ екеніне келісті және оны дамыту үшін сатуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бекіністе 1939 және 1940 жылдар аралығында Темза мен Медуэйдің (Солтүстік) қару аймағының қорғанысын басқарған жедел құрылған әуе шабуылына қарсы операциялар орталығы орналасты. Ауадан шабуылға жол бермеу үшін айналасында ор қазылды. Сарбаздардың казармасы мен әкімшілік ғимараты, сондай-ақ, мүмкін, сатушының үйі бомбаға түсіп, зақымданды, соғыс аяқталғаннан кейін бұзылды. Соғыстан кейінгі кезеңде бекініс әскери пайдаланудан салыстырмалы түрде ерте алынды және 1950 жылы Жұмыс министрлігі оны өз бақылауына алды. 1970 жылдары қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, соның ішінде ағаш көпірлердің көшірмелері салынды. Қазіргі таңда бұл орын Ұлыбритания заңдарымен қорғалатын ескерткіш ретінде сақталған, ал офицерлердің казармасы II* санаттағы ғимарат болып тіркелген.

Fresh concerns grew that the Thames might be vulnerable to attack from torpedo boats and armoured cruisers, and in 1903 four quick firing 12 pounder, 12 cwt (5.4 kg, 50.8 kg) guns were positioned on Tilbury's south east curtain wall, supplemented in 1904 by two 6 inch (15 cm) breech loading guns. In 1905, however, the government decided that the Royal Navy and the forts downstream gave sufficient protection for the capital and removed the artillery, leaving only machine guns in place. Tilbury continued to function as a mobilisation store and, after the outbreak of the First World War, it was used to house up to 300 transit soldiers and to supply the new army camps established at Purfleet and Belhus Mansion. It was initially manned by the 2nd Battalion of the Royal Dublin Fusiliers until 1916, and by various reserve units for the rest of the war. The fort itself was used to store munitions while a depot for remounts was built just to the west; a pontoon bridge was built across the Thames for troop movements, guarded by the fort's guns. Until 1917, also used to house the headquarters of several infantry battalions. Electric lighting was installed, and a narrow gauge railway and a steam crane on the quay were added to help to move material in and out of the fort. During the inter war years, the government concluded that the fort was no longer militarily useful and there were unsuccessful attempts to sell it off for development. During the Second World War, the fort initially housed an improvised anti aircraft operations room, controlling the defences of the Thames and Medway (North) Gun Zone between 1939 and 1940. Trenches were dug across the surrounding area to prevent an airborne attack. The enlisted barracks and the facilities block, as well as probably the sutler's house, were bombed and damaged, being demolished after the war. The fort was transferred out of military use relatively early in the post war period, and in 1950 the Ministry of Works took over the site. Restoration work took place in the 1970, including the construction of replica wooden bridges. The site is protected under UK law as a scheduled monument, with the officers' barracks a grade II* listed building.

Сәулет

Тилбери форты 17 ғасырдың аяғында сэр Бернард де Гоммнің басшылығымен қайта жаратылғаннан бері көбінесе өзгеріске ұшырамаған. Ол негізінен голланд стилінде салынған, сыртқы және ішкі қорғаныстар жүйесімен жабдықталған. Бұл жүйе фортқа жау кемелеріне шабуыл жасауға, сонымен бірге құрлықтан болатын шабуылдардан қорғануға мүмкіндік берген. Мұражайлық агенттік Historic England оны "Англиядағы ең таңғажайып" 17 ғасырдың аяғындағы форттың мысалы деп сипаттайды, ал тарихшы Пол Паттисон бұл қорғаныстарды "Британ аймағындағы осындай қорғаныстардың ең жақсы сақталған үлгісі" деп санайды.

Сыртқы қорғаныс

Сыртқы қорғаныстар сыртқы және ішкі суға толы орларды қамтиды, олар Темза өзенімен толықтырылады және қорғаныс қамалдары сақинасымен бөлінеді. Қалдыққа солтүстіктен үшбұрышты қорғаныс құрылысы арқылы кіріледі, ол кіреберісті қорғауға арналған редан болып табылады. Реданды сыртқы қорғанысқа жалғайтын жол, қорғаныс сызығының бойында созылған жабық жолды қорғайтын күрделі қорғаныс жүйесін құрайды. Сыртқы қорғаныстан су арқылы Равелин деп аталатын аралға ағаш көпірдің көшірмесі созылады, ол өз кезегінде екі көпірмен қорғалған тағы бір көпірдің көшірмесі арқылы ішкі қорғанысқа жалғастырылған. Равелин ішкі қорғаныстың кіреберісіне бағытталған артиллериялық атуға физикалық кедергі болды және сыртқы қорғаныс сызығын бұзған жау күштеріне қарсы атуды бағыттай алатын. Сыртқы қорғаныстың оңтүстік жағында, өзенге қарап, Батыс және Шығыс оқ-дәрі орналасқан. Бұл нысандар 18 ғасырда салынған және эрозия мен лайлануға ұшыраған; Батыс желісіндегі бастапқы 14 оқ-дәрі орнының 12-сі сақталған, ал Шығыс желісінен тек біреуі ғана жеткен. Оңтүстік-батыс бұрышындағы шлюз суды басқарып, қыста мұз қатып қалғанда оны толығымен төгіп тастауға мүмкіндік берді, бұл шабуылдаушыларға қолайлы жағдай тудыруы мүмкін. Бұл ғимарат бастапқыда бас мергеннің үйі ретінде пайдаланылған. Форттың ішкі кеңістігінің көп бөлігін парад алаңы алып жатыр. Орталық парад алаңы 17 және 19 ғасырларда крейда мен топырақпен қазіргі биіктігіне дейін көтерілді, ал 20 ғасырдың басында оның көп бөлігін төрт үлкен қойма алып, кейіннен жойылды. Су қақпасынан шығысқа қарай жылжу кезінде оңтүстік-шығыс қорған және оңтүстік-шығыс бастион 20 ғасырдың басында қайта салынды, онда төрт жылдам атуға арналған зеңбірек және екі 15 см (6 дюймдік) зеңбірек орналастырылды, ал жер астына түсетін дәліздер оқ-дәрі қоймасына жалғастырылған. 1898 жылдан 1942 жылға дейінгі төрт артиллериялық құрал көрмеге қойылған. Парад алаңына қарама-қарсы офицерлердің пәтерлері орналасқан, бұл үйлердің террасасы қазіргі түрінде 18 ғасырдың соңында салынған, ал солтүстік жағында коменданттың жылқысын ұстауға арналған тұрақтар бар. Қазір мұнда Бернард Трасс әскери естеліктер жинағы орналасқан. Солтүстік-шығыс бастион 1868 жылдан кейін қайта жобаланды және жермен жабылған оқ-дәрі қоймасын, сондай-ақ 22 см (9 дюймдік) мылтықпен зарядталатын зеңбіректерге арналған орналасқан жерлерді қамтиды. Парад алаңының солтүстік жағында 19 ғасырда өзгертілген, 18 ғасырдың басында салынған екі оқ-дәрі қоймасы бар. Олар темірді пайдаланудан аулақ болу үшін арнайы жасалған, себебі темір ұшқын шығарып, жарылысқа себеп болуы мүмкін еді, сондықтан олар ағаш пен мыспен салынған; бұл сияқты нысандардың Ұлыбританиядағы жалғыз қалған мысалдары. Солтүстік-батыс бастионынан өткеннен кейін сарбаздардың казармалары офицерлердің казармаларына қарама-қарсы орналасқан, бірақ соғыстан кейін қиратылды және ғимараттың іргетасы ғана қалды. Оңтүстік-батыс оқ-дәрі қоймасында солтүстік-шығыс бастионындағы сияқты жабық оқ-дәрі қоймасы бар. Су қақпасының батысында 17 ғасырдың соңында салынған күзет үйі мен шіркеу орналасқан, бұл британдық артиллерия бекінісіндегі ең көне құлшынатын орындардың бірі.

The outer defences comprise outer and inner water filled moats, fed by the Thames and separated by a ring of defensive ramparts. The fort is entered from the north through a triangular defensive work known as a redan, with a redoubt to defend the entrance. A causeway links the redan to the outer defences, which form a complex pattern of ramparts, protecting a covered way stretching around the defensive line. A replica wooden bridge runs from the outer defences over the water to an island called a ravelin, which is in turn linked to the inner defences by another replica bridge, protected with two drawbridges. The ravelin formed a physical barrier to incoming artillery fire aimed at the entrance to the inner defences and could also have directed fire against enemy forces that breached the outer defensive line. On the south side of the outer defences, facing the river, are the West and East Lines of gun positions. These were built in the 18th century and have been subject to considerable erosion and silting; 12 of the original 14 gun positions on the West Line remain but only one of the East Line has survived. A sluice gate in the south west corner managed the water in the moats, and allowed them to be drained completely should the surfaces begin to freeze over in winter and provide an advantage to any attackers. The building originally acted a house for the master gunner. Most of the inside of the fort is taken up by the parade ground, an area covering The central parade ground was raised to its current height in the 17th and 19th centuries using chalk and dirt, and by the early 20th century much of it was occupied by four large warehouses, since destroyed. Moving east from the Water Gate, the south eastern curtain defences and the south east bastion were rebuilt at the start of the 20th century to hold emplacements for four quick firing guns and two 6 inch (15 cm) guns, with tunnels linking to an underground magazine. Four artillery pieces, dating from 1898 to 1942, are on display. Facing the parade ground are the officers' quarters, a terrace of houses probably dating in its current form to the late 18th century, with a stables at the northern end, originally used to hold the commandant's horses. It now holds the Bernard Truss collection of military memorabilia. The north east bastion was redesigned after 1868 and contains an earth covered magazine, as well as emplacements for 9 inch (22 cm) rifled muzzle loading guns. On the north side of the parade are two early 18th century magazines, altered in the 19th century. These were specially designed to avoid the use of iron, which might have generated sparks and set off an explosion, instead being built using wood and copper; they are the only remaining examples of their type in Britain. Past the north west bastion, the soldiers' barracks would have stood opposite those of the officers', but was destroyed after the war and only the foundations of the building remain. The south west magazine also holds a covered magazine, similar to that in the north east bastion. Just to the west of the Water Gate is the fort's guardhouse and chapel, dating from the late 17th century and one of the oldest surviving places of worship within a British artillery fortress.