Кіріспе

Mortimer Weisinger (25 сәуір 1915 – 7 мамыр 1978) – американдық журнал және комикс редакторы, ең белгілісі DC Comics комиксінің «Супермен» басылымын күміс дәуірінде, 1950-1960 жылдар аралығында редакциялағаны үшін танымал. Ол сонымен қатар «Аквамен», «Жасыл жебе», «Джонни Квик» және түпнұсқа «Ақталушы» сияқты кейіпкерлерді бірлесіп жасады, «Суперменнің оқиғалары» телесериалының сюжеттік редакторы болды және жиі қайта жаңартылатын «1001 құнды нәрсе, оларды тегін алуға болады» кітабын жинақтады.

Ерте өмір және SF фандомы

Вайзингер Нью-Йорк штатының Нью-Йорк қаласының Вашингтон Хайтс ауданында дүниеге келді және Бронкста Австриялық еврей ата-анасының ұлы ретінде өсті. Оның әкесі киім саудасымен айналысқан кәсіпкер болған. 13 жасында 1928 жылғы тамыз айындағы Amazing Stories журналының (Бак Роджерс және Ғарыштың көк шұбаршасы) қарызға алынған данасы арқылы ғылыми фантастикамен танысты. 1930 жылы Вейзингер алғашқы ғылыми-фантастикалық фан-клубтар мен фанзиннің, соның ішінде The Planet-тің белсенді мүшесі болды. 1931 жылы Вейзингер "The Scienceers" ғылыми-фантастикалық жанкүйерлер клубының кездесуін ұйымдастырды, онда жас Джулиус Шварц қатысты. Шварц екеуінің "өте жақын дос болып, жақсы қарым-қатынаста болғанын" еске алды. Бір жылдан кейін Вейзингер, Шварц және Аллен Глассер болашақ кәсіби редактор Форрест Дж. Акерманмен бірге "Уақыт саяхатшысы" журналын құрды, оны "ғылыми фантастиканың жалғыз жанкүйер журналы" деп атады. Бұл жастық шақтағы мақтаныш ғана емес, ғылыми фантастика тарихшысы Сэм Московицтің айтуынша, журнал "ғылыми фантастикаға толығымен арналған алғашқы басылым" болды. Жастар ғылыми фантастика журналдары мен авторларына хат жазып алған ақпараттарын пайдалана отырып, белгілі ғылыми фантастика жазушыларымен сұхбаттар мен қысқаша мақалалар жариялады, соның нәтижесінде сол дәуірдегі жанрдың тұлғаларымен және жағдайларымен жақсы танысты. Журналдың алғашқы санында "Эдвард 'Док Смиттың өмірбаяны және жаңалықтар" жарияланды және Гамильтон мен басқалардың әңгімелерін бұрынғы серіктесі Шварцтан сатып алды. Вейзингер көп ұзамай Standard баспасында Startling Stories және Captain Future сияқты басқа да журналдарды редакциялады және 1940 жылға қарай "40-тан астам атауды басқарды". Ол сондай-ақ арнайы қызметтердегі сержант болып қызмет етті. Йельде (Бродерик Кроуфорд пен Уильям Холденмен бірге тұрған) ол Нью-Йорктегі АҚШ армиясының "Мен қанаттарды қолдаймын" атты радиошоуына сценарийлер жазды. Вейзингердің көптеген идеялары көршілеріндегі балалармен сөйлесіп, олар нені көргісі келетінін сұрағаннан кейін, содан кейін осы идеяларды дамытуға тырысқаннан туды. Мұндай әңгімелер оны Лоис Лейн мен Джимми Олсенге арналған спин-офф атауларын жасауға шабылдады, басшылық "кейіпкерлердің жеткілікті күшті еместігіне" қарсылық білдірді. Оны тіпті 14 жаста екенін білгеннен кейін де "Супербатырлар легионы" сериалдарына жұмысқа алды. Вейзингер өзінің әңгімелерінде статикалық сурет кітабы стилін қолдады және бұрын жарияланған әңгімелерді жаңа идеялар ретінде қайта пайдалануымен белгілі болды. Мысалы, 1950 жылдардағы Суперменнің ұзақ уақыттан бері жоғалған бауыры болуы мүмкін деп ойлаған шетелдік тіршілік жаратылысын кездестіру туралы оқиға 1960 жылдардың басында Мон Эльді таныстыратын Супербой оқиғасы ретінде қайта пайдаланылды. Уақыт өте келе Вейзингер көңілі толып, тіпті өзінің негізгі жұмысын ашуға ұялды, "Егер адамдар менден не істейтінімді сұраса, мен Суперменді редакциялағанымды жасыратынмын. Мен адамдарға Collier's немесе The Saturday Evening Post үшін жазғанымды айтатынмын". Сондай-ақ Вейзингерге сюжеттік желілерді диктациялау арқылы шығармашылықты басуы үшін сын айтылды. Оның редакторы ретінде көп жылдар бойы жұмыс істеген Джим Шутер Вейзингердің комикстер жазу "ережелерін" мақтады, бірақ оларға қатаң ұмтылуын сынға алды: ". . Морттың ережелері әрқашан жұмыс істеді, әңгіме механикасы тұрғысынан. Оңай, ақымаққа қарсы, қауіпсіз. Морттың ережелерінің шегінен тыс жерлерді зерттеу қиын болды, бірақ егер сіз батыл болсаңыз, егер сізде қажетті терең түсінік пен дағды болса, сіз керемет нәрселер жасай аласыз". Вейзингер: "Адамдар мені әрқашан редактор ретінде эгоман деп айыптайды, өйткені мен жазушыларға әрқашан өз сюжеттерімді бердім. Мен мұны бір себеппен істедім. Егер мен жазушыдан өз сюжеттерін әкелуін сұрасам, ол бір аптаны төрт сюжетке арнап, маған төртінің ешқайсысы ұнамаса, онда ол бір аптаны текке жұмсаған. . . Мен жазушыға сюжет ойлап табуды тапсырдым, егер ол ұнаса, мен оны ешқашан өшірмей, оны айналып-жылжуға, оқиғаның дамуына көмектесемін".