Роберт Лемон: Бейсбол жұлдызы және жаттықтырушысы

Кіріспе

Американдық бейсболшы және жаттықтырушы (1920-2000)

Роберт Гранвилл Лемон (22 қыркүйек 1920 – 11 қаңтар 2000) – американдық оң жақтан тастайтын питчер және Басты Лига бейсболында (MLB) жаттықтырушы. Лемон 1976 жылы Ұлттық бейсбол даңқы залына сайланды. Лемон Калифорнияда өсті, онда оқушылар бейсболымен айналысты және 1938 жылы штаттың үздік ойыншысы атанды. 17 жасында Лемон кәсіби бейсбол карьерасын «Кливленд Индианс» ұйымында бастады, және ол өзінің барлық кәсіби карьерасын осы командада өткізді. 1941 жылы Лемон «Кливлендтің» Басты Лига командасына көп мақсатта қолданылатын ойыншы ретінде шақырылды. Содан кейін ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатысып, 1946 жылы «Индианс» командасына оралды. Осы маусымда Лемон алғаш рет питчер ретінде ойнады. «Индианс» 1948 жылғы Әлем сериясында ойнады, және Лемонның екі питчерлік жеңісі командаға көмектесті, нәтижесінде олар 1920 жылдан бері клубтың алғашқы чемпионатында жеңіске жетті. 1950 жылдардың басында Кливленд командасында Лемон, Боб Феллер, Майк Гарсия және Эрли Винн сияқты бастапқы питчерлер болды. 1954 жылғы маусымда Лемон мансабындағы ең жақсы нәтижеге – 23–7 жеңіс-жеңіліс көрсеткішіне қол жеткізді, ал «Индианс» 111 ойын жеңіп, 154 ойындық маусымдағы Америка Лигасының (AL) рекордтық көрсеткішін орнатты, содан кейін олар Америка Лигасының (AL) жеңімпазы атанды. Ол жеті маусым қатарынан «All-Star» атанды және 1948 жылдан 1956 жылға дейінгі тоғыз жыл ішінде жеті маусымда 20 немесе одан да көп питчерлік жеңіске жетті. Лемон «Канзас-Сити Роялз», «Чикаго Уайт Сокс» және «Нью-Йорк Янкис» командаларының жаттықтырушысы болды. Ол «Уайт Сокс» және «Янкис» командаларымен «Жыл жаттықтырушысы» атанды. 1978 жылы ол «Уайт Сокс» командасының жаттықтырушылық қызметінен босатылды. Бір айдан кейін ол «Янкис» командасының жаттықтырушысы болып тағайындалды және команданы 1978 жылғы Әлем сериясының чемпионы және 1981 жылғы Америка Лигасының чемпионы атанды. Лемон маусымның ортасында жаттықтырушылық қызметке кіріскеннен кейін Әлем сериясында жеңіске жеткен алғашқы Америка Лигасының жаттықтырушысы болды.

Ерте өмір

Боб Лемон Калифорния штатының Сан-Бернардино қаласында дүниеге келген. Лемонның әкесі, Эрл Лемон, мұз сату бизнесімен айналысқан. Кейін отбасы Калифорниядағы Лонг-Бич қаласына көшіп, онда Лемон Уилсон классикалық орта мектебінде оқыды және мектеп бейсбол командасында қорғаушы (шортстоп) ретінде ойнады. 1938 жылы Калифорния мектептері аралық федерациясының (CIF) Оңтүстік бөлімі оны жылдың ең үздік бейсболшысы деп мойындады. Сол жылы, 17 жасында Лемон Кливленд Индиандарының резервтік командасында, Канада-Америка лигасының «Освего Нидерланды» клубында кәсіби бейсбол мансабын бастады, ал соңынан Орта Атлантика лигасының «Спрингфилд Индиандары» клубында өнер көрсетті. «Нидерланды» сапында өткізген 75 ойында ол .312 көрсеткішті тіркеді. Келесі маусымда ол «Спрингфилд» командасымен 80 ойын ойнап, .293 ұпай жинады, сосын Оңтүстік лигасының «Нью-Орлеанс Пеликанс» клубына қосылды, онда Лемон .309 көрсеткіш көрсетті. Келесі екі маусымды ол Шығыс лигасының «Уилкс-Барр Баронс» клубында А кластық деңгейде өткізді, 1940 жылы .255, ал 1941 жылы .301 көрсеткіштерді тіркеді. Жасөспірімдер лигасының соңғы маусымында Лемон Халықаралық лиганың 1942 жылғы «Балтимор Ориолс» командасы сапында 21 рет үйден шығып, .268 көрсеткіш көрсетті.

Пайдалы ойыншы ретінде

Лемонның жоғары лигадағы тұңғыш ойыны 1941 жылдың 9 қыркүйегінде үшінші базада өтті. Ол бес ойынға қатысып, бес рет соққы жасағанда бір рет дұрыс соқты. Оған қақпашы және жаңадан келген Джим Хеган қосылды. 1942 жылы да ол сол сияқты бес ойынға қатысты, бірақ ешбір соққы жасаған жоқ. Лемон Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті және келесі үш маусымды өткізіп жіберді. 1943 жылы жауынгерлік міндеттерге аттанғанға дейін Лемон Джейн МакГиге үйленді. Лемон 1946 жылы маусымның ашылу ойынында «Индианс» командасының орталық шеңберінің ойыншысы болды. 30 сәуірде «Индианс» шабуылшысы Боб Феллер «Нью-Йорк Янкис» командасына қарсы ойында ешқандай соққы жібермеді; кейіннен Феллер Лемонның «батыл ұстауы» және «екінші базадан ойыншыны лақтырып, екі есеге алуы» менің «соққысыз ойынымды сақтауға» көмектескенін жазды. Алайда, маусым соңында Лемон пайдалы ойыншыға қарағанда питчер ретінде көбірек ойындарға қатысты. Будроу «Янкис» командасының қақпашысы Билл Дикимен, Лемонмен бірге теңізде қызмет өткерген, питчерге ауысу мүмкіндігін талқылады. «Лемонның күшті қолы бар екенін білдім, және ол шеңберде тұрақты түрде соққы жасай алмайтынын түсінгеннен кейін, оны питчер ретінде қарастыруға болады деп ойладым», - деп жазды Будроу кейін. Лемон бастапқыда бұл идеяға қарсы болды, бірақ питчер ретінде жалақысы жоғары болатынын білгеннен кейін келісім берді. Лемон «Индианс» командасының жаттықтырушысы Билл МакКечниге жаңа позициясына бейімделуге көмектескенін айтты. «Индианс» командасының питчер жаттықтырушысы Мел Хардер Лемонға слайдерді қалай лақтыру керектігін үйретті, бұл оның репертуарындағы маңызды соққы болды. Сол жылы «Индианс» командасының иесі Билл Вик Лемонның «күндердің бірінде Америка лигасының ең үздік питчеріне айналатынын» айтты. Лемон 1946 жылғы маусымды жеңіліс рекордтарымен (4–5) аяқтады, бұл 1957 жылға дейін оның жалғыз жеңіліс рекорды болды, және мансабындағы ең төменгі 2.49 ERA көрсеткішіне ие болды.

Толық уақытты суға салатын ойыншы әлем чемпионатына ие болды

1948 жылғы маусым басталар алдында команда президенті Билл Вик Лемонның шартының сомасын екі есеге арттырды. Бұл оның питчер ретіндегі толық маусымы болғандықтан, Лемон Индианс командасының бастапқы құрамындағы екінші питчер болды, Боб Феллерден кейін. 1948 жылдың 30 маусымында Лемон Детройт Тайгерс клубына қарсы 2:0 есебімен жеңіске жетіп, но-хиттер жасады, бұл Индианс командасынан но-хиттер жасаған тоғызыншы питчер болды және маусымдағы 11-ші жеңісі мен 5-ші таза ойынын алды. Ол өзінің жаңа маусымын АЛ бойынша ең көп – 20 толық ойынмен аяқтады. Маусымдағы 10 таза ойыны – бас лигадағы ең көп көрсеткіш. Лемон 1948 жылғы АЛ-дың үздік питчері сыйлығын жеңіп алды. Регулярлық маусымның соңына үш ойын қалғанда, 20 ойын жеңген Лемон финалдық серияның алғашқы ойынында Детройтқа қарсы шықты. Лемон жеті соққы жіберіп, үш ұпай жоғалтты, нәтижесінде Индианс ойынды ұтырып қалды. Кливленд үш ойындық серияның екі ойынын ұтырып, Бостон Ред Сокспен бір ойындық плей-оффқа қатысуға мәжбүр болды. 4 қазанда Ред Соксқа қарсы Индианс қай питчерді жібереді деген күмәндар туды; таңдау көбінесе Лемон мен Сэтчел Пейдждің арасында болды. United Press International агенттігі ойын күні таңғы газеттерде Лемонды Кливлендтің "көп үміттенген питчері" деп жариялады, тіпті ол екі күн демалыс алғаннан кейін шығатын болса да. Алайда, Будро Джин Бирдэнды таңдады, ол бір күн демалыс алғаннан кейін шығатын болды, ал команда жиналысындағы тәжірибелі екінші база ойыншысы Джо Гордон Будроны қолдағаннан кейін бұл шешім бекітілді. Индианс Фенуэй паркінде 8:3 есебімен жеңіске жетіп, Бостон Брейвзбен әлем чемпионатына дайындалды. Будро бірінші ойында Феллерді бастады, бірақ Кливленд жеңілді. Лемон екінші ойында бастаушы болды. Лемон Уоррен Спангға қарсы шығып, Кливленд 4:1 есебімен жеңіске жетті. Лемон үшінші ойында 6-шы ойында бастаушы болды, ал Индианс серияда 3:2 есебімен көш бастады. Ол сегіз соққы жіберіп, үш ұпай жоғалтты, ал Лемон ауыстырылғанда Кливленд көш бастады. Брейвз сегізінші таймның соңында екі ұпай алды, бірақ Индианс ойынды 4:3 есебімен жеңіп, 1920 жылдан бергі франшизаның алғашқы әлем чемпионатын жеңіп алды. Лемон – серияда екі ойын жеңген екі команданың жалғыз питчері болды. Ол серияны 1.65 ERA көрсеткішімен аяқтады. UPI спорт жазушысы Милтон Ричман: "Лемонның тақтадағы жақсы ойыны оны шаршатуға да себеп болды. Индианс артта қалғанда және Лемон питчерлік еткенде, оны ерте рейдте ауыстыруға болмайды. Ол атақ-даңқ үшін қымбат баға төлеп отыр". 1950 жылы Лемон үлкен лигалардағы жеңістер саны бойынша (23) бірінші рет жеңіске жетіп, екінші рет АЛ-дың үздік питчері сыйлығын жеңіп алды. 29 қыркүйекте маусымның соңғы ойынында Детройт Тайгерс клубына қарсы алты соққы жіберіп, толық ойын ойнады. 1951 жылғы маусым алдында Лемон жаңа келісімшартқа қол қойғанда, Индианс оны бейсболдағы ең көп жалақы алатын питчер етті. 1951 жылғы маусымның басында UPI спорт жазушысы Оскар Фрели Лемонның төрт маусым қатарынан жеңіске жеткен 12 белсенді питчердің бірі екенін атап өтті. Ол маусымды 3.52 ERA көрсеткішімен аяқтады, бұл 23 жеңісімен және 17-14 есебімен жетекші болған 1950 жылғы 3.84 көрсеткіштен төмен болды. Жоғалған ойындар саны АЛ бойынша ең көп болды. 1952 жылы Лемон өзінің мансабындағы екінші ең төмен ERA көрсеткішін – 2.50 тіркеді және 22-11 есебімен жеңіске жетті. Оның 28 толық ойыны – мансабындағы ең жоғары көрсеткіш және АЛ бойынша көшбасшы болды. Командадағы Эрли Уинн (23) және Майк Гарсия (22) сияқты ойыншылармен бірге Лемон Кливлендтің бастапқы құрамына 20 ойын жеңген үш питчерді қосты. 1953 жылғы маусымның алғашқы күні Лемон Чикаго Уайт Сокс клубына қарсы бір соққы жіберіп, жеңіске жетті. Ол маусымды 21-15 есебімен, 3.36 ERA көрсеткішімен аяқтады және өзінің мансабының төртінші және соңғы рет сапқа салынған иннингтерде АЛ бойынша көшбасшы болды. Лемон 1954 жылғы әлем чемпионатының бірінші ойынында Кливленд командасының стартері атанды. Тоғыз иннингтен кейін Индианс пен Джайантс 2:2 есебімен тең болды. Лемон ойында оныншы және соңғы иннингті өткізу үшін қалды, бірақ ол үш ұпайлық хоум-ранды Дасти Родсқа жіберіп алды, нәтижесінде Индианс 5:2 есебімен жеңілді. Индианс клубының бапкері Аль Лопес төртінші ойында Лемонды екі күндік демалыс алғаннан кейін қайтадан таңдады. "Ол жыл бойы осылай тығыз жұмыс істеген жоқ, себебі бізде басқа да жақсы питчерлер болды, бірақ бір жыл бұрын ол, Уинн және Гарсия бір ай бойы үш күнде бір рет питчерлік қызмет атқарды. Боб жақсы болады", - деді Лопес. Лемон мен Индианс ойынды 7:4 есебімен жоғалтты, ал Джайантс серияны төрт ойыннан нөлге ұтып алды. Екі кездесуінде ол 0-2 есебімен 6.75 ERA көрсеткішімен сегіз жол жүріп, 11 соққы алды. Лемон 1955 жылғы маусымды сәуір айында 5-0 есебімен бастады, бірақ ол сол айда жеңіске жеткен Индианс командасының жалғыз стартері болды. Оның 18 жеңісі сол жылы АЛ бойынша ең көп жеңіс көрсеткішімен тең болды. Лемон 11 қыркүйекте Балтимор Ориолс клубына қарсы өзінің 200-ші мансаптық жеңісін алды және сол күні хоум-ран соқты. Ол маусымды 20-14 есебімен аяқтады, бұл оның мансабындағы жетінші 20 жеңіс маусымы болды және 21 толық ойынмен АЛ бойынша көшбасшы болды. Лемон маусымды 6-11 есебімен аяқтады, бұл 1946 жылдан бергі оның алғашқы жеңіліс маусымы болды. Ол Падрес командасымен 12 ойында 2-5 есебімен, 4.34 ERA, 22 жол және 19 соққымен ойнады. Ол сол жылы тек бір шешім қабылдады, жеңіліс, бұл оның мансаптық питчерлік көрсеткішін 207-128 есебіне жеткізді.

Before the 1948 season started, team president Bill Veeck doubled Lemon's contract amount. In what would be his first full season as a pitcher, Lemon was the Indians' number two pitcher in the starting rotation, behind Bob Feller. On June 30, 1948, Lemon pitched a no hitter against the Detroit Tigers in a 2–0 win, becoming the ninth Indians pitcher to record a no hitter and earning his 11th win and fifth shutout of the season. He ended his breakout season with an AL best 20 complete games. His ten shutouts on the season were the most in the majors. Lemon would go on to win the 1948 AL Pitcher of the Year Award. With three games remaining in the regular season, 20 game winner Lemon started the first game of their final series against Detroit. Lemon allowed three runs on seven hits and the Indians lost the game. Cleveland lost two games of the three game series, forcing a one game playoff with the Boston Red Sox. Speculation built up around which Indians pitcher Boudreau would send to the mound against the Red Sox on October 4; the choices were largely narrowed down to Lemon and Satchel Paige. Lemon was listed as Cleveland's "probable pitcher" by United Press International in morning newspapers the day of the game, even though he would be working on two days of rest. Instead, Boudreau went with Gene Bearden, who would be pitching on one day of rest, and the choice was solidified when veteran second baseman Joe Gordon spoke up in support of Boudreau at a team meeting. The Indians won the game at Fenway Park by a score of 8–3 and prepared to face the Boston Braves in the World Series. Boudreau started Feller in game one, which Cleveland lost. Lemon was the starter in the second game. Lemon faced Warren Spahn, and Cleveland won 4–1. Lemon was named the starter for game six in Boston with the Indians leading the series 3–2. He allowed three earned runs on eight hits and Cleveland had the lead when Lemon was replaced by Bearden. The Braves scored two runs in the bottom of the eighth inning but the Indians won the game, 4–3, to clinch the franchise's first World Series title since 1920. Lemon was the only pitcher from either club to win two games in the Series. He finished the Series with a 1.65 ERA. UPI sportswriter Milton Richman wrote, "Lemon's fine work at the plate has also conspired to tire him more. When the Indians get behind and Lemon is pitching, he rarely is yanked for a pinch hitter in the early innings. It's a tough price he's paying for batting fame." In 1950, Lemon led the major leagues in wins (23) for the first time and won his second AL Pitcher of the Year Award. He pitched a six hit complete game over the Detroit Tigers in his last start of the season on September 29. When Lemon signed a new contract before the 1951 season, the Indians made him the highest paid pitcher in baseball. At the beginning of the 1951 season, UPI sportswriter Oscar Fraley pointed out that Lemon was one of only 12 active pitchers who had earned a winning record in four consecutive seasons. He finished the season with a 3.52 ERA, lower than the 1950 season mark of 3.84 when he led the majors with 23 wins, and a 17–14 record. The loss total was the most in the AL. In 1952, Lemon recorded the second lowest ERA of his career, 2.50, and went 22–11. His 28 complete games were a career high and led the AL. Along with teammates Early Wynn (23), and Mike Garcia (22), Lemon gave Cleveland's starting rotation three 20 game winners. On Opening Day of the 1953 season, Lemon pitched a one hitter against the Chicago White Sox and earned a win. He finished the season with a 21–15 record, 3.36 ERA and led the AL in innings pitched for the fourth and final time of his career. Lemon was named Cleveland's starter for game one of the 1954 World Series. After nine innings, the Indians and Giants were tied 2–2. Lemon stayed in the game to pitch the tenth and final inning, but he surrendered a three run home run to pinch hitter Dusty Rhodes and the Indians lost, 5–2. Indians manager Al López went with Lemon again in the fourth game after only two days rest. "He hasn't worked that close together all year because we had a good bunch of other pitchers, but a year ago, he and Wynn and Garcia pitched every third day for practically a month. Bob will be all right," Lopez said. Lemon and the Indians lost the game, 7–4, as the Giants swept the Series four games to none. In his two appearances, he went 0–2 with a 6.75 ERA, allowed eight walks and recorded 11 strikeouts. Lemon began the 1955 season with a 5–0 record in April, but he was the only Cleveland starting pitcher with a winning record that month. His 18 wins tied for the most in the AL that year. Lemon earned his 200th career win against the Baltimore Orioles on September 11, 1956, and he also hit a home run that day. He finished the season with a 20–14 record, the last of his seven career 20 win seasons, and led the AL in complete games (21). Lemon ended the season with a record of 6–11, his first losing record since 1946. He appeared in 12 games with the Padres, going 2–5, with a 4.34 ERA, 22 walks, and 19 strikeouts. He earned just one decision that year, a loss, which brought his career pitching record to 207–128.

Зейнеткерлік

38 жасында Лемон 1959 жылы Тусонға «Индианс» командасының көктемгі жаттығу лагеріне барды. Ол менеджер Джо Гордонға қорғаушы питчер болуға дайын екенін айтты, бірақ 5 наурызда ойыншылық жолын аяқтады, «Мен енді жас ойыншылармен жарыса алмаймын» деді. Ол «Индианс» командасында скаут ретінде жұмыс істеуге келісті. Лемон 1958 жылы 207 жеңіспен зейнеткерлікке шықты, оның ішіндегі 10-нан басқасы 10 жыл ішінде тіркелді. Ол 1,183 соққыда 274 хит жасады (.232), 147 RBI көрсетті, ал оның мансабындағы 37 хоум-ран питчерлер арасындағы барлық уақыттағы тізімде екінші орында (Уэс Ферреллдің 38 хоум-ранынан кейін). 1951 жылы Тед Уильямс Лемон туралы: «Лемонды мен қарсыласқан ең үздік питчерлердің бірі деп санаймын. Оның добы әрқашан жылдам, құлаушы, қисайған қозғалыста болды. Лемонға қарсы тұру өте қиын» деп жазды. «Индианс» командасы Лемонның 21-нөмірі бар формасын 1998 жылдың 20 маусымында зейнеткерлікке шығарды (сол кездегі «Индианс» командасының менеджері Майк Харгроув 21-нөмірден 30-нөмірге ауысты). Лемон бұл құрметке ие болған алтыншы ойыншы болды. 8 тамызда, қабылдау рәсіміне бір күн қалғанда, Лемон: «Бұл үлкен қуаныш. Әйелім 83 жаста, бірақ ол Калифорниядан келіп қатысады. Менің Атақ залына сайланғанымды білгенде, ол бақытты өліп кете алатынын айтты» деді. Лемонның күшті слайдері оның Атақ залына сайлануының маңызды себебі ретінде аталады.

Басқару

Лемонның алғашқы басқарушылық қызметі 1964 жылы Калифорния періштелерінің филиалы болған PCL лигасының Triple A Hawaii Islanders командасында басталды. Команда 60–98 есебімен ойынды аяқтады. 1965 жылы «Ангелдер» өздерінің Triple A командасын «Сиэтл Ангелдер» клубына ауыстырды, және Лемон командамен бірге көшті. Ол 1965–1966 жылдары команданы басқарды және 1966 жылы чемпионатты жеңіп алды. 1969 жылы Лемон PCL лигасына «Ванкувер Маунтиз» командасының басқарушысы ретінде қайта оралды, бұл команда жаңа құрылған «Сиэтл Пайлотс» және «Монреаль Экспос» клубтарымен байланысты болды. Томми Джон, Лопес пен Лемонның екеуінің де жетекшілігінде ойнаған, осы ұқсастықты байқады. 1991 жылы Джон былай деп жазды: «Лемон – өте жақсы менеджер еді, бірақ ол лайықты құрметке ие болған жоқ. Ол Аль Лопеске ұқсады, сізді өз күшіңізге сеніп, ересек адам ретінде қарады». Оның ойынға қатысу әдісі – оны қарапайымдастыру, барлық қатысушыларға оңайлату болды. Лемон өз ойыншыларын жиі «Ет» деп атады.

Канзас Сити Роялз

Лемон осы маусымда Канзас-Сити Роялз командасының питчинг бапкері болды. Ол өзінің алғашқы бас бапкерлік жұмысын 1970 жылы 7 маусымда Канзас-Сити Чарли Метроны жұмыстан шығарған кезде алды. Тамыз айында Лемон клубпен келісімшартты бір жылға ұзартты: "Мен көптеген ірі лига иелерінің бұрынғы питчерді менеджер ретінде жұмысқа алуға қарсы екенін білемін және мен әрқашан неге екенін ойладым. Ойынның 75 пайызы – лақтыру. Егер бұл соншалықты маңызды болса, неге бұрынғы питчер менеджер болмасын? Ол клубтың қалған 25 пайызын басқа біреу басқара алады". 1971 жылы Лемон Роялз командасын франшиза құрылғаннан бері алғашқы жеңіске жеткізді. 1972 жылғы маусым алдында Лемон команданың мүмкіндіктері туралы: "Бес клуб жеңіске жетуі мүмкін, бізді қоса алғанда". Алайда, Роялз 76–78 есебімен аяқтады. Роялздың иесі Юинг Кауфман Лемонды менеджер ретінде жұмыстан босатты, ол жас менеджерді қалайтынын және "Лемонның орнына тағайындалған Джек МакКеонды жоғалтқысы келмейтінін" айтты (Лемон 51 жаста, ал МакКеон он жас кіші). "Лемон келесі жылы клубты басқаруға лайық" деп, Кауффманның шешімімен келіспеген бірнеше ойыншылардың бірі – "Рояльс" ойыншысы Лу Пиниелла болды. Лемон кіші лигаға бас бапкер болып оралды. Оның үшінші және соңғы кезеңі PCL-де 1974 жылы Милуоки Брюэрс командасына қарасты Сакраменто Солонс командасында болды. Оның соңғы кіші лигалық басқарушылық лауазымы 1975 жылы Атланта Брейвз Халықаралық лиганың филиалы Ричмонд Брейвзмен болды. Лемон 1976 жылы Батыс дивизионында соңғы орын алған Чикаго командасын басқарды. "Боб – бізге осы кезеңде қажет менеджер", – деді Вик. "Ақ сокс" командасының қысқа қақпашысы Алан Баннистер бірден айырмашылықты байқады. Ричардсты Лемонмен салыстырып, Баннистер: "Ол ойынға 10 минут қалғанда ғана құрамаларды жариялайды, содан кейін ғана кімнің және қайда ойнайтынын білеміз. Лемон оны үлкен операцияға айналдырды". 14 тамызда "Ақ сокс" Батыс дивизионында бірінші орынға ие болды. "Ақ сокс" 90–72 есебімен аяқтады, бұл 26 ойынның артықшылығы болды. Команда Батыс дивизионында үшінші орынға ие болды және Лемон екінші рет Жыл менеджері атанды. "Біздің жанкүйерлер үш аптадан кейін бізді қолдады. Олар біздің табысымызға үлкен үлес қосты", – деді Лемон сыйлықты жеңіп алғаннан кейін. Лемон келесі маусымда 1978 жылдың 30 маусымында Викпен 1978 жылдың бірінші жартысында Чикаго 34–40 есебімен рекорд орнатты. Оның орнына бұрынғы команда мүшесі Ларри Доби келді. "Бұл өзгеріс Лемонның қабілетіне қатысты емес, керісінше, өзгеріс қажет деп саналатын ерекше жағдайлардың нәтижесі болды", – деді Вик.

Lemon became pitching coach of the Kansas City Royals for the season. He got his first major league managing job when Kansas City fired manager Charlie Metro on June 7, 1970. By August, Lemon received a one year contract extension with the club:
"I know many major league owners are against hiring a former pitcher as manager and I've always wondered why. Pitching is 75 per cent of the game. If it's so important, why not have a former pitcher as manager? He can always have someone else run the other 25 per cent of the club." In , Lemon guided the Royals to their first winning season since the franchise began as an expansion team in Lemon finished second in the Associated Press AL Manager of the Year voting. Before the 1972 season, Lemon talked about the team's chances, saying "Five clubs could win it, including ourselves." However, the Royals finished 76–78. Royals owner Ewing Kauffman fired Lemon as manager, saying he wanted a younger manager and "did not want to lose Jack McKeon", who was named as Lemon's replacement (Lemon was 51 while McKeon was ten years younger). Royals outfielder Lou Piniella was one of several players who disagreed with Kauffman's decision, saying, " Lemon deserved to manage the club next year." Lemon returned to managing in the minor leagues. His third and final stint in the PCL was in 1974 with the Sacramento Solons, affiliated with the Milwaukee Brewers. His last minor league managerial position was in 1975 with the Atlanta Braves’ International League affiliate, the Richmond Braves. Lemon took over a Chicago team that finished in last place in the AL West in 1976. "Bob is the type of manager we need at this stage of the game", Veeck said. White Sox shortstop Alan Bannister quickly noticed a difference. Comparing Richards to Lemon, Bannister said, "He'd post the lineups 10 minutes before the game, and only then we'd find out who was playing and where. Lemon's made it a serious operation." As late as August 14, the White Sox were in first place in the AL West. The White Sox finished with a 90–72 record, a 26 game improvement. The team finished third in AL West and Lemon won his second Manager of the Year Award. "The fans got behind us after about three weeks. They had a lot to do with our success", Lemon said after being winning the award. Lemon was fired the following season on June 30, 1978, by Veeck after Chicago posted a 34–40 record in the first half of the 1978 season. He was replaced by former Indians' teammate Larry Doby. "This change is not meant as any commentary on Lemon's ability but rather was the result of unusual circumstances which seemed to make a change necessary", said Veeck.

Нью-Йорк янкилері

Янкилердің бас жаттықтырушысы Билли Мартин 1978 жылғы 24 шілдеде отставкаға кетті, ал команда президенті Аль Розен Лемонға бос қызметті ұсынды. Ол келесі күні жаңа бас жаттықтырушы ретінде жарияланды. 1978 жылғы «Ескі ойыншылар күнінде» Мартин мен Лемонның орны ауысқаннан кейін бес күн өткен соң, «Янкилер» Лемонның 1980 жылы бас менеджер болып тағайындалатынын, ал Мартиннің далалық жаттықтырушы ретінде қайта оралатынын мәлімдеді. Бұл туралы хабарламаны «Ескі ойыншылар» таныстырылғаннан кейін арена жаңғыртылатын хабаршысы Боб Шеппард жасады, сонымен қатар Мартиннің «Янкилер» дугатынан драматикалық түрде кіруімен бірге болды. Мартин жанкүйерлерден ұзақ қол соққысын алды. Лемон өзінің жаңа қызметіне, сондай-ақ «Янкилер» командасындағы жағдайды жұмсартуға көмектескен газет ереуіліне жауап берді. Шілде айында «Ред Сокс» командасынан 14 ойынға қалып қойған «Янкилер» қыркүйек айындағы төрт ойындық серияда «Бостон қырғыны» деп аталған «Ред Сокс» командасын жеңіп, олармен теңесті. Бір бағанашы жазғандай, «көптеген сарапшылар Лемонның «Янкилердің» тәуелсіз миллионерлерімен салған қарым-қатынасы Мартиннің жауынгерлігімен салыстырғанда, команда арасында өткен жылы жеңіске жеткенде болмаған бірлік сезімін қалыптастыруға көмектескенін айтады». «Нью-Йорк Таймс» газетінде Лемонның маусымға қатысты басқаруы «даулы жаздың тыныш аймағы» деп сипатталды. Лемон маусым ішінде жасаған өзгерістерге Турман Мансонды команданың күнделікті қақпашысы ретінде қайтару (ол бұрын сыртқы алаңда ойнаған), Джексонды соққы беру тізіміндегі төртінші орынға қою және оны тұрақты оң жақ қорғаушы ету, сондай-ақ Эд Фигероаны әр төртінші күні тастау (бесінші емес) кірді. Лемонның 26 жасар ұлы Джерри 1978 жылдың күзінде, Лемон Әлем сериясында жеңіске жеткеннен кейін 10 күн өткен соң автокөлік апатында қаза тапты. Томми Джон бұл оның 1979 жылғы маусым басталғанда бейсболға толыққанды назар аударуына кедерілтірді деп ойлады. «Янкилер» 34–31 есебімен болғанда, Лемон маусым айында Штайнбреннермен жұмыстан босатылып, Мартинмен ауыстырылды, бірақ ол 1982 жылғы маусымға дейін келісімшарты болғандықтан ұйымда қалды. Мартин туралы айта келе, Лемон: «Ол өте жақсы жігіт, еркін рух иесі. Мен болсам, бірдеңені ішімде сақтаймын, ал ол оны сыртқа шығарады. Бұл дұрыс нәрсе».

Yankees manager Billy Martin resigned on July 24, 1978, and team president Al Rosen called Lemon to offer him the vacant position. He was announced as the new manager the next day. At their 1978 Old Timers Day five days after the Martin–Lemon changeover, the Yankees divulged that Lemon would be moved in 1980 to general manager, and they said that Martin would then return as field manager. The announcement was made by public address announcer Bob Sheppard after the Old Timers had been announced and it was accompanied by Martin's dramatic entrance from the Yankee dugout. Martin received a long standing ovation from fans. Lemon responded to his new job—and to the newspaper strike that helped calm down the atmosphere in the Yankees clubhouse—by guiding the Yankees to the pennant. The Yankees, who trailed the Red Sox by 14 games at one point in July, pulled even with the Red Sox by defeating them in a four game September series known as the "Boston Massacre". Before the World Series, one columnist wrote, " many observers feel that Lemon's low keyed approach with the Yankees' temperamental millionaires as compared to the combativeness of Martin served to mold a spirit of togetherness among the Yankees that did not even exist last year when they won it all." Lemon and his handling of the season was described in The New York Times as "an island of calm in a stormy summer". Changes Lemon made during the season included returning Thurman Munson to the team's every day catcher (he had been playing in the outfield), putting Jackson in the clean up spot in the batting order and becoming the regular right fielder, and pitching Ed Figueroa every fourth day (instead of fifth). Lemon's 26 year old son, Jerry, was killed in an automobile accident in the fall of 1978, 10 days after Lemon won the World Series. Tommy John thought this was distracting him from fully focusing on baseball as the 1979 season began. With the Yankees at 34–31, Lemon was fired in June by Steinbrenner and replaced by Martin, but he remained with the organization as he had a contract through the 1982 season. Speaking of Martin, Lemon said, "He's a very likeable guy, a free spirit. Where maybe I keep things inside, he lets them come out. There's nothing wrong with that."

Янкилер командасының екінші кезеңі

Стайнбреннер 1981 жылғы 6 қыркүйекте Лемонды команданың алаң менеджері етіп екінші рет тағайындады. Бұл 1978 жылдан бері «Янкилер» командасының алтыншы бас жаттықтырушысының ауысуы болды, оған дейін Джин Майкл жұмыстан босатылды, ол сонымен қатар бас директор болып та қызмет еткен және маусымның бірінші жартысын жеңіп алған еді. «Янкилер» постсезонға өтіп, «Милуоки Брюэрс» және Билли Мартин басқарған «Окленд Атлетикас» командаларын жеңіп, 1981 жылғы әлем чемпионатына қатысты. Олар «Доджерс» командасына қарсы өткен алғашқы екі ойында жеңіске жетті, бірақ кейін қатарынан төрт ойында жеңіліп, сериядан шықты. Лемон 1982 жылғы маусымда небары бірнеше апта ғана басқарды («Янкилердің» көрсеткіші 6–8 болғанда), содан кейін Стайнбреннер оны тағы бір рет жұмыстан шығарды, тіпті Стайнбреннердің «қалай болғанда да» маусымды басқаратындығы туралы уәдесіне қарамастан. Лемон бір апта бұрын Стайнбреннердің үнемі сынға алуына байланысты отставкаға кетуді ойлаған еді, бірақ жаттықтырушы Майк Ферраро оны одан қайтарды. Лемон мен Стайнбреннер арасындағы келісім туралы Стайнбреннер: «Біз Леммен сөйлестік. Ол мұны уәде ретінде қабылдамағанын айтты» деді.

Өлім

Кейінгі жылдары Лемон инсульт алды. Лемон 2000 жылы Калифорния штатының Лонг-Бич қаласында қайтыс болды, ол ойыншылық карьерасынан бері осы қалада тұрақты түрде тұрған. Бұрынғы командаласы Боб Феллер: "Бобтың жақсы қисық сызығы, жақсы сырғанауы және өткір батып тұруы болды. Ол тым жылдам емес еді, бірақ соққы берушілердің алдында тұрып, көптеген ойыншыларды қадам басуға жібермейтін, бұл жоғары лигадағы табыстың кілті."