Америка Азамат Соғысы: Йорктаун шайқасы және Варвик желісі

Кіріспе

Америкалық Азамат соғысы шайқасы
Америка Азамат соғысы кезінде болған шайқас

Йорктаун қорғаушылары, генерал-майор Джон Б. Магрудер басшылығымен, бастапқыда 11–13 000 сарбазды құрады; Конфедерация күштерінің қалған бөлігі, генерал Джозеф Е. Джонстонның бас қолбасшылығымен, Вирджиния штатының шығысындағы Калпепер, Фредериксбург және Норфолк қалаларында тарап орналасқан. Магрудер Йорктауннан Йорк өзені арқылы, Уорвик өзені арқылы, Джеймс өзенінің Мулбери нүктесіне дейін қорғаныс желісін салды (1781 жылы Корнуоллис қазған кейбір траншеяларды да пайдаланды) және түбітманы толығымен жабуға мүмкіндік берді, бірақ сол кезде ол қорғаныс құрылыстарының ешқайсысын жеткілікті түрде қамтамасыз ете алмады. Бұл "Уорвик желісі" деп аталды. Макклелланның жоспары генерал-майор Сэмюэл П. Гейнцельманның III корпусын Йорк өзені маңындағы траншеяларда Конфедерация әскерлерін ұстап тұруға, ал бригада генералы Эразм Д. Киестің IV корпусын Конфедерацияның оң жағын қоршап алып, олардың байланыс жолдарын кесіп тастауды көздеді. Макклеллан мен оның штабы Магрудер желісінің ауқымын білмегендіктен, Конфедерация күштері Йорктаунға жақын жерде ғана шоғырланған деп есептеді.

Одақтың алға жылжуы және Лидің диірмені

1862 жылғы 4 сәуірде Одақ әскері Магрудердің алғашқы қорғаныс шебін бұзып өтті, бірақ келесі күні оның тиімді Уорвик шебіне тап болды. Жердің сипаты Конфедерация күштерінің нақты орналасқан жерін анықтауды қиындатты. Макклелланның бағалауынша, қорғаныс шебінде 15-18 мың конфедерат әскері болған. Магрудердің сарбаздарының айтуынша, ол күшін жауға көбірек көрсету үшін әскерін әртүрлі бағыттарда қозғатып отырған. Луизианалық сарбаз күнделігіне: «Бүгін таңертең бізді «ұзақ дабылмен» шақырып, күні бойы жол жүрдік, көрінетіндей, жауға барынша көп нүктелерде көрінуден басқа мақсатымыз жоқ еді», - деп жазған. Бірақ Магрудердің өзінің есептерінде мұндай деректер жоқ. Магрудердің алдауы туралы хабар Ричмондқа жетті, Мэри Честнат күнделігінде: «Ол Макклелланның алдында он мың адамын шырақтар сияқты ойнатып, оны толығымен жаңылыстырды, бұл керемет нәрсе болды», - деп жазды. 6-7 сәуірде Макклеллан (Магрудердің күшеюін ескере отырып) Йорктаунда 30 мың әскер бар екенін бағалады. Әскерлер келуін жалғастырды, ал 20 сәуірде Макклеллан «80 мыңнан астам» адам Йорктауда екенін мәлімдеді. Макклелланның қолдығында бес дивизия болды және ол екі бағытта жылжыды. Кейстің басқаруындағы екі дивизиядан тұратын 4-ші корпус Ли Миллге қарай жылды, ал Хайнцелманның басқаруындағы екі дивизиядан тұратын 3-ші корпус Йорктаунға қарай жылды. Ол соңғы дивизиясын (Седжуик) резервте қалдырып, кез келген бағытқа жіберуге дайын болды. Кейстің корпусының жетекші дивизиясы, бригадир генерал У. Ф. Смит басқаруымен, 5 сәуір күні түстен кейін Ли Миллдегі жағдаймен байланысқа түсті. Смиттың қолында Дэвидсон мен Хэнкок бригадалары және Уилер батареясы болды, ол жаудың басым артиллериясын басуға тырысты. Ол атыстан жеңіліп, Макклелланның Кейске «тек штыкпен болса да, бар күшімен шабуылдауды» бұйырғанына қарамастан, Уорвик сотына қайта шегінді. 3-ші корпус тікелей Йорктаунға қарай жылды, бірақ ауыр артиллерия атысымен тоқтатылды. Сол күні кешке Макклеллан екі бригадаға жаудың барлық шебі бойынша жүруді бұйырды. Келесі күні (6 сәуірде) Хэнкок пен Бернс өз бригадаларының бөліктерін алып, жаудың отын ашуы үшін бүкіл майданды басып өтті. Хэнкок 6-шы Мэн және 5-ші Висконсин жұмыскерлерін солдан оңға, ал Бернс оңнан солға қарай жылжытты. Бұл өзендегі үзіліс шабуылға оңай түсетіндей емес екенін көрсетті. Сол күні кешке үлкен дауыл басталды, ол 10 сәуірге дейін барлық әскерлердің қозғалысын тоқтатты. Шабуылға әлсіз нүктені табу үшін қосымша барлаулар бұйырылды, ал 9 сәуірде Хэнкок Магрудердің Уорвикті кеңейтіп, жақын жерде су кедергісін жасаған Бірінші бөгеттің айналасын барлау жүргізді. Көтерілісшілердің пикеті өзеннің шығыс жағындағы Гарроу қырқасының бойында орналасқан. Хэнкок конфедерат пикеттерін ығыстырып, бірнеше тұтқынға алды. Смит пен оған қоса берілген инженер (Комсток) өзеннің шығыс жағалауы батыс жағалауынан жоғары болатын, сондықтан осал болатын жалғыз жер екенін атап өтті. Макклеллан Смиттен шабуылға мүмкіндік пайдаланбағаны үшін «Егер сіз барып, сәттілікке жетсеңіз, генерал-майор болар едіңіз» деп сөгіс жасады. Хэнкок бұл аймақты шептегі әлсіз нүкте деп санады, бірақ оның хабаршысы Смит штабына бара жатқанда көтерілісшілер тарапынан тұтқындалды. Кейс Уорвик шебінің бекіністерін шабуылмен алу мүмкін емес деп сенді және Макклелланды хабардар етті. Осы кезеңде Одақ армиясының аэростат корпусының профессоры Таддеус С. С. Лоу екі аэростатты – Конституцияны және Интрепидті – әуеден бақылау үшін пайдаланды. 11 сәуірде Интрепид V корпустың дивизия командирі, бригадир генерал Фитц Джон Портерді алып жүрді, бірақ күтпеген жел аэростатты жау шебіне қарай қауіпті жағдайға түсірді, басқа желдер оны қауіпсіз жерге қайтарғанша Одақ командасында үлкен алаңдау тудырды. Конфедерат капитаны Джон Брайан да Йорктаун шебіндегі әуе шарында осындай жел апатына ұшырады.

On April 4, 1862, the Union Army pushed through Magruder's initial line of defense but the following day encountered his more effective Warwick Line. The nature of the terrain made it difficult to determine the exact disposition of the Confederate forces. McClellan estimated that the Confederates had 15 to 18,000 troops in the defensive line. Accounts by Magruder's soldiers indicate he marched his troops back and forth throughout his lines as a ruse to make his forces look stronger. "This morning we were called out by the 'Long roll' and have been traveling most of the day, seeming with no other view than to show ourselves to the enemy at as many different points of the line as possible," a Louisiana soldier recorded in his diary. Magruder's own reports, however, do not mention this. Word of Magruder's deception reached Richmond nevertheless, with Mary Chestnut noting in her diary, "It was a wonderful thing how he played his ten thousand before McClellan like fireflies and utterly deluded him " On 6–7 April, McClellan estimated (given Magruder's reinforcements) that 30,000 troops were at Yorktown. Troops continued to arrive and on 20 April McClellan estimated "more than 80,000" were at Yorktown. McClellan had five divisions available and advanced in two columns. The 4th Corps of two divisions under Keyes advanced towards Lee's Mill, whilst the 3rd Corps of two divisions under Heintzelman advanced towards Yorktown proper. He kept his last division (Sedgwick) in reserve to commit to either column. The lead division of Keyes' corps under Brigadier General W. F. Smith contacted the position at Lee's Mill in the early afternoon of the 5th. Smith had two brigades (Davidson and Hancock) and a battery (Wheeler's) to hand and attempted to suppress the superior enemy artillery. He lost the firefight and despite an order from McClellan to Keyes "to attack with all his force if only with the bayonet", Smith withdrew back to Warwick Court House. The 3rd Corps advanced directly towards Yorktown, but were stopped by heavy artillery fire. That evening McClellan ordered two brigades to march across the entire frontage of the enemy line. The next day (April 6) Hancock and Burns took parts of their brigades and marched across the entire frontage to provoke enemy fire. Hancock took the 6th Maine Infantry and 5th Wisconsin Infantry left to right, and Burns went right to left. This proved that there was no break in the river that could easily be assaulted. That evening a major storm started, and shut down all troop movements until the 10th. Further recces were ordered in order to find a weak point to attack, and on April 9 Hancock performed a reconnaissance around Dam Number One, where Magruder had widened the Warwick to create a water obstacle nearby. The rebel picket line was along the Garrow Ridge on the eastern side of the river. Hancock drove off the Confederate pickets and took some prisoners. Smith and the attached engineer (Comstock) noted this was the only place along the river where the ground was higher on the eastern bank than the western, and hence was vulnerable. McClellan chided Smith for not taking an opportunity to attack stating "If you had gone and succeeded, you would have been a Major General". Hancock considered this area a weak spot in the line, but his messenger was captured by the rebels en route to Smith's HQ. Keyes believed that the Warwick Line fortifications could not be carried by assault and so informed McClellan. During this phase, Union Army Balloon Corps aeronaut Professor Thaddeus S. C. Lowe used two balloons, the Constitution and the Intrepid, to perform aerial observation. On April 11, Intrepid carried Brig. Gen. Fitz John Porter, a division commander of the V Corps, was aloft, but unexpected winds sent the balloon over enemy lines, causing great consternation in the Union command before other winds returned him to safety. Confederate Captain John Bryan suffered a similar wind mishap in a hot air balloon over the Yorktown lines.

Бірінші бөгет

Конфедерация әскерлерінің таңғалысы, олар Одақтың күшін 200 000 деп есептеген, бұл нақты сандан төрт есе көп, және президент Авраам Линкольннің көңіліне күйік тигені – Макклеллан дереу шабуылға көшпеді. Макклеллан амфибиялық операция арқылы позицияны айналып өтуді немесе шабуыл сәтті болу мүмкіндігі бар әлсіз жерді табуды қалады. Теңіз күштері ынтымақтастыққа бас тартты, бірақ 14 сәуірде Макклелланның бас инженері Джон Г. Барнард Уорвик өзенінде орналасқан №1 бөгетте әлсіз жер табылды деп хабарлады. Осыған орай Макклеллан шабуыл жоспарын жасады. Алғашқыда дивизия (Смит) бөгеттерге қарап тұрған Гарроу Риджді басып алып, нығайтады. Бұл көтерілісшілердің өзен жағасында салып жатқан бекіністі одан әрі дамытуына кедергі келтіріп, көтерілісшілердің барлаушыларына жиналатын шабуыл күштерін анықтауға мүмкіндік бермейтін еді. Содан кейін ол үлкен күшті қырқаның артында жинап, көтерілісшілердің бекіністеріне шабуыл жасауды жоспарлады. 15 сәуірде Смитқа Гарроу Риджді басып алу және өткелдің артындағы орманда ашық жер бар ма екенін анықтау үшін көтерілісшілердің бекіністерін тексеруге бұйрық берілді. Барлық резервтегі бөлімшелерге (Кейси дивизиясы, Ричардсон дивизиясы және [Генри] Нагли бригадасы) келесі күндері шабуылға дайын болуға бұйрық берілді. Смиттің 16 сәуірде өткізген операциясы сәтсіз аяқталды. Гарроу Риджді басып алуда және көтерілісшілерді ығыстыру үшін шағын күшті алға жылжытуда бастапқыда сәтті болғанмен, Макклеллан міндетті орындалған деп есептеді және шабуыл күштерінің орналасуын ұйымдастыру үшін штаб-пәтеріне оралды. Смит бұйрығына қайшы келіп, дамбаға қарсы Вермонт штатынан келген шағын күшті алға жылжытуға шешім қабылдады. Олар генерал-бригадир Хауэлл Коббтың бригадасының, тағы екі бригаданың қолдауымен шабуылға ұшырап, кері шегінді. Осы процесте олар дамбаны қиратты және өткелді жойды. Бұл жоспарланған шабуылды мүмкін емес етті. Смит сәтсіздігі үшін қатты сынға ұшырады және Вермонт сенаторының шабуылдарына түсті. №1 бөгеттегі батылдығы үшін барабаншы Джулиан Скотт, аға сержант Эдвард Холтон және капитан Сэмюэл Э. Пингриге Құрмет медалі табысталды.

It was to the amazement of the Confederates who had estimated the Union's strength at 200,000, four times the real number and the dismay of President Abraham Lincoln that McClellan did not attack immediately. McClellan wished to either turn the position with an amphibious movement or find a weak point where an assault stood a reasonable chance of success. The Navy refused to cooperate, but on 14 April, McClellan's chief engineer John G. Barnard finally reported that a weak point had been found at Dam No. 1, located on the Warwick River. McClellan developed a plan of attack at that point. Initially a division (Smith's) would seize and occupy Garrow Ridge overlooking the dams. This would prevent the rebels from conducting further work on a fort they were building at the river's edge and prevent rebel scouts from finding the assembling assault forces. He would then assemble a large force behind the ridge and assault the rebel fortifications. On April 15 orders were sent to Smith to occupy the Garrow Ridge and probe the rebel fortifications to see whether there was a clearing in the woods behind the crossing. All the uncommitted units (Casey's Division, Richardson's Division and [Henry] Naglee's brigade) were ordered to assemble ready to assault in the following days. Smith's operations, which took place on April 16, were a debacle. Initially wildly successful in seizing the Garrow Ridge and advancing a small force to drive off the rebels, McClellan considered the task completed, and returned to his HQ to arrange for the assaulting units to move into position. Smith then decided to advance a small force of Vermonters across the Dam against his orders. They were rapidly pinned down as Brig. Gen. Howell Cobb's brigade, supported by two others, came down on this small force, and were driven back. In the process they collapsed the dam, and destroyed the crossing point. This rendered the planned assault impossible. Smith faced a severe criticism for his failure, and was the subject of a witchhunt by a Vermont senator. Drummer Julian Scott, along with First Sergeant Edward Holton and Captain Samuel E. Pingree were awarded the Medal of Honor for their heroisim at Dam Number One.

No 1 бөгеттің салдары

17 сәуірдің таңында шабуылға түсудің ешқандай мүмкіншілігі жоқ екені анық болды. Осы кезде Макклеллан «тәсілдемелерді» жүргізуге келісіп, ауыр артиллерия үшін параллель қазбалар жасауды бұйырды. Йорктаундағы қоршауға дайындықтар 15 батареядан тұрды, онда 70-тен астам ауыр қару, соның ішінде екі 200 фунттық Parrott және он екі 100 фунттық Parrott, ал қалғандары 20 фунттық және 30 фунттық Parrott және Rodman қоршау мылтықтарына бөлінді. Бұларға 41 миномет қосылды, олардың мөлшері 10 тоннадан асып, 220 фунт салмақтағы снарядтарды атты. Бір уақытта атылғанда, бұл батареялар бір залпта жаудың позицияларына 7 мың фунттан астам қару-жарақ жеткізе алатын. Макклеллан Йорктаунды басып алу үмітін тастамады. Йорк флотилиясының командирі Мисрун өзінің кемесінің нашарлығын айтып, Йорктаун батареяларына жақындасудан бас тартты. Бірақ 16 сәуірде USS Sebago флотилияға қосылды, ал оның капитаны Мисрунның «батылсыздығын» дереу хабарлады. Мисрун, егер Глостер Пойнттағы қарсы бекініс алдымен жойылса ғана Йорктаунға шабуыл жасайтынын айтып, одан әрі кешіктіруге тырысты. Макклеллан оған жаңадан келген Франклин дивизиясын десант күші ретінде берді, бірақ Мисрун оларды түсіруге себеп іздеп жүрді. Соңында 30 сәуірде Мисрун қызметтен босатылып, оның орнына командир Уильям Смит тағайындалды. Смит дереу Йорктаун батареяларын жауып, бомбалауға кірісті. Бұл Джонстонның шегінуін жеделдетті. Сәуірдің қалған бөлігінде Конфедерация, қазір шамамен 72 000 саяхатқа дайын әскер және Джонстонның тікелей басшылығымен, қорғанысын күшейтті, ал Макклеллан 5 мамырда орналастыруды жоспарлаған алып қоршау артиллериялық батареяларын тасымалдау және орналастырудың қиын процесін бастады. Одан кейін алты дивизия «Бөлшекке» қарсы шабуылға түсуі керек болды, бұл екі бекініс (Қызыл редут және Ақ редут деп аталды) қамтитын бекітілген желі, Уорвик өзенінің бастауы мен Йорктаунның негізгі бекінісі арасындағы үздіксіз траншеялармен байланысты. Джонстон үшін 30 сәуірдегі теңізден бомбалау және 1 мамырда қоршау қаруларының алғашқы федералдық бомбалауы уақыттың таусылғанын білдірді. Джонстон өзінің жабдықтау колоннасын (Йорктаун сумен жабдықталғандықтан, ол шағын болды) 3 мамырда Ричмондқа қарай жіберді. Сол түні көтерілісшілер қуып жете алмау үшін барлық қару-жарақты қолданды. Соңғы көтерілісші жаяу әскерлері өз позицияларына тұзақтар мен миналар қойып, шегінгенде, артиллериялықтар қалған оқ-дәріге ұзын қысқаша фитильдер орнатып, шегінуге қосылды. 4 мамырдың түн ортасынан кейін екі қашқан құл Хэнкок бригадасына келді. Олар көтерілісшілер шегініп жатыр деді. Хэнкок Смитқа хабар жіберді, ол таңғы сағат 2-де оянды және осы ақпаратты алды, содан кейін лейтенант Джордж Кастер оны шарықтан көргенін хабарлады. Әлі де шаршаған Смит хабаршыны Кейзге жіберіп, таңертең тергеу жүргізуді бұйырды. Кастер оған қанағаттанбады, Брукстың Вермонт бригадасына барып, оған айтты. Ол дереу бригадасын оятып, таңертеңгі шабуылға дайындады. Таңғы сағат 5:30-да Вермонттықтар 16 сәуірде кері қайтарылған бекіністерді басып алды. Кейстің хабары таңның көп бөлігінде ғана жетті. Осы арада таңғы сағат 3:15 пен 4:00 аралығында сол күнгі окоптардың генералы генерал Джеймсонға Йорктаунда жарылыстар мен пикет атыстары болғаны туралы хабарланды. Ол қоршаудың директоры генерал Портерді оятты. Портер Йорктаунға қарап, көтерілісшілер шегініп жатыр деген қауесетті жоққа шығарды. Бірақ таңғы сағат 4:30-да үш көтерілісші сарбаз федералистерге беріліп, Джеймсонға әкелінді. Ол Портерге қайта оралды, ол бұл ақпаратты қабылдады, дереу барлаушыларды жіберуге және таңертең Йорктаунды бірнеше полкпен басып алуға бұйрық берді. Таңғы сағат 5:30-да хабар Макклеллан штаб-пәтеріне жетті. Жаңалықтан оянған ол Самнер, Смит және Портерге хабар жіберіп, мәселенің шындығын анықтауға шақырды. Көп ұзамай басқа да жаңалықтар келді, және Макклеллан жалпы қуғын-сүргінге бұйрық берді. Ол бригаданың қолбасшылығымен ат әскерін генерал Джордж Стоунманмен қуып жететін етіп, генерал Уильям Б. Франклиннің дивизиясын әскери-теңіз көлігіне қайтадан мінгізіп, Йорк өзенімен жоғары жүзіп, Джонстонның шегінуін кесіп тастауға бұйрық берді. Осылайша Уильямсбург шайқасы мен Элтам жерінің шайқасы үшін жағдай жасалды.

On the morning of April 17 it became obvious that no assault could be attempted at any point. At this point McClellan acquiesced to conducting "regular approaches" and ordered parallels to be dug for heavy artillery. The siege preparations at Yorktown consisted of 15 batteries with more than 70 heavy guns, including two 200 pounder Parrotts and twelve 100 pounder Parrots, with the rest of the rifled pieces divided between 20 pounder and 30 pounder Parrotts and Rodman siege rifles. These were augmented by 41 mortars, ranging in size from to seacoast mortars, which weighed over 10 tons and fired shells weighing 220 pounds. When fired in unison, these batteries would deliver over 7,000 pounds of ordnance onto the enemy positions with each volley. McClellan had not given up hope of turning Yorktown. The commander of the York River flotilla, Missroon, had consistently refused to even approach the Yorktown batteries, citing the weakness of his ship. However, on 16 April the USS Sebago joined the flotilla, and her captain promptly reported Missroon's "cowardice". Missroon attempted to delay further by stating he'd only attack Yorktown if the opposite fortress at Gloucester Point was destroyed first. McClellan gave him the newly arrived division of Franklin as a landing force, but Missroon kept finding reasons not to land them. Finally on 30 April Missroon was relieved and replaced by Commander William Smith. Smith promptly closed with the Yorktown batteries and bombarded them. This would precipitate Johnston's retreat. For the remainder of April, the Confederates, now at ca. 72,000 effectives and under the direct command of Johnston, improved their defenses while McClellan undertook the laborious process of transporting and placing massive siege artillery batteries, which he planned to deploy on May 5. This would be followed by an assault by six divisions against "The Divide," a fortified line containing two forts (named the Red Redoubt and the White Redoubt) linked by continual trenchline between the head of the Warwick and the main fortress of Yorktown. To Johnston, the naval bombardment of 30 April, and the initial Federal bombardment by the siege guns on 1 May were a signal that time was up. Johnston sent his supply train (which was small, because Yorktown was being supplied by water) in the direction of Richmond on May 3. That evening the rebels expended as much ordnance as possible to discourage pursuit, and when the last rebel infantry was clear, leaving booby traps and land mines in their works, the gunners set long fuses on the remaining powder and joined the retreat. Sometime after midnight on 4 May, two escaped slaves approached Hancock's brigade. They said the rebels were withdrawing. Hancock sent the message to Smith, who was awoken at 2 a. m. with this information, which was followed immediately by Lt. George Custer reporting he'd seen the same from a balloon. Still groggy, Smith sent the messenger up to Keyes, and ordered the pickets to investigate at dawn. Custer was not satisfied with this and rode forward to Brookes's Vermont Brigade and told him. He immediately woke his brigade and set them in place to make a dawn attack, and at 5:30 a. m. the Vermonters seized the fortifications they'd been repelled by on 16 April. Keyes's message apparently did not arrive until well into the morning. Meanwhile, sometime between 3:15 and 4:00 a. m., General Jameson, the General of the Trenches for the day, was informed that there were explosions in Yorktown and picket firing. He woke General Porter, the Director of the Siege, with the information. Porter looked through at Yorktown and dismissed the rumour that the rebels were retreating. However at 4:30 a. m. three rebel soldiers surrendered to the Federals and were brought to Jameson. He went back to Porter who this time accepted the information, ordering that reconissances be immediately sent out and for several regiments to occupy Yorktown at dawn. At 5:30 a. m. the news reached McClellan's HQ. Awoken by the news he then telegraphed Sumner, Smith and Porter to push forward and ascertain the truth of the matter. Other news soon came in, and McClellan ordered a general pursuit. He sent cavalry under Brig. Gen. George Stoneman in pursuit and ordered Brig. Gen. William B. Franklin's division to reboard Navy transports, sail up the York River, and cut off Johnson's retreat. The stage was set for the subsequent Battle of Williamsburg and Battle of Eltham's Landing.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Азаматтық соғыс қоры (Америкалық шайқас алаңдары қорының бөлімшесі) және оның серіктестері шайқас алаңының Ли Милл бөлігін сатып алып, сақтап қалды.