Америка Азамат Соғысы: Харперс Ферри шайқасы (1862) – Джексонның әскері қамалға шабуыл жасап, басып алды. Лидің стратегиясы, маңызды жеткізу жолын қамтамасыз ету.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық Азамат соғысының шайқасы
Battle of the American Civil War
Харперс-Ферри шайқасы 1862 жылдың 12-15 қыркүйегінде Американдық Азамат соғысының Мэриленд кампаниясы аясында болды. Конфедерация армиясының генерал-майоры Роберт Э. Лидің армиясы Мэрилендке басып кірген кезде, оның армиясының бір бөлігі, генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексон бастауында, Харперс-Ферридегі (қазіргі Батыс Вирджиния) Одақ гарнизонын қоршап, бомбалады және басып алды. Лидің Солтүстік Вирджиния армиясы Шенандоа аңғары арқылы Мэрилендке жылжуда, ол Харперс-Ферридегі гарнизонды басып алып, Вирджинияға жабдықтау жолын қамтамасыз етуді жоспарлады. Лидің армиясы генерал-майор Джордж Б. Макклелланның Потомак армиясынан екі еседен астам күшпен қуып жетілгенімен, Ли армиясын бөлудің тәуекелді стратегиясын таңдап, бір бөлігін Харперс-Ферриге үш бағыттан шабуыл жасауға жіберді. Харперс-Ферридегі Одақ командирі полковник Диксон С. Майлз, айналасындағы биіктіктерде стратегиялық позициялар алудың орнына, көптеген әскерлерді қаланың жанында ұстауға талап етті. Ең маңызды позиция, Мэриленд Хайтс, қорғанысы 12 қыркүйекте Конфедерация күштерімен алғашқы қақтығысқа түсті, бірақ ұзақ соғыс болған жоқ. 13 қыркүйекте Конфедерацияның екі бригадасының күшті шабуылы Одақ әскерлерін биіктіктен ығыстырды. Мэриленд Хайтстағы шайқас кезінде басқа Конфедерация колонналары келді және қаланың батысы мен оңтүстігіндегі маңызды позициялар қорғалмағанын көріп, таң қалды. Джексон Харперс-Ферридің айналасына артиллериясын орналастырды және генерал-майор А. П. Хиллге ертеңгі таңда Федералдық сол қанатқа қарсы фланктік шабуылға дайындық үшін Шенандоа өзенінің батыс жағалауына жылжуға бұйрық берді. 15 қыркүйек таңында Джексон Мэриленд Хайтс және Лудон Хайтс етегінде 50-ге жуық зеңбірек орналастырды. Ол барлық жақтан қатал артиллериялық оқтарды атып, жаяу әскер шабуылын бастауға бұйрық берді. Майлз жағдайдың үмітсіз екенін түсініп, бағыныстарымен келісіп, ақ ту көтеруге келісті. Ол жеке өзі бас бермес бұрын, артиллериялық снарядтан ауыр жарақат алды және келесі күні қайтыс болды. 12 000-нан астам Одақ тұтқындарын қарап шыққаннан кейін Джексонның әскері Лиге Антиэтам шайқасына қосылу үшін Шарпсбургке, Мэрилендке асықты.
The Battle of Harpers Ferry was fought September 12–15, 1862, as part of the Maryland Campaign of the American Civil War. As Confederate Army General Robert E. Lee's Confederate army invaded Maryland, a portion of his army under Major General Thomas J. "Stonewall" Jackson surrounded, bombarded, and captured the Union garrison at Harpers Ferry, Virginia (now West Virginia). As Lee's Army of Northern Virginia advanced down the Shenandoah Valley into Maryland, he planned to capture the garrison at Harpers Ferry to secure his line of supply back to Virginia. Although he was being pursued at a leisurely pace by Major General George B. McClellan's Army of the Potomac, outnumbering him more than two to one, Lee chose the risky strategy of dividing his army and sent one portion to converge and attack Harpers Ferry from three directions. Colonel Dixon S. Miles, Union commander at Harpers Ferry, insisted on keeping most of the troops near the town instead of taking up commanding positions on the surrounding heights. The slim defenses of the most important position, Maryland Heights, first encountered the approaching Confederates on September 12, but only brief skirmishing ensued. Strong attacks by two Confederate brigades on September 13 drove the Union troops from the heights. During the fighting on Maryland Heights, the other Confederate columns arrived and were astonished to see that critical positions to the west and south of town were not defended. Jackson methodically positioned his artillery around Harpers Ferry and ordered Maj. Gen. A. P. Hill to move down the west bank of the Shenandoah River in preparation for a flank attack on the Federal left the next morning. By the morning of September 15, Jackson had positioned nearly 50 guns on Maryland Heights and at the base of Loudoun Heights. He began a fierce artillery barrage from all sides and ordered an infantry assault. Miles realized that the situation was hopeless and agreed with his subordinates to raise the white flag of surrender. Before he could surrender personally, he was mortally wounded by an artillery shell and died the next day. After processing more than 12,000 Union prisoners, Jackson's men then rushed to Sharpsburg, Maryland, to rejoin Lee for the Battle of Antietam.
Өмірбаян
Харперс-Ферри – Потомак және Шенандоа өзендерінің қосылған жеріндегі шағын қала, 1799 жылы президент Джордж Вашингтон құрған тарихи федералдық қару-жарақ қоймасы және Потомак арқылы өтетін маңызды Балтимор және Огайо темір жолының көпірі. 1859 жылы осы қалада федералдық қару-жарақ қоймасына Джон Браун жасаған шабуыл болды. Сол кездегі Харперс-Ферридегі гарнизон – ресми түрде Орта бөлімнің теміржол бригадасы, Сегізінші армия корпусы, мақсаты стратегиялық маңызы бар Балтимор және Огайо темір жолын, сондай-ақ Чесапик және Огайо каналын, олар аймақтан өтіп, Төменгі Шенандоа аңғарына баратын жерлерді қорғау болды. Бұл Потомак өзенінің оңтүстігіндегі соңғы ірі одақтық күш болатын, құрамында шамамен 10 400 адам болды, кейін Мартинсбургтегі одақтық гарнизонынан 2 500 адам қосылды, сонымен қатар көптеген ұсақ қарулар, артиллериялық құралдар, вагон және одақтың форма киімдері де болды. Қаланың барлық жағынан жоғары жерлерге тірегендіктен, қорғану мүмкін емес еді. Батысқа қарай жер шамамен 1,5 шақырымға дейін көтеріліп, Потомактан Шенандоаға дейін созылған 204 метрлік Боливар-Хайтс платосына дейін жетті; одан әрі батысқа қарай, параллельдікпен, Мектеп үйі қырқасы орналасқан. Оңтүстікке қарай, Шенандоа арғы жағында, Лудун Хайтс 360 метрлік биіктіктен көрінеді. Ал солтүстік-шығысқа қарай, Потомак арғы жағында, Елк Ридждің ең оңтүстік бөлігі Мэриленд Хайтс тауларының 1476 метрлік шыңынан тұрады. Федералдық әскердің бір сарбазы, егер осы үш биіктікті ұстап тұру мүмкін болмаса, Харперс-Ферри «құдық түбінен де қорғануға болмайды» деп жазған. Генерал Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясы (ANV) Мэрилендке кірген кезде, Ли Шенноа аңғарындағы Винчестер, Мартинсбург және Харперс-Ферридегі оның жабдықтау жолын бөгеп тұратын одақтық гарнизондарды, бір оқ атпастан тастап кетеді деп күткен, бірақ гарнизондар, әсіресе Харперс-Ферри, әлі де жабдықталған күйде болды. Ли гарнизонды басып алып, өзінің логистикалық қолдауын және Вирджинияға қарай шегіну мүмкіндігін қамтамасыз етуді жоспарлады. Ол генерал-майор Джордж Б. Макклеллан мен Потомак армиясының одан екі есе көп күшпен қуып келе жатқанына қарамастан, Харперс-Ферриді басып алу үшін әскерін бөлудің қауіпті стратегиясын таңдады. ANV-нің қалған бөлігі Боунсборо қаласында қалды, кейін генерал-майор Джеймс Лонгстриттің корпусын алып тастап, Ли оны Пенсильвания ополчениесінің қозғалысынан қорғау үшін солтүстікке, Хагерстаунға жіберді, бірақ бұл ақпарат жалған болып шықты. Ли үш әскер колоннасын жіберді. Джексон басқаратын ең ірі колонна, 11 500 сарбаздан тұрады, Потомак өзенін қайтадан кесіп, Харперс-Ферридің батысынан айналып, Боливар-Хайтс тауынан шабуыл жасады, ал қалған екі колонна генерал-майор Лафайетт МакЛоус (8 000 сарбаз) және бригада генералы Джон Джордж Уокер (3 400 сарбаз) басқаруымен Мэриленд Хайтс және Лудун Хайтс тауларын басып алып, қалаға шығыс және оңтүстік жақтан басшылық етуі керек болды. Макклелан Харперс-Ферри гарнизонын өзінің далалық армиясына қосуды қалады, бірақ бас қолбасшы Генри Халлек бұл қиын болады және гарнизон «соңғы сәттерге» дейін немесе Макклелан оны босатып алғанша өзін қорғауы керек деп айтып, бас тартты. Халлек гарнизон командирі полковник Диксон Стэнсбери Майлстың әскери білім мен батылдық танытатынына үміттенген болар. Майлз – АҚШ армиясының 38 жылдық қатысушысы және Мексика-Америка соғысының ардагері, бірақ Бірінші Булл-Ран шайқасынан кейін, тергеу комиссиясы шайқас кезінде мас болғанын анықтағаннан кейін ұятқа қалды. Майлз ішімдік ішуді тоқтатты және Харперс-Ферридегі тыныш деп есептелетін гарнизонға жіберілді. Оның гарнизоны 14 000 сарбаздан тұратын, олардың көпшілігі тәжірибесіз, соның ішінде 11 қыркүйекте Джексон әскерінің жақындауынан Мартинсбургтен шығарылған 2 500 сарбаз да болды. 11 қыркүйек күні түнінде МакЛоус Харперс-Ферриден солтүстік-шығысқа қарай 10 шақырым жердегі Браунсвилл қаласына келді. Ол өзінің артқы жағын қорғау үшін Браунсвилл ойысына жақын жерде 3 000 сарбазды қалдырды және Харперс-Ферриден шығысқа қарай қашудың кез келген жолын жабу үшін Потомак өзеніне қарай 3 000 сарбазды жылжытты. Ол бригадалардың тәжірибелі командирлерін, генералдар Джозеф Б. Кершоу мен Уильям Барксдейлді 12 қыркүйекте Мэриленд Хайтс тауын басып алуға жіберді. Конфедерацияның басқа да колонналары баяу жылжыды және жоспардан қалып қойды. Джексон әскері Мартинсбургте кешікті. Уокер әскеріне Монокаси өзенінің арғы жағына Чесапик және Огайо каналын алып өтетін акведукты жоюға бұйрық берілді, бірақ оның инженерлері тас құрылысты бұзуға қиналды және әрекет аяқсыз қалды. Уокер 9 қыркүйекте Лудун округіндегі Вирджинияға қайта кірді, Пойнт-оф-Рокс қаласының қарсы жағынан. Уокерге Лудун округының тумасы полковник Э. В. Уайт және оның 35-ші Вирджиния кавалериялық батальоны сүйемелдеді. Уайт бұл тапсырмадан ынтықпады және армияның қалған бөлігімен бірге болуды қалады. Өкінішке орай, Уайт Фредерик қаласында генерал-майор Дж. Е. Б. Стюартпен жанжалға түсіп, Лидің бұйрығымен Вирджинияға қайтаруға мәжбүр болды. Уайт Уокерді 13 қыркүйекте Лудун Хайтс тауының іргесіне жеткізетін, қиялымен толы жолмен жетектеді. Сөйтіп, 11 қыркүйекке жоспарланған Харперс-Ферриге шабуыл кешікті, бұл Макклелан Ли әскерінің бөлінген бөлігін жоюы мүмкін екенін күшейтті.
Harpers Ferry is a small town at the confluence of the Potomac River and the Shenandoah River, the site of a historic Federal arsenal founded by President George Washington in 1799 and a bridge for the critical Baltimore and Ohio Railroad across the Potomac. In 1859 it was the site of the abolitionist John Brown's attack on the Federal arsenal. At the time the garrison at Harpers Ferry – officially the Railroad Brigade of the Middle Department, Eighth Army Corps, the purpose of which was to protect the strategically vital Baltimore and Ohio Railroad and Chesapeake and Ohio Canal, where they passed through the area, and the lower Shenandoah Valley – was the last remaining sizable Union force south of the Potomac River, consisting of about 10,400 men, later joined by 2,500 from the Union garrison at Martinsburg – plus a large cache of small arms as well as artillery pieces, wagons, and Union uniforms. The town was virtually indefensible, as it was dominated on all sides by higher ground. To the west, the ground rose gradually for about a mile and a half to Bolivar Heights, a plateau 669 feet (204 m) high, that stretches from the Potomac to the Shenandoah; further west and parallel was Schoolhouse Ridge. To the south, across the Shenandoah, Loudoun Heights overlooks from 1180 feet (360 m). And to the northeast, across the Potomac, the southernmost extremity of Elk Ridge forms the 1,476 foot high crest of Maryland Heights. A Federal soldier wrote that if these three heights could not be held, Harpers Ferry would be "no more defensible than a well bottom." As Gen. Robert E. Lee's Army of Northern Virginia (ANV) advanced into Maryland, Lee expected that the Union garrisons that potentially blocked his supply line in the Shenandoah Valley, at Winchester, Martinsburg, and Harpers Ferry, would be cut off and abandoned without firing a shot, but the garrisons, Harpers Ferry specifically, were still manned. Lee planned to capture the garrison to secure his logistical support and potential retreat back to Virginia. Although he was being pursued at a measured pace by Maj. Gen. George B. McClellan and the Union Army of the Potomac, which outnumbered him by more than two to one, Lee chose the risky strategy of dividing his army in order to seize Harpers Ferry. While the rest of the ANV remained at Boonsboro — later minus the corps of Maj. Gen. James Longstreet which Lee sent north to Hagerstown to protect against the reported movement of Pennsylvania militia there, which proved illusory – Lee sent three columns of troops to converge and attack Harpers Ferry from separate directions. The largest column, 11,500 men under Jackson, was to recross the Potomac and circle around to the west of Harpers Ferry and attack it from Bolivar Heights, while the other two columns, under Maj. Gen. Lafayette McLaws (8,000 men) and Brig. Gen. John George Walker (3,400), were to capture Maryland Heights and Loudoun Heights respectively, commanding the town from the east and south. McClellan had wanted to add the Harpers Ferry garrison to his field army, but general in chief Henry Halleck had refused, saying that the movement would be too difficult and that the garrison had to defend itself "until the latest moment," or until McClellan could relieve it. Halleck had probably expected its commander, Col. Dixon Stansbury Miles, to show some military knowledge and courage. Miles was a 38 year veteran of the U. S. Army and the Mexican–American War, but who had been disgraced after the First Battle of Bull Run when a court of inquiry held that he had been drunk during the battle. Miles swore off liquor and was sent to the supposedly quiet post at Harpers Ferry. His garrison comprised 14,000 men, many inexperienced, including 2,500 who had been forced out of Martinsburg by the approach of Jackson's men on September 11. On the night of September 11, McLaws arrived at Brownsville, 6 miles northeast of Harpers Ferry. He left 3,000 men near Brownsville Gap to protect his rear and moved 3,000 others toward the Potomac River to seal off any eastern escape route from Harpers Ferry. He dispatched the veteran brigades of Brig. Gens. Joseph B. Kershaw and William Barksdale to seize Maryland Heights on September 12. The other Confederate columns were making slow progress and were behind schedule. Jackson's men were delayed at Martinsburg. Walker's men were ordered to destroy the aqueduct carrying the Chesapeake and Ohio Canal across the Monocacy River where it empties into the Potomac, but his engineers had difficulty demolishing the stone structure and the attempt was eventually abandoned. Walker reentered Virginia, in Loudoun County on September 9, across from Point of Rocks. Walker was escorted by Col. E. V. White, Loudoun native, and his 35th Virginia Cavalry Battalion. White was unhappy with the assignment and preferred to be with the rest of the army. Unfortunately White had gotten into an altercation with Maj. Gen. J. E. B. Stuart in Frederick and was subsequently ordered back to Virginia by Lee. White led Walker on a meandering route around the Short Hill Mountain to reach the base of Loudoun Heights four days later on September 13. So the attack on Harpers Ferry that had been planned for September 11 was delayed, increasing the risk that McClellan might engage and destroy a portion of Lee's army while it was divided.
12 қыркүйек
Майлз өзінің 10 400 гарнизондық жасағын төрт бригадаға бөліп, жаңадан келген, тәжірибесіз жауынгерлерін тәжірибелі сарбаздармен үйлестірді. Ол Боливар-Хайтс биіктігінде, Потомак өзенінен Шенандоаға дейін созылған екі бригаданы, шамамен 7000 адамды орналастырды. Жақын орналасқан Камп-Хиллге, Боливар-Хайтс позициясын қорғауға арналған, ауыр артиллериядан және қолдау көрсеткен жаяу әскерден құралған 1000 адамдық бригаданы орналастырды. Майлз Лаудон-Хайтс биіктігіне әскер орналастырмады, оны ең маңызсыз биік деп есептеді, себебі Конфедерация артиллериясын онда орналастыру қиын болды; сондай-ақ, ондағы кез келген қарсыластар күші Мэриленд-Хайтс биіктігіндегі артиллериямен шабуылға ұшырауы мүмкін еді. Майлз қарсыластардың сол бағыттан келмейтініне сенді, олар Боливар-Хайтс арқылы шабуылдайды деп ойлады. Ең маңызды Мэриленд-Хайтс позициясының қорғанысы шабуылдаушыларды тойтаруға арналған, бірақ биіктікті ұстап тұруға емес. Биіктіктің ортасында қуатты артиллериялық батарея орналасқан: екі теңіздік Дальгрен зеңбірегі, бір 50 фунттық Паррот зеңбірегі және төрт 12 фунттық гладкоствольная зеңбірек, олар Камп-Хилл және Боливар-Хайтс позицияларын қорғай алатын. Биіктіктің үстінде Майлз 32-ші Огайо жаяу әскерінің полковнигі Томас Х. Фордты төрт полктің бөлімдеріне, 1600 адамға басшылық етуге тағайындады. Осы жауынгерлердің кейбірі, соның ішінде 126-шы Нью-Йорк полкінің әскерлері, әскерде 21 күн ғана болған және жауынгерлік дағдылары жеткіліксіз болған; олар Харперс-Ферриге жаңа ғана келген еді. Олар қарапайым бекіністер салып, қарсыластар бағытында шамамен 400 метрге барлаушылар жіберді. 12 қыркүйекте олар Кершоудың Оңтүстік Каролина бригадасынан келген қарсыластарға кездесті, олар Эльк-Ридждің қиын жерімен баяу жылжып келе жатқан. Абатис артынан оқ жаудыру нәтижесінде Конфедерация әскерлері түнге дейін тоқтатылды.
Miles divided his 10,400 garrison troops into four brigades, making sure that the raw, inexperienced men he had recently received were balanced by more experienced soldiers. He positioned two brigades, about 7,000 men, on Bolivar Heights, in a line that stretched from the Potomac River to the Shenandoah. On nearby Camp Hill, he placed a 1,000 man brigade of heavy artillery and supporting infantry to cover the position on Bolivar Heights. Miles did not position men on Loudoun Heights, considering it the least important of the heights as he deemed it too difficult for Confederate artillery to be placed there; in any event, any Rebel force there could be attacked by the artillery on Maryland Heights. Miles did not believe that the Rebels would come by that route, and would instead approach via Bolivar Heights. The defenses of the most important position, Maryland Heights, were designed to fight off raiders, but not to hold the heights themselves. There was a powerful artillery battery halfway up the heights: two naval Dahlgren rifles, one 50 pounder Parrott rifle, and four 12 pounder smoothbores, which could protect the Camp Hill and Bolivar Heights positions. On the crest, Miles assigned Col. Thomas H. Ford of the 32nd Ohio Infantry to command parts of four regiments, 1,600 men. Some of these men, including those of the 126th New York, had been in the Army only 21 days and lacked basic combat skills; they had only just arrived at Harpers Ferry. They erected primitive breastworks and sent skirmishers a quarter mile in the direction of the Confederates. On September 12 they encountered the approaching men from Kershaw's South Carolina brigade, who had been moving slowly through the very difficult terrain on Elk Ridge. Rifle volleys from behind abatis caused the Confederates to stop for the night.
13 қыркүйек
Кершоу шабуылға 13 қыркүйекте таңғы сағат 6:30-да кірісті. Ол өзінің бригадасын тікелей одақтың бекінісіне қарсы жылжуды жоспарлады, ал Барксдейлдің Миссисипиліктері федералдық оң қанатын айналып өтуге тиіс болды. Кершоудың жасағы екі рет тікенді тосқаны (абатис) бұзып өтті, бірақ ауыр шығынға ұшырап кері шегінді. Нью-Йорк әскерлері өздерін ұстап тұрды. Олардың командирі, полковник Форд, сол күні таңертең ауырып, үш шақырымдай артта қалды, шайқасты полковник Элиаким Шерриллге, екінші лауазымдағы офицерге тапсырды. Шеррилл адамдарын жинағанда, жанынан және тілінен миние доппен жараланды, оны майданнан алып кетуге мәжбүр болды, бұл тәжірибесіз әскерлерді үрейлендірді. Барксдейлдің Миссисипиліктері қанаттан жақындағанда, нью-йорктықтар қатарларын бұзып, артқа қашты. Майор Сильвестр Хьюитт қалған бөлімдерге қырқа бойымен қайта құруға бұйрық бергенімен, полковник Фордтан сағат 15:30-да кері шегінуге бұйрық келді. (Осылай істеген кезде ол 115-ші Нью-Йорк полкінің 900 сарбазын шақыруды ұмытқан сияқты, олар төбедегі ортаңғы бөлікте күтіп тұрды.) Оның әскерлері артиллериялық құралдарын жойып, Харперс-Ферриге понтондық көпір арқылы қайтып өтті. Кейін Форд Майлздан әскерді шегіндіруге өкілеттік алғанын мәлімдеді, бірақ тергеу комиссиясы оның «жеткілікті себепсіз өзінің позициясын тастағанын» анықтады және оны армиядан шығаруды ұсынды. Мэриленд Хайтстағы шайқас кезінде басқа конфедерат колонналары келді: Уокер сағат 10-да Лудун Хайтсының басына, ал Джексонның үш дивизиясы (бригада генерал Джон Р. Джонс солтүстікке, бригада генерал Александр Р. Лоутон орталыққа, генерал-майор А. П. Хилл оңтүстікке) сағат 11-де Боливар Хайтсының батысына келді және бұл позициялардың қорғалмағанын көріп таң қалды. Қала ішінде одақтың офицерлері қоршауға алынғанын түсінді және Майлздан Мэриленд Хайтсын қайта басып алуға тырысуды өтінді, бірақ ол бас тартты, Боливар Хайтсындағы күштер қаланы қорғайтынын мәлімдеді. Ол: «Маған осы жерді ұстап тұруға бұйрық берілді, егер мен осыны істемесем, құдай жанымды тозаққа жіберсін!» деді. Шындығында, Джексон мен Майлстың қаланың батысындағы күштері шамамен тең болды, бірақ Майлз солтүстік-шығыстан және оңтүстіктен жинала бастаған артиллерияның қаупін елемеді. Сол түні кешке Майлз капитан Чарльз Расселлді, 1-ші Мэриленд кавалериясының 9 сарбазымен бірге, жаудың қатарынан өтіп, Макклелланға немесе басқа кез келген генералды тауып, қала қоршауда 48 сағатқа ғана төтеп бере алатынын хабарлау үшін жіберді. Әйтпесе, ол капитуляциялауға мәжбүр болады. Расселлдің сарбаздары Саут-Маунтин арқылы өтіп, Фредериктегі Макклеллан штабына жетті. Генерал бұл жаңалықты естігенде қатты таңғалып, алаңдады. Ол Майлзға көмекші күштердің жолда екенін жазып, «Соңғы деміңізге дейін тұрыңыз. Мүмкін болса, бүкіл күшіңізбен Мэриленд Хайтсын қайта басып алыңыз» деді. Макклеллан генерал-майор Уильям Б. Франклинге және оның VI корпусына Майлзға көмектесу үшін Кремптонның сағасынан жүріп шығуға бұйрық берді. Осы ақпаратты жеткізу үшін үш елші әртүрлі бағыттармен жіберілді, бірақ олардың ешқайсысы Харперс-Ферриге уақытында жетпеді.
Kershaw began his attack at about 6:30 a. m., September 13. He planned to push his own brigade directly against the Union breastworks while Barksdale's Mississippians flanked the Federal right. Kershaw's men charged into the abatis twice and were driven back with heavy losses. The inexperienced New York troops were holding their own. Their commander, Col. Ford, felt ill that morning and stayed back two miles (3 km) behind the lines, leaving the fighting to Col. Eliakim Sherrill, the second ranking officer. Sherrill was wounded by a minié ball through the cheek and tongue while rallying his men and had to be carried from the field, making the green troops grow panicky. As Barksdale's Mississippians approached on the flank, the New Yorkers broke and fled rearward. Although Maj. Sylvester Hewitt ordered the remaining units to reform farther along the ridge, orders came at 3:30 p. m. from Col. Ford to retreat. (In doing so, he apparently neglected to send for the 900 men of the 115th New York, waiting in reserve midway up the slope.) His men destroyed their artillery pieces and crossed a pontoon bridge back to Harpers Ferry. Ford later insisted he had the authority from Miles to order the withdrawal, but a court of inquiry concluded that he had "abandoned his position without sufficient cause," and recommended his dismissal from the Army. During the fighting on Maryland Heights, the other Confederate columns arrived—Walker to the base of Loudoun Heights at 10 a. m. and Jackson's three divisions (Brig. Gen. John R. Jones to the north, Brig. Gen. Alexander R. Lawton in the center, and Maj. Gen. A. P. Hill to the south) to the west of Bolivar Heights at 11 a. m.—and were astonished to see that these positions were not defended. Inside the town, the Union officers realized they were surrounded and pleaded with Miles to attempt to recapture Maryland Heights, but he refused, insisting that the force on Bolivar Heights would protect the town. He exclaimed, "I am ordered to hold this place and God damn my soul to hell if I don't." In fact, Jackson's and Miles's forces to the west of town were roughly equal, but Miles was ignoring the threat from the artillery massing to his northeast and south. Late that night, Miles sent Capt. Charles Russell of the 1st Maryland Cavalry with nine troopers to slip through the enemy lines and take a message to McClellan, or any other general he could find, informing them that the besieged town could hold out only for 48 hours. Otherwise, he would be forced to surrender. Russell's men slipped across South Mountain and reached McClellan's headquarters at Frederick. The general was surprised and dismayed to receive the news. He wrote a message to Miles that a relief force was on the way and told him, "Hold out to the last extremity. If it is possible, re occupy the Maryland Heights with your whole force." McClellan ordered Maj. Gen. William B. Franklin and his VI Corps to march from Crampton's Gap to relieve Miles. Although three couriers were sent with this information on different routes, none of them reached Harpers Ferry in time.
14 қыркүйек
Саут-Маунтиндегі жорықтарда шайқастар жүріп жатқанда, Джексон Харперс-Ферридің төңірегіне артиллериясын жүйелі түрде орналастырды. Бұл жұмысқа Мэриленд Хайтс тауының шаңырағына төрт Parrott зеңбірегі орнатылды, бұл үшін әр зеңбіректің арқандарын тартып-сырға салуға 200 адам жұмылдырылды. Джексон қаруларының барлығы бір уақытта атыс ашуын қалағанмен, Лоудун-Хайтстағы Уокер асығыс болып, сағат 13:00-ден кейін бес қарумен тиімсіз бомбалауды бастады. Джексон А. П. Хиллге ертеңгі таңда Федералдық әскердің сол қанатына шабуыл жасауға дайындық үшін Шенандоа өзенінің батыс жағалауынан төмен жылжуға бұйрық берді. Сол түні Одақ офицерлері 24 сағаттан аз уақыт қалғанын түсінді, бірақ Мэриленд Хайтсты қайтарып алуға әрекет етпеді. Майлз білмейтін, МакЛоус қалған бөлімдерін Кремптонның ойысында Одақ әскеріне қарсы тұру үшін алып кеткеннен кейін, қазіргі таңда тек бір Конфедерация полкі ғана таудың шаңырағын басып тұрды. Полковник Бенджамин Ф. "Гримс" Дэвис Майлзге 8-ші Нью-Йорк кавалериясы, Лудун рейнджерлері, 12-ші Иллинойс кавалериясы және Мэриленд пен Род-Айлендтен келген кішігірім бөлімдердің әскерлерімен қашып шығуға тырысуды ұсынды. Атты әскерлер қаланы қорғауда тиімсіз болды. Майлз бұл идеяны "жабайы және іс жүзінде мүмкін емес" деп қабылдады, бірақ Дэвис талапкерлік танытты және Майлз отты Миссисиппилік рұқсатсыз немесе рұқсатпен қашып кетуге ниеттенгенін көргенде ол келісім берді. Дэвис және полковник Арно Восс 1400 атты әскерін Харперс-Ферриден Потомак өзені арқылы понтондық көпірмен алып шығып, солға бұрылып, Мэриленд Хайтс тауының бағытымен батысқа қарай Шарпсбургке дейін созылған тар жолға түсті. Оңтүстік таудан қайтып келген Конфедерация әскерлерімен бірнеше рет қауіпті жағдайға түскеніне қарамастан, атты әскер колоннасы Джеймс Лонгстриттің қосалқы оқ-дәрісімен Хагерстауннан келе жатқан вагон тізіміне кездесті. Олар арбашыларды басқа бағытта алдап, колоннаның артындағы Конфедерация атты әскерін күшпен ығыстырып, оңтүстік командаларын таңда федералистер қоршап алды. 40-тан астам жаудың оқ-дәрі арбаларын басып алған Дэвис бірде-бір әскерін жоғалтпады, бұл Потомак армиясы үшін соғыстағы алғашқы маңызды атты әскерлік жетістік болды.
While battles raged at the passes on South Mountain, Jackson had methodically positioned his artillery around Harpers Ferry. This included four Parrott rifles to the summit of Maryland Heights, a task that required 200 men wrestling the ropes of each gun. Although Jackson wanted all of his guns to open fire simultaneously, Walker on Loudoun Heights grew impatient and began an ineffectual bombardment with five guns shortly after 1 p. m. Jackson ordered A. P. Hill to move down the west bank of the Shenandoah in preparation for a flank attack on the Federal left the next morning. That night, the Union officers realized they had less than 24 hours left, but they made no attempt to recapture Maryland Heights. Unbeknownst to Miles, only a single Confederate regiment now occupied the crest, after McLaws had withdrawn the remainder to meet the Union assault at Crampton's Gap. Col. Benjamin F. "Grimes" Davis proposed to Miles that his troopers of the 8th New York Cavalry, the Loudoun Rangers, the 12th Illinois Cavalry and some smaller units from Maryland and Rhode Island, attempt to break out. Cavalry forces were essentially useless in the defense of the town. Miles dismissed the idea as "wild and impractical," but Davis was adamant and Miles relented when he saw that the fiery Mississippian intended to break out, with or without permission. Davis and Col. Arno Voss led their 1,400 cavalrymen out of Harpers Ferry on a pontoon bridge across the Potomac, turning left onto a narrow road that wound to the west around the base of Maryland Heights in the north toward Sharpsburg. Despite a number of close calls with returning Confederates from South Mountain, the cavalry column encountered a wagon train approaching from Hagerstown with James Longstreet's reserve supply of ammunition. They were able to trick the wagoneers into following them in another direction and they repulsed the Confederate cavalry escort in the rear of the column, and the southern teamsters found themselves surrounded by Federals in the morning. Capturing more than 40 enemy ordnance wagons, Davis had lost not a single man in combat, the first great cavalry exploit of the war for the Army of the Potomac.
15 қыркүйек
Таң атқанда МакЛоустың конфедерациялық әскерлерін қайта орналастыруы – Плезант аңғарының төбесінде екі қатарға 8000 сарбазды тізе бергені – Макклелланның «МакЛоустың жасағын қиып, жою немесе тұтқынға алу және полковник Майлсті құтқару» міндетін тапсырған Франклинге аян болды. Бұл МакЛоустың алдауы еді, ол сәтті аяқталды, себебі Франклин өзін екі есе көп күшпен бетпе-бет келгенін ойлады және Конфедерациялық формацияға шабуыл жасау «өлімге тікелей жол» болады деп сенді. Алданып қалған Франклин Харперс-Ферриден алты шақырымдай жерде тоқтады; Майлстің гарнизонына көмек келмейді. 15 қыркүйек таңында Джексон Мэриленд биіктігінде және Лаудон биіктігінің төменгі жағында шамамен 50 зеңбірек орналастырып, Боливар биіктігіндегі Федералдық әскердің арт жағын тікелей оққа түсіруге дайын тұрды. Джексон барлық жақтан қатал артиллериялық оқ жаудырды және таңғы сағат 8-ге жаяу әскер шабуылын бұйырды. Майлс жағдайдың үмітсіз екенін түсінді. Макклелланнан уақтылы көмек келеді деп ол үміттенбеді, ал оның артиллериялық оқ-дәрісі жетіспеді. Бригада командирлерімен өткен соғыс кеңесінде ол ақ ту көтеруге келісті. Бірақ ол өзі ешқандай рәсімге қатыспайды. Ол 126-шы Нью-Йорк жұмыскерлік полкінің капитанымен бетпе-бет келді, ол: «Құдайға ант етеймін, полковник, бізді тапсырмаңыз! Сіз сигналдық оқтарды естімейсіз бе? Біздің күштер жақын жерде. Біз олардан шығып, қосылайық!» деді. Бірақ Майлс: «Мүмкін емес. Олар бізді жарты сағаттың ішінде осы жерден жоқ қылады» деп жауап берді. Капитан аянып бұрылғанда, снаряд жарылып, Майлстің сол аяғын қиратты. Гарнизонның сарбаздары Майлстің мінез-құлқына, оның тағы да мас екенін айтқандарға қатты ашуланып, оны ауруханаға жеткізуге біреуді табу қиын болды. Ол жанжарлы жараланғандықтан келесі күні қайтыс болды. Кейбір тарихшылар Майлс өзінің сарбаздарынан қасақана атылған деп болжайды. Майлс қабілетсіз қалғаннан кейін, гарнизонды Джексонға ресми түрде тапсыруды бригадир генерал Джулиус Уайт – Мартинсбург гарнизонынан Одақ әскерлеріне басшылық еткен және әскерімен Харперс-Ферриге келген саяси генерал жүзеге асырды, бірақ Майлздан жоғары болса да, гарнизонға басшылықты алмады, оның орнына оқиға орнындағы командирге бағынды.
At dawn, McLaws' repositioning of his Confederate troops – 8,000 men in two lines across the floor of Pleasant Valley – was revealed to Franklin, who had been tasked by McClellan to "cut off, destroy or capture McLaws' command and relieve Colonel Miles." It was a bluff by McLaws, and it worked because Franklin was convinced that he was outnumbered two to one and that it would be "suicidal to attack" the Confederate formation. The deceived Franklin thus halted only six miles from Harpers Ferry; there would be no relief for Miles' garrison. By the morning of September 15, Jackson had positioned nearly 50 guns on Maryland Heights and at the base of Loudoun Heights, prepared to enfilade the rear of the Federal line on Bolivar Heights. Jackson began a fierce artillery barrage from all sides and ordered an infantry assault for 8 a. m. Miles realized that the situation was hopeless. He had no expectation that relief would arrive from McClellan in time and his artillery ammunition was in short supply. At a council of war with his brigade commanders, he agreed to raise the white flag of surrender. But he would not be personally present at any ceremony. He was confronted by a captain of the 126th New York Infantry, who said, "For ——'s sake, Colonel, don't surrender us. Don't you hear the signal guns? Our forces are near us. Let us cut our way out and join them." But Miles replied, "Impossible. They will blow us out of this place in half an hour." As the captain turned away in disdain, a shell exploded, shattering Miles's left leg. So disgusted were the men of the garrison with Miles's behavior, which some claimed involved being drunk again, it was difficult to find a man who would take him to the hospital. He was mortally wounded and died the next day. Some historians have speculated that Miles was struck deliberately by fire from his own men. With Miles incapacitated, the formal surrender of the garrison to Jackson was undertaken by Brigadier General Julius White – a political general who had commanded the Union forces from the Martinsburg garrison, and who had come to Harper's Ferry with his troops, but, although senior to Miles, had not taken command of the garrison there, deferring instead to the commander on the scene.
Салдары
Джексон аз шығынмен жеңіске жетті. Конфедерация армиясы 286 адамдық шығынға ұшырады (39 қаза тапты, 247 жарақат алды), олардың көпшілігі Мэриленд Хайтс шайқасында болды, ал Одақ армиясы 12 636 адамдық шығынға ұшырады (44 қаза тапты, 173 жарақат алды, 12 419 тұтқынға алынды). Бұл Азамат соғысы кезіндегі Федералды күштердің ең ірі тапсырылуы және Филиппиндегі Батан түсуіне дейін АҚШ әскерлерінің ең көп санының тапсырылуы болды. Одақ гарнизоны 13 000-ға жуық ұсақ қару, 200 вагон және 73 артиллериялық құралды тапсырды. Тартып алынған артиллериялық құралдардың тізіміне бір 50 фунттық Parrott мылтығы (бұзылған), алты M1841 24 фунттық гаубица, төрт 20 фунттық Parrott мылтығы, сегіз M1841 12 фунттық далалық зеңбірек (2 бұзылған), төрт 12 фунттық Наполеон (2 бұзылған), алты M1841 6 фунттық далалық зеңбірек, екі 10 фунттық Dahlgren мылтығы (бұзылған), 10 3 дюймдік Ordnance мылтығы және алты 3 дюймдік James мылтығы кірді. Конфедерация сарбаздары Одақтың азық-түлік қорынан тойып, жаңа көк Федералдық форма киімдерін алды, бұл алдағы күндері шатасуға себеп болды. Джексон әскеріндегі жалғыз бақытсыздыққа ұшырағандар – кавалерияшылар болды, олар шаршаған аттарын жаңалауды үміттенеді, бірақ полковник Граймс Дэвистің қашқаннан кейін бұл мүмкін болмады. Джексон Лиге хабар жеткізуші жіберді. «Құдайдың күшімен Харперс-Ферри және оның гарнизоны тапсырылады». Ол өз әскерін қадағалау үшін қалаға кірген кезде Одақ тұтқындары жол бойында тұрып, әйгілі Стоунволлды көруге асықты. Олардың бірі Джексонның лас, тозығы жеткен формасын көріп: «Жігіттер, ол сыртқы түрімен көп айналыспайды, бірақ егер біз оны ұстаған болсақ, біз бұл тұзаққа түспейтін едік», – деді. Түстен кейін Джексон генерал Лиден жедел хабар алды, ол әскерін мүмкіндігінше тез Шарпсбургке жеткізуді бұйырды. Джексон А. П. Хиллді Харперс-Ферриде Федералдық тұтқындарды босатуды басқару үшін қалдырды және Антиетам шайқасына қатысу үшін аттанды.
Jackson had achieved victory at minor expense. The Confederate Army sustained 286 casualties (39 killed, 247 wounded), mostly from the fighting on Maryland Heights, while the Union Army sustained 12,636 (44 killed, 173 wounded, 12,419 captured). It was the largest surrender of Federal forces during the Civil War, and the largest number of United States troops to surrender until the fall of Bataan in the Philippines during World War II. The Union garrison also surrendered 13,000 small arms, 200 wagons, and 73 artillery pieces. The list of captured artillery pieces included one 50 pounder Parrott rifle (spiked), six M1841 24 pounder howitzers, four 20 pounder Parrott rifles, eight M1841 12 pounder field guns (2 spiked), four 12 pounder Napoleons (2 spiked), six M1841 6 pounder field guns, two 10 pounder Dahlgren guns (spiked), 10 3 inch Ordnance rifles, and six 3 inch James rifles. Confederate soldiers feasted on Union food supplies and helped themselves to fresh blue Federal uniforms, which would cause some confusion in the coming days. About the only unhappy men in Jackson's force were the cavalrymen, who had hoped to replenish their exhausted mounts, but were not able to because of Col. Grimes Davis' breakout. Jackson sent off a courier to Lee with the news. "Through God's blessing, Harper's Ferry and its garrison are to be surrendered." As he rode into town to supervise his men, Union prisoners lined the roadside, eager for a look at the famous Stonewall. One of them observed Jackson's dirty, seedy uniform and remarked, "Boys, he isn't much for looks, but if we'd had him we wouldn't have been caught in this trap." By early afternoon, Jackson received an urgent message from General Lee, telling him to get his troops to Sharpsburg as quickly as possible. Jackson left A. P. Hill at Harpers Ferry to manage the parole of Federal prisoners and began marching to join the Battle of Antietam.
Тергеу
Соғыс департаменті Харперс-Ферридегі жеңілістің себептерін анықтау үшін генерал-майор Дэвид Хантер басшылығымен арнайы комиссия тағайындады. 15 күндік жауап беру кезінде 900 беттен астам дәлелдер жиналды, комиссия Майлстың қабілеті мен адалдығына, гарнизонды қорғауына, оның бағынышты офицерлерінің іс-әрекеттеріне, сондай-ақ қашып құтылу және көмекке келу мүмкіндіктерін пайдаланбауына назар аударды. Комиссия жеңілістің басты себебі полковник Томас Х. Фордтың Мэриленд Хайтсты қорғау кезіндегі әрекеттерінде екенін анықтады, ол «қабілетсіз» деп танылды. Фордтың лауазымын тастауы жеткілікті себепсіз деп есептелді, ал оның жалпы әскери қабілеті оны әрі қарай әскери басшылыққа тағайындауға келмейтіндей болды. Балтимордағы Орталық департаменттің қолбасшысы болған және Макклелланның бұйрығына дейін Майлздың жоғары бастығы болған генерал Джон Э. Вул, Майлзге «барлық қиындыққа қарамастан» қорғануға бұйрық бергені үшін, Майлсты Харперс-Ферриге қолбасшылыққа тағайындағаны үшін айыпталды. Генерал Макклеллан да гарнизонды қорғап, көмектеспегені үшін сынға ілікті. Соңында, полковник Майлз қайтыс болғандықтан, комиссия өз еркімен сөйлей алмайтын офицерді сынауға тартынғанымен, ол «қабілетсіздікке, осы маңызды бекеттен ұятты түрде бас тартуға дейін ақымақтыққа жақын» деп сипатталды. Комиссияның пікірінше, егер Макклелланның әскерлері Харперс-Ферриге жылдам жеткенде немесе Майлз жылдам берілмей тұрып алғанда, «жау қоршауды көтеруге мәжбүр болар еді немесе толығымен жеңіліске ұшырар еді». Бас генерал ретінде Макклелланның Харперс-Ферри гарнизонын Потомак армиясына қосу туралы өтінішін қабылдамаған, осылайша оған қосымша 11 000 әскерді беруден бас тартып, Майлсты қиын жағдайға түсірген генерал Генри Халлек комиссияның сынауында есімдері тізілмеді.
The War Department appointed a special commission under Major General David Hunter to determine the reasons for the loss at Harpers Ferry. During 15 days of testimony, resulting in over 900 pages of evidence, the commission focused on Miles' competence and loyalty, his defense of the garrison, the action of his subordinate officers, and missed opportunities for escape and rescue. The commission found that a primary cause of the defeat lay in the actions of Colonel Thomas H. Ford in his defense of Maryland Heights, which it found to be "without ability". Ford's abandonment of his post was seen to be without sufficient cause, and his general military capacity was determined to be of nature as to disqualify him from further military command. General John E. Wool, who as commander of the Middle Department in Baltimore was Miles' superior until he was placed under McClellan's orders, and who had ordered Miles to defend "at all hazards" the indefensible position, received censure for putting Miles in command at Harpers Ferry. General McClellan also came in for criticism for failing to relieve and protect the garrison. Finally, although Colonel Miles was dead, and the commission expressed some reluctance to criticize an officer who could not speak on his own behalf, he was nevertheless described as having "incapacity, amounting to almost imbecility [for] the shameful surrender of this important post." The commission opined that if McClellan's forces had been faster to reach Harpers Ferry, or if Miles had managed to hold on without surrendering so quickly, "the enemy would have been forced to raise the siege, or have been taken in detail." General Henry Halleck — who, as General in Chief had refused McClellan's request to attach the Harpers Ferry garrison to the Army of the Potomac, thus denying him an additional 11,000 troops, and leaving Miles in an untenable situation — was not mentioned in the commission's criticism.
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Азаматтық соғыс қоры (Америкалық шайқас алаңының бір бөлімі) және оның серіктестері 2002 жылдан бері тоғыз мәрте сатып алу арқылы шайқас алаңының маңызды бөлігін сатып алып, сақтап келді. Оның көп бөлігі шайқас алаңының бір бөлігін сақтайтын Харперс Ферри ұлттық тарихи паркіне қосылды. Қосымша аумақтар Харперс Ферри тарихи ауданында және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген B & O темір жолының Потомак өзенін кесіп өту орнында сақталған.
The Civil War Trust (a division of the American Battlefield Trust) and its partners have acquired and preserved of the battlefield in nine acquisitions since 2002, much of which has been incorporated into the Harpers Ferry National Historical Park, which also preserves portions of the battlefield. Additional areas are preserved within the Harpers Ferry Historic District and the National Register of Historic Places listed B & O Railroad Potomac River Crossing.